Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Πόλεμος και Απεργία: Προκαταρκτικές σημειώσεις.

1. Ποιος διασπά την εθνική ενότητα;
Περιχαρής η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι έτοιμη για το τελευταίο μεγάλο βήμα, για την έξοδο της αστικής τάξης απ'τα μνημόνια βάζοντας το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της τάξης μας: την απαγόρευση της απεργίας. 
Η εθνική ενότητα χτυπά την τάξη μας με ομοβροντίες. 
Το συνδικάτο του Καστελόριζου, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΝΔ-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, είναι έτοιμο να την ψηφίσει από κοινού στη Βουλή.
 Είναι εντυπωσιακό πώς η “αναγκαστική από τους δημοκρατικούς θεσμούς (στις επιτροπές της βουλής είναι μαζί τα παιδιά...) εθνική ομοψυχία”, γίνεται εθνική κοινοβουλευτική ενότητα εξορθολογισμού της πειθαρχίας των εργαζόμενων, ανέργων και περισσευούμενων. Με απόλυτη αρμονία, τονίζουν την ανάγκη “εκσυχρονισμού του πλαισίου”, λοιπόν. Έχει κανείς/καμία ακόμα κάποια απορία για το “τι δουλειά έχει ο φασισμός μέσα στη δημοκρατία” στις διάφορες διαβαθμίσεις του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού;
Όσους/ες παλέψουν ενάντια -και σε αυτή- τη μεγάλη επίθεση, θα τους αντιμετωπίσουν με τον τρόπο για τον οποίο εκπαιδεύονταν τα τελευταία αρκετά χρόνια, με σιδηρά πυγμή. Ο εσωτερικός εχθρός έχει ήδη προ πολλού καταδειχτεί με ποικίλους τρόπους και κυβέρνηση και κράτος είναι έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουν ως τέτοιο. 
Έχουμε πολλές φορές περιγράψει το κύκλωμα μεταξύ των πολέμων και των στρατιωτικών επιχειρήσεων που διεξάγει το ελληνικό κράτος ως οργανικό μέρος των διεθνών του συμμαχιών και συγκεκριμένων εκδοχών του κοινωνικού πολέμου, της Τάξης και της Ασφάλειας που επιβάλλει στο εσωτερικό του. Δεν μπορούμε να δούμε το τελευταίο πολυνομοσχέδιο, ειδικά σε ό,τι αφορά το ζήτημα του συνδικαλισμού και της οργάνωσης του εργατικού κινήματος, παρά ως μια ακόμα νομική πράξη, με τη μορφή της πολιτικής απόφασης, του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, που μπορεί να ξεκίνησε επίσημα πριν από 15 χρόνια στο Αφγανιστάν και μετά στο Ιράκ, έχει όμως εδώ και καιρό επιστρέψει στις καπιταλιστικές μητροπόλεις.
Στο έδαφος που προετοίμαζαν υπομονετικά, και με αρκετές αντιστάσεις, οι κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αξιοποιώντας την εμπειρία των ελλήνων μισθοφόρων στις “ειρηνευτικές ασκήσεις” ΝΑΤΟ-Ευρωστρατού και συμμαχιών προθύμων, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επιχειρεί να προελάσει πανηγυρικά, αξιοποιώντας όλους τους μαύρους και επιθετικούς άξονες σταθερότητας που οικοδομεί τα τελευταία χρόνια. Μάλλον, αυτή η επέλαση και ο τρόπος με τον οποίο προετοιμάστηκε είναι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της “συνέχειας του κράτους”, αν θέλουμε να καταλάβουμε τελικά τι σήμαιναν οι εξαγγελίες του Τσίπρα και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ήδη από το 2010, το 2012 και το 2014. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μυστική στρατιωτική άσκηση διεξήχθη στο 523 Τάγμα Πεζικού στην Κοζάνη την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2015, στην οποία “συμμετείχαν και στρατιώτες από τη μόνιμη δύναμη του στρατοπέδου, με σενάριο «την ανακατάληψη του εγκαταλελειμμένου εργοστασίου της ΑΕΒΑΛ (πρώην Βιομηχανία Λιπασμάτων), το οποίο έχουν καταλάβει ταραχοποιοί»”.
Απο τότε φυσικά οι ασκήσεις αυτές έχουν αυγατίσει.
«Στρατός και Εθνοφυλακή γιατί κάνουν ασκήσεις Ανακατάληψης εργοστασίου από Διαδηλωτές στην Κοζάνη δείχνοντας τη ΔΕΗ;» (http://diktiospartakos.blogspot.gr/2017/05/blog-post_3.html)
  1. Τι σημαίνει στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας ;
Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας. Πρόθυμο μέλος της εθνικής προσπάθειας οφείλει να είναι κάθε ένας και κάθε μία απο εμάς. Σε καιρούς κρίσης δεν υπάρχουν ουδέτεροι/ες, δεν υπάρχουν δικαιώματα. Υπάρχει μόνο η υποχρέωση υπεράσπισης της πατρίδας, εντός πρώτιστα και εκτός συνόρων απο τον εσωτερικό εχθρό πρώτα και έπειτα απ' τον εξωτερικό. Στο πλαίσιο αυτό ο αλληλέγγυος/α με τους πρόσφυγες, ο αλληλέγγυος/α με τους πολιτικούς κρατούμενους, το μέλος της μειονότητας, ο απεργός ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΙ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ. Οι υγιείς πολίτες, πρέπει όχι μόνο να το γνωρίζουν αυτό αλλά να συμβάλλουν ενεργά στο να τσακιστούν και εκπαιδεύονται φυσικά αναλόγως.
Η “συμμόρφωση” και η “κατάδειξη” (κατάδοση) του παραβάτη- τρομοκράτη-εγκληματία-πρόσφυγα, είναι ο πρώτος όρος της εθνικής σωτηρίας. Και μάλιστα ο πρώτος όρος που πρέπει να κάνουν καθημερινή πρακτική οι “πολίτες”, με όρους εμπλοκής στρατού-κοινωνίας-κράτους. Από τη μια είναι το “υγιές σώμα των πολιτών” από την άλλη το τρίπτυχο του τρομοκράτη ως “γενικού εχθρού” ενός ορισμένου τρόπου ζωής στον οποίο όλοι/ες συμμορφωνόμαστε. Κάπως έτσι λειτουργεί και η βιομηχανία διώξεων και καταδικών της αστικής δικαιοσύνης ενάντια στο κίνημα και τους φτωχούς, στα δικαστήρια της Ευελπίδων ή στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη. Για τον σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, το δίπολο “εχθρός ή συνεργάτης” είναι σημαντικότερο από το “αθώος ή ένοχος”. Εξάλλου το δεύτερο δίλημμα διαμορφώνεται από τη γενική θέση που επιφυλάσσει το πολιτικό σύστημα και ο κρατικός μηχανισμός σε όσους πολιτικούς εχθρούς πρέπει να αντιμετωπιστούν ή όσες κοινωνικές κατηγορίες δεν χωρούν στην ασφυκτική κοινωνική ειρήνη που διαμορφώνουν.

''Καθημερινά τα Τάγματα Εθνοφυλακής και οι εθνικιστικές Λέσχες Εφέδρων αποδεικνύουν ότι εντάσσονται στην υλοποίηση των δογμάτων Άμυνας-Ασφάλειας και σε σχεδιασμούς αντιμετώπισης των ασύμμετρων απειλών, του εσωτερικού εχθρού -εργατικό κίνημα, μειονότητα, μετανάστες.
Σύμφωνα με το δημοσιευμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης του Τάγματος Εθνοφυλακής Φλωρίνης, «στις 4 Οκτωβρίου 2016 προγραμματίζεται Άσκηση Αντιμετώπισης Ασύμμετρων Απειλών στην ΑΕΒΑΛ Πτολεμαΐδας».
Θυμίζουμε τις μεγάλες αντιδράσεις τόσο από φαντάρους και το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, όσο και από το εργατικό κίνημα της περιοχής, όταν αποκαλύφθηκε η κατασταλτική άσκηση στην ΑΕΒΑΛ Πτολεμαΐδας, αντιμετώπισης Ασύμμετρης Απειλής και πιο συγκεκριμένα την ανακατάληψη εργοστασίου που είχαν καταλάβει διαδηλωτές που αμφισβητούσαν την Ιδιωτικοποίηση τους, από τις στρατιωτικές δυνάμεις.
Φέτος, αυτό το «καθήκον» ανατέθηκε επίσης στους εθνικιστές του Τάγματος Εθνοφυλακής!
Επίσης, όπως είχε αποκαλύψει πρόσφατα το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, αντίστοιχη άσκηση αντιμετώπισης ασύμμετρων απειλών διεξήχθη από τη Λέσχη Εφέδρων Χίου, αποδεικνύοντας την οργανική ένταση των ΛΕΦΕΔ στον πολεμικό σχεδιασμό των Ενόπλων Δυνάμεων όχι μόνο για να εξυπηρετηθούν τα σύγχρονα δόγματα, αλλά τα νέα χαρακτηριστικά του Υβριδικού Πολέμου! Ο υβριδικός πόλεμος αποτελεί μία στρατιωτική στρατηγική η οποία συνδυάζει στοιχεία συμβατικών επιχειρήσεων, μη συμβατικού πολέμου, όπως επίσης και κυβερνοπολέμου. Μέθοδοι όπως η προπαγάνδα, η παραπληροφόρηση, η άσκηση πολιτικής πίεσης και η έμμεση ή άμεση υποστήριξη σε εξτρεμιστικούς πολιτικούς σχηματισμούς, αποτελούν μόνο μερικά από τα συνθετικά στοιχεία του υβριδικού πολέμου.Τόσο το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε όσο και οι εθνικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί, βρίσκονται σε φάση προσαρμογής.
Οι συγκεκριμένες αποκαλύψεις για τη δράση των εθνικιστικών και πολεμοκάπηλων Λεσχών Εφέδρων, επίσης, ευρύτερα της ενεργοποίησης των ακροδεξιών στον Στρατό και της συμμετοχής τους στις πολεμικές προετοιμασίες, παραβιάζοντας κατάφωρα τα δικαιώματα των φαντάρων και θέτοντας την ακεραιότητα-την ίδια τους την ζωή σε θανάσιμο κίνδυνο, είχαν αναγκάσει το φασιστικό έντυπο «ΣΤΟΧΟΣ» και τον υπόδικο βουλευτή των ΝΑΖΙ της Χρυσής Αυγής να απαιτεί την Απαγόρευση του ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ!''
  1. Το κράτος έχει ορίσει τον εχθρό ρητά!
Ας θυμηθούμε ξανά το Δόγμα άμυνας/ασφάλειας Ε.Σ. 2014. Ένα υπερσύγχρονο δόγμα, που δεν είναι μόνο στρατιωτικό αλλά επεκτείνει τις περιπτώσεις “έκτακτης ανάγκης” σε όλο το πεδίο της κοινωνικής ζωής (όπως ακριβώς απαιτεί η εποχή μας και όπως λένε τα καλύτερα think tanks του αστικού συστήματος: “πόλεμος υπάρχει σε κάθε πεδίο που υπάρχει αξία”). Ένα δόγμα σύμφωνο με τα καλύτερα δόγματα των πιο εξελιγμένων κρατών/στρατών στον πλανήτη: ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα-ΕΕ κλπ. Τώρα πια δεν υπάρχουν αφηρημένα εθνικά δίκαια και κυριαρχικά δικαιώματα, εκτός αν αφορούν τις “επικοινωνιακές στρατηγικές για τους από κάτω”. Δεν υπάρχει καλός στρατός πατριωτικός και κακός στρατός του ΝΑΤΟ, εκτός αν μιλάμε για την αντίληψη μιας παρωχημένης αριστερής συναίνεσης. Ο ίδιος ο ελληνικός στρατός έχει ορίσει τους εχθρούς του ρητά. Κυρίως, έχει ορίσει τον εσωτερικό εχθρό, που τείνει να αναδειχθεί σε κύριο “αντικείμενο μέριμνας” γι' αυτόν.
Ο ελληνικός στρατός είναι στο ΝΑΤΟ και είναι το ΝΑΤΟ. Απεργοί , διαδηλωτές και κάθε είδους στοιχεία που θα μπορούσαν να διαταράξουν την ''ομαλότητα'' είναι ουσιαστικά εχθροί του και μετά την ''νομοθετική'' κατάργηση της απεργίας είναι και τυπικά. Εξάλλου εχθρός είναι οτιδήποτε αποκλίνει απο τα εθνικά συμφέροντα, και ως εθνικά συμφέροντα ορίζονται πάντα και παντού, τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Θυμίζουμε: “ο σύγχρονος πόλεμος έχει «υβριδικά χαρακτηριστικά» στο έδαφος των παραγωγικών και τεχνολογικών δυνάμεων της τρίτης βιομηχανικής επανάστασης, συνδυάζει συστηματικά τη δράση κρατικών και μη κρατικών δρώντων, πολύμορφων στρατιωτικών, πολιτισμικών, πληροφοριακών, οικονομικών και άλλων μέσων, εξαπλώνεται σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε «ό,τι έχει αξία», σε «γη, θάλασσα, αέρα», αλλά και «στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, το χρόνο, τη πληροφορία», ορίζει ως εχθρό «ό,τι αποκλίνει από τα εθνικά συμφέροντα», δηλαδή φυσικές καταστροφές, πλεονάζοντες μετανάστες και απεργίες, «τρομοκράτες» και πολιτικές οργανώσεις.”
  1. Πρώτα δημιουργικότητα, ύστερα πρόληψη και στο τέλος καταστολή.
Η νεολαία θα πειθαρχήσει: αυτό πρέπει να γίνει (και, άραγε, αν ήταν δίκαιο θα γίνει πράξη;). Η “κυβέρνηση της αριστεράς”, μπορεί να “μην έχει την εξουσία”, αλλά κάνει πράξη σε βαθμό που καμία άλλη δεν τόλμησε την σύνδεση πανεπιστημίου και στρατού. Προγράμματα έρευνας και χρηματοδότηση απο το ΝΑΤΟ, μαθητεία στο πνεύμα της επιχειρηματικότητας, ξερίζωμα κάθε έννοιας κριτικής σκέψης και γαλούχηση στην κουλτούρα της ''ενότητας'' του κεφαλαίου. Η απεργία θα καταργηθεί νομικά, οι αντιδράσεις θα κατασταλούν και η παιδεία θα διδάσκει πως συμφέρον όλων είναι το συμφέρον του κεφαλαίου. Η παραγωγή ενός νέου κοινωνικού σώματος ικανού και πρόθυμου να συμβάλει στο κράτος για τη διεξαγωγή του ''πολέμου κατά της τρομοκρατίας'' απαιτεί επίσης και την κατάλληλη διαμόρφωση των επόμενων γενεών στη παραγωγή και τον ελεύθερο χρόνο. Απαιτεί την παραγωγή μιας νέας εργατικής βάρδιας που θα υιοθετεί την υπακοή ως κύριο εργασιακό προσόν και τη συναίνεση στην κρατική βαρβαρότητα ενάντια στους καταπιεσμένους ως θέση στον καθημερινό κοινωνικό πόλεμο.
Για την επιτυχή έκβαση αυτής της μάχης υπάρχει βέβαια ένα τελευταίο βηματάκι: η υποχρεωτική στράτευση στα 18. Πιο πολύ με τη μορφή που το επιβάλλουν ο τουρκικός και ο Ισραηλινός στρατός: Θητεία στα 18 για τους φτωχούς και ''αμόρφωτους'', που προετοιμάζονται για τις ειδικές δυνάμεις και τα τάγματα εθνοφυλακής ως οι πρώτοι αναλώσιμοι των μελλοντικών πολέμων. Όταν τελειώνουν με αυτό και επιβιώνουν τελικά, θα μπορούν να γίνουν μπάτσοι, σεκιουριτάδες και ειδικοί φρουροί. Θητεία στα 23 τα 25 ή τα 27 για τα μορφωμένα παιδιά που δεν κόβει ο καιάδας των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση: Πτυχιούχοι-μεταπτυχιακοί-διδακτορικοί, μηχανικοί-δικηγόροι-γιατροί κλπ, οι οποίοι θα προσφέρουν δωρεάν εργασία με αντάλλαγμα ένα πλέγμα κατάρτισης και ειδικοτήτων που θα τους προσφέρεται για το επιχειρηματικό τους μέλλον.
Πρώτα, λοιπόν, στρατός, πειθάρχηση και εθνικά ιδεώδη, ύστερα επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, τέλος πειθήνιος εργαζόμενος με επισφάλεια και χαρτζιλίκι. Η εξάλειψη του ''κινδύνου ριζοσπαστικοποίησης'' στα σύγχρονα αντιτρομοκρατικά εγχειρίδια δεν είναι ζήτημα, απλώς, Εθνικής Ηθικής Διαπαιδαγώγησης, όπως γινόταν κάποτε στον Ε.Σ. απο τους καραβανάδες, ή πατριδογνωσίας, όπως το έκαναν οι δάσκαλοι της χούντας. Μάλλον, πιο σωστά, η Ε.Η.Δ. είναι ένα δια βίου μάθημα Επιχειρηματικότητας, που περνάει απο την οικογένεια στον δάσκαλο, απο τον καθηγητή στον καραβανά και απο το αφεντικό στο κράτος. Σε αυτό θα μπορούσαν να συμφωνούν όλοι. Όχι απλώς η Ν.Δ. με το ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, με κολαούζο τους ΑΝΕΛ, οπλισμένο ανδρείκελο τη Χ.Α. και κομπάρσους τις υπόλοιπες δυνάμεις του κοινοβουλίου. Σε αυτό θα μπορούσαν υπό όρους να συμφωνήσουν και οι Λαφαζάνης-Ησυχος με τον Κοτζιά, τον Μουζάλα, τον Τόσκα και τον Τσίπρα, και κολαούζους τους Τζήμερους και τους Μάνους: Η πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης δεν είναι διαφορετική αλλά αποτέλεσμα μιας ''ορθής'' παραγωγικής ανασυγκρότησης και ενός ''ορθού'' δημοκρατικού σχεδίου εθνικής σωτηρίας. Απλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καλύτερος σε αυτό.

''Ποια είναι η λειτουργία των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων τον καιρό της πολυεπίπεδης καπιταλιστικής κρίσης, του χρέους  και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων σε σχέση με τον στρατό; '' (http://diktiospartakos.blogspot.gr/2016/10/2008.html)
  1. Ο πόλεμος είναι εδώ και τα θύματα είμαστε εμείς.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΣΕΠΕ, τα εργατικά ατυχήματα: Tο 2010 είναι 5.721, το 2011 είναι 5.203, το 2012 είναι 4.858, το 2013 είναι 5.126, το 2014 είναι 5.497, το 2015 είναι 5.930 και το 2016 είναι 6.515. Αύξηση 15% στα εργατικά ατυχήματα το πρώτο εξάμηνο του 2017 και συνολικά 18 νεκροί εργάτες/εργάτριες το δίμηνο Ιούλιος Αύγουστος του περασμένου έτους. Σύμφωνα με τον παγκόσμιο οργανισμό εργασίας 2,78 εκατομμύρια άνθρωποι ανά έτος πεθαίνουν σε εργατικά ατυχήματα ή λόγω ασθενειών που σχετίζονται με την εργασία τους.

Ενδεικτικά κατά τη διάρκεια 6 ετών πολέμου και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη Συρία υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους 450.000-500.000 άνθρωποι.

Μοιάζει ταιριαστό το παρακάτω απόσπασμα, για να απαντήσει σε μια διαδεδομένου τύπου υποτακτική αριστερή φιλολογία κάποιας ξεπερασμένης μορφής, η οποία λέει διαρκώς ότι “άλλο πόλεμος, άλλο καταστολή”, “άλλο δημοκρατία, άλλο εκτροπή”, “άλλο μάχη ενάντια σε στρατούς (δικούς μας ή ξένους) άλλο πάλη για το μεροκάματο”. Αν “η ασφάλεια είναι προϋπόθεση της ανάπτυξης”, τότε γιατί να μην είναι η ανάπτυξη ο πρώτος και κύριος Αντικειμενικός Στόχος (ΑΝΣΚ, που λένε και τα στρατιωτικά δόγματα) του πολέμου τους; Και τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο, παρά μόνο το ότι η σχέση μεταξύ των νεκρών των εμφυλίων-ιμπεριαλιστικών πολέμων στον πλανήτη, των θυμάτων των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και των άπειρων αδικοχαμένων εργατών/τριών, δεν είναι παρά μια καμπύλη που ισορροπεί στα κέρδη και τις ζημιές της “Δημοκρατίας και της Ελευθερίας της Αγοράς”; Γιατί να εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας που κήρυξε ο Μπους το 2001, συνεχίζουν να εκτελούν δυο διαδοχικοί πρόεδροι των ΗΠΑ αλλά -κυρίως- έχουν κάνει σημαία τους τουλάχιστον 190 από τα 197 κράτη στον πλανήτη (και φυσικά, εκτός από την ΕΕ και την Ιαπωνία, Κίνα-Ρωσία κλπ), δεν είναι ταυτόχρονα ένα δόγμα ενός πολέμου που εκτείνεται σε κάθε πεδίο της ζωής και ένα εγχειρίδιο εργατικής νομοθεσίας που μετατρέπει τη σχέση εργαζομένου-εργοδότη σε έναν διαρκή πόλεμο; Τι κερδίσαμε όσο καιρό αποφεύγαμε ένα τέτοιο συμπέρασμα, μέχρι να καταλήξουμε να μας το τρίβουν στα μούτρα τα ίδια τα αφεντικά μας;
"Γι' αυτό δεν υπάρχει θάνατος μέσα στους κόλπους της Βιοεξουσίας: υπάρχει μόνο ΦΟΝΟΣ που κυκλοφορεί. Διαμέσου των στατιστικών, ένα ολόκληρο πλέγμα αιτιοτήτων συνδέει στις μέρες μας τον κάθε ζωντανό με το σύνολο των νεκρών που απαιτεί η ίδια η επιβίωσή του (κοινωνικά αποκλεισμένοι, δυστυχείς ιθαγενείς, θύματα εργατικών ατυχημάτων [...] κλπ)."

Αν, λοιπόν, όλα αυτά -και άλλα που δεν περιλάβαμε- είναι κάποια ενδεικτικά αριθμητικά μεγέθη του θανάτου, τόσο στις ειρηνικές όσο και στις εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε επειγόντως το τι σημαίνει πόλεμος.
Ο πόλεμος είναι εδώ, είναι κοινωνικός, είναι ταξικός, έχει ποικίλες μορφές έντασης και διάφορα μέσα, σκοτώνει ετησίως εκατομμύρια συνανθρώπους μας, εκατομμύρια εργάτες και δεν είναι απαραίτητο ότι θα πέσουν πυροβολισμοί ούτε θα ακουστούν σειρήνες. Πόλεμος στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, είναι το ίδιο το περιβάλλον ζωής των εργαζομένων. Αν ξεκινήσουμε από αυτή τη διαπίστωση θα πρέπει να αντιστρέψουμε το συμπέρασμα. Θα πρέπει να γίνουμε πιο ευαίσθητοι στο να ορίσουμε περισσότερα πράγματα ως χαμηλής και υψηλής έντασης εστίες πολέμου. Και θα πρέπει να εγκαταλείψουμε μια άνευρη “ανθρωπιστικού τύπου” αντίληψη ότι “πόλεμος είναι μόνο να σε σκοτώνουν σαν το σκυλί στο δρόμο”. Από την ηθική της δικαιολόγησης της “προστατευμένης ησυχίας μας” εκεί που ακόμα δεν έχουν αρχίσει να πέφτουν σφαίρες, θα πρέπει να περάσουμε σε μια επιθετική ηθική άρνησής μας να γίνουμε αντικείμενα μιας καταπιεστικής κρατικής φροντίδας, στην οποία απλά θα ελπίζουμε να μην γίνουμε ξεριζωμένοι/ες και πρόσφυγες.
Ο πόλεμος που μάθαμε να αναγνωρίζουμε ως τέτοιον, με ανθρώπους μέσα σε χαλάσματα να φεύγουν κυνηγημένοι, με βόμβες και όλμους να πέφτουν στα κεφάλια των αμάχων, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα (και ΟΧΙ η αιτία) του γεγονότος ότι ολόκληροι λαοί δεν μπορούσαν να ζήσουν με τον ίδιο τρόπο αλλά δεν κατάφεραν να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στην απειλή του πολέμου που κράδαινε εναντίον τους η κυρίαρχη εξουσία.

Ίσως στην αρχή ενός τέτοιου διλήμματος να βρισκόμαστε κι εμείς εδώ και κάποια χρόνια. Σε αυτή τη συγκυρία, η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φέρνει προς ψήφιση το σημαντικότερο πολεμικό της νομοσχέδιο, το νομοσχέδιο που ουσιαστικά καταργεί το δικαίωμα των εργαζόμενων στην απεργία, ένα απ'τα ελάχιστα εναπομείναντα όπλα της τάξης μας.

Η κυβέρνηση των μνημονίων, της σκληρής λιτότητας, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας, του αντιδραστικού άξονα Ελλάδος-Αιγύπτου-Κύπρου- Ισραήλ, η κυβέρνηση που φωτογραφίζεται με τους Ναζί στο Καστελόριζο και πουλάει όπλα στους Σαούντ για να μπορούν να συνεχίζουν τη σφαγή του λαού της Υεμένης, η κυβέρνηση των δογμάτων άμυνας/ασφάλειας της πολεμικής προετοιμασίας και της πλήρους πρόσδεσης με τις ΗΠΑ, η κυβέρνηση επί των ημερών της οποίας η αύξηση των εργατικών ατυχημάτων βρίσκει προηγούμενο μόνο επί των ημερών της χούντας, ΠΡΕΠΕΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ. Όπως και κάθε επίδοξος διαχειριστής της κυβερνητικής εξουσίας.
Προετοιμάζουν την πλήρη ενσωμάτωσή μας στον υποταγμένο-ξεπουλημένο συνδικαλισμό της γραφειοκρατίας, ώστε να μπορέσουν και τυπικά να πνίξουν οποιαδήποτε ταξική φωνή και δράση του εργατικού κινήματος.

'Έχουμε πόλεμο, μάλλον, τελικά. Και πρέπει να νικήσουμε.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
Τηλ: 6932 955437

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου