Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

Να απεργήσουμε για να ζήσουμε - Ενάντια στην ''πολεμική οικονομία'' της εκμετάλλευσης των εργαζομένων

Να απεργήσουμε για να ζήσουμε
Ενάντια στην ''πολεμική οικονομία'' της εκμετάλλευσης των εργαζομένων
Ένας 52χρονος εργάτης στη χημική βιομηχανία στη Θεσσαλονίκη είναι ήδη νεκρός από τον Covid-19, ενώ η εργοδοσία επιμένει να αφήνει το εργοστάσιο ανοιχτό, παρά τα δύο επιβεβαιωμένα κρούσματα. 

Δεν είναι απλά ο ιός. Δεν είναι καν εργατικό ατύχημα. Είναι εργοδοτική δολοφονία. Και θα ακολουθήσουν πολλές άλλες. 120 εργαζόμενοι από τα 383 μέλη πληρώματος του πλοίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» βρέθηκαν θετικοί στον κορονοϊό λόγω των συνθηκών εργασίας τους.
Η κυβέρνηση και οι επιχειρήσεις απαιτούν να δουλέψουμε σε μια «πολεμική οικονομία». Μόνο που η αρρώστια και ο θάνατος απειλεί καθημερινά εμάς, εργαζόμενους και εργαζόμενες που αναγκαζόμαστε να βάλουμε πλάτη για να σωθεί η οικονομία (και να πεθάνουμε στη δουλειά, ή στα νοσοκομεία, εμείς). Η κυβέρνηση και οι επιχειρήσεις μας λένε να μοιραστούμε τις ζημιές, χωρίς να μας διασφαλίζουν αξιοπρεπή, καθολική, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη. Γιατί, μήπως μοιραζόμασταν τα κέρδη μαζί;

Στο όνομα της έκτακτης ανάγκης και της πανδημίας του ν.εου κοροναϊού (SARS-CoV-2), πολλοί συνάδελφοί μας απολύθηκαν ήδη, ενώ τα νέα μέτρα που έχουν παρθεί νομοθετούν την ακραία και μονομερή διεύρυνση της εκ περιτροπής εργασίας, την επέκταση ωραρίου, τη μείωση μισθών, την καθυστέρηση καταβολής δώρου Πάσχα και πάει λέγοντας...

Σε μία περίοδο που οι εργαζόμενοι είναι ήδη επιβαρυμένοι από τη προηγούμενη κρίση με μειωμένους μισθούς και καταπάτηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, έρχεται να προστεθεί μια νέα εργοδοτική επίθεση για πληρώσουμε εμείς πάλι, που «μαζί τα φάγαμε», που «βγαίνουμε πολύ έξω από το σπίτι», εμείς που δουλεύουμε μέσα στην καραντίνα, συνωστιζόμαστε στα μετρά και τους χώρους δουλειάς, μας επιβάλλονται υπερωρίες μέσω της τηλε-εργασίας ή και παύση της εργασίας χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον για το τι θα γίνει με τις ζωές μας, σύμφωνα με τις κυβερνητικές εντολές. Η πλειοψηφία του κόσμου, παρά το ότι καλείται να απομονωθεί και να διακόψει κάθε κοινωνική αλληλεπίδραση, ταυτόχρονα και αντιφατικά, καλείται να προσέλθει στους χώρους εργασίας. Μας καλούν δηλαδή να σταματήσουμε κάθε μορφή ζωής, και να ζούμε μόνο για να δουλεύουμε για τα αφεντικά μας. Η επαφή των εργαζομένων «νομιμοποιείται» για τις ώρες εργασίας και λίγη μέριμνα υπάρχει για την διαφύλαξη της υγείας τους. Σε κάποιους τομείς, δε, όπως στον επισιτισμό και τον τουρισμό (πλην τω περιπτώσεων delivery και take away), οι χώροι εργασίας κλείνουν, με την πλειοψηφία των εργοδοτών να προβαίνει σε μαζικές απολύσεις εργαζομένων είτε αυτοί είχαν πλήρες ωράριο, είτε είχαν ελαστικές σχέσεις εργασίας. Κατά συνέπεια, οι άνεργοι-ες, αυξάνονται εκθετικά, κι όλα αυτά με τις ευλογίες του ελληνικού, και όχι μόνο κράτους. Ειδική περίπτωση είναι και το δυναμικό των ανασφάλιστα εργαζόμενων, οι οποίοι, είναι σε μία ακόμη πιο δυσχερή θέση από τους υπόλοιπους εργαζόμενους-ες, καθώς λόγω της ασφαλιστικής αφάνειάς τους στο σύστημα, καταλήγουν ακόμη πιο σκληρά εκμεταλλευόμενοι-ες από πριν. Οι εργοδότες, συνήθως, παρακάπτουν το μόνο μέσο που θεωρητικά θα τους ανάγκαζε να δηλώσουν τον εργαζόμενο-η. Αυτό θα ήταν η δήλωση μετακίνησης εργαζομένου, η οποία όμως εν τέλει δεν δεσμεύει τους εργοδότες σε καμία τέτοια κατεύθυνση, καθώς δίνεται η δινατότητα, να συμπληρωθεί μία δήλωση μετακίνησης, από αυτοαπασχολούμενο-η.

Η ατομική ευθύνη του «μένουμε σπίτι» που εξαγγέλεται από τις κυβερνήσεις, αποτελεί ξεκάθαρα ταξική μεροληψία. Δεν είναι ίδια για τους επιχειρηματίες, τους εργοδότες και τα κυβερνητικά στελέχη με τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τις άνεργες, τους άστεγους, τους μετανάστες και τις μετανάστριες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους τοξικοεξαρτημένους, τους φαντάρους, τους φυλακισμένους και τις φυλακισμένες. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, κράτος και κεφάλαιο είναι ηθικοί αυτουργοί σε ένα έγκλημα που συντελείται στις πλάτες όλων των πληττόμενων υποκειμένων. Το να πάμε για δουλειά αυτή τη στιγμή αποτελεί ξεκάθαρα δολοφονική επιλογή εν μέσω πανδημίας. Απ΄την άλλη, φαίνεται να αποτελεί και μονόδρομο, όταν οι εργοδότες απειλούν ότι δεν θα πληρώσουν αν δεν πας για δουλειά ή ότι μπορεί να καθυστερήσουν τις πληρωμές. Το κερασάκι στην τούρτα, ήταν η προτροπή απ’ την κυβέρνηση για εθελοντισμό, προκειμένου να σωθεί το σύστημά τους, την στιγμή που δεν έχουν προσλάβει γιατρούς ούτε έχουν μεριμνήσει για την προστασία του υπάρχοντος προσωπικού! Απέναντι στον κυβερνητικό εθελοντισμό τους που αποβλέπει στην κάλυψη κενών με απλήρωτη εργασία και με κίνδυνο της δικής μας ζωής, απαντάμε με ταξική, έμπρακτη αλληλεγγύη σε όσους/ες το έχουν ανάγκη. Απέναντι στον θάνατο που σκορπούν, απαντάμε με ζωή, οργανωνόμαστε μεταξύ μας στις γειτονιές, χτίζοντας τις δικές μας κοινότητες αγώνα με όλα τα πληττόμενα υποκείμενα, έτσι ώστε να μην μείνει κανείς/καμιά μόνη και την επόμενη μέρα αυτής της απαγόρευσης να μην είμαστε με κανένα λιγότερο. 

Όλοι και όλες εμείς δεν πρέπει να περιμένουμε να λογαριαστούμε μετά βγαίνοντας με απουσίες και χαμένοι περιμένοντας τα μέτρα που θα εφαρμοστούν ή που ήδη έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται. Όλοι και όλες εμείς που δουλεύουμε καθημερινά σε κλάδους που δεν εξυπηρετούν απαραίτητες κοινωνικές ανάγκες, αλλά το ζήτημα τις οικονομικής επιβίωσης και ευημερίας του κράτους-κεφαλαίου, (εργοστάσια, στα εργοτάξια, στην υλικοτεχνική υποστήριξη, στα τηλεφωνικά κέντρα, σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα κ.α) βρισκόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με το φόβο μη νοσήσουμε, και νιώθουμε να θυσιαζόμαστε εξυπηρετώντας τους. Όλοι εμείς οι πάνω από 45.000 απολυμένοι, εμείς που δεν γνωρίζουμε αν θα πληρωθούμε πετώντας μας στα μούτρα ένα επίδομα, ενώ η εργοδοσία και οι διαχειριστές των επιχειρήσεων ρεμβάζουν από το σπίτι τους, δεν πρέπει να περιμένουμε την επόμενη μέρα της καραντίνας για να επιλέξουμε τις συνθήκες ζωής και θανάτου μας. 

Η απεργία ηχεί κάθε μέρα από τα στόματα εργατών από κάθε κλάδο και πυλώνα της οικονομίας σε διάφορες χώρες. Ενάντια σε κάθε ρητορική που σου λέει «διακυνδύνεψε τη ζωή σου για να σωθεί η αγορά» ή οτι «η δική σου ζωή αξίζει λιγότερο ή περισσότερο από του διπλανού», η δική μας απάντηση χρειάζεται τόλμη. Χρειάζεται να σταθεί δίπλα σε όσους ρισκάρουν τη ζωή τους κάθε μέρα για να κινειται το κεφάλαιο και να μην στερηθεί τα πλούτη της η εργοδοσία. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε απεργία εργαζομένων σε όλο τον κόσμο και δηλώνουμε έτοιμοι να απεργησουμε για τη ζωή που μας στερούν. Απέναντι στην «ατομική ευθύνη» και στο «ο καθείς για τον εαυτό του» που προβάλλουν κυβέρνηση και ΜΜΕ, καλούμαστε να αναζητήσουμε εκείνη την ατομική ευθύνη που συνδέεται με το συλλογικό και τις κοινωνικές μας ανάγκες. Για να επιβιώσουμε και για να αγωνιστούμε σε αυτή τη νέα κατάσταση. Μια κατάσταση την οποία εκμεταλλεύεται η κυβέρνηση για να επιβάλλει στρατιωτικού τύπου μέτρα, να εξοντώσει πολιτικές ομάδες, να καταστήσει παράνομη τη συνδικαλιστική δράση, να βάλει φυλακή αγωνιστές και αγωνίστριες, μέχρι και να κόψει το ρεύμα από συνεργατικά εγχειρήματα που παράγουν ήδη πρώτης ανάγκης, όπως η Σ.Ε.ΒΙΟΜΕ. 

Εξαιτίας των εργοδοτών και της κυβέρνησης χάνουμε τη δουλειά μας, χάνουμε μισθούς, αρρωσταίνουμε και πεθαίνουμε. Η απάντηση πρέπει να είναι η απεργία. Η απάντηση πρέπει να είναι η αλληλεγγύη, οι εργατικοί και οι κοινωνικοί αγώνες. Η απάντηση πρέπει να είναι όλα τα εργατικά και συλλογικά μέσα αντίστασης που διαθέτουμε, και η σύνδεση των εργατικών αγώνων με τους ευρύτερους αγώνες της κοινωνίας.

Να κλείσουν άμεσα υπηρεσίες κι επιχειρήσεις που δεν υπηρετούν ζωτικές ανάγκες.

Να μπλοκάρουμε τις απολύσεις που επιβάλλουν οι εργοδότες σε εργαζόμενους/ες με αφορμή τον κοροναϊό, να διεκδικήσουμε αύξηση των μισθών για όλες και όλους μας που εκτίθενται κάθε μέρα δουλεύοντας σε εργοστάσια, σούπερμαρκετ, τηλεφωνικά κέντρα, delivery και άλλους χώρους εργασίας. 

Στήριξη του αγώνα των υγειονομικών εργαζομένων για καλύτερες και πιο ασφαλείς συνθήκες εργασίας, που κινητοποιούνται στα νοσοκομεία στις 7 Απρίλη και καθημερινά, για ποιοτική βελτίωση τη δημόσιας, δωρεάν και καθολικής υγείας. 

Άμεση απελευθέρωση των μεταναστών και μεταναστριών από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης-hot spot.

Στέγαση μέσα στον αστικό ιστό για ντόπιους και μετανάστες/στριες άστεγους/ες, άμεση μείωση των ενοικίων.

Άμεση αποσυμφόρηση των φυλακών, των μονάδων του ελληνικού στρατού και άλλων χώρων μαζικού εγκλεισμού. 

Εισόδημα καραντίνας χωρίς εργασία και άλλες προϋποθέσεις.

Υλική και ψυχική αλληλεγγύη στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας και σε όσους ανθρώπους το χρειάζονται.

Να αρνηθούμε το φόβο και την υποταγή

Συλλογική αυτοάμυνα και ταξικοί-διεθνιστικοί αγώνες απέναντι στον πόλεμο των εργοδοτών

Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση
antipolemiki.kinisi@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου