ΕΝΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΠΡΟΧΩΡΑ ΣΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΕΙ….

Η Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων και το Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος παρουσιάζουν συγκεκριμένα στοιχεία από την κατάσταση που βιώνουν οι φαντάροι καθημερινά σε μονάδες καθημερινά.
Με συναίσθηση τις προτεραιότητες του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, που δεν είναι άλλες από την εξυπηρέτηση των γαλάζιων βυσμάτων και την εμβάθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων (για μια ακόμη φορά στη σειρά κατάταξης του Πολεμικού Ναυτικού παρουσιάστηκαν 1700 ναύτες και χρειάστηκαν δύο Κέντρα Εκπαίδευσης για να τους στεγάσουν), τις πελατειακές σχέσεις που επιβάλουν την ύπαρξη ενός στρατοπέδου σε κάθε πόλη και χωριό, αλλά και την ακόμη μεγαλύτερη αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων εκτός συνόρων, εμείς προχωρούμε υπεύθυνα σε ενημέρωση των εργαζόμενων και της νεολαίας. Καλώντας ταυτόχρονα σε άμεση παρέμβαση των κινημάτων τους ώστε να αντιμετωπιστούν οι επικίνδυνες συνθήκες που απειλούν τους στρατευμένους και για τις οποίες υπεύθυνη είναι η κοινή πολιτική Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ!!!

«Παλιά εμείς ζοριστήκαμε, τώρα ο στρατός έχει γίνει ξενοδοχείο…». Ατάκες σαν κι αυτή είναι πολύ συνηθισμένες και δείχνουν ότι έχουν εξαπλωθεί οι αντιλήψεις περί εκσυγχρονισμού του στρατού. Κανένα όμως στοιχείο δε μας οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα. Χωρίς να έχουμε διάθεση για συγκρίσεις με το παρελθόν μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας έχει δυστυχώς διαστρεβλωμένη εικόνα για το τι γίνεται στα στρατόπεδα. Φρόντισαν γι’ αυτό τόσο οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ- ΝΔ όσο και τα φερέφωνά τους στα ΜΜΕ. Για εμάς μέτρο σύγκρισης είναι η αξιοπρεπής διαβίωση των φαντάρων και σε αυτό δεν κάνουμε εκπτώσεις. Οι καταγγελίες δεκάδων στρατευμένων σχετικά με τις εγκαταστάσεις και τις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας συνθέτουν ένα προβληματικό σκηνικό που αξίζει την προσοχή όλων. Στο σημείο αυτό ας αναλογιστεί ο καθένας και να βάλει το δικό του ποσοστό στις ευθύνες που έχουν αυτές οι παραλήψεις στους θανάτους φαντάρων είτε από αυτοκτονίες είτε από ατυχήματα.
Πολυάριθμες καταγγελίες αφορούν τα κέντρα εκπαίδευσης.
Για τα κέντρα πρέπει να λάβουμε υπόψη δύο ιδιαιτερότητες:
i. Υποδέχονται μεγάλο αριθμό νεοσύλλεκτων οπότε η πληρότητα πλησιάζει πολλές φορές το 100%.
ii. Αποτελούν την πρώτη εικόνα του στρατού και υποδέχονται παιδιά 18 χρονών, που ενδεχομένως να απομακρύνονται για πρώτη φορά από το σπίτι τους.
Θα περίμενε κανείς γι’ αυτούς τους λόγους να υπάρχει μία μεγαλύτερη ευαισθησία. Δυστυχώς, όμως, ελάχιστα είναι τα κέντρα εκπαίδευσης που μπορούμε να πούμε ότι δεν έχουν προβλήματα.
 Στο ΚΕ πεζικού στο Μεσολόγγι αμέσως προκαλεί εντύπωση η παλαιότητα των εγκαταστάσεων αφού η ηλικία των κτιρίων πρέπει να ξεπερνά τον αιώνα. Σε ελάχιστα τετραγωνικά στοιβάζονται τέσσερις λόχοι, δηλαδή 600-800 νεοσύλλεκτοι αναλόγως την ΕΣΟ. Άμεσο αποτέλεσμα είναι η χρόνια βρώμα και μαυρίλα που δεν οφείλεται στην αμέλεια των φαντάρων. Ειδικά στις τουαλέτες η κατάσταση είναι ανυπόφορη αφού η μαυρίλα δε φεύγει ούτε με χλωρίνη. Στα μπάνια είναι χαρακτηριστικό ότι κανείς δε μπαίνει ξυπόλυτος. Σε κάθε λόχο αναλογούν 12 τουαλέτες και 12 μπάνια, δηλαδή μόλις 1 ανά 13-20 φαντάρους. Απαράδεκτες είναι και οι συνθήκες και στα μαγειρεία όπου τα ποντίκια κάνουν πραγματικό πάρτι. Τέλος οι κάδοι είναι σε άσχημη κατάσταση με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζουν στα απορριμματοφόρα και πολλά σκουπίδια να χύνονται έξω.
 Στη Σπάρτη από τους τρεις λόχους νεοσύλλεκτων στο 2ο τάγμα μόνο οι εγκαταστάσεις του 3ου λόχου μπορούν να χαρακτηριστούν αξιοπρεπείς. Στους δύο πρώτους λόχους δεν υπάρχουν φωριαμοί με αποτέλεσμα οι φαντάροι να μην μπορούν να τακτοποιήσουν τα πράγματά τους και να παρατηρούνται κρούσματα κλοπών. Ζεστό νερό στα λουτρά δεν υπάρχει και όσοι έχουν περάσει από εκεί μιλούν για συνεχιζόμενες προσπάθειες και τσακωμούς για να χρησιμοποιηθούν τα λουτρά του 3ου λόχου. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα στο 1ο τάγμα, στους φαντάρους δηλαδή που παραμένουν μετά τη βασική εκπαίδευση για την ειδικότητα. Τα κτίρια είναι πολύ παλιά, τα κρεβάτια είναι διαλυμένα ενώ υπάρχουν μεγάλα προβλήματα με κοριούς.

Ούτε στην παραμεθόριο, όμως, μπορούμε να πούμε ότι βελτιώνονται τα πράγματα. Μπορεί να μην υπάρχει ο συνωστισμός των κέντρων, οι κακές όμως εγκαταστάσεις δεν βοηθούν τους φαντάρους στις αυξημένες αντιξοότητες (κρύο και χιόνι, ζέστη και καύσωνας)
 Στη Λήμνο στο στρατόπεδο Βερτσώνη (στο Πλατύ) παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει, η κατάσταση παραμένει τραγική. Επί χρόνια η ΔΑΝ Αγίου Ευστρατίου πηγαινοέρχεται από παλιά ετοιμόρροπα κτήρια στο λόχο διοικήσεως και στριμώχνεται μαζί με τις διαβιβάσεις με αποτέλεσμα οι μόλις 6 τουαλέτες να αναλογούν σε περισσότερους από 100 στρατιώτες. Το γκρέμισμα των παλιών κτηρίων γίνεται από φαντάρους χωρίς να τηρούνται ούτε τα ελάχιστα μέτρα ασφαλείας. Είναι ενδεικτικό πως οι φαντάροι φορούσαν με δική τους πρωτοβουλία κράνη για να προστατευτούν από τα μπάζα που έπεφταν. Επίσης, απαράδεκτη είναι η εικόνα των μαγειρείων με βουλομένους νεροχύτες, κάδους χωρίς σακούλες κτλ. Οι φαντάροι δυσκολεύονται να καθαρίσουν σε τέτοιες συνθήκες και με κρύο νερό με αποτέλεσμα πολλά σκεύη να μένουν βρώμικα. Απελπιστική, όμως, είναι και η κατάσταση με τα σκουπίδια. Οι μεγάλοι κάδοι συνήθως δεν επαρκούν και αρκετές σακούλες μένουν απ’ έξω ( όσο και αν προσπαθούν να τις κρύψουν τοποθετώντας τους κάδους από την έξω μεριά). Στις βραδινές περιπολίες μπορεί κανείς να δει στο σκουπιδότοπο να συνυπάρχουν και να γευματίζουν αρμονικά αρουραίοι, γάτες, σκύλοι, πελεκάνοι. Άλλωστε, υπάρχει άφθονη τροφή για όλους. Πόσιμο νερό δεν υπάρχει και οι ανάγκες καλύπτονται από υδροφόρα. Το νερό όμως είναι στα μαγειρεία την ώρα του φαγητού. Τις υπόλοιπες ώρες, ειδικά το καλοκαίρι, κρύο νερό υπάρχει μόνο στο ΚΨΜ που δεν είναι ανοικτό συνέχεια. Απαραίτητη η προσπάθεια να μην ξεμείνεις…
 Πρόβλημα με το πόσιμο νερό υπάρχει και στο Κουφό βουνό στον Έβρο και σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Όλο το στρατόπεδο Χατζηπεντή και η 16η ΕΜΑ δεν έχει πόσιμο νερό. Οι ανάγκες καλύπτονται από εμφιαλωμένα (20 λεπτά στο ΚΨΜ, 30 λεπτά στο μηχάνημα). Οι τιμές είναι χαμηλότερες από την αγορά, οι φαντάροι όμως πληρώνουν 1-1,5 ευρώ την ημέρα και 30-45 ευρώ το μήνα για το πιο αυτονόητο αγαθό που θα έπρεπε να παρέχει ο στρατός. Υπάρχουν, επίσης, καταγγελίες για βρύσες σε ΚΨΜ που έβγαζαν κόκκινο νερό! Το νερό δεν είναι πόσιμο όλοι όμως ξέρουν ότι χρησιμοποιείται για μαγείρεμα. Η ειρωνεία στην όλη κατάσταση είναι ο ταγματάρχης Μποχόρης. Στο 50 ΤΥΠ όταν ο συγκεκριμένος αξιωματικός είναι επόπτης, ελέγχει τα παγούρια των φαντάρων, τους οποίους αναγκάζει να πιουν νερό μπροστά του. Είναι σα να λέει στους φαντάρους: αγοράστε μπουκαλάκια για να γεμίζετε τα παγούρια.
 Στο φυλάκιο Δέρειο (Έβρος) το πρόβλημα με το νερό είναι εντονότερο, αφού υπάρχουν διακοπές ως και τρεις μέρες. Επίσης τα κρεβάτια είναι ξεχαρβαλωμένα, βουλιάζουν και δυσκολεύουν τον ύπνο των φαντάρων.
 Στο στρατόπεδο της Σύμης επίσης δεν υπάρχει πόσιμο νερό. Σε ένα νησί που ακόμη και το Φθινόπωρο έχει 40 βαθμούς Κελσίου, βρίσκει κανείς κρύο νερό, μόνο εμφιαλωμένο στο ΚΨΜ, που και εδώ είναι ανοιχτό λίγες μόνο ώρες . Όλοι καταλαβαίνουν πόσο ανυπόφορο γίνεται το μεσημέρι αν ξεχαστείς και δεν έχεις αγοράσει νερό έστω ζεστό.
 Διαφορετικές καταγγελίες έχουμε από τη Ρόδο στο 95 ΤΕΜΕΘ. Ανυπόφορες συνθήκες δημιουργούν οι διαδοχικές υπερχειλίσεις στο βόθρο που βρίσκεται ένα επίπεδο πάνω από τους θαλάμους των φαντάρων δίπλα στις τουαλέτες. Οι επισκευές δε λύνουν οριστικά το πρόβλημα και για μεγάλα διαστήματα βρωμάει το μισό στρατόπεδο. Στην ίδια μονάδα καταγγέλλονται παραλήψεις στη συντήρηση των οχημάτων. Οι περισσότερες υπογραφές στις τριμηνιαίους ελέγχους μπαίνουν εικονικά.
 Στη Ρόδο επίσης στο 298 στα Λ.Υ.Β περιγράφονται απαράδεκτες εικόνες. Στα ξεχαρβαλωμένα κρεβάτια δεν υπάρχουν ούτε σεντόνια να τα καλύψουν. Χρόνια βρώμα, χάλια λουτρά, κοριοί, ποντίκια κ.α. δεν ‘κολακεύουν’ την εκπαίδευση των έφεδρων υπαξιωματικών.
 Στη Σάμο 212 στρατόπεδο υπάρχουν ακόμη στις αποθήκες υλικών σκέπαστρα από αμίαντο. Τα δύο τελευταία χρόνια ύστερα από το σάλο που έγινε με τον αμίαντο οι σχετικές κατασκευές αποσύρονται από όλες τις μονάδες. Περιμένουμε και στη Σάμο να ακολουθήσουν ξηλώνοντας τις στέγες με συνεργεία στα οποία θα τηρούνται όλες οι προδιαγραφές ασφαλείας.
 Σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχουν καταγγελίες αναδεικνύουν ότι τελευταίο μέλημα του στρατού είναι οι φαντάροι. Στο στρατόπεδο Κενδηαπτή στην Αλεξανδρούπολη πολυτελείς εγκαταστάσεις αφορούν την εκπαίδευση αρμάτων LEO ενώ στους θαλάμους των φαντάρων υπάρχουν ταβάνια από χάρμποτ ‘ΤΟΛ’ για αποθήκες με αμίαντο (ένα στρατόπεδο, δύο εικόνες).
 Παρόμοια πραγματικότητα στην 398 ΕΑΡΜΕΘ (Λέσβος). Τα σύγχρονα κτήρια πλήρως εξοπλισμένα παραμένουν κλειστά για να είναι επιθεωρήσιμα! Οι φαντάροι όμως μένουν σε άλλα παλιά κτήρια με απαράδεκτα κρεβάτια, κοριούς κτλ!!!... Και εδώ ούτε κουβέντα για πόσιμο νερό. Τέλος, στην ίδια μονάδα οι φαντάροι αποκαλούν το όχημα για τα ώνια, σκοτώστρα.
 Μένοντας στη Λέσβο στη Β’ ΕΑΜΕΘ αναφέρονται μεγάλα προβλήματα στα υδραυλικά: βρύσες που στάζουν, βουλωμένοι νιπτήρες, χαλασμένες ντουζιέρες. Το φυλάκιο της μονάδος στον Πετσοφό είναι πολύ μικρό για να χωρέσει τη δεκαμελή δύναμη. Τα κρεβάτια είναι κολλητά και οι φαντάροι κοιμούνται σχεδόν αγκαλιά.
 Στο φυλάκιο Κλειώ [ανήκει στο ναύσταθμο Λέσβου] δεν υπάρχει πρόβλημα με τις εγκαταστάσεις. Αυτές όμως βρίσκονται δίπλα σε δύο πανίσχυρα ραντάρ. Οι κάτοικοι του διπλανού χωριού διαμαρτύρονται έντονα από τη στιγμή που δίπλα στο φυλάκιο υπάρχει σχολείο. Οι ναύτες όμως είναι σε ακόμη πιο δύσκολη θέση, αφού είναι συνεχώς εκτεθειμένοι στην ακτινοβολία. Επιπλέον, παρόλο που είναι φυλάκιο και πρέπει να τηρείται η κυκλικότητα, δηλαδή να αλλάζουν ανά δύο βδομάδες, οι περισσότεροι ναύτες μένουν μόνιμα εκεί μέχρι τη μετάθεση. Είναι τυχαίο που όλοι μετά από κάποιους μήνες έχουν συχνούς πονοκεφάλους;
 Στην 114 πτέρυγα μάχης, στην Τανάγρα, υπάρχει έντονη φημολογία για χρώμιο στο πόσιμο νερό. Οι κάτοικοι των γύρω περιοχών είναι αναστατωμένοι, το θέμα έχει πάρει δημοσιότητα, στο στρατόπεδο όμως τηρείται σιγή ιχθύος. Οι σμηνίτες το αποφεύγουν και καταφεύγουν στη λύση των εμφιαλωμένων από τα γνωστά μηχανήματα που λόγω όμως της υπερβολικής ζήτησης ξεμένουν συνεχώς. Εντύπωση, επίσης, προκαλεί το γεγονός ότι δεν ισχύουν οι συνηθισμένες χαμηλές τιμές, αλλά οι τιμές περιπτέρου. Για παράδειγμα το νερό έχει 5Ο λεπτά. Γιατί πρέπει οι σμηνίτες να δίνουν τουλάχιστον 2 ευρώ για νερό καθημερινά; Γιατί σε άλλα στρατόπεδα 20 λεπτά και σε άλλα 5Ο; Ποιος κερδοσκοπεί με αυτή τη διαφορά;
 Στον 31ο λόχο στις Φέρρες, θρηνήσαμε την αυτοκτονία του φαντάρου Απόστολου Κούστα. Στη μονάδα υπάρχει ειδική πινακίδα απαγόρευσης της χρήσης των ντους λόγω κινδύνου ηλεκτροπληξίας. Δεν θέλουμε να παίξουμε με τον πόνο κανενός και να κάνουμε λαϊκισμό συνδέοντας άμεσα την αυτοκτονία με την απαγόρευση. Όμως, σε ένα στρατό που επικρατεί το τρίπτυχο σκοπιά-εκπαίδευση-αγγαρεία αποκαλύπτεται ότι οι εγκαταστάσεις και οι γενικότερες συνθήκες διαβίωσης βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία, σε έναν στρατό που αντιμετωπίζει το φαντάρο ως δούλο.

Απέναντι στις άθλιες συνθήκες υγιεινής, η ιεραρχία αναπαράγει σταθερά το μύθο του εμβολίου. Δεν μπορεί ένα σωστό μέτρο που αφορά το σύνολο της νεολαίας να γίνεται συνεχώς άλλοθι στις παραλήψεις τους. Δεν βρέθηκε ξαφνικά το ελιξίριο της ζωής που γιατρεύει από όλες τις αρρώστιες. Το «έλα μωρέ, με τα εμβόλια που έχεις κάνει δεν παθαίνεις τίποτα» είναι διπλά επικίνδυνη λογική. Από τη μία μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την υγεία του στρατιώτη από την άλλη τον αποτρέπει να διεκδικεί τα στοιχειώδη.

Αυτός είναι ο ελληνικός στρατός και έτσι αντιμετωπίζει τους κληρωτούς. Εκεί οδηγείται με την αποθέωση του αξιόμαχου. Η εκπαίδευση και η αγορά όπλων είναι το απόλυτο κριτήριο που μπαίνει πιο πάνω από τη ζωή των φαντάρων. Η λογική αυτή φτάνει μέχρι και να δικαιολογεί απώλειες σε καιρό ειρήνης. Η Ελλάδα, ηγεμονική δύναμη στα Βαλκάνια, χρειάζεται στρατό που μπορεί να εγγυηθεί τη συμμετοχή του σε αποστολές εκτός συνόρων, να συνεισφέρει σε ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ, να είναι ισχυρό, διπλωματικό και διαπραγματευτικό όπλο. Σε αυτό τον στρατό χωράνε οι διακλαδικές ασκήσεις, τα υπερσύγχρονα όπλα, τα ετοιμοπόλεμα τμήματα. Ο φαντάρος όμως, παραμένει αναλώσιμος. Ξεζουμίζεται για να μειωθεί το κόστος συντήρησης των στρατοπέδων και να περισσέψουν πόροι στις πραγματικές προτεραιότητες. Η υγεία, η ξεκούραση, η ασφάλεια συνεχίζουν να αποτελούν λεπτομέρειες.

ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΖΙΚΟ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ

Καλούμε λοιπόν, τους στρατευμένους να αντισταθούν σε αυτή την πραγματικότητα. Να ζητήσουν εξηγήσεις για αμίαντο, χρώμιο, κάδμιο και άλλα επικίνδυνα υλικά. Να διαμαρτυρηθούν για την κατάσταση κτιρίων-μαγειρείων. Να ζητάνε την τήρηση των μέτρων υγιεινής ( γάντια, καθαριστικά, σακούλες σκουπιδιών κτλ). Να αρνηθούν να οδηγήσουν οχήματα χωρίς τις απαραίτητες εγγυήσεις. Το πόσιμο και το ζεστό νερό δεν είναι πολυτέλεια, είναι υποχρέωσή τους.
Τα στοιχεία που παραθέτουμε προέρχονται από καταγγελίες των ίδιων των φαντάρων και αποτελούν ένα μικρό δείγμα των όσων συμβαίνουν μέσα στα στρατόπεδα. Καλούμε ξανά τους στρατευμένους να μη φοβηθούν αλλά να τα βγάλουν όλα στη φόρα. Η δημοσιότητα είναι δύναμη και τρομάζει τους φιλόδοξους στρατιωτικούς. Γι’ αυτό και παντού οι δημοσιευμένες καταγγελίες είχαν θετικά αποτελέσματα.

Τέλος συνειδητοποιούμε ότι ο κίνδυνος ελλοχεύει σε όλα τα σώματα. Το βύσμα δεν είναι λύση, ενώ ο διαχωρισμός σε παλιούς-νέους διευκολύνει τους διοικητές να αυθαιρετούν και την κυβέρνηση-στρατιωτική ηγεσία να διαιωνίζουν τις απαράδεκτες συνθήκες.

Απαιτείται σήμερα η μεγαλύτερη ενότητα των αγωνιστών που ντύνονται στο χακί, η καθημερινή υπεράσπιση των δικαιωμάτων του Πολίτη με Στολή.
Καλούμε σε δημιουργία Επιτροπών Φαντάρων σε κάθε μονάδα.
Είναι πλέον απαίτηση των Στρατευμένων και άμεσος όρος για την υπεράσπιση όχι μόνο των δικαιωμάτων τους, αλλά και για την υπεράσπιση της προσωπικότητας και της ζωής τους η αναγνώριση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΤΙΤΛΟΣ BIBΛΙΟΥ: KILL! KILL! KILL! ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: JIMMY MASSEY και NATASHA SAULNIER ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΑΠΑΖΗΣΗ

(Την παρουσίαση αυτού του βιβλίου αφιερώνουμε στους νέους που σκέφτονται να απαντήσουν θετικά στην προκήρυξη θέσεων 2000 Επαγγελματιών Οπλιτών του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και τους καλούμε να το ξανασκεφτούν. Τα όσα καταμαρτυρά αυτό το βιβλίο, αλλά και το μήνυμα που τους στέλνουν οι χιλιάδες Επαγγελματίες Οπλίτες που έχουν εγκαταλείψει τον Ελληνικό Στρατό, είναι μια απόδειξη για το Λάθος της «επιλογής» τους. Σε κάθε περίπτωση εμείς ως Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων θα είμαστε στο πλευρό τους).

Αυτός είναι ο τίτλος του σοκαριστικού βιβλίου του Iimmy Massey και της Natasha Saulnier που εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ, στο πλαίσιο της σειράς: ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ και ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ.

Πριν δώσουμε όμως το λόγο στον Jimmy Massey, ας φέρουμε στο προσκήνιο ορισμένες ειδήσεις που πέρασαν στα ψιλά των εφημερίδων. «Ειδησούλες» που αποκαλύπτουν ποιοι είναι τα εκτελεστικά όργανα των ειρηνευτικών αποστολών, σε ποιους βασίζονται οι απόπειρες «καταπολέμησης της τρομοκρατίας», της «διάδοσης της Δημοκρατίας και του Δυτικού Πολιτισμού», σε τι καταλήγουν οι Μισθοφόροι Στρατιώτες του Μπους, του Ομπάμα, της Ε.Ε., αλλά και της Ελλάδας των Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΣΕΒ-εφοπλιστών-τραπεζιτών, των (15) στρατιωτικών αποστολών εκτός συνόρων.

ΕΙΔΗΣΗ Νο1: ΕΝΣΤΟΛΟΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΒΙΑΖΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ!

Μεγάλη αύξηση παρουσιάζουν τα κρούσματα σεξουαλικής κακοποίησης με δράστες αμερικανούς στρατιώτες, τόσο εναντίον συναδέλφων τους μέσα στο στράτευμα, όσο και εναντίον πολιτών σε εμπόλεμες ζώνες. Το 2008 αναφέρθηκαν 2923 περιστατικά, κατά 8% περισσότερα σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Τα θύματα, κυρίως γυναίκες, αλλά και αρκετοί άντρες, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων επιλέγουν τη σιωπή.

ΕΙΔΗΣΗ Νο2: ΨΕΚΑΣΜΟΣ ΝΕΟΣΥΛΛΕΚΤΩΝ!

Το αμερικανικό Ναυτικό ψεκάζει με δακρυγόνα τους νεοσύλλεκτους, στο πλαίσιο της εκπαίδευσης τους. Αυτή η εντυπωσιακή πληροφορία είδε το φως της δημοσιότητας μέσω ενός blog αμερικανών νομικών, το Legal Times, που αποκάλυψε ότι προσφυγή παθόντων στα δικαστήρια απορρίφθηκε ως αναιτιολόγητη. Όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόρριψης, «ο απευθείας ψεκασμός με δακρυγόνο αναμφίβολα ενέχει κινδύνους για την υγεία, αλλά ο κίνδυνος αυτός απαλείφεται διότι τα οφέλη από την εκπαίδευση είναι μεγαλύτερα». Υπενθυμίζεται ότι η χρήση δακρυγόνων απαγορεύεται από το άρθρο Ι.5 της Σύμβασης για τα Χημικά Όπλα.

Μην βιαστεί να πει κανείς, «έλα μωρέ αμερικάνοι είναι» γιατί εκπαίδευση καταστολής πλήθους με αληθοφανείς όρους διεξάγεται στο Κέντρο Εκπαίδευσης Πολυεθνικών Αποστολών στο Κιλκίς, στις ασκήσεις της Βαλκανικής Ταξιαρχίας του ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ, ενώ ΕΔΕ έχουν διεξαχθεί κατά περιόδους εξετάζοντας την εμπλοκή Ελλήνων Μισθοφόρων σε λαθρεμπόριο, αλλά και φόνους στα Βαλκάνια.

Ας επιστρέψουμε όμως στο βιβλίο μας. Η μαρτυρία του Jimmy Massey, που γεννήθηκε στη Β.Καρολίνα, όπου και μεγάλωσε με αρκετές στερήσεις, μόνο με τη μητέρα του, δε μπορεί να αμφισβητηθεί εύκολα από τα κατά καιρούς παπαγαλάκια των υπουργείων Εθνικής Άμυνας, όπως ονομάζονται μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Υπουργεία Πολέμου. Και αυτό δε μπορεί να γίνει, γιατί ο συγγραφέας υπήρξε Πεζοναύτης από το 1992 και έγινε Στρατολόγος του Στρατού των ΗΠΑ το 1999. Κατά τη διάρκεια της 12ετους θητείας του θα προλάβει να συμμετάσχει στην επιχείρηση «Ιρακινή Ελευθερία», καθώς στάλθηκε στο Ιράκ σε μάχιμη μονάδα το 2003. Από εκεί θα γυρίσει και αυτός άρρωστος, ενώ θα μοιραστεί και αυτός την εμπειρία δεκάδων χιλιάδων βετεράνων μισθοφόρων, του να δει να διαλύεται ο γάμος και η οικογένεια του.

Στην Εισαγωγή η Νατάσσα Σολνιέ αναδεικνύει την επικίνδυνη μεταμόρφωση που έχει υποστεί ο αμερικανικός στρατός από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Οι στρατιώτες τότε αντιστέκονταν στον σκοτωμό άλλων ανθρώπων ακόμη κι όταν δέχονταν πυρά. Σύμφωνα με τον βασικό ιστορικό του Στρατού στην Ευρώπη, τον S.T.Marshall που υπέγραψε το 1947 το ΑΝΔΡΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΠΥΡΩΝ: ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΕ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, μόλις το 15% των στρατιωτών στα ευρωπαϊκά μέτωπα τράβηξαν τη σκανδάλη. «Ο φόβος μήπως σκοτώσει μάλλον παρά μήπως σκοτωθεί ήταν η συνηθέστερη αιτία για αποτυχία στη μάχη σε ατομικό επίπεδο.[…] Πρέπει να απελευθερώσουμε το μυαλό του στρατιώτη σε ότι αφορά τη φύση των στόχων» ήταν το καθήκον που έθετε στους στρατιωτικούς-πολιτικούς της εποχής.

Η εκπαίδευση λοιπόν άρχιζε να δίνει έμφαση στην «απανθρωποίηση του εχθρού». Για να μετατραπούν οι στρατιώτες σε δολοφόνους-ρομπότ απαιτούνταν η διεξαγωγή ενός ψυχολογικού πολέμου στους ίδιους τους στρατιώτες, με τρεις μεθόδους: απευαισθητοποίηση, δημιουργία εξαρτημένων ανακλαστικών και αμυντικούς μηχανισμούς άρνησης. Η εκπαίδευση έγινε πιο ρεαλιστική (πυροβολούν πλέον κινούμενους στόχους που μοιάζουν με ανθρώπους) και τα αποτελέσματα εμφανίστηκαν στο Βιετνάμ. Όπου πια το 90% των στρατιωτών πυροβόλησε.

«Το να τραβάς τη σκανδάλη είναι εθιστικό, προκαλεί μια σχεδόν σεξουαλική έκσταση» δηλώνει ο Τζίμι, αλλά το τίμημα είναι ακριβό: «οι μόνιμα τραυματισμένοι στρατιώτες υποχρεώνονται να ζήσουν με την αίσθηση ότι έδρασαν εναντίον του καλού και πάσχουν από μετατραυματική διαταραχή άγχους, μια χρόνια πάθηση της οποίας συμπτώματα είναι οι εφιάλτες, νευρική συμπεριφορά, προβλήματα συγκέντρωσης, κατάθλιψη και βίαιες εκρήξεις. Από αυτή τη διαταραχή πάσχει το 16% των βετεράνων του Ιράκ. Όσοι είχαν σκοτώσει πάσχουν από διαταραχή άγχους σε υψηλότερα ποσοστά, ενώ όσοι απόλαυσαν τους σκοτωμούς καταλήγουν με ψυχικά τραύματα».

Ο ΣΚΟΤΩΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ!!!! Όμως σύμφωνα με τη Μακ Νείρ «Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κίνδυνο, ο οργανισμός εκκρίνει ενδογενή οπιοειδή ώστε να μην αισθάνεται κανείς πόνο. Είναι φυσικό όπιο. Υπάρχει, λοιπόν, μια αίσθηση ευφορίας κατά τη διάρκεια του σκοτωμού αλλά κι ένας εθνισμός σε αυτό το τραύμα. Ο στρατιώτης πρέπει να ξανασκοτώσει για να βιώσει ξανά την αίσθηση ευφορία». Ακόμη και όταν είναι πολίτης.

Άραγε πόσο αυτά τα δεδομένα έχουν απασχολήσει τις ελληνικές κυβερνήσεις και τα επιτελεία. Πόσο σχετίζονται οι αυτοκτονίες αξιωματικών και υπαξιωματικών που αυξάνονται τα τελευταία χρόνια με τα όσα έκαναν όντας μέλη αποστολών στην Αλβανία-Βοσνία-Κόσσοβο-Αφγανιστάν; Στις αποστολές εκτός συνόρων το δέλεαρ είναι οι αυξημένες αποδοχές, αλλά ποιες είναι οι συνέπειες στους μισθοφόρους αυτών; Εξάλλου οι αμερικανικές μέθοδοι εκπαίδευσης διαχέονται μέσω τον ΝΑΤΟ σε όλους τους εθνικούς στρατούς. Ποιες οι στοχεύσεις και οι ευρύτερες συνέπειες των ασκήσεων με πραγματικά πυρά; Ποιος επιτέλους θα εξετάσει επιστημονικά και θα επιχειρήσει να βγάλει συμπεράσματα για τους ΕΛΔΥΚάριους και τους αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς για τα γεγονότα του 1974;

Ας δώσουμε το λόγο στους στρατηγούς:
«Οι πεζοναύτες δεν θεωρούσαν τα θηράματα τους ανθρώπους. Μπινγκ Γουέστ και υποστράτηγος Ρέι Λ.Σμιθ.
«Έχει πλάκα να σκοτώνεις κάποιους ανθρώπους».
Αντιστράτηγος Τζέιμς Μάτις, 04/02/2005.

Η κατάθεση ψυχής όμως του Τζίμι θα φωτίσει και τη διαφθορά της Στρατολογίας. Όπως λέει ο ίδιος «οι μόνοι που θέλουν να καταταγούν στον στρατό είναι άνθρωποι με προβλήματα. Θέματα υγείας, προβλήματα με την αστυνομία ή τα ναρκωτικά».

Ο στρατός των ΗΠΑ έχει τεράστιες ανάγκες σε «κορμιά» κάθε χρόνο. Για αυτό συχνά κάνει τα στραβά μάτια στην εθνικότητα, την ηλικία, την ψυχική υγεία των κατατασσόμενων. Οι γόνοι των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων πρέπει να αποφύγουν στην Υποχρεωτική Στράτευση. Ποιος θα κλάψει και θα νοιαστεί το μετανάστη, ποια ΜΜΕ θα αφιερώσουν χρόνο, χώρο για τον νεκρό σκουρόχρωμο μισθοφόρο από το γκέτο;

Εξαγορά λοιπόν φθηνού, ακίνδυνου πολιτικά κρέατος για τα κανόνια. «Οι νεαροί νεοσύλλεκτοι, οι οποίοι αμείβονται με το βασικό μισθό, σε μερικές περιπτώσεις προτού καταταγούν ήταν εντελώς αδύναμοι να βρουν εργασία και συχνά ήταν καταδικασμένοι στο απόλυτο σκοτάδι, ενώ στον Στρατό νιώθουν πανίσχυροι. Σε αυτή την αίσθηση αποτυχίας και αδυναμίας, υπολογίζουν οι στρατολόγοι». Και καλύτερος στρατολόγος είναι η ίδια η εκάστοτε κυβέρνηση. Αφενός οι πελατειακές σχέσεις και η κομματική εξάρτηση από το βουλευτή των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ. Αφετέρου, δεν είναι τυχαίο ότι η εκτίναξη της συμμετοχής του ελληνικού στρατού σε αποστολές εκτός συνόρων και οι κίνδυνοι απωλειών που συνεπάγεται οδήγησε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΝ να ψηφίσουν το νόμο για τους Επαγγελματίες Οπλίτες. Επίσης, η απόπειρα συνολικής εξαγοράς της νεολαίας, στην οποία υποσχέθηκαν μείωση της θητείας αν προσληφθούν δεκάδες χιλιάδες ΕΠ.ΟΠ.

Με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια. Η κοινωνία δέχεται τα πάντα (αποστολές, το κόστος των Μισθοφόρων και την όποια στρατιωτική διέξοδο από την ανεργία κλπ), η νεολαία εθίζεται στο βύσμα, στην ατομική διέξοδο, στην κυβερνητική υπόσχεση να φορτωθούν σε άλλους τα «υποχρεωτικά στρατιωτικά μας βάρη». Κανείς όμως δεν επιτρέπεται να θίξει την ουσία του ίδιου του στρατού, του ρόλου του, το γιατί και αν πρέπει να συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές αποστολές του ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ-ΟΗΕ. Κανείς δεν πρέπει να έχει λόγο για το αν ο στρατός και ιδιαίτερα οι πιο εύκολα πολιτικά και υλικά χειραγωγίσημοι Μισθοφόροι θα στραφούν εναντίον των εργατικών-νεολαιίστικων αγώνων.

Τέλος, υπάρχουν και οι ίδιοι οι στρατολόγοι που την «πέφτουν» σε δημόσια σχολεία, εμπορικά κέντρα και σε μαγαζιά πώλησης CD. Ένας στρατολόγος δεν έχει ενδοιασμούς, αφού είναι υποχρεωμένος να κλείσει συγκεκριμένα συμβόλαια κάθε μήνα. Η ομολογία του Jimmy σοκάρει. Όταν έφερνε στο στόχαστρο του μαθητές υποψήφια θύματα προς στρατολόγηση, σκέφτονταν: «θα τους κερδίσω αυτούς τους γαμημένους. Διότι ένα πράγμα έχεις στο μυαλό σου, πώς να κλείσεις τα συμβόλαια για να πληρώσεις το νοίκι»!!!

Η αμερικανική κυβέρνηση του Μπους και αργότερα του Ομπάμα, βοηθά βεβαίως τους στρατολόγους να επιτύχουν στο έργο τους. Ο λόγος του στρατολόγου αποκαλυπτικός: «Πήγαινα καθημερινά σε δημόσια σχολεία όπου είχα πλήρη πρόσβαση σε όλους τους μαθητές. Μου έδιναν ένα κατάλογο με τα ονόματα και τους αριθμούς τηλεφώνου όλων των παιδιών –ο νόμος Κανένα Παιδί Δεν Μένει Πίσω, που ψηφίστηκε το 2002, υποχρεώνει κάθε λύκειο που χρηματοδοτείται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να δίνει τα ονόματα, τις διευθύνσεις και τα τηλέφωνα όλων των μαθητών των δύο τελευταίων τάξεων στους αξιωματικούς των τοπικών γραφείων στρατολόγησης»!!!

• Για μια κόμη φορά δηλώνουμε την άρνηση μας στο βραχνά της Υποχρεωτικής Στράτευσης.
• Καλούμε τους νέους να γυρίσουν την πλάτη στον Στρατό. Κανένας νέος ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΣ.
• Καλούμε το κίνημα των μαθητών και των καθηγητών, τα 15μελη, τις τοπικές ΕΛΜΕ και την ΟΛΜΕ να πετάξουν τους Στρατολόγους του στρατού από όλα τα Λύκεια.

Δεν είναι δυνατό να επιτρέπουμε την Στρατολόγηση παιδιών 17 και 18 χρονών για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ, σε έναν Ελληνικό στρατό που ολοένα περισσότερο βγαίνει εκτός συνόρων και ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τους εργαζόμενους, την νεολαία και τα κινήματα τους ως Εσωτερικό Εχθρό. O λόγος του βετεράνου Jimmy Massey είναι αφοπλιστικός. Απαντώντας στην ερώτηση τι κάνει ο στρατός των ΗΠΑ στο ΙΡΑΚ απαντά: «Πιστεύω ότι αυτό που κάνουμε εδώ είναι γενοκτονία. Ο ισχυρισμός μας για ανθρωπιστικές ενέργειες είναι απλώς μια μαλακισμένη δικαιολογία. Είναι εξίσου ανέντιμη με τον ισχυρισμό του προέδρου Νίξον ότι δεν ήταν απατεώνας».

Τέλος απευθύνει ένα ερώτημα σε κάθε Επαγγελματία Οπλίτη, σε κάθε Μισθοφόρο. Θα πρέπει να αναρωτηθείτε:

«Άξιζε τον κόπο να πουλήσω την ψυχή μου για ένα οργανισμό που δεν δίνει δεκάρα για μένα;»

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

Φωτογραφίες από το αντιΝατοικό συλλαλητήριο στην Τουρκία.

Η Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση και ο Αντιπολεμικός Συντονισμός συμμετείχε στην αντιΝατοική πορεία στην Τουρκία.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΜΕΪΜΑΡΑΚΗ ΜΑΖΕΨΕ ΤΑ ΒΥΣΜΑΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΕΔΩ

Καθημερινά αποδεικνύεται ότι η κυβέρνηση της ΝΔ και συγκεκριμένα ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Β.Μεϊμαράκης έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Η πρωταρχική ευθύνη βρίσκεται στο πρωθυπουργικό γραφείο, αλλά και σε κάθε υπουργικό, διαπερνώντας κάθετα και οριζόντια κάθε επίπεδο του κρατικού μηχανισμού.

Πραγματικά δεν τους νοιάζει τίποτε. Ή καλύτερα τους ενδιαφέρει μόνο το πως θα εξασφαλίσουν ψήφους, βολεύοντας ημετέρους και ικανοποιώντας τα συμφέροντα των τραπεζιτών-εκδοτών-εφοπλιστών-βιομήχανων και εργολάβων.

Το ένα σκάνδαλο της ΝΔ, που συχνά το ακολουθεί και η μπόχα του ΠΑΣΟΚ, διαδέχεται το άλλο και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια (ιδιαίτερα κάτι χουλιγκανάκια του ΒΗΜΑΤΟΣ-Mega) μαζί με τους εγκάθετους του υπουργείου Εθνικής Άμυνας που σεργιανάνε στις ηλεκτρονικές σελίδες, όχι μόνο κρατάνε «Όμηρο» την αλήθεια, αλλά δεν προλαβαίνουν να αποπροσανατολίζουν και να προπαγανδίζουν το κυβερνητικό έργο…

Με τους φαντάρους γίνεται το έλα να δεις: στο Πεντάγωνο, στην Πολεμική Αεροπορία και στο Πολεμικό Ναυτικό, ο Β.Μεϊμαράκης δίνει καθημερινά «ρέστα», ενώ οι πρόσφατες κρίσεις απέδειξαν και στον πλέον καλόπιστο πατριώτη Νεοδημοκράτη ότι «το καλό της Άμυνας» και οι «Εθνικοί κίνδυνοι» είναι λόγια του αέρα, απλή προπαγάνδα για να δικαιολογούνται οι τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες. Έτσι λοιπόν στήνεται ένα τεράστιο παιχνίδι όπου οι κομματικές και εκλογικές ανάγκες ωθούν τον Καραμανλή-Παπανδρέου να παζαρεύουν με ΗΠΑ-Γαλλία-Γερμανία-Ρωσία αγορές όπλων διεκδικώντας καλές δημόσιες σχέσεις, γεμίζοντας τα κομματικά ταμεία με «ζεστό μαύρο χρήμα» από τις μίζες, που καταλήγουν βεβαίως και στις τσέπες των εμπλεκόμενων υπουργών.
Στις μονάδες της παραμεθορίου οι φαντάροι «πήζουν» αγρίως και κινδυνεύουν καθημερινά να χάσουν ακόμη και την ζωή τους. Όμως, όσο και να «φτιάχνονται» τα βύσματα της ΟΝΝΕΔ κατά τη διάρκεια της θητείας τους, φαίνεται ότι ο κομματικός μηχανισμός φροντίζει για τα γαλάζια βύσματα σε κάθε φάση της ζωής τους: στο πως θα μπουν στις Πανεπιστημιακές σχολές, στο πως θα πάρουν πτυχίο, στο πως θα μπουν στο μεταπτυχιακό, στο πως θα βρουν δουλειά.

Ο ΑΣΕΠ, που έγινε για να προσωποποιεί την αποτυχία των πολλών και να δίνει ένα επίχρισμα δικαιοσύνης (που βεβαίως ποτέ δεν υπήρξε) παρακάμπτεται με κάθε μέσο. Οι τελευταίοι διαγωνισμοί του υπουργείου Εθνικής Άμυνας υπενθυμίζουν την ανηθικότητα της ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ παράταξης, εμμέσως ξαναφέρνουν στο προσκήνιο τα «ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΦΡΟΝΗΜΑΤΑ» του «εθνάρχη της Δεξιάς», αφού η ευρεσιτεχνία της συνέντευξης εξασφαλίζει το διορισμό των ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΩΝ της ΝΔ.

Δείτε και θαυμάστε: στο διαγωνισμό του υπουργείου Εθνικής Άμυνας για την πρόσληψη στρατιωτικών δικαστών το σκέλος των προφορικών εξετάσεων των υποψηφίων έγινε εν μέσω αργιών, το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων, ενώ η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων έγινε τη Μεγάλη Δευτέρα.

Τις ίδιες μεθοδεύσεις χρησιμοποίησε ο Β.Μεϊμαράκης και για τις προσλήψεις (55) Ειδικών Επιστημόνων. Θα ήταν καλύτερα βεβαίως να ανέφερε από την αρχή ότι το κομματικό πιστοποιητικό της ΝΔ υπερβαίνει τα πτυχία, μεταπτυχιακά-διδακτορικά. Αυτό εξάλλου εξασφαλίζει την επιτυχία.
Για το λόγου το αληθές: για τη Γενική Διεύθυνση Σχεδιασμού και Υποστήριξης (ΓΔΟΣΥ) επέτυχαν η σημερινή αναπληρώτρια γενική διευθύντρια της ΓΔΟΣΥ, Νεοδημοκράτισσα υποψήφια της Δημοκρατικής Κίνησης Οικονομολόγων (ΝΔ), ο γιος του αρχηγού της Πολεμικής Αεροπορίας, αδελφός συμβούλου του υπουργού Οικονομίας, ο ανιψιός του υφυπουργού Οικονομικών Ν.Λέγκα.
Σε άλλες θέσεις πρώτευσαν η κόρη γνωστού καθηγητή – θαμώνα τηλεπαραθύρων, η νυν γ.γ. του υπουργείου Παιδείας Ν.Γκοτσοπούλου, αλλά και μια ειδική συνεργάτιδα στο Πολιτικό Γραφείο του Κ.Καραμανλή, πρωθυπουργού…

Τέλος να «δώσουμε τα συγχαρητήρια μας» στο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ για τη θέση του πτυχιούχου οικονομικών στο γραφείο του Β.Μεϊμαράκη και στη νυν Διοικητική Διευθύντρια στο Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων για τη θέση πτυχιούχου Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών.
Για «ξεκάρφωμα» διόρισαν και το γιο του προέδρου των πολιτικών υπαλλήλων στο υπουργείο Άμυνας και υποψήφιο βουλευτή στη Β’ Αθηνών.

Είναι όλοι αυτοί που ψήφισαν το νόμο για την κουκούλα, αλλά που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να φορέσουν άλλες κουκούλες μέσα στο Πάσχα για να βολέψουν τα δικά τους παιδιά, τους δικούς τους κομματικούς στρατούς.

Είναι όλοι αυτοί, οι υποκριτές του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ που θέλουν «Τάξη και Ασφάλεια», αλλά που θεωρούν μόνο πρόβλημα, όπως λέει χαρακτηριστικά ο Καρατζαφέρης, το να κάνεις την κομπίνα στα φανερά, όπως ο ΦΥΓΟΣΤΡΑΤΟΣ βουλευτής-απατεώνας του ΛΑΟΣ, Αϊβαλιώτης.
Είναι όλοι αυτοί που θέλουν κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, δε θέλουν καταλήψεις στα Πανεπιστήμια, αλλά Αξιολόγηση των Σχολών από την Αγορά.

Για τα δικά τους βλαστάρια, τα κοιμισμένα βούρλα της ΟΝΝΕΔ-ΝΔ που αποτυχαίνουν στους διαγωνισμούς και διορίζονται από το παράθυρο μέσω του κόμματος η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ είναι άγνωστη λέξη.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Πιστεύουμε ότι η ΔΙΑΦΘΟΡΑ, οι ΡΕΜΟΥΛΕΣ, οι ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, η ΕΥΝΟΙΟΚΡΑΤΙΑ σε όλα τα επίπεδα των Ενόπλων Δυνάμεων είναι αποτέλεσμα των ΣΤΕΓΑΝΩΝ που ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΑΠΟΣΤΡΑΤΟΙ-ΛΕΣΧΕΣ ΕΦΕΔΡΩΝ-ΕΜΠΟΡΟΙ ΟΠΛΩΝ έχτισαν στον Ελληνικό Στρατό.
Για να σπάσει το Απόστημα, για να μην είναι οι Φαντάροι-Επαγγελματίες Οπλίτες-Υπαξιωματικοί-Αξιωματικοί ΟΜΗΡΟΙ των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ και των Κομματικά Διορισμένων Στρατιωτικών Ηγεσιών, απαραίτητη προϋπόθεση είναι
ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ και η δημόσια συζήτηση στην ελληνική κοινωνία για το ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΚΑΛΕΣΜΑ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΜΑΙΟΥ 2009-04-27

Το Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος καλεί τους φαντάρους που θα καταταγούν στην επόμενη Σειρά (Μάιος 2009) σε ανοικτή σύσκεψη την Κυριακή 10/05, στις 6:00 μ.μ. στο Πολυτεχνείο (κτίριο Γκίνη).

Η Σειρά του Μαΐου βρίσκεται μπροστά σε προκλήσεις. Η κυβέρνηση αποφασίζει να ακολουθήσει ένα σκληρό αυταρχικό δρόμο για την αντιμετώπιση των κοινωνικών κινημάτων, που όπως σε όλο τον κόσμο, είναι η απάντηση των εργαζομένων και της νεολαίας απέναντι στη βίαιη αντεργατική επίθεση. Κομβικό ρόλο στην καθυπόταξη όσων αγωνίζονται και στην προληπτική καταστολή αναλαμβάνει και ο ελληνικός στρατός με το πρόσχημα της αντιμετώπισης «Έκτακτων Αναγκών».

Επίσης η κυβέρνηση των ΝΔ, με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ συμμετέχει σε (15) ιμπεριαλιστικές αποστολές εκτός συνόρων με τις σημαίες του ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ-ΟΗΕ. Αγοράζει συνεχώς όπλα (αξίας 58 δις ευρώ), παρουσιάζει ως διέξοδο στην ανεργία τους ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ, που εκμεταλλεύεται και στέλνει να σκοτώσουν και να σκοτωθούν στο εξωτερικό.

Όλα αυτά προστίθενται στην χακί καθημερινότητα του βύσματος και των πελατειακών σχέσεων, του εθνικισμού και ρατσισμού, της πειθαρχίας, ιεραρχίας και αυθαιρεσίας των αξιωματικών, στο καψόνι, στις άθλιες-επικίνδυνες λόγω αμιάντου εγκαταστάσεις, στην εξουθένωση του εκπαιδευτικού προγράμματος, στην ανυπαρξία ελεύθερου χρόνου, στο απερίγραπτο-απαράδεκτο θέατρο των δοκιμαστικών παρελάσεων και των συνεχώς αναφορών. Φαντάροι που ως απλήρωτοι σκλάβοι κάνουν τα πάντα: ανοίγουν χιονισμένους δρόμους, σβήνουν φωτιές κλπ. Εθελοντισμό το κράτος, τα κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ ονομάζουν να δουλεύεις τσάμπα για να μην γίνονται προσλήψεις. Το ΑΞΙΟΜΑΧΟ του Στρατού σκοτώνει: συνεχή ατυχήματα, αύξηση του αλκοολισμού και των ναρκωτικών, η μια αυτοκτονία ακολουθεί την άλλη.

Στα Κέντρα Εκπαίδευσης θα δοθούν οι πρώτες μάχες των αγωνιστών του αντιπολεμικού-αντιμιλιταριστικού κινήματος, από τους φαντάρους που υπερασπίζονται την άποψη ότι ο αγώνας της υπεράσπισης των δικαιωμάτων δεν σταματά στην πύλη του στρατοπέδου, δεν σταματά εκεί που αρχίζει η «Λογική του Παραλόγου».

Το Δίκτυο Σπάρτακος (16) χρόνια τώρα παλεύει για τα δικαιώματα του Φαντάρου-Πολίτη με Στολή. Απευθύνει πλατύ αγωνιστικό κάλεσμα στον κόσμο του αγώνα, σε όλους αυτούς που υπερασπίζουν την Αξιοπρέπεια και την Ακεραιότητα τους, σε όλους αυτούς που δε «λουφάρουν-βυσματώνονται» φορτώνοντας σε άλλους και τα δικά τους βάρη, σε όλους αυτούς που δεν κρύβονται μπροστά στα προβλήματα με τη λογική «ας το να περάσει», σε όλους αυτούς που με συλλογικούς αγώνες προσπαθούν να βελτιώσουν την καθημερινότητα για όλους. Το Δίκτυο Σπάρτακος λοιπόν καλεί τους φαντάρους να βγαίνουν στην αναφορά, να βγαίνουν ατομικά και μαζικά παραπονούμενοι, να δημιουργούν Επιτροπές Φαντάρων, να στέλνουν Γράμματα Καταγγελίες στις εφημερίδες.

Στο πλευρό του η Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων με συνεχείς εξορμήσεις στα στρατόπεδα ενημερώνει τους φαντάρους και τους γονείς τους. Έτοιμη να συμπαρασταθεί και να δημοσιοποιήσει κάθε αυθαιρεσία, κάθε στιγμή αγώνα.

Η κοινή μας προσπάθεια στοχεύει στο μετασχηματισμό της καθημερινής αμφισβήτησης, στην άτυπη Συνδικαλιστική υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας σε ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ.

Για την καλύτερη ενημέρωση των φαντάρων για τα δικαιώματα τους και τους τρόπους πάλης τους καλούμε να απευθύνονται στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση diktiospartakos.blogspot.com, να μας καλούν ανά πάσα στιγμή στο τηλέφωνο 6932 955437, ενώ το περιοδικό του ΔΙΚΤΥΟΥ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ «ΦΥΛΛΟ ΠΟΡΕΙΑΣ» περιέχει κρίσιμες πληροφορίες και σχετικά φανταρίστικα άρθρα.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ: ΤΟ «ΚΑΜΑΡΙ» ΤΗΣ «ΔΙΚΑΙΗΣ» ΘΗΤΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ

Ο Ναύσταθμος Σαλαμίνας βρίσκεται σε κατάσταση μίνι πολιορκίας! Όχι από τον «εξωτερικό» (sic!) εχθρό αλλά από τον εσωτερικό (και πάλι sic, αν και περιγράφει την πραγματικότητα). Μιλάμε για τον αποσυντονισμό και τη σύγχυση που επέφερε η μείωση των μετατάξεων, τουλάχιστον για την 09Α ΕΣΣΟ (τη σειρά που παρουσιάστηκε το Φεβρουάριο 2009)! Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, πως είναι δυνατόν η (σχετική πάντα) «κατάργηση» της πιο ακραίας μορφής πελατειακών σχέσεων στις ένοπλες δυνάμεις για τους έφεδρους να οδηγήσει σε καταστάσεις «εκτάκτου ανάγκης» ένα ολόκληρο στρατόπεδο. Το Ναυτικό όμως, ως σώμα, είναι πλήρως προσαρμοσμένο στις ανάγκες των βυσμάτων και των πελατειακών σχέσεων, σε τέτοιο βαθμό που η νέα κατάσταση έχει φέρει τα πάνω κάτω. Η κατάσταση είναι πραγματικά για γέλια για κάποιον εξωτερικό παρατηρητή – για κλάματα όμως για την ίδια την κατάσταση στο ναυτικό (αν και κανείς δε δείχνει να ντρέπεται).

Είχαν συνηθίσει σε μεγάλους αριθμούς στρατεύσιμων με αποτέλεσμα και οι υπηρεσίες να βγαίνουν άνετα αλλά και να εξυπηρετούνται τα εκάστοτε βύσματα και να εμφανίζονται αραιά και που. Η ριζική μείωση των μετατάξεων αντιμετωπίζεται με αμηχανία. Φυσικά, τα εκάστοτε βύσματα εξακολουθούν να έρχονται αραιά και που. Την κατάσταση καλούνται να συμμαζέψουν - όπως συνηθίζεται - οι ναύτες που δεν έχουν καθόλου βύσμα ή (τα λεγόμενα) μικρά βύσματα. Αυτοί που είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη» για να καταφέρουν να μπουν στη «γη της επαγγελίας» (έτσι τους λέγανε) του ναυτικού, αλλά ούτε καν «ξάδερφο» για να καταφέρουν να αντιμετωπίσουν στο κυνήγι της εικονικής θητείας τα μεγάλα βύσματα – τα «καμάρια» της show biz, των γόνων πολιτικών, επιχειρηματιών κοκ.

Άλλωστε, στο Ναυτικό βρίσκεται σε απόλυτη ισχύ ο νόμος της ζούγκλας – ούτε καν της κοινωνίας («που είναι άδικη») όπως ορισμένοι αξιωματικοί προσπαθούν να υποστηρίξουν - κατά τον οποίον ο μεγάλος τρώει τον μικρό και ο «δυνατός» τον αδύναμο, απλά επειδή μπορεί και έχει τις πλάτες να το κάνει. Σε τελική ανάλυση, προκρίνεται ο κανόνας του ατομικού δρόμου και του «φτιαξίματος» σε μια κατάσταση, όπου (υποτίθεται πως) υπάρχουν συλλογικά συμφέροντα και ως τέτοια θα έπρεπε να διεκδικούνται από το σύνολο των στρατεύσιμων.

Όμως το μονοπάτι του βύσματος σημαίνει «φτιάξιμο» για τον έναν και χώσιμο για τους άλλους. Αυτός που παίρνει τηλέφωνο το μέσο για να κανονίσει να βγαίνει διαρκώς ή να μην κάνει σκοπιές κτλ, αυτομάτως δυσχεραίνει την καθημερινότητα του διπλανού του και του πετά τις ευθύνες που ο ίδιος άνομα απέφυγε. Οι δουλειές και οι αγγαρείες υπάρχουν και όποιος τις αποφεύγει, τις φορτώνει (με πολύ χειρότερους όρους) στους υπολοίπους.

Αντίστοιχο είναι και το χυδαίο και άκρως προκλητικό παρακάτω παράδειγμα. Υπάρχει η υπηρεσία «Διεύθυνση Διοικήσεως», στην οποία οι στρατεύσιμοι γενικά κάνουν τα πάντα. Ήτοι φυλάκια, μαγειρεία, καθαρισμούς, αγήματα κ.α. Η υπηρεσία, σε γενικές γραμμές, είναι 1-2, δηλαδή μια μέρα μέσα και υπηρεσία και 2 μέρες πρωινή εργασία και έξοδο το μεσημέρι. Ένα βιώσιμο δηλαδή πρόγραμμα με όρους θητείας όπως θα έπρεπε περίπου να είναι και για τους συναδέλφους μας στο στρατό ξηράς - που έχουν πολύ χειρότερους όρους και αντιμετωπίζουν πολύ πιο σημαντικά καθημερινά προβλήματα επιβίωσης.

Όταν για το συνάδελφο του στρατού ξηράς είναι άγνωστη η έννοια του off (δηλαδή της προφορικής άδειας από το στρατόπεδο), τείνει να του γίνει άγνωστη λέξη ακόμα και η έξοδος και βολοδέρνει μέσα για συνεχείς μέρες (10, 15 ή και πολύ παραπάνω), είναι πραγματικά αηδία να υπάρχουν υπηρεσίες όπως το ΑΒ Πάρος και το ΑΒ Ίος, «καβατζωτικές» (έτσι τις λένε και μερικοί αξιωματικοί!) θέσεις με 8 και 5 βάρδιες ανά μήνα και με 22 και 25 off αντίστοιχα αντίστοιχα!! Και μάλιστα ούτε καν σε αγήματα πηγαίνουν, ούτε (φυσικά τα παιδιά) στα μαγειρεία. Κοινώς, κουράζονται πολύ τα καημένα και για αυτό τα ξεκουράζουν…

Από τη μια συνάδελφοί μας του στρατού βολοδέρνουν στις σκοπιές και τα σύνορα, κάνουν διπλές υπηρεσίες, τους πρήζουν και τους τρέχουν μέχρι εξοντώσεως οι καραβανάδες. Οι αυτοκτονίες στο στρατό κάνουν δυσθεώρητα ρεκόρ κάθε τρίμηνο, αποκαλύπτοντας μια όλο και πιο δολοφονική θητεία. Υπάρχουν ακόμα και ναύτες που «λερώνουν» τα χέρια τους μέσα στην καθημερινότητα και την ταλαιπωρία της θητείας και κάνουν τα προβλεπόμενα σε υπηρεσίες και εργασίες, εκτελώντας ένα πρόγραμμα που – ακόμα κι έτσι – φαντάζει «παράδεισος για όσους συναδέλφους ζουν την πραγματική «έρημο» της θητείας στο στρατό ξηράς.

Και από την άλλη, βύσματα που απλά επισκέπτονται το Σώμα, έ, κάθονται και κανένα βραδάκι μέσα για την παρεούλα (με DVD, τηλεόραση και όλα τα comfort εννοείται – αντάλλαγμα που μας κάνουν τη χάρη με τόσο μεγάλες θυσίες)…

Μονάχα για να τους φτύσεις αξίζουν. Κυρίως όμως τους «περήφανους» αξιωματικούς μας – του «τιμημένου» ναυτικού – που δουλειά τους είναι να εξυπηρετούν τα «παιδιά» του Μεϊμαράκη, τα «πράσινα και γαλάζια» βύσματα (αν και η συνδιαλλαγή, η ρουφιανιά και το «βόλεμα» δεν έχουν χρώμα), και (στα ανώτερα κλιμάκια) να αποφασίζουν πόσες φρεγάτες θα πάνε στη Σομαλία και ποια πλοία θα περιπολούν στη Μέση Ανατολή και τις διεθνείς ασκήσεις του ΝΑΤΟ.

Ντροπή και οργή μας γεμίζει το αξιοθρήνητο σύστημα του ναυτικού - και του ελληνικού στρατού γενικότερα - που παράγει και διαιωνίζει τις ανισότητες μέσα στη θητεία, όπου κάποιοι μονίμως «χώνονται» και άλλοι μονίμως «τη σκαπουλάρουν». Και δεν πρέπει να λοιδορεί κανείς τους «καβατζωμένους», να ήθελε να είναι στη θέση τους•αλλά να καταλάβει πως τέτοιες διακρίσεις δυσκολεύουν την θητεία του, ή συντελούν στο να μετατρέπεται σε κόλαση, και να προσπαθεί να τις αναδείξει και να τις καταργήσει. Μονάχα έτσι είναι εφικτή μια σχετικά δικαιότερη και σχετικά πιο ανθρώπινη θητεία για όλους.

ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

Ισραηλινοί στρατιώτες στήνουν παγίδα και ανοίγουν πυρ σε αγρότες στη Λωρίδα της Γάζας.

Την περασμένη Παρασκευή κατά τη διάρκεια δράσης συνοδείας Παλαιστίνιων αγροτών και ακτιβιστών, μετά τους αρχικούς πυροβολισμούς, καθώς πύκνωναν και οι σφαίρες έπεφταν πιό κοντά μας, ένας Παλαιστίνιος ακτιβιστής κάλεσε το συντονιστικό γραφείο μεταξύ Παλαιστινίων-Ισραηλινών. Του έδωσαν εντολές να μετακινηθούμε σε σημείο που να μπορούν οι Ισραηλινοί στρατιώτες να μας δουν καλύτερα. Όταν το κάναμε, αφού μας παρακολούθησαν για κανα δυο λεπτά, στη συνέχεια άνοιξαν και πάλι πυρ με τις σφαίρες να πέφτουν λίγα μέτρα από εκεί που βρισκόμασταν.

Πηγή

ISM Gaza Strip

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΠΕΤΑΕΙ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΑΠΑΤΣΙ;ΜΕΪΜΑΡΑΚΗΣ: ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΠΕΤΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ!

Όποιος παρακολουθήσει τα δελτία ειδήσεων είναι αναγκασμένος να απαντήσει σε ένα ακραίο δίλημμα, που τίθεται μετά βεβαιότητας και απολυτότητας, από τους μεγαλοδημοσιογράφους: Στις επόμενες εκλογές πρέπει να διαλέξει μοναχά μεταξύ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, μεταξύ Κωστάκη-Γιωργάκη, ανάλογα βεβαίως σε ποιον θα δώσουν το χρίσμα οι διαπλεκόμενοι εκδότες-κατασκευαστές, μετά τα παζάρια που θα κάνουν μαζί τους.

Μέχρι τότε ο ελληνικός λαός θα πρέπει να υπομένει τις απολύσεις, τις μηδενικές αυξήσεις, τις αγορές οπλικών συστημάτων και μέσων καταστολής-παρακολούθησης, την κατάργηση δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Κάθε βράδυ Χατζηνικολάου-Τρέμη-Ευαγγελάτος σπέρνουν τρομοϋστερία, μιλούν για τους κινδύνους στο Αιγαίο και την Κύπρο ώστε να δεχτούμε να πληρώσουμε τα 58 δις ευρώ των εξοπλισμών. Όπλα που φέρνουν πλούσια συμβόλαια και σε Έλληνες βιομήχανους και εμπόρους του πολέμου, μίζες εκατ. ευρώ στα κομματικά ταμεία και στις τσέπες των υπουργών, ενώ ο ελληνικός αστικός κόσμος μέσω των αποστολών ελληνικού στρατού εκτός συνόρων και των αγορών όπλων διεκδικεί την αναβάθμιση του ως περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη.

Οι επαφές του πρωθυπουργού Καραμανλή, της υπουργού Εξωτερικών Μπακογιάννη και του υπουργού Πολέμου Μεϊμαράκη αποκαλύπτουν την ουσία της αστικής πολιτικής. Η αστική Ελλάδα συμμετέχει σε όλα τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα, καλύπτει πλήρως την ισραηλινή κτηνωδία, στρέφει τα όπλα της εναντίον της φτωχολογιάς της Σομαλίας, είναι κατοχική δύναμη σε Βαλκάνια-Αφρική-Ασία.

Αυτές τις ανάγκες χρηματοδοτούν οι θυσίες του ελληνικού λαού για την εξυπηρέτηση των λεγόμενων «εθνικών στόχων». Πρωταθλητής σε αυτή την κούρσα της υποκρισίας, της πολεμοκαπηλίας και της καταχρέωσης του λαού μας, ο υπουργός πολέμου της ΝΔ Β.Μεϊμαράκης.

Την στιγμή που ο αμίαντος θερίζει στα ελληνικά στρατόπεδα, που σε αρκετά από αυτά δεν υπάρχει πόσιμο νερό, αλλά άθλιες συνθήκες υγιεινής και στέγασης-σίτισης, ενώ κόβονται τα δωρεάν εισιτήρια (λίστες επιβίβασης) στους φαντάρους που ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να χαρούν την άδεια τους και οι γονείς υποχρεώθηκαν να πληρώσουν (7) ευρώ το κεφάλι για να είναι δίπλα στα παιδιά τους στους εορτασμούς του Πάσχα, ο Β.Μεϊμαράκης πετά 660 εκατ. δολ. αγοράζοντας αμερικανικά Απάτσι, κάνοντας δημόσιες σχέσεις στις ΗΠΑ.
Ο πολλά βαρύς υπουργός Πολέμου σέρνεται έξω από την αμερικανική πρεσβεία ως κοινός επαίτης, για να χαρεί και αυτός μια συνάντηση με τον νέο αμερικάνο υπουργό Άμυνας. Για να κλείσει ραντεβού, παραλαμβάνει ξαφνικά τα αποθηκευμένα σε υπόστεγα της Αεροπορίας Στρατού στην Πάχη Μεγάρων, εδώ και δύο χρόνια Απάτσι (12 τον αριθμό).

• Εμείς να θυμίσουμε ότι οι περισσότερες μονάδες της Αεροπορίας Στρατού έχουν τεράστια κενά ιπτάμενων-μηχανικών, με αποτέλεσμα την τεράστια καταπόνηση του υπάρχοντος προσωπικού.
• Τα ΣΙΝΝΟΥΚ παραμένουν εδώ και χρόνια ουσιαστικά ανενεργά, ενώ μετά το θανατηφόρο ατύχημα, ΓΕΣ και υπουργείο Εθνικής Άμυνας έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να συγκαλύψουν τις ευθύνες της κατασκευάστριας εταιρείας.

Μετά από όλα αυτά είναι πολύ λογικό οι ΗΠΑ να περιμένουν από την «υπερήφανη και αψεγάδιαστη» πολιτική ηγεσία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ της πιστής συμμάχου ότι θα τις χαρίσει ένα μεγάλο τμήμα των τεράστιων εξοπλιστικών προγραμμάτων: πολεμικά αεροσκάφη, πυρομαχικά τεθωρακισμένων, τροχοφόρα τεθωρακισμένα οχήματα μάχης κλπ.

Βέβαια υπάρχουν και ανταγωνιστές. Τα συμφέροντα των οποίων πρακτορεύουν και τα πολεμικά περιοδικά της πιάτσας. Οι ανεξάρτητοι αρθρογράφοι πανηγυρίζουν για τα εξοπλιστικά προγράμματα, μιλούν συνεχώς για εθνικούς κινδύνους και διαφημίζουν διαφορετικής προέλευσης όπλα. Σαν τα γαλλικά: πέρα από τα αεροσκάφη, τις φρεγάτες, υπάρχει και η προμήθεια 209 ελαφρών τροχοφόρων οχημάτων προϋπολογισμού 111,5 εκατ. ευρώ και 84 τροχοφόρων ΤΟΜΑ, κυρίως για αποστολές εκτός συνόρων, συνολικού προϋπολογισμού 435 εκατ. ευρώ.

Καθημερινά συνειδητοποιούμε ότι για το τεράστιο πάρτι των εξοπλισμών για τον ελληνικό λαό προβλέπεται ο λογαριασμός.
Οι εντάσεις στο Αιγαίο, αποτέλεσμα του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού, θα προβληθούν από τα ΜΜΕ σπέρνοντας τρόμο, ώστε να μην φέρουμε αντίρρηση στις τεράστιες αγορές όπλων.
Οι αποστολές εκτός συνόρων, τις οποίες πληρώνουμε με 300 εκατ. ευρώ το χρόνο και απαιτούν σύγχρονα οπλικά συστήματα (φρεγάτες-μεταφορικά αεροσκάφη και ελικόπτερα, εκατοντάδες τεθωρακισμένα, χιλιάδες Μισθοφόρους Στρατιώτες –ΕΠ.ΟΠ.-ΟΒΑ-) θα παρουσιαστούν ως ειρηνευτικές.

Και ενώ ο ελληνικός στρατός αναλαμβάνει βάρβαρες, απάνθρωπες αποστολές, σκλαβώνοντας λαούς, εμείς πρέπει να ανεχτούμε τη διάλυση της Δημόσιας Υγείας-Παιδείας-Ασφάλισης, την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής-ΟΣΕ-ΕΛΤΑ κλπ.
Ταυτόχρονα μας φορτώνουν τα βάρη της κρίσης που δημιούργησαν, απαιτούν να δουλεύουμε μέχρι θανάτου με εργασιακές σχέσεις Κίνας, ενώ βιομήχανοι-τραπεζίτες-μεγαλέμποροι-εφοπλιστές μετρούν άπληστα τα νέα κέρδη τους, από την υπερεκμετάλλευση Ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων.

Πιστεύουμε ότι πρέπει να αντιδράσουμε.
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΕ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ.
Κανένας νέος ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ.
Να επιστρέψει ο ελληνικός στρατός που βρίσκεται εκτός συνόρων.
Να βγει η Ελλάδα από ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ-Ε.Ε.
Να απαιτήσουμε αυξήσεις στους μισθούς-συντάξεις, μείωση των ωρών εργασίας, δημιουργία θέσεων εργασίας, καταπολέμηση της ανεργίας.
Αναγνώριση όλων των δικαιωμάτων στους μετανάστες και ένταξη τους στα σωματεία.
Ειρήνη στο Αιγαίο, Ειρηνική Συνύπαρξη στην Κύπρο μέσα από κοινούς αγώνες των λαών

ΝΑ ΜΗΝ ΔΕΧΤΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ-ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ-ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΛΑΟΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΡΕΑΣ ΣΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ, ΣΦΑΖΟΝΤΑΣ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

Το «Ελληνικό Έθνος» του Νίκου Σβορώνου: σχέδιο για τη θεωρία και τη γενεαλογία του. Κώστας Παλούκης

Τον Οκτώβριο του 2004 κυκλοφόρησε το ανέκδοτο κείμενο του Νίκου Σβορώνου με τίτλο Το Ελληνικό Έθνος, γένεση και διαμόρφωση του Νέου Ελληνισμού. Προοριζόταν για το αντίστοιχο λήμμα στο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό της Νεώτερης Ελλάδας που προετοίμαζε ο οίκος Ελευθερουδάκη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Σε αυτό ο Σβορώνος συνθέτει συνοπτικά την άποψή του για το ελληνικό έθνος. Πλευρές αυτής της ανάλυσης εξειδικεύονται σε άλλα κείμενά του, την Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας, με βιβλιογραφικό οδηγό του Σπύρου Ασδραχά, και τα Ανάλεκτα Νεοελληνικής Ιστορίας και Ιστοριογραφίας. Με τα κείμενά του αυτά ο Σβορώνος συνέβαλε σημαντικά στη διαμόρφωση της σημερινής επικρατούσας άποψης για το ελληνικό έθνος, μέχρι τουλάχιστον την αμφισβήτηση που άρχισε να δέχεται από τα μέσα της δεκαετίας του 1990.

Παρά το γεγονός ότι οι απόψεις του Σβορώνου ήταν γνωστές, η έκδοση του ανέκδοτου αυτού κειμένου σήμανε την αφορμή για έναν πολύ έντονο δημόσιο διάλογο. Αναδυθήκαν στην επιφάνεια σημαντικές διαφορές, υποβόσκουσες καιρό μέσα στον ακαδημαϊκό χώρο, με μεθοδολογικό, ιδεολογικό και τελικά πολιτικό υπόβαθρο. Την επόμενη χρονιά, η έκδοση του βιβλίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού θα προκαλέσει μια πολύ πιο διευρυμένη δημόσια διαμάχη, έναν πραγματικό «πόλεμο λέξεων». Οι απόψεις του Νίκου Σβορώνου θα βρεθούν για δεύτερη φορά στο επίκεντρο των αντιπαραθέσεων. Στο σημείωμα αυτό αφού παρουσιάσουμε συνοπτικά τους κύριους άξονες του «σχήματος» του Σβορώνου, δυστυχώς θα παρακάμψουμε την κριτική που δέχτηκε εξαιτίας του περιορισμένου χώρου και θα προσπαθήσουμε να θέσουμε το ιστορικό, πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο της διαμόρφωσης της θεωρίας του.

1. Το ελληνικό έθνος του Ν. Σβορώνου
α. Η μεθοδολογία του Σβορώνου Ο Σβορώνος θέτει στα κείμενά του έναν προγραμματικό στόχο: να προτείνει έναν ορισμό του έθνους κοινά παραδεκτό επιστημονικά, που θα συνενώσει όλους τους έλληνες. Αναγνωρίζει την ιστορικότητα της έννοιας και συνδέει την εμφάνιση και την επικράτηση της εθνικής ιδεολογίας με την ανάπτυξη και την επικράτηση της αστικής τάξης. Η σκέψη του εκκινείται από μια αντικειμενική πραγματικότητα, την ύπαρξη στο παρόν ενός «συντελεσμένου έθνους, ολοκληρωμένου με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά». Συντελεσμένο έθνος νοείται «μια διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων με συνείδηση ότι αποτελεί ένα ενιαίο και αλληλέγγυο σύνολο με δική του πολιτισμική φυσιογνωμία και ψυχοσύνθεση, με κοινά υλικά και πνευματικά συμφέροντα και με σταθερά εκφρασμένη τη βούληση ή τάση πολιτισμικής ή πολιτικής αυτονομίας, που μπορεί να φτάσει ως την απαίτηση κρατικής ανεξαρτησίας ενός έθνους» . Σε άλλο σημείο του ίδιου κειμένου, προσθέτει ως προϋπόθεση στο Έθνος επιπλέον την ύπαρξη ενιαίου κράτους και «ενός αισθήματος κοινής πατρίδας και πατριωτισμού». Σημαντικό στοιχείο στη σκέψη του είναι η διάκριση της έννοιας «έθνος» από το «λαό» ή την «εθνότητα» που ταυτίζονται. Ο λαός αποτελεί, θα λέγαμε, μια κοινότητα με πιο χαλαρούς δεσμούς, αλλά εμφανώς υπαρκτούς. Οι έννοιες «ολοκληρωμένο» και «συντελεσμένο» υποδηλώνουν ένα τέλος σε μια συγκεκριμένη μορφή μιας διαδρομής. Και ο Σβορώνος δηλώνει πως αναζητά να μελετήσει ακριβώς αυτούς τους δρόμους. Αυτοί οι «δρόμοι» συνθέτουν την διαχρονική έννοια του «ελληνισμού».

Παρά την «αφαιρετική» αυτή πρόσληψη του παρελθόντος, καθώς προεκτείνει σε ένα διαχρονικό ελληνικό παρελθόν πολιτιστικά, ιδεολογικά και πολιτικά στοιχεία του ελληνικού παρόντος ο Σβορώνος, υποστηρίζει ότι ο ορισμός του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με «τις ρομαντικές αντιλήψεις που παρουσίαζαν το έθνος ως κάποια υπερβατή οντότητα δεδομένη από τα πριν, εκτός τόπου και χρόνου, έκφραση μιας φυλής ή, το πολύ, ενός συνόλου συγγενικών φυλών ή ενός μεταφυσικού «λαϊκού πνεύματος», μιας ψυχής». Επίσης, ο Σβορώνος δεν ικανοποιείται ούτε από την άποψη που «αρκείται στη διαπίστωση ότι το βασικό χαρακτηριστικό της εθνικής ενότητας είναι η κοινή βούληση των ατόμων που το απαρτίζουν». Μεθοδολογικά-ιδεολογικά λοιπόν διαχωρίζεται ρητά τόσο από τον ιστορικό ιδεαλισμό που χαρακτηρίζει παραδοσιακά την γερμανόπνευστη ελληνική ιστοριογραφία όσο και από τον πολιτικό βουλησιαρχισμό που χαρακτηρίζει την γαλλικής επιρροής αντίληψη για το Έθνος (Ρενάν). Ο ίδιος λοιπόν θέλει να προτάξει μια μαρξιστική εκδοχή βασισμένη στο διαλεκτικό υλισμό βασισμένη στα παρακάτω κριτήρια:
α) «Η δημιουργία της κοινής αυτής βούλησης υπακούει σε κάποια νομοτέλεια»
β) «Το έθνος είναι κι αυτό μια ιστορική κατηγορία, η κατακλείδα μιας σειράς σχηματισμών που βγαίνει ο ένας από τον άλλον σε μια συνεχή εξελικτική διαλεκτική πορεία με τη συνεργεία πολλών παραγόντων»
γ) αυτοί οι παράγοντες δεν έχουν «την ίδια βαρύτητα, για το σχηματισμό του κάθε έθνους.»
δ) Ένα τέταρτο κριτήριο αποτελεί η έννοια της «αντικειμενικότητας», δηλαδή τη «συνεργία αντικειμενικών, έξω από τον άνθρωπο, περιστάσεων και του ανθρώπινου μυαλού, της ανθρώπινης συνείδησης.
ε) την «ιεράρχηση των πολλαπλών αυτών παραγόντων που καθορίζουν το ιστορικό γενέσθαι» .
στ) τη διάκριση ιστορικών /μη ιστορικών λαών. Με αυτά τα κριτήρια πλάθει με έναν δικό του τρόπο το «ελληνικό αφήγημα».

Το τέταρτο κριτήριο επιτρέπει στον Σβορώνο να διαχωρίσει την αντικειμενική υπόσταση του ελληνισμού από την υποκειμενική που είναι η συνείδηση. Σε κάποιες περιόδους αυτές οι δύο πλευρές συμβαδίζουν, σε κάποιες άλλες όμως η δεύτερη απουσιάζει. Με αυτόν τον τρόπο του είναι εύκολο να παρουσιάσει τον ελληνισμό ως υπαρκτό - διακριτό ακόμα και σε εποχές, όπως π.χ. κατά τον ρωμαϊκό χριστιανικό μεσαίωνα ή κατά την οθωμανική περίοδο, που δεν υπάρχει κάποια συνείδηση ελληνικότητας στο πληθυσμό που «αντικειμενικά» θεωρείται από τον ίδιο ελληνικός. Το δεύτερο κριτήριο, προερχόμενο από τη χεγκελιανή παράδοση του μαρξισμού, εισαγάγει το πιο καθοριστικό στοιχείο στην πρόσληψη του έθνους από τον Σβορώνο. Σε κάθε εποχή ο ελληνισμός διαμορφώνει μια εντελώς διαφορετική οντότητα, μια διαφορετική κοινότητα, με ξεχωριστό περιεχόμενο και συνείδηση. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας η μία οντότητα-κοινότητα ποιοτικά διαφορετική διαδέχεται την άλλη και της κληροδοτεί κάποια συνδετικά «στοιχεία». Το τελευταίο και, θα λέγαμε, ανώτερο στάδιο αυτής της διαδικασίας είναι το σύγχρονο «συντελεσμένο έθνος». Ο χεγκελιανισμός αυτός του επιτρέπει να πλησιάσει τα κυρίαρχα ιστορικά σχήματα του Παπαρρηγόπουλου και του Ζαμπέλιου.

Το πρώτο κριτήριο, αυτό της επίκλησης των νομοτελειών, ουσιαστικά βοηθάει μόνο στην χεγκελιανή αμφισβήτηση και άρνηση της κατά Ρενάν γαλλικής παράδοσης προσέγγισης του έθνους και τη συνειδητή επιλογή του να αναμετρηθεί και να συνθέσει με τον γερμανικό ιδεαλισμό. Με το τέταρτο κριτήριο μπορεί να ισχυρίζεται μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη πορεία σε κάθε έθνος, άρα και στο ελληνικό, πράγμα που ενδεχομένως το καθιστά εξαίρεση από γενικευμένες θεωρίες. Το πέμπτο, τέλος, κριτήριο του επιτρέπει να δράσει αφαιρετικά στο παρελθόν επιλέγοντας μέσα από την ιεράρχηση τα στοιχεία που στηρίζουν τα σχήματά του υποτιμώντας άλλα. β. Το σχήμα του Σβορώνου Ο Σβορώνος αποδέχεται λοιπόν την ύπαρξη ενός ιστορικού ελληνικού λαού πανάρχαιου με τρισχιλιετή ιστορία. Η αυτονόητα εμφανή ιστορική ύπαρξη του ελληνισμού ξεκινά κατά την κλασσική αρχαιότητα με σαφή μάλιστα συνείδηση της ελληνικής αυτής διακριτότητάς του. Η αυτοσυνείδηση του αρχαιοελληνικού λαού εδράζεται στο ιδεολόγημα της κοινής συνείδησης, στον φυλετικό σύνδεσμο, το όμαιμον του Ηροδότου. Ο Σβορώνος όμως βλέπει τη λαότητα αυτή ως ανάμιξη ντόπιων προελληνικών και ξένων ελληνικών φυλετικών στοιχείων. Η ανάδειξη της «μακεδονικής ηγεμονίας» και η συγκρότηση της «ελληνιστικής αυτοκρατορίας» δημιουργεί μια νέα πολιτική ενότητα στο «όνομα του ελληνισμού» που ετεροκαθορίζεται σε σχέση με τους «βαρβάρους» και τους «Πέρσες». Η κατάκτηση της Ανατολής επιφέρει τον «εξελληνισμό» της και την «υλικότερη» ενότητα του ελλαδικού και αποικιακού ελληνισμού. Αυτή την εποχή μετατοπίζεται ο αυτοπροσδιορισμός των ελλήνων από τη Ηροδότεια «φυλετική» συνείδηση στην «πολιτισμική» συνείδηση.

Αυτό το αναγνωρίζει τόσο στην φαντασιακή πρόσληψη της κοινότητας, όπως την ορίζει πλέον ο Ισοκράτης, όσο και στην υλική διάστασή της με την γενικευμένη χρήση της αττικής διαλέκτου τόσο ως επίσημης διοικητικής όσο και ως κοινής σε όλα τα στρώματα, την ίδια στιγμή που οι παλαιές διάλεκτοι υποχωρούν. Ο ελληνιστικός λαός καθίσταται ενιαίος συνδέεται με το ελληνικό παρελθόν και εξασφαλίζει συνέχεια. Κατά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, ο ελληνισμός διατηρεί την οικονομική του και πολιτισμική ενότητα, ενώ βαθαίνει ο εξελληνισμός των βάρβαρων ή ημιβάρβαρων φυλετικών στοιχείων στο Ανατολικό Τμήμα της. Έτσι, αναδύεται το Βυζάντιο, το οποίο ορίζεται ως «εκχριστιανισμένο ρωμαϊκό κράτος του ελληνικού έθνους», καθώς το χαρακτηρίζει «η έντονη και διαρκής τάση του προς τον εξελληνισμό», «έως τη μεταβολή σε ένα ελληνικό εθνικό κράτος». Το γεγονός ότι «το Βυζάντιο συνεχίζει θεωρητικά το Ρωμαϊκό Κράτος και η λατινική εξακολουθεί να θεωρείται η επίσημη γλώσσα» υποτιμώνται ως «θεωρητικό» ζήτημα, καθώς ουσιαστικά το Βυζάντιο είναι «συνέχεια των ελληνιστικών βασιλείων της Ανατολής παρά της Ρώμης».

Το βασικό συμπέρασμα του Σβορώνου είναι ότι από την εποχή της Μακεδονικής ηγεμονίας μέχρι και την εποχή του Βυζαντίου διάφοροι βαρβαρικοί πληθυσμοί ενσωματώνονται πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά με τον ελληνισμό της κλασσικής αρχαιότητας. Ο ίδιος όμως αισθάνεται ότι το σχήμα αυτό απειλείται τόσο από τα γεγονότα της ιστορίας, δηλαδή τις επιδρομές των διαφόρων φύλων στην Βαλκανική όσο και από την θεωρία της ιστορίας, δηλαδή τον Φαλμεράγιερ. Για αυτό ασχολείται ιδιαίτερα με τις «εθνολογικές εξελίξεις του ελληνικού λαού» με σκοπό να καταδείξει την εθνολογική συνέχεια και αφομοιωτική δύναμη του ελληνικού λαού. Οι άλλοι λαοί που αφομοιώνονται από τον ελληνισμό συμβάλλουν αφήνοντας απλά κάποια ίχνη. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, ο Σβορώνος διαχωρίζει την αντικειμενική υπόσταση του ελληνισμού από την αυτοσυνείδηση της ελληνικότητας. Για αυτό το λόγο στα κείμενά του δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα να καταδείξει την παρόλ’ αυτά συνέχεια του ελληνισμού. Η ένταξη του ελληνικού λαού, λοιπόν, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η παραδοχή του χριστιανισμό προκάλεσαν την βαθμιαία εξαφάνιση της συνείδησής του η οποία θα βρεθεί σε «συγκεχυμένη και λανθάνουσα κατάσταση».

Εντούτοις, ο ηγετικός ρόλος του ελληνισμού θεωρείται ότι επεκτείνεται μέσα από την χριστιανική θρησκεία στην οποία κυριαρχεί. Αυτός «ο πρώτος διχασμός στη συνείδηση των ελλήνων» θεωρείται από τον ιστορικό ως «αληθινά δραματικός» , καθώς οδηγεί τον ελληνισμό «σε ένα είδος αλλοτρίωσης» . Ο ίδιος ο Σβορώνος στα χωρία αυτά δείχνει να βιώνει μαζί με τον ελληνισμό ένα είδος τραύματος για την ασυμβατότητα αυτή της ιστορίας. Και για αυτό το λόγο προσπαθεί να την καλύψει. Για παράδειγμα, αφού παρατηρήσει ότι στον ελληνισμό «αρχίζουν να δημιουργούνται δύο πνευματικά ρεύματα, ένα επίσημο, έκφραση μιας πνευματικής αριστοκρατίας που βγαίνει από την άρχουσα τάξη, και ένα λαϊκό ρεύμα με αυτόνομη αλλά λανθάνουσα εξέλιξη» φτάνει στην υπόθεση ότι παρότι ο όρος Έλλην εγκαταλείφτηκε από τους λογίους, είναι δυνατόν να διατηρήθηκε στον ελληνικό λαό όπως διαφαίνεται από δημοτικά τραγούδια, επόμενων όμως περιόδων που μπορούν να απηχούν παλαιότερες καταστάσεις .

Έτσι, μια νέα πορεία διαγράφεται «καθαρά από το τέλος του 11ου αιώνα, για να διαρκέσει, περνώντας από διάφορα στάδια, ως τις αρχές του 19ου αιώνα. Είναι η περίοδος που ένας παλαιός λαός, με την προοδευτική του διαμόρφωση σε συντελεσμένο έθνος, ανανεώνεται και αποτελεί μια καινούργια ιστορική οντότητα, τον Νέο Ελληνισμό, δηλαδή το Ελληνικό έθνος.» Εκείνη την εποχή αρχίζει να γεφυρώνεται το πολιτιστικό χάσμα ανάμεσα στον επίσημο και το λαϊκό πολιτισμό . Για να καταλήξει σε διαφορετικό κείμενο στο συμπέρασμα ότι στον ελληνικό λαό το πολιτιστικό αυτό χάσμα μπορεί να υπάρξει μόνο σε ορισμένες περιόδους, καθώς υπάρχει «η όσμωση και η αλληλοδιείσδυση ανάμεσα στο λαϊκό και το λόγιο πολιτισμό». Αυτό συμβαίνει διότι ο ελληνισμός αποτελεί έναν ιστορικό λαό και η ικανότητα αυτή χαρακτηρίζει όλους τους ιστορικούς λαούς . Στο σημείο αυτό αγγίζει οριακά ιδεαλιστικές προσεγγίσεις, ενώ διαφαίνεται η απόδοση στον ελληνισμό μιας πολιτισμικά ανώτερης δύναμης. Για τον Ν. Σβορώνο η εποχή των Παλαιολόγων είναι η κατεξοχήν περίοδος κατά την οποία η βυζαντινή αυτοκρατορία, τα διάφορα χριστιανικά ορθόδοξα κρατίδια και το σύνολο του ορθόδοξου λαού και των λογίων συλλαμβάνουν τον εαυτό τους ως έλληνες. Για την περίοδο της κατάκτησης από τους Οθωμανούς αναδεικνύει την εκκλησία σε «κατευθυντήρια δύναμη του Έθνους». Τίθεται επικεφαλής της εθνικής αντίστασης καθώς εναντιώνεται στους εξισλαμισμούς, δεν αντιτίθεται και συμμετέχει, πολλές φορές κατευθύνοντάς τις, σε όλες τις εξεγέρσεις. Ονομάζει την καθοδήγησή της φιλελεύθερη, ανθρωπιστική και συχνά επαναστατική , αν και αλλού αναγνωρίζει πως εμποδίζει την «ανασύνδεση με την ελληνική παράδοση.» Η οργανική ένταξη των Φαναριωτών, των προκρίτων και του ανώτερου κλήρου στον οθωμανικό διοικητικό μηχανισμό οδηγεί τον Σβορώνο στην διατύπωση της θεωρίας περί «διπλής λειτουργίας της ηγετικής αυτής τάξης του ελληνισμού». Έτσι, την ίδια στιγμή «συμβάλλουν στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης» και ταυτόχρονα «αποβαίνουν αρνητικά στοιχεία» επειδή υποτάσσουν την εθνική τους συνείδηση στη ταξική τους συνείδηση που επιδιώκει ειρήνη με τον κατακτητή. Με αυτόν τον τρόπο ο Σβορώνος χειρίζεται με έναν εντυπωσιακά αντιφατικό τρόπο την υποχώρηση κατά την Οθωμανική εποχή της πρώτο-εθνικής συνείδησης που αναπτύχθηκε κατά τους Παλαιολόγειους, αλλά και τον ρόλο της ελληνόφωνης ορθόδοξης άρχουσας τάξης. Βλέπει για άλλη μια φορά τον διαχωρισμό της αυτοσυνείδησης με την αντικειμενική υπόσταση του ελληνισμού.

Αποσιωπά την αντίφαση αυτή για να διαπιστώσει τελικά πως η εθνική ιδέα αναπτύσσεται προοδευτικά «μέσα στην αντίσταση εναντίον της κατάκτησης». Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν με τον νεοελληνικό διαφωτισμό, την άνοδο της αστικής τάξης και την εθνικοαπελευθερωτική ιδεολογία της. Αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία της προετοιμασίας και της οργάνωσης των πνευματικών δυνάμεων του έθνους, η αστική τάξη εμφανίζεται από τα μέσα του 18ου αιώνα ως ο κύριος παράγοντας της εθνικής αφύπνισης και ο φορέας αυτής της νέας ιδεολογίας. Το ιδεολογικό αυτό κλίμα βοηθάει στην επανασύνδεση με το αρχαιοελληνικό παρελθόν, αλλά ο Σβορώνος διαβλέπει σε αυτό μια υπερβολή, καθώς παρατηρείται απόλυτη ταύτιση με τους αρχαίους Έλληνες υποτιμώντας την βυζαντινή/ χριστιανική παράδοση του ελληνισμού.

Ολοκληρώνοντας έχει σημασία να παρουσιάσουμε την άποψη του ιστορικού για τον αντιστασιακό χαρακτήρα του ελληνικού έθνους που είναι «η προσπάθεια του ελληνισμού να διαφυλάξει την ιδιαίτερη προσωπικότητά του σαν λαός». Διέπει το σύνολο της νεοελληνικής ιστορίας και «αντιστοιχεί σε όλους τους μικρούς λαούς που κινούνται στην περιφέρεια του νεότερου κόσμου». Η διαδικασία σταδιακής ανάπτυξης της εθνικής τους συνείδησης και η συγκρότησή τους σε καινούρια έθνη προϋπέθετε την διεκδίκηση της πολιτικής τους ανεξαρτησίας και την οικονομική και πολιτική τους αυτονόμηση μέσα από την πάλη ενάντια σε υπερεθνικές αυτοκρατορίες στην αρχή και στη συνέχεια ενάντια σε υπερεθνικά ιμπεριαλιστικά συγκροτήματα. Η αντιστασιακή αυτή διαδικασία ξεκινά από την «Τουρκοκρατία», εκφράζεται στην επανάσταση του 1821 και συνεχίζει όλο τον 19ο αιώνα εναντίον των εξωελλαδικών δυνάμεων που παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη μοίρα του ελληνισμού. Κορυφώνονται με την εθνική και αντιφασιστική αντίσταση του 1940 – 1945. γ) Σβορώνος και Παπαρηγόπουλος: συμβατά ασύμβατα Οι Λιάκος- Γαβριηλίδης αναγνωρίζουν στο σχήμα του Σβορώνου το ιδεαλιστικό ιστορικό σχήμα των Παπαρρηγόπουλου-Ζαμπέλιου περί αδιάκοπης συνέχειας του ελληνισμού.

Ο δεύτερος επιπλέον διακρίνει στον ιδεαλισμό του εγελιανές φιλοσοφικές επιδράσεις. Πράγματι, ο Σβορώνος εντάσσεται στην αποκαλούμενη από τον Λιάκο «εθναφυπνιστική» θεωρία για την ανάδειξη του έθνους. Χρησιμοποιεί και διακρίνει την έννοια ελληνισμός με τον τρόπο που την εισήγαγε ο Παπαρρηγόπουλος, όπου ο ελληνισμός συνιστά τον πρωταγωνιστή της ιστορίας. Συγκεκριμένα, ένας «νέος ελληνισμός» προκύπτει μέσα από μια διαδοχική γενεαλογική σχέση, σχέση δηλαδή προπάππου, παππού, πατέρα γιού, από τον «μεσαιωνικό», «χριστιανικό», «μακεδονικό» και «αρχαίο» ελληνισμό. Το σχήμα του Παραρρηγόπουλου θα καταλήξει στη συνέχεια να λάβει το τρισυπόστατο χαρακτήρα «αρχαίος», «μεσαιωνικός», «νέος», σε αναλογία με την Αγία Τριάδα. Όμως έχουν δίκιο μόνο ως ένα βαθμό. Διότι ουσιαστικά ο Σβορώνος υιοθετεί μεν το ιστορικό σχήμα, ή ακόμα αναγνωρίζει ή υιοθετεί στοιχεία μεταφυσικά θεμελιωμένα, αλλά δεν είναι η μεταφυσική το κύριο συστατικό της σκέψης του. Αντίθετα, θα λέγαμε ότι επιχειρεί να το αντιστρέψει, να το αναποδογυρίσει. Δηλαδή προσπαθεί να το παρουσιάσει μέσα από ένα διαλεκτικό υλιστικό μαρξιστικό εγελιανής προέλευσης πλαίσιο.

Αναζητά όχι μεταφυσικές νομοτέλειες, αλλά υλιστικές. Αλλά και αυτές οι νομοτέλειες δεν είναι ντετερμινιστικές, αλλά λειτουργούν σύμφωνα με τον Ασδραχά ως « δυνατολογικές προϋποθέσεις», δηλαδή ως «ενδεχόμενα». Με λίγα λόγια ο ιστορικός είναι υποχρεωμένος, εφόσον υπάρχει το τετελεσμένο γεγονός της συγκρότησης του έθνους, να προσλάβει το παρελθόν του με τέτοιο τρόπο ώστε να ενσωματώνει σε αυτό εκείνα τα πολιτισμικά στοιχεία που, έστω και από διαφορετικές αφετηρίες, κατέληξαν να το συναπαρτίζουν. Για παράδειγμα διάσπαρτα και χωρίς συνοχή πολιτικά και πολιτισμικά στοιχεία συνθέτουν ένα δεσμό και μια ταυτότητα που καθορίζονται από την υλική σχέση κατακτητή και κατεκτημένου την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτός ο δεσμός και αυτή η ταυτότητα αποτελούν ένα πραγματικό ενδεχόμενο, το ελληνικό έθνος, το οποίο επιβεβαιώνεται με την ελληνική επανάσταση και την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Ο Σβορώνος λοιπόν παρακολουθεί την πορεία μιας συνεχούς διαμόρφωσης που χαρακτηρίζεται από κάποιους καθοριστικούς μεγάλους σταθμούς αποκρυστάλλωσης. Σε αυτήν την πορεία ένα σαφές και διακριτό εθνοτικό σώμα αφομοιώνει εξελισσόμενο διάφορα πολιτισμικά και πολιτικά στοιχεία που ως ενδεχόμενα επιτυγχάνουν να ηγεμονεύσουν. Εκείνα τα οποία αποτυγχάνουν σε αυτήν την προσπάθειά τους απαξιώνεται η ιστορική τους σημασία. Η άποψη αυτή δεν αρνείται εν μέρει την εθνογένεση. Αντιλαμβάνεται ότι τα έθνη είναι πραγματικότητες που δε φτιάχτηκαν μέσα στο μυαλό κάποιων ελίτ, αλλά η τετελεσμένη μορφή κάποιων προϋπαρχόντων κοινοτήτων που θα μπορούσε να μην εξελιχθούν, αλλά τελικά εξελίχθηκαν στη συγκεκριμένη μορφή του ελληνικού έθνους . Ακόμα κι αν το εγχείρημα του Σβορώνου έχει την παραπάνω ορίζουσα, η εφαρμογή του διέρχεται ενός πολύ μεγάλου βαθμού δυσκολίας, γιατί το παραδοσιακό ελληνικό ιστορικιστικό ιδεαλιστικό σχήμα, παρά την εσωτερική του ορθολογική δομή, εμπεριέχει ως ρομαντικό ιστορικό αφήγημα πολύ σοβαρές αντιφάσεις ιστορικής τεκμηρίωσης. Ως εκ τούτου από μια «κεκτημένη ταχύτητα» μεταφέρει σκέψεις αυτούσια από το σχήμα του Παπαρηγόπουλου. Ο ίδιος ο Σβορώνος σε κάθε περίπτωση παραμένει «εγκλωβισμένος στον τρόπο που η ιστορική κουλτούρα στην οποία ανήκει αντιλαμβάνεται το έθνος» .

Ο «εγκλωβισμός» του αυτός μέσα στο έθνος βέβαια εμφανίζεται ακριβώς στην προσπάθεια αναζήτησης αντικειμενικών και όχι υποκειμενικών κριτηρίων. Εξάλλου αυτά τα κριτήρια συμπλέουν άρρηκτα με την πρώιμη σταλινική σύλληψη του έθνους, όπως διατυπώθηκε στο άρθρο του Ιωσήφ Στάλιν Το εθνικό ζήτημα και η σοσιαλδημοκρατία ή αλλιώς Ο μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα. Αν όμως τα «αντικειμενικά κριτήρια» των μπολσεβίκων προσέκρουσαν σε διαφορετικές υποκειμενικές-συνειδησιακές πραγματικότητες, τα «αντικειμενικά κριτήρια» του Σβορώνου ξεπέρασαν τον σκόπελο αυτό δρώντας επιλεκτικά πάνω στις ιδεαλιστικές ορίζουσες του ανυπέρβλητου εντέλει ελληνικού ιστορικισμού. Και αυτό συνέβη διότι ο ιστορικός Σβορώνος αδυνατούσε να αποβάλλει τον συναισθηματικό ρομαντισμό που αναγκαστικά συνεπαγόταν ο «εγκλωβισμός» του μέσα στο έθνος. Αλλά από την άλλη δεν πρόκειται για κάποιες ιδεαλιστικές «αστοχίες» που απλώς επισκιάζουν τον μαρξισμό του Σβορώνου. Το σχήμα του είναι διαφορετικό από εκείνο του Παπαρρηγόπουλου, γιατί θέλει να είναι, έστω και με αντιφάσεις, συνάμα μαρξιστικό. Τέλος, ο Σβορώνος με την έννοια «αντιστασιακό έθνος» ή με τις αναφορές στον «νεοελληνικό διαφωτισμό» δεν προσθέτει απλώς την οθωμανική περίοδο στην ενιαία ελληνική ιστορική αφήγηση, αλλά προτάσσει μια ριζικά διαφορετική οπτική της περιόδου και τελικά όλης της έννοιας «ελληνισμός».

Επιχειρεί να φτιάξει ένα αφήγημα για το χαρακτήρα του ελληνικού έθνους που θα είναι ενιαίο, αποδεκτό και ηγεμονικό, με την γκραμσιανή έννοια, τόσο στις παραδοσιακές αντιλήψεις για το έθνος, όσο και στην αριστερά. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ενσωματώνει και υποτάσσει κυρίαρχα ιδεολογήματα σε ένα μαρξιστικό αναλυτικό πλαίσιο και κατ’ επέκταση σε μια αριστερή πολιτική στρατηγική. Αλλά αυτή η διαδικασία συμβαίνει και αντίστροφα: η μαρξιστική σκέψη προσαρμόζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να ταιριάξει με το εθνικό αφήγημα. Το Παπαρηγοπούλειο σχήμα, το κατεξοχήν ιδεολογικό όπλο της δεξιάς, δεν αλλάζει απλώς πρόσημο και χαρακτήρα και γίνεται αριστερό. Εξορθολογίζεται, μεταμορφώνεται και ουσιαστικά μετασχηματίζεται σε μια νέα διαφορετική ανταγωνιστική, αλλά ταυτόχρονα συμβατή, προς την Παπαρρηγοπούλεια πρόσληψη του ελληνισμού. Αυτή η «συμβατότητα» με τον Παπαρρηγόπουλο και τον ιδεαλισμό εμπεριέχει τη θεμελιώδη αντίφαση που θα επιτρέψει τη σχετικά εύκολη αποδόμησή του, όταν θα το επιτρέψουν ή και θα το επιβάλλουν οι εποχές. Εξάλλου η διάκριση «μικρών αντιστασιακών λαών» σε αντίθεση με τα «μεγάλα ιμπεριαλιστικά» συνάδει απόλυτα με την μαρξίζουσα θεωρία της εξάρτησης η οποία κυριαρχούσε την δεκαετία του 1960-70 τόσο στους ευρωπαίους όσο και στους εγχώριους μαρξιστές. Με κανέναν πάντως τρόπο το θεωρητικό αυτό μοντέλο δεν είναι προϊόν επινόησης, κατασκευής ή θείας φώτισης.

Αντίθετα, προκύπτει ως ιδεολογική, συνειδησιακή αποκρυστάλλωση, θεωρητική σύνθεση μέσα από την κίνηση, την διαδικασία εξέλιξης της κοινωνίας, από τους ταξικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, από την έντονη ιδεολογική, πολιτική και ταξική διαπάλη στις δοσμένες μετεμφυλιακά ιστορικές συνθήκες. Ο Σβορώνος με αυτό το μοντέλο προτείνει και εκφράζει συνειδητά ως πολιτικό πρόσωπο, όπως θα δούμε στη συνέχεια, μια τάση και δυναμική, έναν τρόπο άσκησης της αριστερής πολιτικής στην συγκεκριμένη περίοδο. 3. Η πολιτική, ιδεολογική και κοινωνική γένεση του σχήματος του Σβορώνου Οι βασικές αρχές του Σβορώνου αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της επίσημης ιστορίας, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από τα σχολικά βιβλία, τη δημοσιογραφία και τους έλληνες ιστορικούς κατά την δεκαετία του 1980 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Με τις «αποδομητικές», «κονστρουκτιβιστικές» αντιλήψεις για τη συγκρότηση του ελληνικού έθνους και γενικότερα θεωρίες για τον εθνικισμό δημιουργείται μια θεωρητικοφιλοσοφική κριτική και ρωγμή σε αυτό το μοντέλο/συνείδηση στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η «εθνική συνείδηση» της αριστεράς από τη δεκαετία του 1940 εξελίσσεται ακολουθώντας μια πορεία μετατοπίσεων και τελικής «κρυστάλλωσης» με πολλές αντιστοιχίες με αυτήν που περιγράφουν οι Αλέξης Πολίτης και Αντώνης Λιάκος για την σταδιακή συμπλήρωση των κενών της ελληνικής ιστορίας από την επίσημη εθνική ιστοριογραφία κατά τον 19ο αι.

Το εθνικό σχήμα του Σβορώνου επικράτησε όμως τελικά στην αριστερή εθνική συνείδηση ερχόμενο σε αντίθεση με άλλα προϋπάρχοντα ανταγωνιστικά σχήματα. Ταυτόχρονα, βέβαια επικράτησε στην «αστική» ή κυρίαρχη εθνική συνείδηση ερχόμενο σε αντίθεση με άλλα προϋπάρχοντα αστικά ανταγωνιστικά σχήματα. Η δυνατότητά του να λειτουργεί ηγεμονικά μέσα στις «αστικές» συνειδήσεις καθόρισε την υπεροχή του μέσα στην αριστερά. Η πρώτη μετατόπιση λαμβάνει χώρα με την 6η Ολομέλεια της ΚΕ το 1934. Τότε εκτιμάται πως η επικείμενη επανάσταση θα έχει πρώτα αστικοδημοκρατικό πρώτα χαρακτήρα και ότι στην πορεία πρόκειται να μετατραπεί σε σοσιαλιστική επανάσταση. Αλλά ακόμη και μέχρι τον Ιούνη του 1935 το ΚΚΕ εξισώνει τη μοναρχία και τη δημοκρατία στα «πολιτεύματα με τα οποία οι κεφαλαιοκράτες εκμεταλλευτές εξάσκησαν τη δικτατορία τους πάνω στο λαό» , ενώ τον Ιούλη δεν έβλεπε να υπάρχουν διαφορές αρχής ανάμεσα στη «δημοκρατία» και το φασισμό καθώς δεν πρόκειται για δύο διαφορετικά συστήματα γιατί παραμένει ο ίδιος ταξικός χαρακτήρας της εξουσίας . Η πιο καταλυτική αλλαγή συνεπώς πραγματοποιείται κατά την 4η Ολομέλεια της ΚΕ το 1935 και αμέσως μετά στο 6ο Συνέδριο του 1935.

Σύμφωνα με την πρώτη το Κόμμα διεκδικεί την ηγεμονία από τα αστικοτσιφλικάδικα κόμματα και θέτει το ζήτημα της υπεράσπισης της αστικής δημοκρατίας από τον ελληνικό φασισμό, της εθνικής ανεξαρτησίας – ελευθερίας της χώρας απέναντι στην διπλή εξάρτηση από ντόπιο και ξένο κεφάλαιο και της ακεραιότητάς της σε μια ενδεχόμενη επίθεση από τον ξένο φασισμό. Οι αστικοδημοκρατικές ελευθερίες δεν έχουν ακόμα κατακτηθεί, χρειάζεται λαϊκό ενιαιομετωπικό δημοκρατικό – αντιφασιστικό μέτωπο εναντίον του μοναρχισμού – φασισμού για ένα λαοκρατικό-δημοκρατικό ξεκαθάρισμα της εσωτερικής ζωής της χώρας. Η απόφαση αυτή είναι συνέπεια και εφαρμογή των αποφάσεων του 7ου Συνεδρίου της Κομμ. Διεθνούς. Τότε διαβαθμίζεται για πρώτη φορά ο φασισμός από την αστική δημοκρατία ως «ένα καθεστώς της πιο βάρβαρης εκμετάλλευσης και καταπίεσης των εργαζομένων» και καλούνται οι «μάζες» να «διαλέξουν όχι ανάμεσα στην προλεταριακή δημοκρατία και την αστική δημοκρατία αλλά ανάμεσα στην αστική δημοκρατία και το φασισμό». Τα ΚΚ είναι δυνατόν να συμμαχήσουν με τη Σοσιαλδημοκρατία και να συνάψουν κυβερνήσεις μέσα στα αστικά πλαίσια, ως ένα αρχικό στάδιο της επανάστασης.

Τα ΚΚ έχουν πλέον ως καθήκον την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας έναντι του φασιστικού κινδύνου . Με την μετατόπιση αυτή οι κομμουνιστές σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα ενσωματώνουν τον εθνικό λόγο και διεκδικούν ρόλο πλέον ως μια εκδοχή του πατριωτισμού. Το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ επιβεβαιώνει την αλλαγή. Ο νέος στόχος είναι η δημιουργία της λαϊκής δημοκρατικής κυβέρνησης μέσω της συγκρότησης παλλαϊκού μετώπου και ενός λαϊκού δημοκρατικού-λαοκρατικού κινήματος. Αυτή η σειρά σταδιακών μετατοπίσεων απαιτούσε μια συνολικότερη επανεκτίμηση της ελληνικής ιστορίας, του ρόλου και της θέσης της αστικής τάξης στη διαμόρφωση της νεοελληνικής κοινωνίας και συνάμα αντίστοιχα των λαϊκών τάξεων. Δεν είναι οι προοδευτικοί αστοί έμποροι που έκαναν την επανάσταση του 1821, όπως υποστήριζε ο Γιάννης Κορδάτος το 1920, αλλά, όπως υποστηρίζει πλέον το 1934 ο Γιάννης Ζεύγος, ο ένοπλος λαός με τα αντάρτικα σώματά του σε σύγκρουση με τους προδότες των εθνικών συμφερόντων αστούς και κοτζαμπάσηδες, σε αντιπαράθεση με τη «Μεγάλη Ιδέα». Στο πλαίσιο των νέων στρατηγικών στόχων του ΚΚΕ η νέα ταξική αυτή σύλληψη της κοινωνικής σημασίας της επανάστασης του 1821 θα επενδυθεί με «εθνικοαπελευθερωτικό» επίχρισμα.

Παρόλα αυτά η θεμελιώδης αλλαγή πραγματοποιείται κατά την περίοδο της αντίστασης, οπότε και δημιουργείται μια εντελώς διαφορετική αριστερά από εκείνη της προπολεμικής περιόδου. Η μετάβαση στη νέα αυτή φάση δε γίνεται βέβαια χωρίς συγκρούσεις μέσα σε ένα ΚΚΕ διαλυμένο, διασπασμένο σε δύο Κεντρικές Επιτροπές και τελικά ποδηγετημένο από την Ασφάλεια του Μανιαδάκη . Ο φυλακισμένος στην Κέρκυρα Ν. Ζαχαριάδης τάσσεται υπέρ της άμυνας και της απόκρουσης της ιταλικής εισβολής. Σε ανοιχτή επιστολή του που δημοσιεύεται στον τύπο χαρακτηρίζει τον πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό και καλούνται «οι κομμουνιστές, η εργατική τάξη και ο λαός να δώσουν όλες τις δυνάμεις τους δίχως επιφύλαξη» για την απόκρουση της φασιστικής επίθεσης. Το γράμμα αυτό αναγνωρίζεται ως επίσημο και ανοίγει το δρόμο για μια νέου τύπου εθνική μετωπική πολιτική, όπου κύριος εχθρός από τα μία είναι ο «φασισμός» και από την άλλη το «αγωνιζόμενο έθνος». Η μετωπική πατριωτική αυτή πολιτική γεννά το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το αντιστασιακό κίνημα. Σε αυτό «θα έχουν θέση όλοι οι Έλληνες που θέλουν ν' αγωνιστούν για τη λευτεριά, ανεξάρτητα από κόμματα. Όλοι όσοι θέλουν ν' αγωνιστούν ενάντια στο σκοπό που επιδιώκουν οι Γερμανο-Ιταλοί καταχτητές και που είναι ένας και μοναδικός: να μας εξαφανίσουν σαν λαό και σαν έθνος" . Εμπεδώνεται λοιπόν κατά τη δεκαετία του 1940 μια νέα ταξική ερμηνεία του πατριωτισμού. Από τη μία είναι οι «πατριωτικές αγωνιζόμενες λαϊκές δυνάμεις του έθνους» με πολιτικό όραμα την «Λαοκρατία» και από την άλλη οι «αστικές» υποταγμένες στο «φασισμό» και αργότερα στον «μοναρχοφασισμό». Αυτή η διαχωριστική γραμμή προβάλλεται στο παρελθόν. Η επανάσταση του 1821 εναντιώθηκε στο τιμαριωτικό σύστημα.

Οι εξεγερμένοι αγρότες διεκδίκησαν τη γη τους και κράτος με δημοκρατικό πολίτευμα, με λαϊκό πολιτισμό και γλώσσα εθνική. Απέναντι σε αυτή την πατριωτική-λαϊκή δράση, οι νέοι αστοί «εξοβελίζουν καθετί πραγματικό που σχετιζόταν με τις αγνές λαϊκές παραδόσεις και συρράβουνε μια νέα ιδεολογία» τη Μεγάλη Ιδέα, ενώ το νέο κράτος είναι «κουτσό». Δυστυχώς η Μεγάλη αυτή Ιδέα συνεπήρε τις λαϊκές μάζες γιατί παρουσιαζόταν σαν η ιδέα της απελευθέρωσης όλου του ελληνισμού «πράγμα που ήταν φυσικός πόθος του λαού και προοδευτικό στοιχείο». Αλλά οι κοτζαμπάσηδες τους πρόδιδαν γιατί το έκαναν με τυχοδιωκτικό τρόπο. Οι Κομμουνιστές δεν πολεμούν στην Μεγάλη Ιδέα το αίτημα της εθνικής απελευθέρωσης, αλλά την πολεμούν γιατί ήταν το μαγικό πέπλο της πιο ξενόδουλης, αντιδημοκρατικής και καταχτητικής πολιτικής θάβοντας την υπόθεση της πραγματικής απελευθέρωσης του ελληνικού λαού. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η προσέγγιση ενός ιστορικού του Γαλλικού Κ.Κ. για την περίοδο αυτή της Κομμ. Διεθνούς και ιδιαίτερα του ΚΚΓ. Οι κομμουνιστές υποχωρώντας από την «τριτοπεριοδική» αντικοινοβουλευτική τους ρητορική και δηλώνοντας υπερασπιστές της Γαλλικής δημοκρατίας υιοθετούν την ρεπουμπλικανική γαλλική παράδοση και έτσι μεταμορφώνονται σε νέους Γιακωβίνους.

Τον ίδιο χαρακτηρισμό θα μπορούσαμε να αποτείνουμε και στο Ελληνικό ΚΚ. Εγκαταλείπει την αντικοινοβουλευτική –αντιρεπουμπλικανική ρητορική του. Αναφέρεται πλέον σε μια «Λαϊκή Δημοκρατία», ενώ μεταπολεμικά, όπως θα δούμε υιοθετεί αργότερα το σύνθημα της «Δημοκρατικής Αλλαγής». Εξελίσσεται δηλαδή στο κόμμα που κατεξοχήν υπερασπίζεται τη αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, όταν μέχρι τότε ήταν το κατεξοχήν εχθρικό σε αυτή. Το νέο δρων πολιτικό σώμα δεν είναι η «εργατική τάξη», αλλά «ο λαός», το «επαναστατημένο έθνος». Αυτός ο νέος γιακωβινισμός υιοθετεί στο παρελθόν όλη την επαναστατική αστικοδημοκρατική παράδοση και τα σύμβολά της. Σε αυτή τη βάση λαμβάνει προπολεμικά και η επανερμήνευση της επανάστασης του 1821 και όλης της ριζοσπαστικής αστικοδημοκρατικής δραστηριότητας των ελλήνων κατά τη διάρκεια του 19ου αι. Με αυτόν τον τρόπο θεμελιώνεται και η συνείδηση της μακράς και συνεχούς αντίστασης του ελληνικού λαού που βλέπει στο παρόν της ιδεολογικές συνέχειες σε πολύ διαφορετικά παρελθόντα, π.χ. Οθωμ. Αυτοκρατορία, Επανάσταση 21 κλπ.

Κυρίως όμως η συνείδηση αυτή βιώνεται πολύ έντονα ως πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της κατοχής και την ΕΑΜική Αντίσταση. Και όντως υπάρχουν κάποιες αντικειμενικές συσχετίσεις-αναλογίες. Η αντάρτικη παράδοση των κλεφταρματωλών, διατηρημένη στην ύπαιθρο ως ανάμνηση μέσα από δημοτικά τραγούδια, προφορικές αφηγήσεις, συλλογική μνήμη , από τη δράση της ληστείας που υπήρχε, έστω και περιορισμένη, στο μεσοπόλεμο, τις ένοπλες συλλογικές αντιστάσεις σε αυτή σε ορισμένα χωριά, αλλά και ως εν δυνάμει δυνατή δράση συμβατή με τις αγροτοποιμένικες εργασίες, ουσιαστικά υπέδειξε το μοντέλο της αντίστασης. Σε περιοχές, όπως η Κρήτη, οι παραδόσεις αυτές ήταν τουλάχιστον κατά μία γενιά χρονικά κοντά. Επίσης, ορατές αναλογίες υπήρχαν στο βαθμό συμμετοχής των χωρικών στην εξέγερση, στη σχέση κατακτητών/κατεκτημένων και φυσικά στη στάση του ελληνικού πολιτικού κόσμου απέναντι στους κατακτητές.

Έτσι, «το εθνικό πρόβλημα είνε εκείνο που φλογίζει το έθνος ολόκληρο από τον καιρό του Ρήγα», δηλαδή για 150 χρόνια υπάρχει ένα «εθνικό πρόβλημα» που κινητοποιεί τη δράση του λαού καθώς τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα της επανάστασης του 1821 δεν λύθηκαν ακόμα, ενώ προστέθηκαν καινούργια με την σκλαβιά που επέβαλλε ο ντόπιος και ξένος φασισμός . Την καταλυτική περίοδο λοιπόν της Κατοχής ο κομμουνισμός και οι κομμουνιστές, είτε αφορά τα ίδια είτε νέα πρόσωπα που τώρα εντάσσονται στην αριστερά, νοηματοδοτούνται με ένα πολύ διαφορετικό περιεχόμενο. Δεν είναι οι εχθροί της πατρίδας και του έθνους, αλλά οι πραγματικοί πατριώτες ενός διαφορετικά ερμηνευμένου ελληνικού έθνους, του επαναστατικού, που χτίζει στα βουνά ένα άλλο διαφορετικό από το προπολεμικό ελληνικό κράτος. Σε αυτή τη βάση, η εν δυνάμει κράτος συγκροτούμενη λαϊκοδημοκρατική φαντασιακή κοινότητα του ΕΑΜ βιώνει και ορίζει μέσα από την αντιστασιακή εμπειρία μια δική της εκδοχή-συνείδηση για το ελληνικό έθνος. Η συνείδηση αυτή αργότερα, θα εξελιχθεί και μέσα σε διαφορετικά πλαίσια θα επενδυθεί από τον Σβορώνο με την έννοια του «αντιστασιακού έθνους». Κατά τη πρώτη μεταπολεμική εποχή, γίνεται προσπάθεια ιστορικής αποσαφήνισης της νέας ριζοσπαστικής εθνικής συνείδησης. Βάση για όλη τη συζήτηση θεωρείται από όλους τους κομμουνιστές της εποχής το κείμενο του Ν. Ζαχαριάδη Ο Μαρξισμός Λενινισμός στην Ελλάδα (1946).

Σε αυτό ο αρχηγός του ΚΚΕ είναι σαφής για τη μορφοποίηση του ελληνισμού. «Το νεοελληνικό έθνος, δημιούργημα των νεότερων χρόνων, άρχισε να διαμορφώνεται μέσα στους κόλπους του ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους», όταν αυτό μετεξελίχθηκε σε Βυζαντινό «για να πάρει την οριστική του εθνική συνείδηση και συγκρότηση στα χρόνια της τουρκοκρατίας». Η διαδικασία διαμόρφωσης αυτής της «συνείδησης» βρίσκεται «στην πάλη ενάντια στον Οθωμανό καταχτητή και το ρωμηό κοντζαμπάση συνεργάτη του καταχτητή». Ο αρχαίος ελληνικός κόσμος ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ποτέ δεν υπήρξε ελληνική και την παράδοσή της τη συνεχίζουν άλλοι βαλκανικοί λαοί. Τα λαϊκά ήθη και τα λαϊκά έθιμα του λαού είναι προϊόντα της σύγχρονης καπιταλιστικής εποχής, τότε που διαμορφώνεται το νεοελληνικό έθνος. Τότε, ο Ν. Σβορώνος, σύμφωνα με τον Φίλιππο Ηλιού, προσεγγίζει το 1945 τον Ν. Ζαχαριάδη και δηλώνει τη διαφωνία του με την επίσημη θέση του ΚΚΕ για τις σχέσεις της νέας Ελλάδας με το Βυζάντιο.

Ο Ζαχαριάδης δέχτηκε με επιφυλάξεις την επιχειρηματολογία και απάντησε πως δεν ήταν ζητήματα του παρόντος. Τη γενική κατεύθυνση αυτών των απόψεων, δηλαδή τη «γραμμή» του Ζαχαριάδη, μορφοποιεί ο Γιάννης Ζεύγος στη Σύντομη Μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας: Μέσα στα πλαίσια της Οθωμανικής κατάκτησης η εθνική πάλη επιταχύνεται σφραγισμένη από τους ταξικούς αγώνες. Εμφανίζεται πάλι το όνομα έλλην που ταυτίζεται με τους αγώνες αυτούς και διαμορφώνει την ελληνική συνείδηση. Ήθη, έθιμα και ελληνική γλώσσα στιγματίζονται από τους κοινούς πόθους, την εθνικοαπελευθερωτική πάλη και έτσι ενσωματώνονται στο νέο αυτό έθνος άλλα φύλα. Η αστική τάξη δεν παρουσιάζει κανένα δημοκρατικό στοιχείο, καθώς είναι σφιχτοδεμένη με το βυζαντινό συντηρητισμό και το πανίσχυρο πατριαρχείο. Η λαϊκή μάζα που αποτελείται από την καθαυτό αγροτιά είναι αυτή που παράγει τον νεοελληνικό πολιτισμό και την νεοελληνική γλώσσα. Έτσι, το ελληνικό έθνος είναι γέννημα της σύγχρονης εποχής και προκύπτει ως τέτοιο μέσα από τη σύγκρουσή του με τον κατακτητή. Το νεοελληνικό, λοιπόν, έθνος των κομμουνιστών είναι λαϊκό: «η εργατική τάξη, οι υπάλληλοι, η αγροτιά, οι διανοούμενοι» είναι όλος «ο λαός», αποτελούν την «πραγματική Ελλάδα»• Αυτές «οι λαοκρατικές δυνάμεις» συνιστούν τον «ιστορικό φορέα της νεοελληνικής αναγέννησης». Η πρόσληψη της αυθεντικότητας του έθνους μέσα από τη διάκριση λαού/αρχόντων δεν είναι κομμουνιστική εφεύρεση. Είναι η αριστερή ανάγνωση της λαογραφικής παράδοσης και του δημοτικιστικού κινήματος.

Ο Σβορώνος αργότερα θα διαχωριστεί πλήρως και ρητά με αυτή την παράδοση, απορρίπτοντας το δημοτικιστικό σχήμα που θέλει «ολόκληρη τη λόγια παράδοση από τη φύση της αντιδραστική και τη λαϊκή παράδοση, επίσης από τη φύση της προοδευτική» επανενοποιώντας σε ένα ενιαίο σύνολο το ελληνικό έθνος και τις διαφορετικές ανταγωνιστικές εκδοχές του. Το νέο εθνικό σχήμα των Ζαχαριάδη-Ζέβγου εδράζεται απόλυτα στα κατά Στάλιν «αντικειμενικά κριτήρια». Συνεπώς, τόσο ο Σβορώνος όσο και όλοι άλλοι που στη συνέχεια θα διαχωριστούν από το σχήμα αυτό θα διατηρούν πάντα τα κριτήρια του Στάλιν ως κοινό ενοποιητικό παρανομαστή. Απέναντι στο λαϊκό έθνος των κομμουνιστών της αντίστασης και του εμφυλίου ορθώνεται ο αντίπαλος. Αρχικά είναι η Νέα Ευρώπη και ο εθνικοσοσιαλισμός του Τσολάκογλου. Αλλά στη συνέχεια επί Ράλλη ο αντικομμουνισμός αναβαθμίζεται επαναφέροντας την αναθερμασμένη προπολεμική ρητορεία και λειτουργεί ως ενοποιητικό στοιχείο με την εμφυλιοπολεμική δεξιά. Η αντίπαλη εθνικόφρων παράταξη ορίζεται από το «ελληνοχριστιανικό έθνος», δηλαδή την ένωση του αρχαιοελληνικού με τον βυζαντινό χριστιανικό πολιτισμό. Μια πρόσληψη του έθνους με βάση το Παπαρρηγοπούλειο ελληνοχριστιανικό πνεύμα «που αποκρυσταλλώθηκε στο Μεσοπόλεμο, έλαβε το χαρακτήρα κυρίαρχου λόγου κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο και εξελίχθηκε στο βασικό φορέα ανάπτυξης της αντικομουνιστικής ιδεολογίας» της δεξιάς. Δύο διαφορετικές ανταγωνιστικές, εχθρικές και αλληλοαποκλειόμενες ερμηνείες για το έθνος, δύο διαφορετικές συνειδήσεις με σαφή ιδεολογικοπολιτικά στεγανά και ταξικές συνδηλώσεις αφορούν και προσδιορίζουν μια ενιαία εθνική φαντασιακή κοινότητα και συναγωνίζονται για την επικράτηση εντός αυτής.

Είναι τα δύο εχθρικά μπλοκ και οι κοινωνικές συμμαχίες τους. Η απολυτότητά τους αντιστοιχεί στο βίαιο δρόμο για την επιβολή της ηγεμονίας/κατάληψη της εξουσίας. Η θεώρηση της δεξιάς θα είναι τελικά και η νικήτρια αυτού του πολέμου. Οι ηττημένοι αριστεροί θα πρέπει τώρα να επιλέξουν ή τη συνέχιση της ρήξης ή το δρόμο της ενσωμάτωσης με τους όρους του νικητή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οι ηττημένοι δεν έχουν αποδεχτεί ακόμα όμως την ήττα τους, βρίσκονται με το όπλο παρά πόδας και οι εχθροί της ήττας αναζητιούνται στο εσωτερικό του Κόμματος. Έτσι, το 1956 στην 6η Ολ. του ΠΓ, ο Ν. Ζαχαριάδης, λίγο πριν την καθαίρεσή του, επαναλαμβάνει το ίδιο ακριβώς σχήμα προσθέτοντας τους κινδύνους από τον αμερικάνικο τρόπο ζωής και από το πνεύμα του καταστροφικού κοσμοπολιτισμού. Πολύ σύντομα όμως η καθαίρεση του Ζαχαριάδη και οι αλλαγές στην ηγεσία της ΕΣΣΔ και του ΚΚΕ θα σημάνουν μια νέα ιδεολογικοπολιτική κατεύθυνση επηρεάζοντας και τις απόψεις για το έθνος. Ως εκ τούτου, στο σχέδιο Προγράμματος του ΚΚΕ, αν και να αναπαράγονται τα ίδια σχήματα περί καταπολέμησης της αντιεπιστημονικής θεώρησης της «Μεγάλης Ιδέας», υπάρχει όμως, όπως παρατηρεί ο Νούτσος, ένας μετριασμός. Αναγνωρίζει τώρα το ΚΚΕ ότι το νεοελληνικό έθνος προκύπτει από τη «ρωμαίικη – γκρέκικη λαότητα που συνδεόταν ιστορικά λαογραφικά, τόσο με την αρχαία Ελλάδα και την αλεξανδρινή ελληνιστική εποχή όσο και με την ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία και την ορθόδοξο ανατολική εκκλησία». Η λαότητα αυτή συγκροτούταν από τις «μεγάλες μάζες της αγροτιάς», τη «φτωχολογιά στις πόλεις» και τις «συντεχνίες με τα εμπορικά στοιχεία». Μιλούσε τη «ρωμέικη λαϊκή γλώσσα», δηλαδή τη «δημοτική», η οποία προερχόταν από τα ελληνικά της αρχαίας κλασσικής και της ελληνιστικής εποχής. Στα ενοποιητικά πολιτιστικά στοιχεία έδινε έμφαση στη θρησκεία και στη γλώσσα αυτής, δηλαδή την «ελληνική-εκκλησιαστική γλώσσα των ευαγγελίων».

Η «ρωμέικη-γκρέκικη» λαότητα αυτή διαμορφώθηκε στο Βυζάντιο μέσα από τους αγώνες απέναντι στους ντόπιους και κατακτητές φεουδάρχες. Η οθωμανική κατάκτηση ενδυνάμωσε περισσότερο τα «γκρέκικα-ρωμαίικα στοιχεία» βάζοντάς την σε πορεία για την «ολοκλήρωσή της στο νεοελληνικό έθνος». Τέλος, ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ιστορική σχέση που έχει αναπτύξει η λαότητα αυτή με τη Ρωσία: «ο λαός μας πάντα αγαπούσε την Αγία Ρωσία και το ξανθό γένος, το ρούσικο λαό που τον γνώρισε σαν βοηθό, συμπαραστάτη και απελευθερωτή». Η μετατόπιση είναι σαφής. Η αριστερά αποδέχεται τη βάση της μεγάλης ιδέας, που είναι η συνέχεια του ελληνικού έθνους, αλλά αρνείται τον ιδεαλισμό της. Χρησιμοποιεί ολοένα και πιο έντονα τη διάκριση λαότητα/ εθνος, εντάσσει την ορθοδοξία στα πολιτισμικά της χαρακτηριστικά και βέβαια δημιουργεί και τον «φύλακα άγγελο» του ελληνικού έθνους, που πάντα, και παλιότερα και τότε, ήταν η Ρωσία. Η μετατόπιση αυτή θα προκαλέσει την αντίδραση του Δημ. Χατζή, ο οποίος θα στηρίξει το σχήμα του Ζαχαριάδη και θα διαπιστώσει ιδεολογικές παραχωρήσεις στα αστικά σχήματα για το έθνος. Θα καταγγείλει ως ανυπόστατη τη θεωρία περί «ρωμέικης-γκραικικής λαότητας» θεωρώντας πως το κοινό της γλώσσας στους εξελληνισμένους πληθυσμούς δεν συνιστά κριτήριο για μια ιδιαίτερη λαότητα. Πως δεν έγινε ποτέ κάποια τέτοια σύνθεση υπό την ηγεμονία των γραικών και ότι ποτέ δεν ήταν η κυρίαρχη εθνότητα στο Βυζάντιο. Για να κατηγορήσει στο τέλος το νέο Πρόγραμμα του ΚΚΕ για αναπαραγωγή των θεωριών των αστών ιστορικών περί ελληνικής αυτοκρατορίας.

Όμως οι λόγοι της μετατόπισης αυτής δεν προκύπτουν μόνο από την επίδραση των Ρώσων βυζαντινολόγων, όπως υποψιάζεται ο Νούτσος. Η νέα ηγεσία, αποδεχόμενη πια την ήττα της, αναζητά στα πλαίσια της νέας στρατηγικής της ειρηνικής συνύπαρξης και της «εθνικής δημοκρατικής αλλαγής», προσαρμοσμένης στους δεδομένους πολιτικούς και ιδεολογικούς συσχετισμούς δύναμης, μια νέα πολιτική ηγεμονική πρόταση και συνάμα ένα νέο πρόταγμα για το έθνος. Μια πρόταση για την εθνική συνείδηση που θα μπορεί να γίνει αποδεκτό από τις μάζες και να λειτουργήσει, χωρίς να αποκοπεί από τα αριστερά κριτήρια, μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια των νικητών. Στο Ζητήματα της ιστορίας μας ο Πέτρος Ρούσος χαρακτηρίζει το ζαχαριαδικό ερμηνευτικό μοντέλο «ιδεαλιστικό» και υποδεικνύει ακριβώς την πολιτική του αναποτελεσματικότητα καθώς υπονομεύει τη συσπείρωση του «λαού γύρω στην εργατική τάξη και τη μαρξιστική – λενινιστική ιδεολογία της». Δηλαδή, θα λέγαμε εμείς, δεν επιτρέπει στο ΚΚΕ να διεκδικήσει την ηγεμονία. Αλλά το νέο σχήμα είναι λειψό και η νέα καθοδήγηση του ΚΚΕ προτρέπει τους διανοούμενους να συγγράψουν ένα εγχειρίδιο Νεοελληνικής Ιστορίας. Αποτέλεσμα αυτής της προτροπής είναι το Βοήθημα νέας ιστορίας της Ελλάδας του Πέτρου Ρούσου, μέρος μιας τριλογίας που αποτελούταν από την Επανάσταση του 21 του Λ. Στρίγκου και το ανολοκλήρωτο Ιστορία της Ελλάδας κατά τον 19ο αιώνα του Μιλτ. Πορφυρογένη.

Ο Ρούσος συσχετίζει την αναθεώρηση της άποψης με τις αλλαγές που συντελούνταν στο ΚΚΕ, αλλά τις θεωρεί «περιστασιακές», καθώς ουσιαστικά ανταποκρινόταν στις πραγματικές ανάγκες. Το σχήμα του Ζαχαριάδη ήταν δογματικό, ιδεαλιστικό, αντιμαρξιστικό και εμπόδιζε την πρόοδο του κινήματος και τη θεωρητική έρευνα. Όλη αυτή η κριτική συμπυκνώνεται στο κρίσιμο, όπως φαίνεται για τους ίδιους σημείο: «Η θεωρία του εντελώς νέου λαού στην ιστορία, ολότελα άσχετου με τον αρχαιότερο δεν ανταποκρινόταν στα γεγονότα». Το κείμενο αυτό θέτει ως στόχο την αναίρεση αυτής της ανακρίβειας, ώστε να γράψει την αληθή ιστορία. Οπότε κεντρικό ερώτημα είναι «το ζήτημα της εθνικής διαμόρφωσης των Ρωμιών» από την κατάρρευση του αρχαίου κόσμου μέχρι τη διαμόρφωση σε ελληνικό έθνος μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες. Η ιστορία διακρίνεται σε νεώτερη, μεσαιωνική και αρχαία, ενώ ο ρόλος του Βυζαντίου, της συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, του νεοελληνικού διαφωτισμού, της εξέγερσης των ορλωφικών τονίζονται. Ο Ρούσος είναι αυτός πρώτος που βλέπει στις διάφορες εποχές της ιστορίας του ελληνισμού, όχι έναν ίδιο λαό, αλλά έναν διαφορετικό που εξελίσσεται. Διαχωρίζεται έτσι από τον Παπαρηγόπουλο και ασκεί κριτική στο σωβινισμό και τον ιδεαλισμό της μεγάλης ιδέας «περί ανασύστασης της αυτοκρατορίας», καθώς στο όνομά της εφαρμόστηκε η πιο στυγνή εκμετάλλευση των λαϊκών μαζών. Αν όμως η ανάλυσή του για την αρχαία ιστορία είναι κοινή με του Σβορώνου, υπάρχει θεμελιώδης διαφορετική πρόσληψη, αλλά και νοηματοδότηση του νεοελληνικού έθνους και του Βυζαντίου.

Το Βυζάντιο ήταν μωσαϊκό λαών, αλλά σε αυτό κυριαρχούσε «το γένος των ρωμαίων» ή ρωμιών. Με αυτό τρόπο, (επαν)εισαγάγει, όπως πρώτο επανέφερε και το ΚΚΕ, τον όρο Ρωμιός. Με αυτή την έννοια αυτοπροσδιορίζονται οι Έλληνες και ο ίδιος θεωρεί καθήκον του να την χρησιμοποιεί. «Σαν επιστημονική υπόθεση,» γράφει ο Ρούσος, «σ’ αυτό το "γένος των Ρωμαίων" βλέπουμε να κατασταλάζει στο μεσαίωνα αυτή η νέα, σχετική κοινότητα λαοτήτων, διαφορετική από την κοινότητα των αρχαιοελληνικών φύλων. Είναι κατά τη γνώμη μας, η νεοελληνική ενότητα…» Έτσι, ακολουθεί την ιστοριογραφική παράδοση των δημοτικιστών και ιδιαίτερα της Ιστορίας της Ρωμιοσύνης του Αργύρη Εφταλιώτη, ένα έργο που τίθεται σε αντιπαράθεση με το σχήμα των καθαρευουσιάνων της σχολής Παπαρηγόπουλου και την «από τα πάνω» επιβολή μιας ελληνικής ιδέας και κατ’ επέκταση γλώσσας σε έναν λαό που αυτοπροσδιοριζόταν ως ρωμιός και μιλούσε τα ρωμαίικα, δηλαδή τη δημοτική. Αλλά ουσιαστικά η δημοτικιστική εκδοχή δεν αμφισβητεί τη δομή του Παπαρρηγοπούλειου σχήματος, αλλά αποτελεί μετεγγραφή της μέσα σε ένα διαφορετικό αυτοπροσδιοριστικό και σημασιολογικό πλαίσιο. Ο Λιάκος υποστηρίζει πως τελικά ποτέ οι Δημοτικιστές δεν αποσαφήνισαν αυτή τη σχέση, αλλά προτίμησαν να εγκαταλείψουν την ιστορία ώστε να μην προκαλούν αντιθέσεις. Η χρήση της έννοιας «Ρωμιός» ουσιαστικά επαναναδύεται στην επιφάνεια ύστερα από πολλές δεκαετίες, αναπροσαρμόζεται στις μετεμφυλιακές συνθήκες και ανασημασιολογείται. Φορτίζεται με ένα λαϊκό περίβλημα που έρχεται σε αντίθεση με τον ακαδημαϊκό σλαβοφοβικό ελληνοχριστιανισμό. Σύντομα, η έννοια της «ρωμιοσύνης» μέσα από τα τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη θα λάβει αγωνιστικό- λαϊκό χαρακτήρα συγκροτώντας μια σαφώς διακριτή σύλληψη του νεοελληνικού έθνους, αυτή του αντιστασιακού γένους, για να γίνει η συνείδησή του στους αγώνες για τη δημοκρατία.

Ο Νίκος Σβορώνος εμφανίζει για πρώτη φορά στο ελληνικό αριστερό κοινό τις απόψεις του με το κείμενό του «Σκέψεις για μια εισαγωγή στη νεοελληνική ιστορία» που δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση Τέχνης το 1955. Εκεί, παρουσιάζει την δική του θέση «περι τρισχιλιετούς ιστορικής πορείας». Βρίσκεται όμως πλέον συμβατός με το αναθεωρητικό κλίμα, αν και όχι απόλυτα ταυτισμένος. Ήδη έχει πραγματοποιηθεί η πρώτη έκδοση της Histoire de la Grece moderne, που κυκλοφορεί αναθεωρημένη το 1963, το 1972 και το 1980 για να μεταφραστεί ως η Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας. Η τομή θα λέγαμε της σχέσης του με το ελληνικό κοινό βρίσκεται στη διάσπαση του 1968, καθώς οι απόψεις του ταυτίζονται με τις στρατηγικές επιδιώξεις του ΚΚΕ Εσ. που είναι η «Νέα Δημοκρατική Αλλαγή» και αργότερα η Εθνική Συμφιλίωση. Αλλά η απόλυτη ηγεμονία καθίσταται δυνατή κατά τη μεταπολίτευση με τη διεύρυνση του ακροατηρίου του στη νέα δυναμική αριστερά της εποχής, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ. Τα κοινωνικά στρώματα, η κοινωνική συμμαχία της Αλλαγής και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ ταυτίζονται με το σχήμα αυτό καθώς συνάδει με τον τρόπο με τον οποίο κατανοούν η θέση τους μέσα στον εθνικό κορμό. Η ηγεμονία του Σβορώνου σηματοδοτείται με τον λόγο του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με τίτλο: «Η ελληνική ιδέα στη βυζαντινή αυτοκρατορία» που πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαΐου 1976. Στον πολιτισμό και ιδιαίτερα στα Πανεπιστήμια εξάλλου οι διανοούμενοι του ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ Εσ. ουσιαστικά «συγκυβερνούν». Με λίγα λόγια το σχήμα του Ν. Σβορώνου εκφράζει μια εξελιγμένη αποκρυστάλλωση αυτού του νέου κομμουνιστικού γιακωβινισμού που πρωτοεισήχθηκε το 1934-5 για να εμπεδωθεί τη δεκαετία του 1940. Αντιστοιχεί στα κοινωνικά αιτήματα και τη δυναμική της αριστεράς πριν και μετά τη δικτατορία. Συνιστά τη μη ριζοσπαστική και μη βίαιη μεταρρυθμιστική εκδοχή αυτής της προσπάθειας. Τότε που η αριστερά αναζητούσε έναν συμβιβασμό με ορούς ηγεμονίας.

Ο Σβορώνος ενοποιεί-συνθέτει τις δύο εχθρικές εθνικές αλληλοαποκλειόμενες πατριωτικές συνειδήσεις που αναμετρήθηκαν την δεκαετία του 1940 και αφορούσαν μια και συγκεκριμένη φαντασιακή κοινότητα την ελληνική. Έτσι, είναι δυνατή και επιτρεπτή η ομαλή κατάληψη της εξουσίας. Η εξουσία διεκδικείται όμως μέσα στα αστικά πλαίσια και ως εκ τούτου μέσα στα αστικά ιδεολογικά πλαίσια που απλά ενσωματώνονται και μετασχηματίζονται από την αριστερά. Το 1989 η κοινωνική και πολιτική συμμαχία που στήριζε το σχήμα αυτό αρχίζει να διαρρηγνύεται και οι αντιφάσεις της αναδύονται οξυμένες στην επιφάνεια. Συνεπώς, η έννοια του «αντιστασιακού έθνους» δεν «ενσωμάτωσε» μόνο το κυρίαρχο εθνικό αφήγημα στην αριστερή εμπειρία, αλλά και αντίστροφα ενσωμάτωσε την αριστερή εμπειρία και μνήμη σε αυτό πετυχαίνοντας τον «νικηφόρο συμβιβασμό». Ο Ν. Σβορώνος αποτέλεσε την ιδανική περίπτωση πραγμάτωσης αυτής της ιδεολογικής σύνθεσης για τρεις λόγους. Πρώτον, ζούσε στη Γαλλία και βίωνε μέσα από το ΚΚΓ την γαλλική εκδοχή του κομμουνιστικού γιακωβινισμού, όπως αυτή εξελισσόταν και διαμορφωνόταν στη μεταρρυθμιστική εκδοχή του κατά τη δεκαετία του 1960. Δεύτερον, καταγόταν και προερχόταν από τα Επτάνησα, όπου ολόκληρο τον 19ο αιώνα κυριαρχούσε πολύ έντονα ένας ριζοσπαστικός με κοινωνικά χαρακτηριστικά ελληνικός ρεπουμπλικανικός γιακωβινισμός. Αυτός είχε αναφορά στην ελληνικότητα και όχι στη ρωμιοσύνη, στη σύλληψη του ελληνικού έθνους ως ενιαία ριζοσπαστική κοινότητα συνολικά εχθρική στους εκάστοτε κατακτητές και τη μοναρχία. Αναφερόταν στην ορθοδοξία ως λαϊκή θρησκεία και δοξασία, όπως ακριβώς την ορίζει ο Σβορώνος. Προερχόταν δηλαδή επιπλέον από την ριζοσπαστική πλευρά μιας ενιαίας συνείδησης, που η συντηρητική εκδοχή της εκφράστηκε τον 19ο αιώνα από τον συμπατριώτη του Σπ. Ζαμπέλιο, ενώ η επαναστατική της από τους Παν. Πανά, Ρ. Χοϊδά, Μ. Αντύπα κ.α.

Έφερε κατά έναν τρόπο το σχήμα αυτό ήδη ως προσλαμβάνουσα. Τρίτον, τέλος ήταν ο μοναδικός καταξιωμένος επαγγελματίας ιστορικός της αριστεράς με επαρκή γνώση των πηγών. Είχε σπουδάσει στο Αθήνησι Πανεπιστήμιο και είχε γαλουχηθεί με το σχήμα των Παπαρρηγόπουλου – Ζαμπέλιου. Οπότε υπήρχαν όρια στην «ιδεολογική πατροκτονία» και ενδεχομένως μια προσωπική αναζήτηση για μια ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική και αριστερή ταυτότητά του. Το ελληνικό έθνος ως φαντασιακή κοινότητα δε συγκροτείται ποτέ μια ενιαία ιδεολογία και συνείδηση. Συνιστά μια αντικειμενική κοινότητα την ίδια στιγμή που προσλαμβάνεται υποκειμενικά, «φαντασιακά» από τα μέλη της. Είναι σύμφωνα με τον Παρασκευά Ματάλα τελικά αρκετά ευέλικτη και εύπλαστη «για να περιλαμβάνει διαφορετικές και συγκρουόμενες εκδοχές του έθνους, να συλλαμβάνει τους μετασχηματισμούς, τη ρευστότητα των ορίων μιας εθνικής κοινότητας και τις επικαλύψεις της με άλλες» . Δηλαδή αυτό- και ετερο-προσδιορίζεται, συγκροτείται και διαμορφώνεται μέσα από διαφορετικές έως και εχθρικές απόψεις για το ίδιο συνδεμένες με διαφορετικά ταξικά ή τοπικά συμφέροντα. Αυτές οι αντιθέσεις ανάλογα με τους συσχετισμούς δύναμης και τις ταξικές ισορροπίες ή ισορροπίες αναμεταξύ των περιοχών ή των τοπικών αρχουσών τάξεων μετασχηματίζουν συνεχώς την ηγεμονική εικόνα και σύλληψη για το έθνος. Με λίγα λόγια διαφορετικές συλλήψεις για το ελληνικό έθνος «συνομιλούν» αντιπαραθετικά, διαλεκτικά, ενσωματώνουν αντιθετικά ή και συνθετικά η μία την άλλη, σε μια ηγεμονική άποψη. Στα 1960, ο Σβορώνος απλά διατυπώνει μια προσωπική του άποψη η οποία τελικά δύναται να εκφράσει ένα πλατύ διαταξικό δημοκρατικό κοινωνικό μέτωπο. Ο ίδιος αναδεικνύεται ως ο οργανικός του διανοούμενος. Στα 1989 οι εσωτερικές και διεθνείς ανακατατάξεις ευνοούν την αμφισβήτηση των μεταπολεμικών καθεστώτων κοινωνικού κράτους από διαφορετικές, άλλοτε συμβατές άλλοτε εχθρικές μεταξύ τους, πλευρές. Στην Ελλάδα το κοινωνικό κράτος ταυτίζεται με τις ριζοσπαστικές πατριωτικές σοσιαλιστικές αρχές εκείνης της συμμαχίας η οποία υιοθέτησε το σχήμα του Σβορώνου. Μια νέα πολιτική-ιδεολογική ταξική συμμαχία του αστισμού που ακριβώς επιδιώκει να διαλύσει και να αποδιαρθρώσει το κοινωνικό κράτος αισθάνεται την ανάγκη να αποδομήσει θεωρητικά το σχήμα του Σβορώνου. Οι εσωτερικές αντιφάσεις του σχήματός του, προϊόν της σύνθεσης σοβιετικού μαρξισμού – ελληνικού εθνισμού, το κατέστησαν σίγουρα εύκολα ευάλωτο.

Μια νέα αριστερή ιστοριογραφία αναλαμβάνει να επιτελέσει τον πατροκτόνο αυτό ρόλο και να «κατασκευάσει» «από τα πάνω» μια νέα συλλογική εθνική μνήμη και συνείδηση, η οποία, όπως δηλώνεται προγραμματικά, θα ακυρώνει τις ιδεολογικές και πολιτικές ακρότητες του εθνικιστικού παρελθόντος. Ο Χρ. Χατζηιωσήφ σε άρθρο του περιγράφει πολύ εύστοχα τη συμβατότητα αυτού του ρεύματος της νέας αριστεράς που επιλέγει να υποστασιοποιήσει τον διεθνιστικό κοσμοπολίτικο ριζοσπαστισμό της σε ένα διακύβευμα που είναι πλήρως αποδεκτό από τις ιδεολογικοστρατηγικές επιλογές του ελληνικού καπιταλισμού . Στη διαμάχη για το σχολικό βιβλίο της Στ΄Δημοτικού και ιδιαίτερα στη συζήτηση για τον «συνωστισμό» στο λιμάνι της Σμύρνης διαφάνηκε όμως ότι δεν ακυρώνεται τελικά ούτε το «έθνος» ούτε εκείνο που ορίζεται ως «εθνικισμός», όπως υποστηρίζεται. Εν τέλει ακυρώνεται η ενεργή και με θυσίες συμμετοχή των υπάλληλων τάξεων στην ελληνική ιστορία, η ιδεολογική συνειδησιακή εγγραφή τους στο μεταπολεμικό-μεταπολιτευτικό εθνικό κοινωνικό κράτος.

Γιατί, αν κάτι «ενσωμάτωσε» ο Σβορώνος στην εθνική ιστορία, είναι ακριβώς ο ρόλος των «από κάτω» μέσα σε αυτή. Για αυτό το λόγο οι σύγχρονοι έλληνες, και ιδιαίτερα τα εργατικά στρώματα, αισθάνονται ότι την ίδια στιγμή που το «παγκοσμιοποιημένο – νεοφιλελεύθερο» ελληνικό κράτος αίρει τα κοινωνικά, πολιτικά, δημοκρατικά και οικονομικά δικαιώματά τους, τους αποστερεί ακριβώς ταυτόχρονα τη μνήμη και το παρελθόν. Ως εκ τούτου, αντιδρούν με όχημα ξανά το σχήμα του Σβορώνου. Αυτό όμως επιτελεί πλέον στις σημερινές κοινωνικές διεργασίες νέες λειτουργίες. Επανέρχεται στην επιφάνεια ως ρομαντικό αφήγημα αναπόλησης και αμυντικής διεκδίκησης ενός παλιού καλού μοντέρνου κόσμου που έχει ωστόσο οριστικά χαθεί. Μετατρέπεται σε συνειδησιακό διακύβευμα λαμβάνοντας εντελώς αντιφατικά μεταξύ τους πολιτικά πρόσημα και επιδεχόμενο πολλές χρήσεις. Σε κάθε περίπτωση πάντως το σχήμα του Σβορώνου δεν μπορεί να είναι σήμερα αποδεκτό, τουλάχιστον στο σύνολό του, γιατί ακριβώς το ιστορικό παράδειγμα έχει οριστικά αλλάξει. Ούτε μπορεί να είναι ιδεολογικό εχέγγυο μιας νέας αριστερής διεκδικητικής συμμαχίας. Ο ίδιος ο Νίκος Σβορώνος έχει μια μεγάλη και σημαντική προσφορά στην ελληνική ιστοριογραφία, στην ελληνική κοινωνία και κυρίως στους «από κάτω» αυτής της χώρας. Συνεπώς, θα ήταν άδικο για εκείνον να μην κριθεί συνολικά η συμβολή του.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»