ΣΤΟ 296 Τ.Ε. ΣΤΑ ΜΟΡΙΑ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ ΟΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ. ΤΟ ΓΕΣ ΘΑ ΔΡΑΣΕΙ;

Οι αξιωματικοί στο 296 Τ.Ε. στα Μόρια Μυτιλήνης κάνουν τα πάντα για να συνεχίσουν μια παράδοση που θέλει το στρατόπεδο σκληρό και αυταρχικό. Το στρατόπεδο βρίσκεται δίπλα στην πόλη της Μυτιλήνης και γι’ αυτό από λάθος θεωρείται βισματικό. Φυσικά τα βίσματα όταν αντικρίζουν την κατάσταση εδώ πέρα κάνουν τα πάντα για να ξαναφύγουν. Βάζουν δηλαδή και δεύτερο βίσμα να τους εξασφαλίσει κάποια απόσπαση. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν απομείνει ελάχιστοι φαντάροι στους λόχους. Έξοδοι δεν υπάρχουν, τα υπηρεσιακά έχουν κοπεί. Η ζωή αποκλειστικά μέσα στο στρατόπεδο γίνεται αφόρητη σε ένα κύκλο σκοπιά–αγγαρεία. Πιο αφόρητη γίνεται όμως από την αυθαιρεσία, την ψευτομαγκιά και τον αυταρχισμό των αξιωματικών. Οι ποινές δίνονται για ασήμαντες αφορμές. Ενδεικτικό είναι ότι ο λοχ/γος Κιοφτεράκης έστειλε φαντάρο σε στρατοδικείο για λόγο που σε άλλη μονάδα θα είχε μόνο μια επίπληξη. Καμία ανεκτικότητα στην εξάντληση που έχουμε όλοι μας. Σαν να χαίρονται με τη δυστυχία μας προσπαθούν να μας στήσουν παγίδες για νέες ποινές. Με διαταγή του λοχ/γου Πιτσακίδη ο ΕΠ.ΟΠ. Τσιτσάνης κλέβει τις ξιφολόγχες των φαντάρων για μα τους αφήνει εκτεθειμένους σε στημένους ελέγχους. Η κυνικότητα των αξιωματικών συμπυκνώνεται στη ρήση του υπολοχαγού Χατζόπουλου :« Εγώ τους φαντάρους τους γαμάω για να μη με γαμήσουν αυτοί, έτσι είναι ο στρατός»!!! Ίσως έτσι να εξηγείται γιατί οι φαντάροι καθάριζαν τις πέτρες και σκούπιζαν το χώμα. Να φαίνεται ότι κάτι γίνεται για να χαρεί ο νέος διοικητής. Αγγαρεία ή καψόνι τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Ακόμη και το θερινό ΚΨΜ που φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι ποτέ δεν λειτούργησε προς όφελος των φαντάρων.

Από εκεί και πέρα τουλάχιστον περίεργα είναι τα όσα γίνονται με τα σκυλιά του στρατοπέδου. Μπροστά στα μάτια των αξιωματικών και προφανώς σε συνεννόηση μαζί τους, πολίτης μπήκε ανενόχλητος μέσα στο στρατόπεδο, έπιασε ένα σκυλί και το πυροβόλησε έξω από το στρατόπεδο. Άλλο σκυλί βρέθηκε νεκρό με σφαίρα μέσα στο στρατόπεδο. Η μαγκιά της ιεραρχίας δε μπορεί να συμβαδίζει με φιλοζωικά αισθήματα. Λες και δεν υπάρχουν υπηρεσίες και φορείς να απευθυνθούν, το λόγο τον έχουν τα όπλα σαν να είμαστε στο φαρ-ουέστ. Αν ξεχαστεί για λίγο ένας σκοπός αντιμετωπίζει στρατοδικείο γιατί υπονομεύει την ασφάλεια του στρατοπέδου. Εδώ πέφτουν σφαίρες μέσα στο στρατόπεδο και δε γίνεται ούτε μια Ε.Δ.Ε.

Το 296 είναι η συμπύκνωση της λογικής του στρατού που θεωρεί τους φαντάρους αναλώσιμους. Φαντάροι για εκπαίδευση, αγγαρείες, καψόνια για σκοπιές και υπηρεσίες. Φαντάροι πειθαρχημένοι και υπάκουοι ή φοβισμένοι, έτοιμοι τέλος πάντων να ανταποκριθούν στο νέο ρόλο του στρατού περί αντιμετώπισης του εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού. Ενδεικτικά ο λοχ/γος Μαμάκος δε σταματάει να βγάζει εθνικιστικές κορώνες για την Τουρκία που είναι δικιά μας, ¨οι απέναντι…¨, ¨οι εχθροί…¨ κτλ..

Αυτά ήταν γνωστά αλλά τώρα ο στρατός πρέπει να προσέχει και τον εσωτερικό εχθρό όπως είναι το No border action που έγινε στο νησί. Σε λόγο του ο λοχ/γος Καράμπελας επισήμανε το γεγονός ως συγκεντρώσεις επικίνδυνων αριστερών και αντιεξουσιαστών και εφύστησε την προσοχή μας.

Νομίζουν για μας εχθρός είναι κακόμοιροι μετανάστες που τους πνίγουν στη θάλασσα και βγαίνουν τα πτώματά τους στις ανατολικές ακτές τις Λέσβου. Νομίζουν ότι εχθροί για εμάς είναι οι νέοι, τα αδέλφια μας που τολμάνε να αντισταθούν σε αυτή την πραγματικότητα. Για τη δυστυχία αυτών των ανθρώπων υπεύθυνος είναι οι κυβερνήσεις σε Τουρκία και Ελλάδα, η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.

Εμείς ακόμη και μέσα στα στρατόπεδα είμαστε κομμάτι της αγωνιζόμενης νεολαίας, κομμάτι του αντιπολεμικού, αντιρατσιστικού, αντιμιλιταριστικού κινήματος.
Να μην έχουν καμία αμφιβολία για το ποιοι είναι οι φίλιο μας και ποίοι είναι οι εχθροί μας.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Το εν λόγω «Απόρρητο» στρατιωτικό έγγραφο, με ωμό και σαφή τρόπο αποδεικνύει την αγαστή συνεργασία της διοίκησης του Κέντρου Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων Αυλώνας και της Τροχαίας, για να ακολουθήσει αργότερα οι Αστυνομικές Αρχές, στην στυγνή παραβίαση των δημοκρατικών δικαιωμάτων όπως αυτά προβλέπονται από το Σύνταγμα.

Φαίνεται ότι το δικαίωμα της διακίνησης ιδεών, της συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης είναι ένα βαρίδι για την στρατιωτική και πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, τόσο εντός όσο και εκτός των στρατοπέδων.

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, όπως κυνικά ομολογεί και το ίδιο το έγγραφο, οι στρατιωτικές αρχές έδρασαν εκτός του χώρου ευθύνης τους. Σε αυτή την αυθαιρεσία και παρανομία οδηγήθηκαν προκειμένου να παρεμποδίσουν, αν όχι σταματήσουν αυταρχικά την προσπάθεια ενημέρωσης των φαντάρων και των οικογενειών τους για τα δικαιώματα του Φαντάρου Πολίτη με στολή, που πηγάζουν από το Σύνταγμα και τον Στρατιωτικό Κανονισμό.

Ακόμη και όταν ικανοποιήθηκε το παράνομο αίτημα απομάκρυνσης των μελών της ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ, η διοίκηση της μονάδας συνέχισε να παρακολουθεί και να καταγράφει τις κινήσεις μας παρανόμως.

Η διοίκηση του Κ.Ε. Αυλώνας μάλιστα θα προβεί και σε γενικότερες εκτιμήσεις για τη δράση μας, θα εκφράσει τον προβληματισμό της, με κριτήριο πάντα «το καλό τους στρατεύματος» και θα επιστήσει την προσοχή της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων.

Πραγματικά δε γνωρίζουμε που σταματά η κωμωδία του στρατιωτικού Κλουζώ και που αρχίζει η τραγωδία, εξαιτίας του κινδύνου που πρεσβεύουν τέτοιες ενέργειες για τα κοινωνικά μας δικαιώματα.

Να υπενθυμίσουμε ότι μέλη της ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ έχουν συλληφθεί δύο (2) φορές έξω από το Κ.Ε.Ν. Κορίνθου ακριβώς για το ίδιο λόγο: ενημέρωναν τους φαντάρους για τα δικαιώματα τους και τους καλούσαν σε αξιοπρεπή συλλογική υπεράσπιση τους .

Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι τα Στεγανά και η χρήση Απορρήτου στον Ελληνικό Στρατό αποσκοπεί στην απόκρυψη αυθαιρεσιών και στην εμπέδωση του αντιδραστικού νέου ρόλου των Ενόπλων Δυνάμεων: αδίστακτες Μισθοφορικές δυνάμεις που δρουν εντός και εκτός συνόρων με σκοπό την τρομοκράτηση του κόσμου της εργασίας και το ξαναμοίρασμα του παγκόσμιου πλούτου.

Εμείς δε θα τους κάνουμε τη χάρη.

Κλιμακώνουμε την δράση μας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των φαντάρων, προβάλλοντας το αίτημα του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ των ΦΑΝΤΑΡΩΝ.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΠΛΗΘΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ

Πιστεύουμε ότι η ανάγνωση του εν λόγου απόρρητου εγγράφου του ελληνικού στρατού όχι μόνο θα προβληματίσει τον κάθε πολίτη για τη μετάλλαξη της αστικής δημοκρατίας στη χώρας μας σε κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, όχι μόνο θα ανησυχήσει για το μέγεθος και το βάθος της οργάνωσης της κρατικής τρομοκρατίας που ενεργοποιώντας και τους στρατιωτικούς μηχανισμούς (ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ-εθνικούς στρατούς) στρέφεται εναντίον του «εχθρού λαού» εντός και εκτός συνόρων, αλλά και θα θέσει τον καθένα προ των ευθυνών του: είτε με την ψήφο του, είτε με την αναγκαία συμμετοχή του στις πολύμορφες κοινωνικές διεργασίες.

Τα όσα περιγράφονται στο εν λόγω μνημόνιο του ελληνικού στρατού θα γίνονταν πράξη στους δρόμους της εξεγερμένης Αθήνας τον Δεκέμβρη του 2008, αν στις απαιτήσεις υπουργών της ΝΔ και οικονομικών παραγόντων για χρήση μονάδων του Στρατού για την επιβολή του «Νόμου και της Τάξης» δεν ορθώνονταν ο αντίλογος των εκατοντάδων φαντάρων που Αρνήθηκαν να στρέψουν τα όπλα τους εναντίον των εξεγερμένων.

Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στον κάθε πολίτη προβαίνουμε στη δημοσιοποίηση αυτού του προκλητικού πειστηρίου ωμής κρατικής βίας. Θεωρούμε παραπλανητικό, τον χαρακτηρισμό του από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, ως «ΑΠΟΡΡΗΤΟ». Η ανάγνωση του δε μας κάνει κοινωνό «εθνικών μυστικών», αλλά αντίθετα μας αποκαλύπτει ακραίες αυταρχικές μεθοδεύσεις που στοχοποιούν τους κοινωνικούς αγώνες και δικαιώματα.

Το αστυνομικό και στρατιωτικό κράτος που οικοδομείται από τον Μπερλουσκόνι, τον Σαρκοζί, τον Ομπάμα και τον Πούτιν, τον Καραμανλή και Παπανδρέου, θέλει την αστυνομία να δρα στρατιωτικά και τον στρατό να αστυνομεύει. Σε όλες τις καπιταλιστικές μητροπόλεις από την 11η Σεπτέμβρη του 2001 και μετά, τα δόγματα «περί Ασφάλειας και καταπολέμησης της τρομοκρατίας» ουσιαστικά έβαλαν στο στόχαστρο τους το εργατικό-νεολαιίστικο-αντιπολεμικό κίνημα, τα κινήματα εναντίον της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, πριν οι ιμπεριαλιστικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί επιτεθούν σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Αφρική, Καύκασο και Τσετσενία.

Στην τελευταία Σύνοδο του ΝΑΤΟ, αποφασίστηκε η στρατιωτική συνδρομή του ΝΑΤΟ στις χώρες που θα αντιμετωπίσουν εξεγέρσεις εξαιτίας οικονομικής κατάρρευσης. Αυτή είναι η φυσική συνέπεια της δράσης του ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ ως παγκόσμιους χωροφύλακες της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Νέας Τάξης.

Ποιος μπορεί αλήθεια μετά την ανάγνωση και αυτού του ντοκουμέντου να υποστηρίξει ότι το ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ-ο ελληνικός στρατός δεν είναι στρατός κατοχής στα Βαλκάνια;
Την ίδια στιγμή που αποκαλύπτεται ότι η «ισχυρή Ελλάδα» του κ.Σημίτη, ηγεμονική δύναμη στα Βαλκάνια» κατά την υπουργό εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη χρησιμοποιεί τον στρατό της για να επιβάλλει τα ευρύτερα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, αλλά και για να ικανοποιήσει τις δικές της φιλοδοξίες, ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιούμε ότι ο ίδιος στρατός, με ευθύνη των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, όχι μόνο ετοιμάζεται να δράσει και εναντίον του ελληνικού λαού , αλλά και ότι έχει δράσει ήδη.
Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του πρωθυπουργού κ.Σημίτη και του υπουργού εξωτερικών κ.Γ.Παπανδρέου αντιμετωπίζοντας τα τεράστια αντιπολεμικά κινήματα που μπήκαν φραγμός στην ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή του ελληνικού στρατού στην επίθεση εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, επέλεξε να προχωρήσει στην πρόσληψη χιλιάδων Επαγγελματιών Στρατιωτών που είτε εθελοντικά (η δύναμη του χρήματος) είτε υποχρεωτικά, θα συμμετείχαν στις αποστολές εκτός συνόρων με λιγότερες κοινωνικές αντιδράσεις, ιδιαίτερα σε περίπτωση απώλεια στους. Το νόμο για τους Επαγγελματίες Οπλίτες ψήφισαν επίσης ΝΔ και ΣΥΝ.

Στην συνέχεια προχώρησε στην ίδρυση του Κέντρου Εκπαίδευσης Πολυεθνικών Δυνάμεων στο Κιλκίς ώστε να προετοιμάσει τις στρατιωτικές δυνάμεις που θα αποστέλλονταν στο εξωτερικό. Επίσης, ενδυνάμωσε την συμμετοχή του σε ασκήσεις του ΝΑΤΟ, του ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ και της Βαλκανικής Ταξιαρχίας, όπου ολοένα περισσότερο αυξάνονταν τα σενάρια όπου το γνωστό «ΗΠΑ GO HOME» αντικαθιστούσε το “E.U GO HOME”, αφού η Ε.Ε. έδειχνε τις διευρυνόμενες παρεμβατικές τις προθέσεις. Σε άσκηση του 951 Τάγματος Στρατονομίας, φαντάροι ανέλαβαν το ρόλο κομπάρσου, παριστάνοντας τους διαδηλωτές με πλακάτ «NATO GO HOME», ενώ πρόσφατα σε άσκηση του ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ στο Λιτόχωρο, ΕΠ.ΟΠ. φώναζαν συνθήματα εναντίον της Ε.Ε.
Την αντιμετώπιση των αντιπολεμικών κινημάτων χρεώθηκε πρώτα το ΠΑΣΟΚ, όταν το 2003, οι διαδηλώσεις ενάντια στις βάσεις (Σούδα, Άκτιο, Άραξο κλπ) είχαν να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τα ΜΑΤ, αλλά και τους συνοριοφύλακες, τις δυνάμεις του Λιμενικού, τους Πεζοναύτες των ΗΠΑ και τους συναδέλφους τους, ακροβολισμένους ελεύθερους σκοπευτές, με διαταγή να χτυπήσουν όποιον εισέβαλε σε αμερικανική βάση.

Το Μάρτιο του 2004, εξεγερμένοι Κοσσοβάροι επιτέθηκαν σε ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις, τις οποίες σώζει η επέμβαση αμερικανικών δυνάμεων, που πυροβολούν αδιακρίτως, προκαλώντας δραματικές απώλειες.

Αυτή η επίθεση υπήρξε η αφορμή για την υπογραφή του «Μνημονίου Καταστολής Πλήθους» στις 17 Ιουνίου 2005 από την κυβέρνηση της ΝΔ. Με Νατοϊκή Ομπρέλα συγκροτήθηκε λοιπόν ένας πλήρης κατασταλτικός μηχανισμός που βρίσκεται σε όλες τις μονάδες Στρατονομίας και σε στρατιωτικές βάσεις, εντός ή παραπλεύρως Νατοϊκών εγκαταστάσεων. Σε επιχειρησιακή ετοιμότητα βρίσκεται και η αντίστοιχη Μονάδα Καταστολής Πλήθους που ενεργεί στο Κόσσοβο.

Διαβάζουμε στην εισαγωγή του Μνημονίου: «Μετά τα γεγονότα της 17ης Μαρτίου του 2004 στην πόλη Ουρόσεβατς του Κοσσυφοπεδίου, κρίθηκε αναγκαία η συγκρότηση τμήματος το οποίο θα συμμετείχε σε επιχειρήσεις καταστολής πλήθους. Οι εθνικοί περιορισμοί που δέσμευαν την εμπλοκή στρατιωτικού τμήματος με πολίτες άρθηκαν, δίνοντας τη δυνατότητα συμμετοχής σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις».

Δηλαδή τα ΜΑΤ του ελληνικού στρατού αποκτούν την ελευθερία να ξυλοφορτώνουν, ακόμη και να σκοτώνουν διαδηλωτές με άρση «εθνικών περιορισμών» όταν κανένας πολίτης δεν έμαθε ποιοι είναι αυτοί «οι εθνικοί περιορισμοί», πότε και από ποιους έγινε άρση, βάση ποιας διαδικασίας!
Μήπως έχουμε το δικαίωμα να μάθουμε τη θέση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι σ ε όλα αυτά;
Μήπως επομένως βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέου τύπου Νατοϊκή οργάνωση «Κόκκινη Προβιά»; Μόνο που αυτή δεν συγκροτείται στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, αλλά της αντιμετώπισης των κοινωνικών κινημάτων που δημιουργεί η Δικτατορία των Νόμων της Αγοράς, η βαθιά καπιταλιστική κρίση, που γίνεται αιτία και αφορμή επιβολής εργασιακού Μεσαίωνα, της συντριβής των αγώνων εναντίον της ιμπεριαλιστικής κατοχής.

Μπορεί το ΓΕΣ σε κάθε ευκαιρία να διαφημίζει το κοινωνικό έργο των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στο εξωτερικό (βλέπε σχετικές φωτογραφίες από Κόσσοβο και Αφγανιστάν στο army.gr), αλλά η ανάγνωση του Μνημονίου Καταστολής Πλήθους της 33Ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας περιλαμβάνει τον ολόκληρο τον οπλισμό ενός ΜΑΤΑΤΖΗ.
Επίσης οι άνδρες της εν λόγω διμοιρίας μπορούν να φέρουν και σύγχρονα όπλα, νεότατης τεχνολογίας, που προκαλούν σοβαρότατες βλάβες.

• Ακουστικά μη φονικά όπλα, που προκαλούν προσωρινή κώφωση.
• Μικροβιακά μη φονικά όπλα που παραλύουν το διαδηλωτή.
• Χημικά μη φονικά όπλα.
• Ηλεκτρομαγνητικά μη φονικά όπλα, με επίδραση στα νευρικά συστήματα στήριξης του σώματος.
• Μη φονικά όπλα κινητικής δύναμης (μετάδοση ικανοποιητικής ορμής στο σώμα του προσβαλλόμενου διαδηλωτή για να ζαλιστεί σοβαρά).
• Μη φονικά όπλα που προκαλούν προσωρινή τύφλωση.

Η συνέχιση της ανάγνωσης του μνημονίου σοκάρει, καθώς ομολογείται ότι οι διμοιρίες των ΜΑΤΑΤΖΗΔΩΝ του Στρατού είναι εξουσιοδοτημένες να σκοτώσουν, κάνοντας χρήση ακόμη και τεθωρακισμένων. Στους κανόνες εμπλοκής αναφέρεται ρητά ότι «αν όλα τα μέσα αντιμετώπισης του εξαγριωμένου πλήθους αποτύχουν, προβλέπεται η χρήση φονικών όπλων»!!!

Η διμοιρία των ΣΤΡΑΤΟΜΑΤΑΤΖΗΔΩΝ περιλαμβάνει δύο ελεύθερους σκοπευτές, έναν χειριστή βιντεοκάμερας για τα φακέλωμα των διαδηλωτών, διαπραγματευτές, μεταφραστές, οπλιτών εξοπλισμένων για συλλήψεις ταραχοποιών (σας θυμίζει τίποτε από τα φοιτητικά συλλαλητήρια;), χειριστών μέσων κατάσβεσης πυρός, ενώ έξι εξοπλισμένοι οπλίτες, αναλαμβάνουν δράση όταν οι συνάδελφοι τους δεν καταφέρουν να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους.

Πίσω από αυτούς βρίσκονται ένα τζιπ χάμερ, ένα πυροσβεστικό όχημα και ένα τεθωρακισμένο Μ113!!!

Αυτές λοιπόν τις δυνάμεις καλούσε τον Κ.Καραμανλή να «ρίξει» στην εξεγερμένη Αθήνα, το Δεκέμβρη η Ντ.Μπακογιάννη και ο Σουφλιάς, μαζί βεβαίως με τον Καρατζαφέρη του ΛΑΟΣ;
Αυτές τις δυνάμεις θα ρίξει στους δρόμους της Αθήνας και των υπόλοιπων πόλεων η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ενάντια στους διαδηλωτές της κρυφής ατζέντας της νέας λεηλασίας εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων;

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΘΑΝΑΤΟΣ 23 ΧΡΟΝΟΥ ΦΑΝΤΑΡΟΥ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ

Η νέα απώλεια από ανακοπή καρδιάς, του 23χρονου στρατιώτη στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων του Ρεθύμνου, κατά τη διάρκεια της σωματικής αγωγής ήρθε να φωτίσει με τον σκληρό και απόλυτο τρόπο τις επιεικώς απαράδεκτες και καθόλα επικίνδυνες συνθήκες πραγματοποίησης της υποχρεωτικής θητείας.

Η κυβέρνηση της ΝΔ και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Β.Μεϊμαράκης αποχωρούν έχοντας βάψει ξανά τα χέρια τους στο αίμα. Την ώρα που αλίευαν ψήφους με ρουσφέτια, βυσματικές μεταθέσεις και άλλα χατίρια στα γαλάζια παιδιά, ένα 23χρονο παλικάρι πέθαινε στην Κρήτη καταρρίπτοντας το Νεοδημοκρατικό μύθο «της θητείας με κέντρο τον άνθρωπο».

Οι απώλειες νέων παιδιών και τα ατυχήματα διαδέχονταν η μια την άλλη, σε όλη την 5χρονη διακυβέρνηση της ΝΔ, για να ακολουθήσουν τα μεγάλα λόγια, οι υποσχέσεις βελτίωσης των συνθηκών και η προπαγάνδα σχετικά με το 9μηνο, μόνο και μόνο για να πάρουν τους ψήφους της νεολαίας.

Από το πρωί τρέχουν για να καλύψουν τις ευθύνες τους. Επικεφαλής της προσπάθειας συγκάλυψης ο ίδιος ο αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Φράγκος Φραγκούλης. Αρχικά προσπάθησαν να δείξουν ότι αντέδρασαν άμεσα. Οι φήμες που διέρρευσαν οι ανώνυμες χακί πηγές έλεγαν: «Ο στρατιώτης υπέστη λιποθυμικό επεισόδιο και αφού του προσφέρθηκαν οι πρώτες βοήθειες μεταφέρθηκε άμεσα στο Γενικό Νοσοκομείο Ρεθύμνου. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών κατέληξε». Άρα ο στρατός έπραξε ότι μπορούσε…Μετά άρχισαν να διαρρέουν φήμες ότι «στην οικογένεια του άτυχου φαντάρου υπήρχε ιστορικό αιφνίδιων θανάτων εξαιτίας καρδιακών επεισοδίων». Άρα ο στρατός δε φταίει…Ακολούθησε η δυσφήμηση «ο φαντάρος δεν παρουσίασε τα σχετικά στοιχεία με το οικογενειακό ιστορικό στους γιατρούς κατά τη διάρκεια της κατάταξης του». Άρα για τον στρατό υπεύθυνος είναι ο άτυχος 23χρονος που απέκρυψε την πραγματική κατάσταση της υγείας του. Ευθυνοφοβία και σπήλωση του νεκρού φαντάρου πάνε χέρι-χέρι!!!

Είναι σαφές σε όλους ότι η διοίκηση της μονάδας, το ΓΕΣ και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας θέλουν να συγκαλύψουν την νέα απώλεια και να «ξεφύγουν» με το μικρότερο πολιτικό κόστος. Ούτε καν ΕΔΕ για τα προσχήματα δεν κάνουν…

Για αυτό το λόγο το ΓΕΣ δεν ανάρτησε ούτε καν ανακοίνωση στην ηλεκτρονική σελίδα army.gr, ο υπεύθυνος εκπρόσωπος τύπου κρύβεται και ο υπουργός Β.Μεϊμαράκης αποφεύγει να απαντήσει στα κρίσιμα ερωτήματα:

Προκύπτουν για μια ακόμη φορά αποδείξεις ότι οι συνεχόμενες καταγγελίες του ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, που κάνουν λόγο για εικονικές εξετάσεις από τις υγειονομικές υπηρεσίες στον στάδιο κατάταξης των νεοσυλλέκτων, είναι δυστυχώς αληθινές;

Ενισχύει ή όχι το αίσθημα ανασφάλειας των οικογενειών και των εφέδρων που υπηρετούν και θα καλεστούν στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων, η στάση της κυβέρνησης και του ΓΕΣ που αρνούνται να αντιμετωπίσουν την τραγική κατάσταση που δημιούργησαν, που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα, να ψάξουν τις αιτίες και να αποδώσουν ευθύνες;

Προσέξτε: ο 23χρονος φαντάρος που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της σωματικής αγωγής είχε επιλεγεί για την ΕΛΔΥΚ. Όλοι γνωρίζουμε τις ακραίες καταστάσεις που επικρατούν στα ελληνικά στρατεύματα στην Κύπρο, το κλίμα πολεμικής ετοιμότητας, τις διαρκείς και σκληρές συνθήκες, τις ατελείωτες υπηρεσίες που ευθύνονται για την απάνθρωπη καταπόνηση των Ελλήνων φαντάρων της ΕΛΔΥΚ. Αν συνυπολογίσουμε όλες τις παραπάνω παραμέτρους, η απώλεια του άτυχου 23χρονου ήταν αργά ή γρήγορα προδιαγεγραμμένη!!!

Η ΝΔ αλλά και οι στρατιωτικές ηγεσίες που κατά καιρούς επέβαλε στις Ένοπλες Δυνάμεις συνέχισαν την πολιτική ΠΑΣΟΚ:

ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ, ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ, ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

Ανεξέλεγκτη χωματερή αμιάντου

Πηγή: http://www.ethnos.gr/

Η αφαίρεσή του γίνεται χωρίς καμία μέριμνα και κομμάτια του άκρως τοξικού υλικού είναι διασκορπισμένα γύρω από τα κτίρια

H παράνομη και έξω από κάθε κανόνα υγιεινής αφαίρεση αμιάντου από τα στρατόπεδα, συνεχίζεται κανονικά στο Πολεμικό Ναυτικό. Το υπουργείο Εθνικής Aμυνας διαβεβαίωνε ότι προσπαθεί να δημιουργήσει για τέτοιες περιπτώσεις ένα ασφαλές περιβάλλον εργασίας, μετά την αποκάλυψη τον περασμένο Ιούνιο από το «Εθνος» της επανειλημμένης πρόχειρης και ανεξέλεγκτης αφαίρεσης αμίαντου σε στρατόπεδα. Κι όμως το Πολεμικό Ναυτικό φαίνεται ότι συνεχίζει να αγνοεί τους κινδύνους που συνεπάγονται από την... αποψίλωση αμιάντου.

Κατά παράβαση κάθε ελληνικού και ευρωπαϊκού νόμου σχετικού με τον αμίαντο, οι οποίοι προβλέπουν συγκεκριμένες διαδικασίες αφαίρεσης και υγειονομική ταφή τού άκρως τοξικού υλικού σε ειδικούς χώρους στο εξωτερικό, το Πολεμικό Ναυτικό συνεχίζει να αδιαφορεί πλήρως και να πετάει κομμάτια αμιάντου δίπλα σε κτίρια, απειλώντας την υγεία των στελεχών του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα κομμάτια σπασμένου αμιάντου που βρίσκονται πεταμένα πίσω από τη Λέσχη Υπαξιωματικών και δίπλα στο Ναυτικό Νοσοκομείο στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας.

Φωτογραφικά ντοκουμέντα προδίδουν ότι η αφαίρεση του αμιάντου από κάποιο κτίριο στον Ναύσταθμο έγινε κατά παράβαση της νομοθεσίας που ισχύει στη χώρα μας από το 1991.

Αποδεικνύεται ότι δεν λαμβάνεται καμία μέριμνα για τη δημόσια υγεία, αφού δεν τηρήθηκε κανένα από τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας. Παράλληλα συνεχίζεται η μόλυνση σε όλη την περιοχή, καθώς ο αέρας παρασέρνει τις ίνες αμιάντου και τις μεταφέρει τριγύρω, εν προκειμένω στη Λέσχη των Υπαξιωματικών και στο νοσοκομείο. Επίσης είναι φανερό ότι το μείζον θέμα της υγειονομικής ταφής του τοξικού απόβλητου δεν έχει τηρηθεί.

Τι ορίζει ο νόμος
Σύμφωνα με τη νομοθεσία (υπουργική απόφαση 8243/1113/91) κατά την αφαίρεση αμιάντου, πρέπει να τηρηθούν συγκεκριμένα μέτρα και μέθοδοι για την πρόληψη και μείωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος, αλλά και κανόνες για την προστασία των εργαζομένων που εκτίθενται. Θα πρέπει η αφαίρεση του αμιάντου να ανατίθεται σε ειδική πιστοποιημένη εταιρεία η οποία θα έχει την ευθύνη της αφαίρεσης αλλά και της υγειονομικής ταφής του αποβλήτου.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών, θα πρέπει να αποκλείεται ο χώρος και να τηρούνται συγκεκριμένα μέτρα πρόληψης της διασποράς των ινών του αμιάντου που θεωρούνται τοξικές και προκαλούν καρκίνο.

Μετά το πέρας των εργασιών αποκαθήλωσης των προϊόντων αμιάντου, θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν υγρά πανιά και ισχυρές ειδικές απορροφητικές συσκευές για να καθαριστεί ο εξοπλισμός και η οροθετημένη περιοχή. Τα χρησιμοποιηθέντα υλικά και τα προϊόντα της εργασίας, όπως πανιά, τα φύλλα πολυαιθυλενίου και τα άλλα απορρίμματα, θα πρέπει πεταχτούν σε δοχείο απορριμμάτων, που φέρει κατάλληλη σήμανση για τον αμίαντο και να διατεθούν ως απόβλητα αμιάντου.

Επίσης θα πρέπει να πραγματοποιηθεί φόρτωση των συσκευασμένων αποβλήτων σε κοντέινερ, σήμανση του κοντέινερ, πιστοποίηση από αναγνωρισμένο νηογνώμονα και μεταφορά του σε λιμάνι του εξωτερικού όπου θα γίνει και η τελική διάθεση, σύμφωνα με τις ισχύουσες ελληνικές, ευρωπαϊκές και διεθνείς διατάξεις, προδιαγραφές, κανονισμούς και νομοθεσίες. Τέλος, θα πρέπει να εκδοθεί «Εντυπο αναγνώρισης για τη συλλογή και μεταφορά επικίνδυνων αποβλήτων».

Η μονάδα, εφόσον έχουν γίνει οι νόμιμες διαδικασίες, θα πρέπει να διαθέτει πιστοποιητικό τελικής διάθεσης των αποβλήτων, που θα παραληφθεί από την εγκατάσταση του εξωτερικού που είναι υπεύθυνη για την τελική διάθεση των αποβλήτων. Σήμερα ευρωπαϊκή πιστοποιημένη ευρωπαϊκή εγκατάσταση υπάρχει μόνο στη Γερμανία. Το πιστοποιητικό αυτό θα πρέπει να το κοινοποιήσει στην αρμόδια Νομαρχία και στο ΥΠΕΧΩΔΕ.

Με την ολοκλήρωση των εργασιών, θα πρέπει να καλείται ανεξάρτητος πιστοποιημένος φορέας, όπως ο Δημόκριτος, προκειμένου να ελέγξει τους χώρους για επιβεβαίωση της πλήρους αφαίρεσης. Στην περίπτωση που οι έλεγχοι αποδειχθούν ικανοποιητικοί θα εκδοθεί σχετικό πιστοποιητικό, το οποίο θα παραμείνει ως αποδεικτικό στην κάθε Μονάδα.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Δεν αρκούν οι εγγυήσεις του ΥΕΘΑ

Την ιδιαίτερη ανησυχία του για την κατάσταση των στρατοπέδων, εξέφρασε ο Σύνδεσμος Συνεργασίας Μελών Ενόπλων Δυνάμεων, αποστέλλοντας ερώτημα στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας και επισυνάπτοντας τα δημοσιεύματα της εφημερίδας μας. Η απάντηση που έλαβαν από το υπουργείο δείχνει ότι η πραγματικότητα απέχει πολύ από την εικόνα που επιχειρεί να παρουσιαστεί.

Ο ΣΥΣΜΕΔ επεσήμανε την ανησυχία των μελών του και των οικογενειών τους από τα δημοσιεύματα σχετικά με την κατάσταση των στρατοπέδων και τις επιπτώσεις στην υγεία των στρατιωτικών και ζήτησε επίσημη ενημέρωση από το υπουργείο. Αντί αυτού, έλαβε ένα ευχολόγιο σύμφωνα με το οποίο: «Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας με τις παρεμβάσεις του [...] στοχεύει να καταστήσει τον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων υπόδειγμα σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και προστασίας της ανθρώπινης ζωής, δίνοντας ουσιαστικές και επιστημονικά τεκμηριωμένες λύσεις με τελικό σκοπό την ελαχιστοποίηση των ατυχημάτων στις Ενοπλες Δυνάμεις και την επίτευξη άριστων συνθηκών εργασίας του προσωπικού».

«Κάθε προσπάθεια για παροχή υψηλότερου επιπέδου συνθηκών εργασίας είναι καλοδεχούμενη. Ομως όταν λαμβάνονται μόνο κατόπιν καταγγελιών, τότε δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη προσπάθεια», σχολίασε στο «Εθνος της Κυριακής» το μέλος του ΣΥΣΜΕΔ Σπύρος Σταματόπουλος.

Ιωάννα Ηλιάδη

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

Το «κρυφό» Γκουαντάναμο

Πηγή: http://www.enet.gr/

ΜΠΑΓΚΡΑΜ ΑΠΟΛΥΤΟΣ «ΤΟΠΟΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ», Η ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΑΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ

Επιμέλεια: ΟΛΓΑ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ

Οταν συνελήφθη στην Καμπούλ κι οδηγήθηκε στο Μπαγκράμ ο Ρεϊμόντ Αζάρ -αρχές Απριλίου-, ο Μπ. Ομπάμα συμπλήρωνε 77 μέρες στο προεδρικό αξίωμα. Από την αρχή της θητείας του θέλησε να καθαρίσει τα μελανά κατάλοιπα της εποχής Μπους γι' αυτό διέταξε να κλείσει το Γκουαντάναμο και κάλεσε τη CIA να εγκαταλείψει τις μυστικές φυλακές. Για το Μπαγκράμ, όμως, δεν είπε κουβέντα...

Η περίπτωση του Λιβανέζου επιχειρηματία, που ως ύποπτος δωροδοκίας εστάλη σε στρατιωτική φυλακή χωρίς διευκρινίσεις, δεν είναι μοναδική για το Μπαγκράμ. Σύμφωνα με τον Αμερικανό ειδικό σε θέματα στρατιωτικού δικαίου και καθηγητή στο Γέιλ, Γιουτζίν Φιντέλ, «πρόκειται για το λησμονημένο, δεύτερο Γκουαντάναμο, το οποίο έχει ανάγκη ακόμη και η κυβέρνηση Ομπάμα».

Τόπος βασανιστηρίων

Το Μπαγκράμ, η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική φυλακή εκτός ΗΠΑ, ήταν εξ αρχής χειρότερο απ' ό,τι το Γκουαντάναμο, διατείνεται η Νεοϋορκέζα νομικός Τίνα Φόστερ, «ένας τόπος βασανιστηρίων».

Ιδρύθηκε το 2002 στις εγκαταστάσεις της παλιάς ρωσικής αεροπορικής βάσης και βρίσκεται ΒΑ της Καμπούλ. Σήμερα διαθέτει μεγάλα κελιά με θέση για 25-30 κρατουμένους στο καθένα, ενώ συνολικά μπορεί να «φιλοξενήσει» έως και 1.000 τροφίμους. Για την επέκτασή της, μάλιστα, εγκρίθηκε πρόγραμμα 60 εκατ. δολαρίων.

Αντίθετα με το Γκουαντάναμο, το Μπαγκράμ βρίσκεται στο... πεδίο της μάχης. Ωστόσο, όλοι οι κρατούμενοί του δεν συνελήφθησαν στο Αφγανιστάν. Πολλοί ύποπτοι για τρομοκρατική δράση προέρχονται από αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά όλοι θεωρούνται «μαχητές του εχθρού» και όχι αιχμάλωτοι πολέμου, που θα υπόκεινταν στις διατάξεις της Συνθήκης της Γενεύης. «Οι συνθήκες κράτησης κάνουν το Γκουαντάναμο να φαίνεται συμπαθητικό ξενοδοχείο» είναι η μαρτυρία του στρατιωτικού εισαγγελέα Στιούαρντ Κάουτς, που επισκέφθηκε και τις δύο φυλακές.

Εξ αρχής η συγκεκριμένη φυλακή ιδρύθηκε ως τόπος «μετανοίας». Πρώην τρόφιμοι κατήγγειλαν στέρηση ύπνου και ποικίλες κακοποιήσεις, ενώ γνωστές είναι τουλάχιστον δύο περιπτώσεις θανάτου κρατουμένων λόγω βασανιστηρίων. Οι κακοποιήσεις κρατουμένων στο Αμπού Γράιμπ του Ιράκ είχαν ως πρότυπο το Μπαγκράμ, διαπίστωσε στρατιωτική έρευνα.

Απαγόρευση στα ΜΜΕ

Μέχρι σήμερα ελάχιστες φωτογραφίες του Μπαγκράμ έχουν δει το φως της δημοσιότητας και σε δημοσιογράφους δεν επετράπη ποτέ η είσοδος. Αγνωστος είναι ο πραγματικός αριθμός των κρατουμένων. Σήμερα, υπολογίζονται σε 600, σχεδόν τριπλάσιοι απ' ό,τι στο Γκουαντάναμο. Πολύ πρόσφατη -και μη δημοσιευμένη- έκθεση του Πενταγώνου αφήνει να εννοηθεί πως οι 400 θα μπορούσαν ν' απελευθερωθούν αμέσως λόγω έλλειψης στοιχείων ενοχής. Μέχρι τώρα οι κρατούμενοι δεν είχαν καμία νομική κάλυψη και συχνά παραμένουν εκεί για χρόνια χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο και χωρίς φυσικά να υπάρχει κανένα επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον τους.

Η νέα -ανεπίσημη- γραμμή της κυβέρνησης Ομπάμα προβλέπει κάποιες αλλαγές. Ενας Αμερικανός στρατιωτικός θ' αναλάβει κάθε κρατούμενο, όχι ως συνήγορος, αλλά ως προσωπικός σύμβουλος και μεταξύ άλλων θα συλλέγει στοιχεία για την υπόθεσή του, που μετά θα τα υποβάλλει σε ειδική επιτροπή που θα κρίνει την «ενοχή» του. Το μέτρο αυτό έχει στηλιτευθεί από τον νομικό κόσμο των ΗΠΑ.

Η Τίνα Φόστερ, ως μέλος του Κέντρου Υπεράσπισης Συνταγματικών Δικαιωμάτων Ν. Υόρκης από το 2005, ασχολείται αποκλειστικώς με υποθέσεις του Μπαγκράμ. Η Αμερικανίδα δικηγόρος ενώ δηλώνει απογοητευμένη από το είδωλό της, τον Ομπάμα, ωστόσο θα συνεχίσει ν' αγωνίζεται, παρ' όλο που ο κύριος μάρτυράς της για το Μπαγκράμ εκτελέστηκε -πιθανότατα από τους Ταλιμπάν- λίγο μετά την αποφυλάκισή του. Ο δημοσιογράφος της καναδικής τηλεόρασης στο Αφγανιστάν, Τζότζο Γιαζαμί, ήταν μόλις 22 ετών.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

Γιατί Βρετανοί βετεράνοι καταλήγουν στις φυλακές

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/

The Guardian

Ο αριθμός των βετεράνων πολέμου της Βρετανίας οι οποίοι βρίσκονται είτε στη φυλακή είτε έχουν υποχρεωθεί να παρουσιάζονται στα αστυνομικά τμήματα ανά τακτά χρονικά διαστήματα είναι σήμερα διπλάσιος από τον αντίστοιχο των στρατιωτών της χώρας που υπηρετούν στο Αφγανιστάν.

Σύμφωνα με νέα στοιχεία, περισσότεροι από 20.000 βετεράνοι έχουν καταδικαστεί για κακουργηματικές πράξεις και 8.500 απ’ αυτούς βρίσκονται ήδη σε κάποια βρετανική φυλακή. Το συνδικάτο των αξιωματικών της αστυνομίας που έχουν αναλάβει την επιτήρηση όσων βετεράνων έχουν καταδικαστεί με αναστολή (NAPO), το οποίο και δημοσιοποίησε τα παραπάνω στοιχεία, υποστηρίζει ότι σημαντικός αριθμός στρατιωτών επιστρέφει από τις εμπόλεμες ζώνες με βαρύτατα ψυχολογικά τραύματα και τάσεις αλκοολισμού ή ακόμα και κατάχρησης ναρκωτικών ουσιών. Η σχετική έκθεση, η οποία στηρίχθηκε στην παρακολούθηση 90 βετεράνων που έχουν καταδικαστεί με αναστολή, αναδεικνύει τη σχέση μεταξύ της ψυχικής υγείας όσων επέστρεψαν από τη Βόρεια Ιρλανδία, τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη, το Ιράκ και το Αφγανιστάν και των φαινομένων ενδοοικογενειακής βίας.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

Νεκροί επτά στρατιώτες του ΝΑΤΟ και δεκάδες Ταλιμπάν

Πηγή: http://www.ethnos.gr/

Δεκάδες Ταλιμπάν και επτά στρατιώτες του ΝΑΤΟ έπεσαν νεκροί στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου σε διάφορες επαρχίες του Αφγανιστάν.

Μεταξύ των νεκρών βρίσκονται τρεις Γάλλοι στρατιωτικοί, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους το βράδυ του Σαββάτου στη διάρκεια επιχείρησης σε κοιλάδα της επαρχίας Καπίσα στο ανατολικό Αφγανιστάν από σφοδρή θύελλα. Ο ένας κεραυνοβολήθηκε, ενώ οι άλλοι δύο παρασύρθηκαν από τα ορμητικά νερά ενός ποταμού. Ενας ακόμη Γάλλος στρατιώτης σκοτώθηκε χθες το βράδυ σε ατύχημα στην περιοχή Σουρόμπι. Ακόμη ένας Βρετανός στρατιώτης σκοτώθηκε χθες σε μια έκρηξη στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Χελμάντ, ενώ την ίδια ημέρα έχασαν τη ζωή τους και δύο Αμερικανοί στρατιώτες, ο ένας από έκρηξη βόμβας και ο άλλος στη διάρκεια εφόδου.

Το τελευταίο διήμερο σκοτώθηκαν στη χώρα και τουλάχιστον 57 άνθρωποι σε συγκρούσεις μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων και ανταρτών.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των αφγανικών αρχών, οι 50 από αυτούς ήταν Ταλιμπάν, από τους οποίους οι 18 σκοτώθηκαν στην περιοχή Αρτσι της βόρειας επαρχίας Κουντούζ. Στην επαρχία Χελμάντ οι δυνάμεις ασφαλείας σκότωσαν άλλους 12, οι οποίοι προστέθηκαν στους οκτώ νεκρούς της Παρασκευής, έπειτα από ενέδρα που έστησαν οι Ταλιμπάν στην αφγανική αστυνομία. Ανάμεσα σε αυτούς που έχασαν τη ζωή τους βρίσκεται και ο Φαζάλ Ραχίμ, ένας τοπικός διοικητής των Ταλιμπάν, ο οποίος ευθύνεται για δολοφονίες αμάχων.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΠΕΡΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΟΙΝΩΝ

Σκοπός της ποινής δεν είναι η εκδίκηση

Γράφει ο Γιώργος Σιακαντάρης

Πηγή: http://www.tanea.gr/

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΣΠΑΝΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΣΤΟΧΑΣΤΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΠΕΚΑΡΙΑ, ΠΟΥ ΜΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΝ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ ΠΑΓΙΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΔΙΑΤΥΠΩΣΟΥΝ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΘΕΜΑ

Ο Τσέζαρε Μπεκαρία (1738-1794) αν και υπήρξε συγγραφέας και άλλων έργων, κατόρθωσε μόνο με το Περί Εγκλημάτων και Ποινών (1764), το οποίο έγραψε σε ηλικία 26 ετών, να ανατρέψει συντηρητικές και φοβικές αντιλήψεις γύρω από το Ποινικό Δίκαιο. Αυτό το έργο συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να αλλάξει ριζικά η αντίληψη για την ερμηνεία των νόμων, το μέγεθος και τον χαρακτήρα των ποινών, την αναγκαιότητα της θανατικής καταδίκης και των βασανιστηρίων, την αναλογία ποινών και εγκλημάτων, την ισοτιμία των ποινών, τη γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης κ.ά.

Το βιβλίο έκανε σε δεκαοκτώ μήνες έξι εκδόσεις και γρήγορα μεταφράστηκε στα γαλλικά (με σχόλια του Βολταίρου), τα αγγλικά, τα πολωνικά, τα ισπανικά και τα ολλανδικά. Στα ελληνικά μεταφράστηκε για πρώτη φορά από τον Αδαμάντιο Κοραή. Στον τόμο που έχουμε σήμερα στα χέρια μας συμπεριλαμβάνονται οι αναθεωρήσεις και συμπληρώσεις, οι οποίες, κυρίως, προκλήθηκαν από την ανάγκη απάντησης στις επικρίσεις του μοναχού Φερντινάρντο Φακινέι.

Ανθρωπισμός
Ο Ιταλός Μπεκαρία συμπεριλαμβάνεται στους υποστηρικτές της θεωρίας του κοινωνικού συμβολαίου και του ωφελιμισμού (ο Βentham επηρεάστηκε πολύ από αυτόν), αλλά κατά τη γνώμη πολλών θεωρείται ως ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του Ανθρωπισμού στους κόλπους του Διαφωτισμού. Η άποψη του Μπεκαρία για τη δικαιοσύνη ως θεσμού που αποσκοπεί στην ενότητα των επιμέρους ατομικών συμφερόντων είναι σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ. Αυτό εντέλει που συγκινεί πάνω απ΄ όλα τους αναγνώστες του Μπεκαρία είναι η προτεραιότητα που αυτός αποδίδει στον κόσμο των ιδεών έναντι των πάσης φύσεως εξουσιών. Και από ιδέες αυτό το βιβλίο άλλο τίποτα.

Εδώ λοιπόν, ξεκινά ως γνήσιος υποστηρικτής του Διαφωτισμού, με τη διάκριση του θεϊκού και φυσικού δικαίου από το δίκαιο που προκύπτει από τις ανθρώπινες συμβάσεις. Οι τρεις αυτές κατηγορίες δεν έρχονται σε σύγκρουση, αλλά τα καθήκοντα και οι συνέπειες της καθεμίας δεν απορρέουν από τις άλλες δύο. Στο έργο του ασχολείται με τις κοινωνικές συμβάσεις, γι΄ αυτό και οι κατηγορίες του Φακινέτι για υποτίμηση του θεϊκού δικαίου είναι άστοχες και άδικες.

Οι νόμοι της ανθρώπινης σύμβασης πρέπει να είναι με τέτοιο τρόπο δοσμένοι ώστε να εξασφαλίζουν «τη μεγαλύτερη ευτυχία καταμερισμένη στον μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων». Οι άνθρωποι στις κοινωνίες παραχωρούν μερίδια της ελευθερίας τους για να εξασφαλίσουν την ηρεμία και την ύπαρξή τους. Οι νόμοι τιμωρούν όσους επιδιώκουν να σφετεριστούν αυτές τις ελευθερίες. Η βλάβη της κοινωνίας είναι το αληθινό μέτρο των εγκλημάτων. Ο κυρίαρχος έχει δικαίωμα να τιμωρεί τα εγκλήματα μόνο για να θωρακίσει το δημόσιο συμφέρον έναντι των πιθανών σφετεριστών του. Το ποινικό σύστημα δεν εκδικείται, δεν φοβίζει, δεν απειλεί, απλά και μόνο προστατεύει και αποτρέπει.

Τη θέση του υπέρ της ηπιότητας των ποινών, ο συγγραφέας την υποστηρίζει αφενός με το επιχείρημα πως μόνον η βεβαιότητα της τιμωρίας και όχι η αυστηρότητα των ποινών οδηγεί στην πρόληψη και αφετέρου με τη θέση του πως η σκληρότητα δεν συνάδει στις επιταγές του κοινωνικού συμβολαίου και του ανθρωπισμού.

Ο Μπεκαρία αναζητεί τρόπους περιορισμού της αυθαιρεσίας των δικαστών. Καινοτομίαόχι μόνο για την εποχή του- αποτελεί η άποψη που θέλει τους νόμους να είναι γραμμένοι απλά και με σαφήνεια, ώστε στον δικαστή να απομένει όχι η ερμηνεία, αλλά η εφαρμογή τους. Αν με άλλα λόγια, η εμμονή στο γράμμα του νόμου γεννά ανακολουθίες, τότε η δήθεν ερμηνεία του πνεύματος του νόμου γεννά τυράννους δικαστές. Τι μας θυμίζει άραγε αυτό; Το ζήτημα της σχέσης νομιμότητας και ηθικής τον ενδιέφερε εξίσου. Η ρήση δηλαδή του πρώην υπουργού Βουλγαράκη «το νόμιμο είναι και ηθικό» δεν ήταν εντελώς στον αέρα. Όμως ο Μπεκαρία, όπως και ο Μοντεσκιέ, προειδοποιεί πως κάθε πολίτης πρέπει να έχει δικαίωμα να πράττει ό,τι δεν αντιβαίνει τους νόμους, από την άλλη όμως τονίζει πως η τιμή είναι το ανώτερο αγαθό στην κοινωνία. Μια καταδίκη τιμής από την κοινή γνώμη είναι χειρότερη απ΄ οποιαδήποτε ποινική καταδίκη.... Τι διαμάντια βρίσκει η επικαιρότητα αν κοιτάξει προς τον Διαφωτισμό!

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

Η ΡΩΣΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Στην πατρίδα του πανσλαβισμού

Γράφει ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης

Πηγή: http://www.tanea.gr/

ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΨΗΦΙΔΑ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΠΑΝΣΛΑΒΙΣΜΟΥ ΠΡΟΣΘΕΤΕΙ Η ΑΝΤΑ ΔΙΑΛΛΑ, ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ. ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΜΠΛΟΥΤΙΖΕΙ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΡΩΣΙΑΣ- ΕΥΡΩΠΗΣ, ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΤΟΠΙΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ

Από το ξανθό γένος των προφητειών που θα ερχόταν να σώσει τους χριστιανούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έως τις τρομερές οργανώσεις που υποστήριζαν με όλους τους τρόπους τους Σλάβους αδελφούς τους εναντίον των Ελλήνων, διανύθηκε μια μακρά διαδρομή στο φαντασιακό των κατοίκων της ελληνικής χερσονήσου. Μια μακρά διαδρομή παραγωγής ελπίδων, αλλά και φόβων συνδεδεμένων με τη μεγάλη χριστιανική αυτοκρατορία, και μητέρα- πατρίδα του πανσλαβισμού. Θετικά και αρνητικά στερεότυπα, μυθεύματα και αλήθειες, στηριγμένα από τη μια σε πραγματικές ιστορικές συνθήκες, από την άλλη όμως ενταγμένα σε μια ενδοσκοπική ή συνωμοσιολογική ανάγνωση της στάσης των Ρώσων. Ωσάν να μην είχαν αυτοί τις δικές τους βλέψεις και γεωπολιτικές στρατηγικές, τις εσωτερικές πολιτικές και ιδεολογικές τους διεργασίες.

Σε αυτές τις διεργασίες στο εσωτερικό της Ρωσίας είναι αφιερωμένη η πρόσφατη μελέτη της Άντας Διάλλα, επίκουρης καθηγήτριας Ιστορίας στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Μελετώντας μία κρίσιμη περίοδο για την αυτοκρατορία, το β΄ μισό του 19ου αιώνα, η συγγραφέας ξεδιπλώνει και αναλύει ένα κουβάρι συζητήσεων αναφορικά με την έννοια της ρωσικότητας. Κουβάρι συζητήσεων και θέσεων που αποτέλεσαν, όπως αναδεικνύει υποδειγματικά η ιστορικός, μια από τις πιο σημαντικές πρώτες ύλες για το πλέξιμο της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, τη σχέση με τα άλλα κράτη και ιδιαίτερα τα Βαλκάνια και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στον καθρέφτη του Άλλου μπορεί κανείς πιο εύκολα να αποτυπώσει τον εαυτό του, να διαμορφώσει την εικόνα του.

Εκκινώντας από τον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856) και το αίσθημα ανασφάλειας και κριτικής προς την Ευρώπη που γέννησε η ατυχής για τη Ρωσία έκβασή του, η Διάλλα αναδεικνύει τους όρους συγκρότησης του ρωσικού εθνικισμού. Οι μεγάλες κρατικές μεταρρυθμίσεις που ακολούθησαν τον πόλεμο επέτρεψαν, με τη χαλάρωση της αυστηρής λογοκρισίας, σε ένα νέο στρώμα διανοουμένων να θέσουν ερωτήματα αναφορικά με την ταυτότητα και τους προσανατολισμούς του ρωσικού κράτους.

Κεντρικό διακύβευμα στην αναζήτηση της ρωσικότητας αποτέλεσε η σχέση της Ρωσίας με την Ευρώπη, η οποία στο πλαίσιο ενός οριενταλιστικού λόγου αντιμετώπιζε αμφιθυμικά την τσαρική αυτοκρατορία, θέτοντάς την παραδοσιακά στα περιθώρια της πολιτιστικής της παράδοσης. Απέναντι σε αυτή τη στάση θα διαμορφωθούν δύο κύρια ρεύματα σκέψης. Από τη μια οι ρομαντικοί σλαβόφιλοι, όσοι αμφισβητούσαν το ευρωπαϊκό πρότυπο, τονίζοντας τη ρωσική ιδιαιτερότητα, ζητώντας την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της αυτοκρατορίας πριν από τον εξευρωπαϊσμό που είχε επιχειρήσει ο Μεγάλος Πέτρος. Από την άλλη πλευρά οι ευρωπαϊστές, όσοι υποστήριζαν την ανάγκη συνέχισης των μεταρρυθμίσεων προς την κατεύθυνση της πλήρους σύμπλευσης και ενσωμάτωσης στη Γηραιά Ήπειρο. Ρεύματα σκέψης που, όπως αναδεικνύει η Διάλλα, παρά τις αντίθετες απόψεις τους συνέκλιναν στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων, ενισχύοντας τον ρώσικο εθνικισμό, προκαλώντας τη δυσπιστία του κράτους, το οποίο στεκόταν ιδιαίτερα επιφυλακτικό σε ό,τι νέο έμοιαζε να αμφισβητεί τις βασικές δομές της αυτοκρατορικής απολυταρχικής εξουσίας. Οι συγγενείς πληθυσμοί
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα τεθεί από τους σλαβόφιλους, με ένταση και με απήχηση στην κοινή γνώμη το ζήτημα της σλαβικής ιδέας, του ιδεολογήματος της κοινής φυλετικής καταγωγής και της πολιτισμικής συγγένειας. Στο πλαίσιο αυτό θα ζητήσουν την ανάμειξη της Ρωσίας για την ενίσχυση του αγώνα των συγγενών πληθυσμών που ζούσαν στα Βαλκάνια.

Μελετώντας ένα πολύπλοκο πλέγμα συζητήσεων και πρωτοβουλιών η συγγραφέας επισημαίνει τις προσπάθειες των σλαβόφιλων να επηρεάσουν την εξωτερική πολιτική ιδιαίτερα απέναντι στο Ανατολικό Ζήτημα προκαλώντας την αντίδραση των ευρωπαϊστών, αλλά και τη δυσπιστία του τσαρικού κράτους, το οποίο συνέπλευσε ευκαιριακά μαζί τους με βάση τις δικές του στρατηγικές και λαμβάνοντας υπόψη τις διαθέσεις της κοινής γνώμης. Κορυφαία στιγμή αυτής της σύμπλευσης αποτέλεσε η στάση της Ρωσίας στη βαλκανική κρίση του 1875 και ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877, ο οποίος, πρακτικά, αποτέλεσε και το ορόσημο για την εγκατάλειψη του σχετικού ενδιαφέροντος. Η αποτυχία της ρώσικης πολιτικής στα Βαλκάνια, η γνωριμία με τον κόσμο των σλαβικών κρατών- έναν κόσμο με έντονες εσωτερικές αντιθέσεις- οι εξελίξεις στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας αποτέλεσαν ορισμένα από τα αίτια αυτής της εγκατάλειψης.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ

Οι βρικόλακες του ναζισμού

Γράφει η Εριφύλη Μαρωνίτη

Πηγή: http://www.tanea.gr/

Η ΦΡΙΚΗ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΙΔΥΛΛΙΟ ΤΗΣ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ. ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΜΕ ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟ ΚΟΦΤΕΡΟ ΣΑΝ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΟ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ «ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ», Ο ΣΤΙΓΚ ΛΑΡΣΟΝ. ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΝΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΚΑΛΟΣΤΗΜΕΝΟ ΘΡΙΛΕΡ, ΑΠΟΣΠΑΣΜΕΝΟ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΒΩΔΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΑ

Ποιος φοβάται τους συγγραφείς, και μάλιστα γραφιάδες όπως ο Στιγκ Λάρσον, που υπήρξε, κατά πώς φαίνεται, μια δυσεύρετη πλέον περίπτωση σύγκλισης πολιτικού λόγου και πρακτικής; Μάλλον, το ψευδοποίκιλτο αφήγημα του σύγχρονου life style, που απεχθάνεται τις σύνθετες και οδυνηρές αλήθειες, προτιμώντας τις απλοποιημένες διηγήσεις που χωρούν και χωνεύονται ευκολότερα στη μεγάλη και μικρή οθόνη. Να τα πάρουμε με τη σειρά.

Εν αρχή, το βιβλίο. Το Κορίτσι με το τατουάζ (Ψυχογιός) είναι ο πρώτος τόμος της τριλογίας Μιλένιουμ, του πρόωρα χαμένου Στιγκ Λάρσον. Ο Σουηδός συγγραφέας (και δημοσιογράφος) παρέδωσε το 2004 τα χειρόγραφα και των τριών μυθιστορημάτων, μαζί, και έξι μήνες μετά πέθανε από καρδιακή ανακοπή. Δεν πρόλαβε να γευτεί την επιτυχία με τις πωλήσεις των εκατομμυρίων αντιτύπων.

Τύποις, η τριλογία ανήκει στην αστυνομική λογοτεχνία, με επιρροές από τους μετρ του είδους, Κρίστι, Σέγιερς, Παρέτσκι. Ακολουθεί όμως μέχρι τέλους τη στροφή που χάραξαν οι μεσογειακοί ομόλογοι, Μονταλμπάν, Καμιλέρι. Ο αστυνομικός γρίφος δηλαδή, με το ανάλογο σασπένς δεν αποτελεί παρά το όχημα εισβολής «στα φρικιαστικά γεγονότα, που είχαν διαδραματιστεί στο υπόγειο του (βιομηχάνου) Μάρτιν Βάνιερ, κάτω από το ειδυλλιακό τοπίο της τακτοποιημένης του ζωής». Με άλλα λόγια; Στους πολιτικούς και οικονομικούς μηχανισμούς, στις κοινωνικές και ηθικές δομές, που παράγουν και συχνά στηρίζουν όχι μόνο το ορατό έγκλημα, αλλά κυρίως την αθέατη εγκληματικότητα. Τη διαφθορά, τις μεγάλες οικονομικές απάτες, την πορνεία, τη στυγνή εκμετάλλευση στον πυρήνα του κοινωνικού κράτους, τον ρατσισμό, το ναζιστικό παρελθόν και τους σύγχρονους βρικόλακες του (σουηδικό φασισμό), και έναν ακραίο μισογυνισμό. Άλλωστε ο σουηδικός τίτλος του βιβλίου, που ακολούθησαν οι Γάλλοι αλλά όχι οι Άγγλοι εκδότες, δείχνει το στίγμα: «Οι άνδρες που μισούσαν τις γυναίκες».

Η ιστορία
Κεντρικό πρόσωπο, ο δημοσιογράφος Μίκαελ Μπλούμκβιστ, του προοδευτικού περιοδικού Μιλένιουμ, ο οποίος ύστερα από μια καταδικαστική απόφαση για συκοφαντική δυσφήμηση κατά του πανίσχυρου βιομηχάνου Βένερστρεμ αναλαμβάνει μια αποστολή που φαίνεται «εκτός τόπου και χρόνου».

Με πρόσχημα τη συγγραφή της «σκοτεινής» ιστορίας της οικογένειας των μεγαλοβιομηχάνων Βάνιερ, να λύσει- όπως του ζητά ο 80χρονος πλέον πατριάρχης Χένρικτο μυστήριο της χαμένης εδώ και 36 χρόνια ανιψιάς του, Χάριετ. Αφηγηματικός χρόνος; Δεκαετία του 1990, λίγο πριν από τη νέα χιλιετία, με τον αστραφτερό μανδύα της παγκοσμιοποίησης να θέλει ήδη μπαλώματα. Τόπος; ένα όμορφο σουηδικό νησάκι, ένας μικρός παράδεισος θεμελιωμένος στην πιο απίστευτη κόλαση.

Πώς αυτοσυστήνεται ο εντολέας; «Δεν χρειάζεται να το πιστέψεις, αλλά προσπάθησα να είμαι τίμιος κεφαλαιοκράτης και βιομήχανος». Πώς απαντά ο συγγραφέας;

Μέσω του δημοσιογράφου, alter ego, «ο Μίκαελ είχε πειστεί πως δεν υπήρχε ούτε ένας διευθυντής τράπεζας ή επώνυμος επιχειρηματίας που να μην ήταν κτήνος».

Η πρωταγωνίστρια Λίσμπετ Σαλάντερ. Σχεδόν αθέατη στην αρχή, «ο ορισμός του περιθωρίου».

Μια χλωμή, ανορεκτική 24χρονη, με τρυπημένα φρύδια και μύτη, τατουάζ διάσπαρτα στο σώμα, που ποτέ δεν μιλά για τον εαυτό της και ζει από τα δώδεκά της υπό ψυχοκοινωνική φροντίδα. «Κοινωνικώς συμπλεγματική», αφηγηματικά συναρπαστική. Ερευνήτρια και ασύλληπτη χάκερ, διαγράφει τη δική της, παράλληλη- με του Μίκαελ - περιπέτεια, μέχρι να ενώσουν τις δυνάμεις τους για τη λύση του μυστηρίου. Κακοποιημένη και τιμωρόςέξω από τον κύκλο της θεσμικής δικαιοσύνης-, θύμα και αμαζόνα. Συγγραφέας και ήρωας τη λατρεύουν και της εκχωρούν όλο και μεγαλύτερο ρόλο.

Άλλο τέλος
Τι απέμεινε από όλα αυτά, στην κινηματογραφική μεταφορά (Οdeon) από τον Νιλς Άρντεν Όπλεφ του βιβλίου τού Στιγκ Λάρσον, στην οθόνη; Το σασπένς, το συναρπαστικό μυστήριο, η Λίσμπετ ή αλλιώς το Κορίτσι με το Τατουάζ, οι καλοί πρωταγωνιστές, Νούμι Ραπάς, Μίκαελ Νίκβιστ, Λένα Έντρε. Δηλαδή από το πολιτικοοικονομικό θρίλερ έμεινε μόνο το θρίλερ! Δεν έμειναν εκτός μόνον οι πολιτικοοικονομικές συνιστώσες, αλλά και τα παράγωγά τους θέματα. Το ναζιστικό παρελθόν μοιάζει μοτίβο μετέωρο στο παρόν. Το έγκλημα απεκδύεται τις πολιτικές και κοινωνικές συνιστώσες του, ο μισογυνισμός τους μηχανισμούς της εξουσίας και, συνεπώς, επαναπαύονται στο οικείο πλαίσιο της ψυχοπαθολογικής προσωπικότητας. Τα ερωτήματα εκλείπουν, και η αγωνία για τις απαντήσεις γίνεται ορατή στην επιτάχυνση της δράσης. Από κοντά, οι πολυδιάστατοι και αντιφατικοί μυθιστορηματικοί χαρακτήρες στην ταινία μοιάζουν μονοσήμαντοι και μερικοί... ασήμαντοι. Το διανοητικό παιχνίδι μεταβάλλεται σε εμμονή. Ο ερωτικός ευπρεπισμός του Μίκαελ περιστέλλει το ερωτικό θέμα στην μάλλον άνευρη και περίπου αναγκαία συνεύρεση πρωταγωνιστήπρωταγωνίστριας. Ενδεικτική προς την ίδια κατεύθυνση είναι και η αλλαγή του τέλους της ιστορίας.

Ο λόγος του Λάρσον δεν είναι κραυγαλέος ή καταγγελτικός. Η ένταση ενυπάρχει στη σύνθεση κι αυτό δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνεται ή να το αποτολμά η ταινία. Ο συγγραφέας δεν χαρίζεται στους «άνδρες που μισούν τις γυναίκες» γιατί αντιτάσσει εκείνους που τις αγαπούν.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»

Μην υποτιμάμε τους Τουρκοκύπριους

Γράφει η Κωνσταντίνα Ζάνου*

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ, ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΜΙΑΣ ΔΙΖΩΝΙΚΗΣ, ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΣΠΟΝΔΗΣ ΚΥΠΡΟΥ; ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΑΖΙ ΚΙΖΙΛΓΙΟΥΡΕΚ ΦΩΤΙΖΕΙ ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑΤΑΜΠΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΜΑΣ, ΚΑΤΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΟΤΙΜΑΤΑΙ Η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

«Οι μουσουλμάνοι της Κύπρου είναι απλώς μια μειονότητα με χαμηλό επίπεδο πολιτισμού». Αυτή την απάντηση έλαβε από τους εκπροσώπους της ελληνοκυπριακής κοινότητας ο Ουίνστον Τσώρτσιλ το 1907, όταν σε μια επίσκεψή του στην Κύπρο ως υπουργός Αποικιών ζήτησε από τους Ελληνοκύπριους να σεβαστούν τα συναισθήματα του μουσουλμανικού πληθυσμού στο νησί. Πάνω από ένας αιώνας πέρασε από τότε. Πόσο όμως άλλαξε η αντίληψή μας για τους «άλλους κατοίκους» της Κύπρου; Τι διαφορετικό μάθαμε, όλα αυτά τα χρόνια για την κοινωνία, μέχρι προχθές δίπλα μας, και τώρα «απέναντι» της Πράσινης Γραμμής;

Απάντηση στα ερωτήματα αυτά επιχειρεί τώρα να δώσει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο: Οι Τουρκοκύπριοι, η Τουρκία και το Κυπριακό, που φέρει την υπογραφή του γνωστού καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο Τμήμα Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου, Νiyazi Κizilyurek. Το βιβλίο συγκεντρώνει μία σειρά παλαιότερων και πιο πρόσφατων άρθρων και ομιλιών του, που καταπιάνονται τόσο με την ιστορία, την κοινωνικο-πολιτική υπόσταση και την πολιτισμική ταυτότητα της τουρκοκυπριακής κοινότητας όσο και με τις αντιλήψεις που η «αντίθετη πλευρά», δηλαδή οι Ελληνοκύπριοι (ως εκ τούτου, και οι Έλληνες), διαμόρφωσε γι΄ αυτήν.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Κιζίλγιουρεκ, στη νεώτερη ιστορία της Κύπρου, η επικρατούσα αντίληψη ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους ήθελε να προσδιορίζει την τουρκοκυπριακή κοινότητα ως «μια απλή μειονότητα και αμελητέο στοιχείο», ακόμα κι όταν ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία ως δικοινοτικό κράτος.
















Εθνικισμός
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Οι απαρχές της κοινότητας που θα ονομαζόταν αργότερα «τουρκοκυπριακή» ανάγονται στο 1572 όταν, με την ολοκλήρωση της κατάκτησης της Κύπρου από τους Οθωμανούς, άρχισε και η μεταφορά μουσουλμανικού πληθυσμού στο νησί, για λόγους κυρίως κοινωνικο-οικονομικής αναβάθμισης. Αυτό συνεχίστηκε και κατά τους επόμενους αιώνες. Κατά την πρώτη απογραφή πληθυσμού που διενεργήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1853, καταγράφονται 14.983 μουσουλμάνοι άνδρες στο νησί, ενώ οι χριστιανοί ανέρχονται σε 29.223.

Ως γνωστόν, στο οθωμανικό σύστημα διοίκησης που στηριζόταν στα «μιλέτ» (θρησκευτικές κοινότητες), η εθνοτική καταγωγή δεν είχε καμία σημασία για τον προσδιορισμό της ταυτότητας. Όλα αυτά αλλάζουν με την άνοδο του εθνικισμού κατά τη διάρκεια του 19ου αι. Ιδιαίτερα, η γένεση του ελληνικού εθνικισμού (του πρώτου από τα αντίστοιχα κινήματα στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και η ίδρυση του ελληνικού κράτους επηρεάζουν άμεσα την Κύπρο. Κυρίως το δόγμα της Μεγάλης Ιδέας και η διπλωματική και εκπαιδευτική πολιτική που προώθησε η Ελλάδα στο πλαίσιο της πραγματοποίησής του, θα έχουν άμεσο αντίκτυπο στις συνειδήσεις των Ελληνοκυπρίων. Η υιοθέτηση εκ μέρους τους των ιδεών περί έθνους, δημιούργησε μια νέα δυναμική για τις κινητοποιήσεις που είχαν στόχο την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στο μεταξύ, ο μουσουλμανικός πληθυσμός του νησιού βρισκόταν ακόμα μακριά από τις ιδέες του εθνικισμού. Ο απόηχος του τουρκικού εθνικισμού έφτασε στις συνειδήσεις της τουρκοκυπριακής ελίτ μόνο κατά τη δεκαετία του 1930. Η ανάπτυξη των κεμαλικών αντιλήψεων ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους και η διαδικασία εκκοσμίκευσης της τουρκοκυπριακής κοινότητας επιτεύχθηκαν με σχετικά γοργούς ρυθμούς, αφού ήδη κατά τη δεκαετία του 1940 ο κυρίαρχος τουρκοκυπριακός λόγος εμφανίζεται ως κοσμικός και εθνικιστικός.

Σύγκρουση
Η Κύπρος έχει περάσει, το 1878, υπό την κυριαρχία των Βρετανών. Το γεγονός ότι το αγγλικό αποικιακό καθεστώς επέλεξε μια μορφή διοίκησης βασισμένης σε μεγάλο βαθμό στον δικοινοτισμό, σε συνδυασμό με την προσκόλληση της κάθε κοινότητας σε μια πολιτική αλυτρωτισμού, θα οδηγήσει σταδιακά στη διαμόρφωση μιας συγκρουσιακής σχέσης ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους: «Στην Κύπρο ο μοντερνισμός δεν δημιούργησε ένα κοινό αίσθημα του “εμείς”. Αντίθετα, οι δύο παραδοσιακές θρησκευτικές κοινότητες εξελίχθηκαν ως δύο ξεχωριστές εθνοτικές κοινότητες και δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν ένα κοινό πολιτικό όραμα για το μέλλον της Κύπρου» (σ. 47).

Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι ελπίδες των Ελληνοκυπρίων για την ένωση αυξάνονται, οι δύο κοινότητες αναδιοργανώνουν τα εθνικιστικά τους μέτωπα και το χάσμα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων μαζικοποιείται, κινητοποιώντας και τα ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού. Το πάθος των μεν για την ένωση συγκρούεται με το πάθος των δε κατά της ένωσης. Χαρακτηριστικά του κλίματος της εποχής είναι τα λόγια του Τουρκοκύπριου πρώην ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς: «Αυτοί έλεγαν: Πεθαίνουμε για την ένωση κι εμείς λέγαμε ότι πεθαίνουμε για να μη γίνει η ένωση, γιατί αν γίνει, έτσι κι αλλιώς θα πεθάνουμε». Η ένταση ανάμεσα στις δύο κοινότητες κορυφώνεται με την έναρξη του αντιαποικιακού αγώνα το 1955. Από τη μια, η ΕΟΚΑ (Ελληνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) διεκδικεί την ένωση με την Ελλάδα και μονοπωλεί τον αντιαποικιακό ένοπλο αγώνα (στον οποίο αντιτασσόταν η Αριστερά, προτάσσοντας αντ΄ αυτού τον «μαζικό πολιτικό αγώνα»), αποξενώνοντας έτσι μεγάλο μέρος του πληθυσμού, δηλαδή τους αριστερούς και τους Τουρκοκύπριους. Από την άλλη, το 1957 δημιουργείται και η τουρκοκυπριακή ένοπλη οργάνωση ΤΜΤ (Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης), που θέτει στόχο τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Υπό αυτές τις συγκυρίες ιδρύεται το 1960 η Κυπριακή Δημοκρατία. Το χάσμα όμως ανάμεσα στις δύο κοινότητες ήταν ήδη πολύ μεγάλο. Τα διαμορφωμένα αποκλίνοντα οράματα Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων δεν μπορούσαν να χωρέσουν υπό τη σκέπη του νεοσύστατου κράτους. Αντίθετα, σύμφωνα με τον Κizilyurek, «Η Κυπριακή Δημοκρατία γεννήθηκε ως ένα ανεπιθύμητο παιδί που εμφανιζόταν ως εμπόδιο στην ένωση της κάθε κοινότητας με τη μητέρα-πατρίδα».

«ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ»
















«Με τον πολιτισμό, τη γλώσσα και την ιστορία μου και με όλο το είναι μου, είμαι Τούρκος. Εγώ έχω το κράτος μου... τη μητέρα πατρίδα μου. Κυπριακή κουλτούρα, Τουρκοκύπριοι, Ελληνοκύπριοι, κοινό κράτος στην Κύπρο... όλα αυτά είναι λόγια του αέρα... Στην Κύπρο το μοναδικό πράγμα που είναι κυπριακό είναι το γαϊδούρι». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Ραούφ Ντενκτάς, τον πρώην ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας, που το 2003 κατακρημνίστηκε κακήν κακώς από την εξουσία έπειτα από περίπου 50 χρόνια εμπλοκής στην πολιτική ζωή του τόπου. Όπως επισημαίνει ο Κιζίλγκιουρεκ στο διορατικό άρθρο του για τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, η θέση πως η τουρκοκυπριακή κοινότητα είναι «προέκταση της Τουρκίας» και πρωτίστως εξυπηρετεί τα συμφέροντά της ήταν, όλως παραδόξως, και το δόγμα του Ντενκτάς. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι το 2004, όταν οι Τουρκοκύπριοι εξέφρασαν δυναμικά τη βούλησή τους για μια ενωμένη Κύπρο, ο Ντενκτάς αντιδρούσε τονίζοντας πως 133.000 Τουρκοκύπριοι δεν έχουν το δικαίωμα να καθορίσουν το μέλλον του τουρκικού έθνους.

«Ασφαλείς» και ανελεύθεροι













Το 1974, καθώς οι Τουρκοκύπριοι στοιβαγμένοι στα λεωφορεία ξεκινούσαν για τον Βορρά, ονόμασαν το ταξίδι αυτό «ταξίδι προς την ελευθερία». Σύντομα θα ανακάλυπταν ωστόσο πως η ασφάλεια που παρείχαν τα τουρκικά στρατεύματα δεν αρκούσε για την ελευθερία. «Γιατί», όπως τονίζει ο συγγραφέας, «όταν η ασφάλεια είναι βασισμένη στην παρουσία στρατευμάτων, όλοι οι τομείς της ζωής στρατιωτικοποιούνται» (σ. 114). Οι άνθρωποι αυτοί εγκλωβίστηκαν σταδιακά σε ένα κράτος «μη-κράτος», όπου τίποτα δεν μπορούσε να επιβιώσει χωρίς την οικονομική υποστήριξη της Άγκυρας και όπου, τουλάχιστον μέχρι πολύ πρόσφατα, το Κόμμα Εθνικής Ενότητας (υπό την ηγεσία του Ντενκτάς και μετέπειτα του Έρογλου) χειραγωγούσε την πολιτική ζωή. Η κατάσταση οδήγησε στο να αισθάνεται σήμερα η Βόρεια Κύπρος ως ένα προτεκτοράτο της Τουρκίας: η Άγκυρα ασκεί, όντως, πολύ μεγάλη επιρροή σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής. Επιπλέον, η μαζική μεταφορά εποίκων από την Τουρκία εμπεριέχει τον κίνδυνο να μετατραπούν εκ νέου οι Τουρκοκύπριοι, για δεύτερη φορά στην ιστορία τους, σε μειονότητα.

Έτσι, όπως παρατηρεί ο Κιζίλγιουρεκ, «οι άνθρωποι που από τη μια ήθελαν να ξεχωρίσουν τον εαυτό τους από τους Τούρκους της Τουρκίας, αλλά από την άλλη δεν μπορούσαν να εμπιστευτούν τους Ελληνοκύπριους, βρέθηκαν μεταξύ σφύρας και άκμονος». Μόνος τρόπος απεγκλωβισμού της τουρκοκυπριακής κοινότητας είναι, κατά τον συγγραφέα, η αναζήτηση μιας ομόσπονδης λύσης που θα βασίζεται στη συμμετοχή και την αυτονομία. Η ομοσπονδία είναι το μόνο σύστημα ικανό να προστατεύσει τα συμφέροντα των δύο κοινοτήτων, χωρίς την καταπίεση της μιας από την άλλη, και να διασφαλίσει τις προϋποθέσεις για να ανελιχθούν οι διάφορες κουλτούρες και εθνικές ταυτότητες.

«ΑΜΕΛΗΤΕΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ»















«Για τους Ελληνοκύπριους [και για τους Έλληνες], οι Τουρκοκύπριοι ήταν και αντιμετωπίζονταν ως μια μειωμένης αξίας πολιτισμική κοινότητα παρά ως πολιτική οντότητα», σημειώνει ο συγγραφέας. Αυτή η αντίληψη, που επικρατούσε καθ΄ όλη τη διάρκεια του α΄ μισού του 20ού αι., κλονίστηκε το 1960. Οι Συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου που οδήγησαν στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία, μετέτρεψαν τους Τουρκοκύπριους από «αμελητέο στοιχείο» σε εθνικό εταίρο, σε μια «κοινότητα» που σύμφωνα με τις επικρατούσες ελληνοκυπριακές αντιλήψεις της εποχής, «είχε συμπράξει με τη βρετανική αποικιακή δύναμη και την Τουρκία με μοναδικό στόχο την αποτροπή της ένωσης με την Ελλάδα».

Οι Συμφωνίες κρίθηκαν ως «άδικες» για την ελληνοκυπριακή πλευρά και οι δικοινοτικές σχέσεις, ιδιαίτερα από το 1963 και εξής, περνούν στη χειρότερη φάση της ιστορίας τους. Την πρωτοβουλία του Μακαρίου για αλλαγή των περίφημων «13 σημείων» του κυπριακού Συντάγματος ακολούθησαν ένοπλες και αιματηρές συγκρούσεις, που σταδιακά γενικεύτηκαν σε ολόκληρη την Κύπρο. Πρωταγωνιστές σε αυτά τα γεγονότα ήταν, από τη μια, η τουρκοκυπριακή οργάνωση ΤΜΤ, που καλλιεργούσε συστηματικά τον εθνοτικό ανταγωνισμό και ασκούσε τρομοκρατία σε όσους Τουρκοκύπριους υποστήριζαν την Κυπριακή Δημοκρατία και τη συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων. Από την άλλη, διάφορες ελληνοκυπριακές μυστικές παρακρατικές οργανώσεις ανέλαβαν ένοπλη δράση. Σύμφωνα με τις διακηρύξεις τους: «Η βασική πολιτική γραμμή έναντι των Τούρκων παραμένει να κατανοήσουν ούτοι ότι δεν αποτελούν παρά μιαν απλή μειονότητα και ότι επομένως δεν δικαιούνται να έχουν τα υπερπρονόμια τα οποία σήμερον έχουν» (απόσπασμα από φυλλάδιο της ένοπλης οργάνωσης Ακρίτας). Σε αυτά τα χρόνια, η εικόνα που επικρατεί είναι αυτή του διαχωρισμού. Οι Τουρκοκύπριοι, υπό συνεχή αίσθηση απειλής, θα συγκεντρωθούν σε διάφορα γκέτο, τα οποία πολιτικά και στρατιωτικά ελέγχονται από την Άγκυρα και, τουλάχιστον μέχρι το 1968 οπότε αρχίζουν οι δικοινοτικές συνομιλίες, κάθε είδους συναλλαγή με την άλλη κοινότητα θα διακοπεί.

Ο μύθος
Μετά την τουρκική εισβολή το 1974, η αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων ήταν τέτοια, που ανάγκασε τους Ελληνοκύπριους να αποδεχθούν, ίσως πρώτη φορά στην ιστορία τους, την πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων και να τους αντιμετωπίσουν ως μια «κοινότητα» με την οποία αναγκάστηκαν να συνομιλήσουν για το μέλλον της Κύπρου. «Κοινότητα με την οποία οι Ελληνοκύπριοι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν». Υπό την σκιά της κατοχής, ο μύθος της «ειρηνικής συνύπαρξης» των δύο κοινοτήτων στην προ του ΄74 εποχή καλλιεργείται συστηματικά και αποκτά βαρύνουσα σημασία για τη μάχη των Ελληνοκυπρίων ενάντια στην κατοχική Τουρκία. Όταν πλέον, δηλαδή, η Κυπριακή Δημοκρατία είχε ανεπανόρθωτα πληγεί, μόνο τότε οι Ελληνοκύπριοι άρχισαν να πιστεύουν σε αυτήν.

Όπως επισημαίνει όμως ο Νίαζι Κιζίλγιουρεκ, αυτή η ξαφνική «ανακάλυψη των αδελφών Τουρκοκυπρίων» χρησιμοποιήθηκε μόνο ως εργαλείο ενάντια στην κατοχή, ενώ πόρρω απέχει από την ανάπτυξη μιας πολιτικής κουλτούρας που να σέβεται τη διαφορετικότητα. Ακόμα και σήμερα, σύμφωνα με τον καθηγητή, είναι διάχυτη η αντίληψη ανάμεσα, τόσο στους Ελληνοκύπριους όσο και στους Έλληνες, ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στη λύση του Κυπριακού. Η πολιτική πεποίθηση ότι «το κλειδί για τη λύση βρίσκεται στην Άγκυρα» οδηγεί και πάλι σε μια υποτίμηση της αυτόνομης πολιτικής βούλησης της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στον κυρίαρχο πολιτικό λόγο της ελληνοκυπριακής πλευράς, οι Τουρκοκύπριοι μοιάζουν έτσι να είναι σχεδόν «ανυπόστατοι», ένας «απών συνομιλητής».


NIYAZI ΚΙΖΙLΥURΕΚ: ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ -ΓΕΦΥΡΑ






















«Η διαχωριστική γραμμή που επιβλήθηκε με τη βία και διατηρείται με τη βία, δεν διαιρεί μονάχα τους ανθρώπους μεταξύ τους, αλλά διχάζει και τους ίδιους τους ανθρώπους», γράφει στο βιβλίο του ο Νiyazi Κizilyurek. Κανείς δεν ενσαρκώνει καλύτερα από τον ίδιο τον Τουρκοκύπριο καθηγητή αυτό τον εσωτερικό διχασμό. Από την αρχή ενάντιος στην ιδέα της διχοτόμησης της Κύπρου, δραστηριοποιήθηκε ως διανοούμενος και συγγραφέας.

Δημοσίευσε βιβλία και άρθρα κατά του τουρκικού εθνικισμού και της ιδέας της διχοτόμησης.

Έμαθε ελληνικά και επέλεξε να συνεργαστεί με τους Ελληνοκύπριους συμπατριώτες του, κάτι που τον έφερε σε άμεση σύγκρουση με την τουρκική και τουρκοκυπριακή εθνικιστική ελίτ (ανάμεσα σε άλλα, στιγματίστηκε ανοιχτά από το καθεστώς Ντενκτάς ως προδότης). Από την άλλη, η δράση του για τη δημιουργία μιας «ολικής Κύπρου» τον έφερε συχνά σε αντιπαλότητα και με τους Ελληνοκύπριους εθνικιστές. Σήμερα ζει στη νότια πλευρά του νησιού και λειτουργεί ως διανοούμενοςγέφυρα ανάμεσα στις δύο κοινότητες, χωρίς ουσιαστικά να ταυτίζεται απόλυτα με καμία. Το αίσθημα της εξορίας είναι, θα μπορούσε να πει κανείς, εγγενές στοιχείο της ταυτότητάς του. Ενδεικτική της στάσης του είναι και η ταινία «Το τείχος μας», που έγραψε ο ίδιος σε συνεργασία με τον Πανίκο Χρυσάνθου (http://www.cyprus-tube. com/el/cyprustube. html? catid=11).

*Η Κωνσταντίνα Ζάνου είναι ιστορικός,ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.
http: //www. czanou. blogspot. com/

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο»