Πηγή: Καθημερινή
Του Φιλιππου Xατζοπουλου
Στη σημερινή κρίσιμη καμπή του Μεσανατολικού και στη δέκατη επέτειο της Δεύτερης Ιντιφάντα (ή Ιντιφάντα του Αλ Ακσά), ένα πολιτικό δημιούργημα της ισραηλινής Δεξιάς, οι εποικισμοί, απειλεί να οδηγήσει ακόμη μία διπλωματική ειρηνευτική πρωτοβουλία σε ναυάγιο.
Το φαινόμενο των εποικισμών, με ρίζες στη δεκαετία του 1970, δεν πρέπει να συγχέεται με το κίνημα των κιμπούτς, που έλκει την καταγωγή του από την ουτοπική σοσιαλιστική ιδεολογία φοιτητικών κύκλων της κεντρικής Ευρώπης του 19ου αιώνα. Αντίθετα, οι εποικισμοί φιλοξενούν ιδεολογικούς παρίες της ισραηλινής κοινωνίας, τους εκπροσώπους της χιλιαστικής θρησκευτικής Ακροδεξιάς, που απολαύουν γενναίας χρηματικής στήριξης από την εβραϊκή διασπορά, αλλά και από την ίδια την κυβέρνηση του Ισραήλ, που επιδοτεί ουσιαστικά την οικοδόμηση σε στρατηγικής σημασίας εδάφη της κατεχόμενης Δυτικής Οχθης.
Το εποικιστικό κίνημα κάνει τη δυναμική του εμφάνιση μετά τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973, όταν σημαντική μερίδα των Ισραηλινών ψηφοφόρων αρχίζει να εγκαταλείπει το Εργατικό Κόμμα, εκτιμώντας ότι αυτό αποδείχθηκε ανίκανο να διασφαλίσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Η αιφνιδιαστική επίθεση αραβικών κρατών και οι μεγάλες απώλειες του ισραηλινού στρατού προκάλεσαν φυγή ψηφοφόρων από τους Εργατικούς και την ανάδειξη του δεξιού Λικούντ για πρώτη φορά στην εξουσία το 1977.
Ο εκλογικός θρίαμβος των κληρονόμων του αναθεωρητικού σιωνισμού του Ζεέβ Γιαμποτίνσκι τη χρονιά εκείνη φέρνει στην εξουσία ακραία πολιτικά στοιχεία, που συμμάχησαν με τον Μενάχεμ Μπέγκιν ιδρύοντας το Λικούντ. Η παρουσία ακραίων σιωνιστών με ξεκάθαρα ρατσιστική ιδεολογία στις τάξεις του Λικούντ εγγυάται κρατική στήριξη στις οικιστικές πρωτοβουλίες των εποίκων.
Οι μέθοδοι εποικισμού ποικίλουν ανάλογα με τις επιτόπου συνθήκες. Ιδανική μέθοδος θεωρείται η νόμιμη αγορά έκτασης -συνήθως βοσκοτόπια- από τον Παλαιστίνιο ιδιοκτήτη της και η παράνομη οικοδόμηση παραπηγμάτων σε αυτή. Τα παραπήγματα αυτά, που συνήθως ονομάζονται «εβραϊκά φυλάκια» από τους εποίκους, αποκτούν αμέσως φρουρά της «τσαχάλ» (ισραηλινός στρατός), που είναι υποχρεωμένη να διασφαλίζει τις ζωές Εβραίων πολιτών, όπου και αν αυτοί βρίσκονται.
Στρατηγικά υψώματα
Η επιλογή των γαιών δεν είναι ποτέ τυχαία. Οι εποικισμοί καταλαμβάνουν πάντα στρατηγικά υψώματα, ενώ το ισραηλινό κράτος φροντίζει να κατασκευάζει καλές οδικές συνδέσεις με αυτούς, επιτρέποντας την ταχεία υποστήριξή τους από άρματα μάχης. Η κατασκευή του τείχους ασφαλείας, επίσης, ευνόησε σημαντικά τους εποικισμούς της Δυτικής Οχθης, δημιουργώντας ανέλπιστο οχυρωματικό έργο γύρω από πολλούς από αυτούς.
Το πνεύμα αποικιακής περιχαράκωσης και υστερίας εκδηλώνεται στον βαρύ οπλισμό που φέρουν οι έποικοι στις καθημερινές τους μετακινήσεις, θεωρώντας -ενίοτε δικαίως- ότι αποτελούν μόνιμους στόχους για κάθε Παλαιστίνιο μαχητή. Οι αυστηρές θρησκευτικές επιταγές δεν αφορούν το σύνολο των κατοίκων των εποικισμών, καθώς οι κρατικές επιχορηγήσεις, η φθηνή -αν και νομικά αμφιλεγόμενη- γη, η ασφυκτική πίεση στην αγορά στέγης του Ισραήλ και η οικονομική απελπισία πρόσφατων μεταναστών, κυρίως από την πρώην ΕΣΣΔ, εξασφαλίζουν τη συνέχιση του φαινομένου.
Την ίδια στιγμή, οι έποικοι εγκλωβίζονται πολιτικά στην πιο ακραία πτέρυγα της ισραηλινής Δεξιάς, η μόνη που δεσμεύεται ανοιχτά να αγνοήσει τις αποφάσεις του ΟΗΕ και να συνεχίσει την εδαφική επέκταση στη Δυτική Οχθη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου