Φαίνεται όμως ότι ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης, όπου σημειώνεται σημαντική υποχώρηση της ικανότητας ενσωμάτωσης των διάφορων αστικών μηχανισμών και ταυτόχρονη απονομιμοποίηση τους, η Εκκλησία διεκδικεί ευρύτερο πολιτικό ρόλο, διαθέτοντας πάντα ένα πολύ πιο αντιδραστικό και αυταρχικό ιδεολογικό οπλοστάσιο. Το κείμενο πρόκληση της Ιεράς Συνόδου σχετικά με το Μνημόνιο, που απηχεί τις καθημερινά επαναλαμβανόμενες τοποθετήσεις των ανώτερων κληρικών, με επιθετικές κρίσεις για το σύνολο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, που συχνά διατυπώνονται σε εθνικές επετείους, είναι αποκαλυπτικό. Ας θυμηθούμε την τοποθέτηση (2010) του Μητροπολίτη Ανδρέου με αφορμή την 28η Οκτωβρίου, που μίλησε με λόγια θαυμασμού για την πολιτική-στρατιωτική-θρησκευτική ηγεσία της εποχής, «ξεχνώντας» την κρίσιμη παράμετρο ότι αναφέρονταν σε μια από τις πιο στυγνές Δικτατορίες που γνώρισε ο λαός μας: «Ὅμως, πρέπει νὰ ἐξάρουμε καὶ τὸ γεγονὸς, ὅτι ἡ Ἑλλάδα διέθετε, τότε, πολιτειακή, πολιτική, στρατιωτικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἡγεσία ἀξία τῶν περιστάσεων καὶ τῶν ἰδιαίτερα δύσκολων ἐκείνων καιρῶν: Ὁ Βασιλεὺς ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄, ὁ πρωθυπουργὸς ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ, ὁ Ἀρχιστράτηγος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ καὶ ὅλοι οἱ γενναῖοι ἡγήτορες τῶν ἐνόπλων δυνάμεων καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ, ἦσαν οἱ ἄνθρωποι, ποὺ ἐχρησιμοποίησε ἡ Θεία Πρόνοια γιὰ νὰ μεγαλύνουν καὶ νὰ δοξάσουν τὸ Ἔθνος».
Η Εκκλησία έχει την λύση, φυσικά αδιαφορώντας για τον Κοινωνικό Μεσαίωνα που επιβάλλουν τα μέτρα του Μνημονίου και η αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης, την σφαγή των μισθωτών που επιχειρούν τα αστικά κόμματα εξουσίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, ο κόσμος του πλούτου και οι κερδοσκόποι. Έρχεται να συσκοτίσει προβάλλοντας την ανάγκη «εθνικής ενότητας» την στιγμή της ακραίας όξυνσης της ταξικής πάλης:
«Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
Σήμερα, ποὺ ὁ κόσμος καὶ ἰδιαίτερα ἡ Πατρίδα μας περνάει αὐτὴν τὴν πρωτοφανῆ οἰκονομική, κοινωνικὴ καὶ ἠθικὴ κρίση, εἶναι ἀπόλυτη ἀνάγκη νὰ στρέψουμε τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας στὸ Ἔπος τοῦ 1940 καὶ νὰ παραδειγματισθοῦμε : Νὰ καλλιεργοῦμε τὴν ὁμόνοια, τὴν ἑνότητα, τὴν ἀλληλεγγύη, τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴν καταφυγὴ στὶς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου, ὅπως ἔκαναν οἱ ἀγωνιστὲς τῆς ἀνεπανάληπτης ἐκείνης ἐποχῆς. Εἶναι αὐτά, ποὺ θὰ μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὰ σημερινὰ ἀδιέξοδα καὶ θὰ ὁδηγήσουν ξανὰ τὴν Ἑλλάδα στὸν δρόμο τῆς τιμῆς, ὥστε νὰ εἶναι σεβαστὴ στοὺς φίλους καὶ ὑπολογίσιμη στοὺς ἐχθρούς».
Πρόκειται για προσεγγίσεις που αποδεικνύουν ότι η Υποκρισία είναι βασικό χαρακτηριστικό των Ιεραρχών και παράλληλα αποκαλύπτουν την απόσταση που τους χωρίζει από τα κοινωνικά προβλήματα, το χάσμα που τους χωρίζει από τον κόσμο της εργασίας.
Την εντύπωση μας αυτή ενισχύει το σκληρό παζάρι μεταξύ κυβέρνησης-Ελλαδικής Εκκλησίας ώστε να μην θιγούν τα ακραία προνόμια της, την ώρα που ο κόσμος της εργασίας μπαίνει στο γύψο. Με επιτυχία στέφθηκαν οι προσπάθειες του Αρχιεπισκόπου να διατηρήσει το Αφορολόγητο της τεράστιας και προκλητικής εκκλησιαστικής περιουσίας και να διατηρήσει την καταβολή των εξόδων λειτουργίας της από τον φορολογούμενο. Βλέπεις, πάντα τα συμφέροντα της Εκκλησίας την οδηγούσαν να σταθεί δίπλα στο αστικό σύστημα εξουσίας, αναλαμβάνοντας ποικίλους ρόλους καθυπόταξης των εργαζόμενων και της νεολαίας. Είναι ενδεικτικές οι υποδείξεις του Μητροπολίτη Κονίτσης Ανδέου στο κλείσιμο της Εορτής της 28ης Οκτωβρίου που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Εκδηλώσεων του Γυμν.-Λυκείου Κονίτσης, αλλά και οι κρίσεις του για την νεολαία, την κοινωνία μας και οι προσδοκίες του για το μέλλον:
«Σήμερα δὲν ἔχουμε πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις. Δόξα τῷ Θεῷ. Δὲν ξέρουμε, βεβαίως, τὶ μᾶς ἐπιφυλάσσει τὸ μέλλον. Ἀλλὰ λέω γιὰ σήμερα. Θὰ ἤθελα νὰ διερωτηθεῖτε ὅλοι σας καὶ ὅλες σας. Ἔχετε καὶ ἐσεῖς αὐτὸ τὸ πνεῦμα; Νὰ διανύσετε τὴν μαθητική σας ζωή, ἐπὶ τοῦ παρόντος καὶ ὅπου ὁ Θεὸς μετὰ σᾶς ὁδηγήσει, χωρὶς κρατούμενα ; Καὶ ὅταν λέω κρατούμενα ἐννοῶ :
Χωρὶς καταλήψεις σχολείων. Καὶ ξέρετε τὶ ἐννοῶ. Χωρὶς ξενύχτια σὲ κάποια κέντρα ἐδῶ τῆς Κονίτσης.
Χωρὶς νὰ τραβᾶμε δρόμους, ποὺ εἶναι ἀντίθετοι μὲ τοὺς δρόμους ἐκείνους ποὺ μᾶς ἔδειξαν οἱ ἤρωες τοῦ ’40.
Ἔχετε τέτοια ἀπόφαση; Ἐγὼ θέλω νὰ πιστεύω ὅτι ἔχετε. Δεῖξτε το στὴ ζωή σας, στὴν μαθητική σας ζωή, στὸ σπίτι σας, στὸ φροντιστήριο, στὸν περίπατό σας, στὴν καθημερινὴ σας ἀναστροφή. Νὰ εἶστε οἱ γνήσιοι ἀπόγονοι τῶν ἡρώων τοῦ ’40. Ἡ πατρίδα μας δὲν ὑποφέρει ἀπὸ οἰκονομικὴ κρίση τόσο, ὅσο ἀπὸ ἠθικὴ κρίση. Καὶ πιστεύω ὅτι ἐσεῖς, ἡ νέα γενιά, ἐδῶ στὴν Κόνιτσα μιλάω τώρα, δὲν λέω γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, εἶστε μὲν ἄξια γενιά, ἀλλὰ γίνατε ἄξια γενιὰ διότι ἔχετε ἀξίους γονεῖς καὶ περισσότερο ἀξίους καθηγητὰς, τοὺς ὁποίους καὶ συγχαίρω μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου. Νὰ εἶστε καλὰ, εὐλογημένα μου παιδιά. Νὰ μὴν ξεχάσετε αὐτὰ ποὺ μᾶς παρουσιάσατε ἀπόψε, ποὺ ἦταν ἰδιαιτέρως συγκινητικὰ καὶ οἰκοδομητικά, καὶ νὰ θυμᾶστε ὅτι οἰ νέοι τοῦ ΄40, ὅπως εἶπε ὁ ἐθνικός μας ποιητής, ὁ Παλαμᾶς, ἐμέθυσαν μὲ τὸ κρασὶ τοῦ ΄21 καὶ ὅλοι ἔτρεξαν νὰ δώσουν τὸ παρόν στὴν Πατρίδα ποὺ κινδύνευε. Καὶ γι’ αὐτό ἡ Ἑλλάδα ἔγραψε αὐτὸ τὸ Ἔπος, ποὺ τὸ ἐθαύμασε ὅλος ὁ κόσμος. Καὶ σεῖς, μπορεῖτε καὶ πρέπει νὰ γράψετε ἕνα νεώτερο ἔπος τὸ ὁποῖον θὰ καταπλήξει τὴν Εὐρώπη, ἡ ὁποῖα, δυστυχῶς, Εὐρώπη, ἐνῷ ἀπήλαυσε τοὺς καρποὺς τῶν κόπων καὶ τῶν θυσιῶν τῆς Ἑλλάδος μετὰ τὴν ἐπρόδωσε καὶ τὴν προδίδει καὶ σήμερα. Εἶναι ντροπὴ μιὰ τέτοια τακτική. Ἐσεῖς νὰ ξεπλύνετε τὴν ντροπὴ αὐτή. Χρόνια πολλά, λοιπόν, ἅγια, ἀγωνιστικά, καὶ κρατῶντας στὸ χέρι σας δύο σημαῖες: Στὸ ἕνα χέρι νὰ κρατᾶτε τὴν σημαία ποὺ θὰ γράφει ΧΡΙΣΤΟΣ & ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, καὶ στὸ ἄλλο τὴν σημαία ποὺ θὰ γράφει ΕΛΛΑΔΑ. Αὐτὲς τὶς δυὸ σημαῖες κρατεῖστε τες καὶ δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὶς πάρει κανείς».
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Η φονταμενταλιστική μορφή του Σεβαστιανού Μητροπολίτη Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, Υπέρτιμου και Έξαρχου πάσης Βορείου Ηπείρου ρίχνει βαριά την σκιά της στην περιοχή από το 1957. Προηγουμένως, το 1952 έγινε μέλος της αδελφότητας Θεολόγων "Η ΖΩΗ" και το 1960 μέλος της αδελφότητος Θεολόγων "Ο ΣΩΤΗΡ". Τον Απρίλιο του 1957 διορίσθηκε ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Ιωαννίνων χειροτονηθείς σε πρεσβύτερο - Αρχιμανδρίτη την 26η Ιουνίου 1957 από τον τότε Μητροπολίτη Ιωαννίνων Δημήτριο. Ως ιεροκήρυκας στην Ι. Μητρόπολη Ιωαννίνων τη δεκαετία 1957 - 1967 συνεργάστηκε με τους Μητροπολίτες κ. Δημήτριο και κ. Σεραφείμ (πρώην Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, συνεργάσιμο με την Χούντα). Ιούνιο του 1967 εκλέγεται Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης.
Ο λόγος του απηχεί τις απόψεις και τις μεθόδους της Χούντας: "Οι καιροί είναι χαλεποί. Η πίστις των πολλών κλυδωνίζεται. Η αμαρτία αποθρασύνεται. Το κακόν κορυφούται. Χρειάζονται επομένως επίσκοποι ικανοί, με πίστιν, με αγιότητα, με αυταπάρνησην, με πύρινο ζήλον, με μόρφωσιν".
Είναι αυτός που φέρνει ξανά στο προσκήνιο το λεγόμενο «Βορειοηπειρωτικό» ζήτημα, δηλαδή τη διεκδίκηση της Νότιας Αλβανίας με πρόσχημα το ενδιαφέρον τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας . Η σχέση της ελληνικής κυβέρνησης, των αντιδραστικών ιεραρχών, των εθνικιστικών συλλόγων που ιδρύουν οι ίδιοι έχει οικονομικό και πολιτικό υπόβαθρο. Το Ποιμαντικό του έργο δεν αντανακλά μόνο τις ανάγκες ελέγχου του ντόπιου πληθυσμού, δίνοντας ξεχωριστή βαρύτητα στην αφομοίωση της νεολαίας του γειτονικού αλβανικού κράτους, αλλά εξυπηρετεί και επεκτατικές βλέψεις, έχοντας ως πρόσχημα τη θρησκεία. Μεταξύ άλλων: α) Ανακαινίσθηκαν οι δύο ιστορικές Ιερές Μονές Στομίου (18ος αιώνας) και Μολυβδοσκεπάστου (7ος αιώνας), δίπλα ακριβώς στα Ελληνοαλβανικά σύνορα), β) Δημιούργησε δύο οικοτροφεία στα οποία παλαιότερα φιλοξενούνταν δωρεάν άποροι μαθητές και μαθήτριες γυμνασίου και Λυκείου από την ευρύτερη περιοχή της Κόνιτσας. Από το 1990 και εξής, φιλοξενούνται δωρεάν μαθητές και μαθήτριες (ελληνόφωνοι και αλβανόφωνοι) απ' ολόκληρη την Νότια Αλβανία. Για τους αλβανοφώνους αλλά και για τους μαθητές με δυσκολίες στα μαθήματα, γίνονται ιδιαίτερα μαθήματα από καθηγητές των σχετικών ειδικοτήτων, γ) Αναδιοργάνωσε το πνευματικό κέντρο της Μητροπόλεως με τη λειτουργία Κατηχητικών Σχολείων, κατασκηνώσεων και με την ίδρυση αιθουσών ομιλιών, κηρυγμάτων και εκδηλώσεων».
«ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ»: Από την πρώτη στιγμή φανέρωσε τις προθέσεις του. Στον ενθρονιστήριο λόγο του (29-6-1967) ανέφερε επί λέξει: "...Κατά την στιγμήν αυτή καθ' ην το πρώτον ανέρχομαι τον θρόνο τούτον, η σκέψις μου στρέφεται... προς τους αλύτρωτους αδελφούς μας της Βορείου Ηπείρου, τους στενάζοντας υπό τον ζυγόν της πικράς δουλείας, διά να τους διαβεβαιώσωμεν ότι όχι μόνο αι προσευχές μας θα τους συνοδεύουν καθημερινώς, αλλά και παν το δυνατόν θα πράξωμεν, όπως λυτρωθούν των δεσμών της δουλείας...".
Την υπόσχεση αυτή υπηρέτησε με κάθε μέσο. Το 1982 ίδρυσε και στη συνέχεια οργάνωσε και ενίσχυσε οικονομικά την Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΣΦΕΒΑ), μια πραγματική ακροδεξιά φωλιά εθνικιστικού παροξυσμού και χυδαίας μισαλλοδοξίας. Θέλοντας να δώσει θεωρητικό βάθος στην προσπάθεια του, το 1987 ίδρυσε τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΠΑΣΥΒΑ) με έδρα την Κόνιτσα, σύνδεσμο στον οποίο συμμετέχουν συντηρητικοί επιστήμονες και στελέχη του διπλωματικού χώρου (ο ΠΑΣΥΒΑ διοργάνωσε στην Κόνιτσα δύο επιστημονικά συνέδρια, το 1987 και το 1990). Δεκαπέντε οι εκδόσεις του Μητροπολίτου για το συγκεκριμένο ζήτημα, ενώ εξέδιδε την εφημερίδα "Βορειοηπειρωτικό Βήμα", επίσημο όργανο του ΠΑΣΥΒΑ, του οποίου και προήδρευε. Επίσης θεσμοθέτησε επίσημες εκδηλώσεις:
- Αγρυπνία δίπλα στα ελληνοαλβανικά σύνορα, στην Ιερά Μονή Μολυβδοσκεπάστου στις 15 Αυγούστου.
- Ανάσταση στο τελευταίο ακριτικό χωριό Μαυρόπουλο απέναντι από την Δρόπολη Αργυροκάστρου. Η τελετή της Αναστάσεως καθιερώθηκε στα χρόνια του Χότζα κατόπιν αιτήσεως των Ελλήνων της Νοτίου Αλβανίας, ενώ ο αντίλαλος της τελετής έφτανε σ' αυτούς με ισχυρά μεγάφωνα.
- Διοργάνωση "τριήμερου πένθους και προσευχής" στη Μητρόπολή του στα μέσα Φεβρουαρίου. Οι εκδηλώσεις κορυφώνονταν την Κυριακή στο Δελβινάκι Ηπείρου όπου μετά την αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ψαλλόταν επιμνημόσυνος δέηση στο τάφο του Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου (υπουργού της κυβέρνησης Αυτονομίας το 1914) και ακολουθούσε ομιλία του Μητροπολίτου Σεβαστιανού στον ίδιο χώρο. Τέλος στο συνοριακό φυλάκιο της Κακαβιάς απεύθυνε διαμαρτυρία προς την αλβανική κυβέρνησή. Επειδή πίστευε ακλόνητα στη δύναμη της προσευχής, ανέθεσε στον αγιορείτη μοναχό π. Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη τη σύνθεση παράκλησης προς τους αγίους της Βορείου Ηπείρου υπέρ των Βορειοηπειρωτών.
Η Μητρόπολη Κονίτσης ενίσχυε την τάση φυγής των πολιτών, όμως, όταν το καθεστώς κατέρρευσε, άλλαξε και η ίδια στάση, στράφηκε ενάντια στην επιθυμία μετανάστευσης του χριστιανικού και ελληνόφωνου πληθυσμού της Αλβανίας, αποκαλύπτοντας ότι η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν πρόσχημα μιας επεκτατικής πολιτικής που έβλεπε τη μειονότητα ως πολιτικό εργαλείο. Καταλαβαίνοντας τον κίνδυνο συρρίκνωσης της μειονότητας, άρα και την απειλή εξαφάνισης του πολιτικού εργαλείου μέσω του οποίου δρομολογούσε αλλαγή των βαλκανικών συνόρων, οργάνωσε αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας στη Νότια Αλβανία και απέστειλε ανοιχτές επιστολές - εκκλήσεις που μοιράστηκαν σε χιλιάδες αντίτυπα για επιστροφή στη Νότια Αλβανία.
Ο ιδεολογικός και πολιτικός έλεγχος της μειονότητας συντελούνταν μέσω των ιερέων που έστελνε η Μητρόπολη, ενώ ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός ενίσχυε οικονομικά εκκλησιαστικές επιτροπές της Νοτίου Αλβανίας για την ανοικοδόμηση ναών, συντηρούσε φροντιστήρια ελληνικής γλώσσας μισθοδοτώντας δασκάλους. Ο απαίσιος και βίαιος παρεμβατικός του ρόλος τον έφεραν σε σύγκρουση με τον χαμηλών τόνων Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας.
Τέλος, ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός μπήκε και στην μπάντα των FM με την ίδρυση του Ραδιοφωνικού Σταθμού "Ράδιο Δρυϊνούπολη". Μέσω τριών ισχυρών πομπών το μήνυμα του έφτανε στις περιοχές της Δρόπολης, Αργυροκάστρου, Τεπελενίου, Πρεμετής, Πωγωνίου, Αγίων Σαράντα, Βούρκου, Χειμάρρας, αλλά και σε ολόκληρη την Ήπειρο και τα Επτάνησα. Ο σκοπός της ίδρυσης του σταθμού αποκαλύπτεται μέσα από το πρόγραμμα του που περιελάμβανε εκπομπές στα ελληνικά αλλά και αλβανικά για την ορθόδοξη πίστη, ελληνική ιστορία, την ιστορία του Ελληνισμού της Νοτίου Αλβανίας, αλλά και μαθήματα ελληνικής γλώσσας.
Ο διάδοχος του Μητροπολίτης Κονίτσης κ.Ανδρέου ακολουθεί τα εθνικιστικά βήματα του προκατόχου του και παρεμβαίνει με τρόπο αυταρχικό και ακραία αντιδραστικό σε όλα τα επίπεδα.
Καταρχήν η ΣΦΕΒΑ, μπορεί να έχει χάσει την αίγλη του παρελθόντος αλλά παραμένει μια υπολογίσιμη συνιστώσα της ακροδεξιάς και του ακραίου εθνικιστικού χώρου, με ιδιαίτερα σημαντική παρέμβαση στο λεγόμενο «Βορειοηπειρωτικό ζήτημα». Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στα ετήσια συνέδρια της καθώς η θεματολογία αποδεικνύει τις αγωνίες και τις βλέψεις των εθνικιστών.
Διαβάζουμε λοιπόν: «Πραγματοποιήθηκε στην Ιερά Μονή Ταξιαρχών Κονίτσης, από 25 - 27 Ιουλίου 2008 με συμμετοχή δεκάδων στελεχών απ΄ όλη την Ελλάδα, το ετήσιο Σεμινάριο της Συντονιστικής Φοιτητικής Ενώσεως Βορειοηπειρωτικού Αγώνα υπό την πνευματική καθοδήγηση του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Δρϋινουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΟΥ. Η πρώτη εισήγηση με θέμα: « Οι Έλληνες Βλάχοι της Βορείου Ηπείρου » αναπτύχθηκε από τον φιλόλογο και πρώην Λυκειάρχη κ. Νικόλαο Υφαντή. Στη συνέχεια ο εκπαιδευτικός κ. Γεώργιος Κουρκούτας στην εισήγησή του με θέμα: « Τσάμηδες: Προκλήσεις στο παρόν - απειλή για το μέλλον », έκανε ιστορική αναδρομή στην ανθελληνική παρουσία των Τσάμηδων στον ελλαδικό χώρο. Παράλληλα, παρουσίασε τεκμήρια της σύγχρονης δράσης τους σε Αλβανία και διεθνές επίπεδο ( προπαγάνδα, αλυτρωτισμός κλπ). Ο πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής Θεσσαλονίκης Φιλόθεος Κεμετζετζίδης στην εισήγησή του: « Η ελληνική εκπαίδευση στην Αλβανία σήμερα », παρουσίασε με αναλυτικό τρόπο την κατάσταση της ελληνικής εκπαίδευσης από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας μέχρι τις μέρες μας. Εξετέθησαν διεξοδικά τα προβλήματα που ταλανίζουν σήμερα την εκπαίδευση της ελληνικής κοινότητας της Βορείου Ηπείρου και προτάθηκαν λύσεις για την αντιμετώπισή τους. Ο πολιτικός επιστήμων κ. Κωνσταντίνος Χολέβας στην εισήγησή του με θέμα: « Οι σύγχρονες γεωπολιτικές εξελίξεις στα Βαλκάνια και η Βόρειος Ήπειρος », παρουσίασε με σαφήνεια και λεπτομέρεια την εικόνα των Βαλκανίων στο σημερινό κόσμο. Μείζονος σημασίας, θεωρείται η επαναφορά του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας στην επικαιρότητα υπό τη μορφή μιας ευρείας τοπικής αυτοδιοικήσεως της ελληνικής εθνικής κοινότητας σε τομείς όπως: παιδεία, εκκλησιαστικά δικαιώματα, αστυνόμευση και πολιτιστική ταυτότητα. Επεσήμανε ότι η Αυτονομία δε συγκρούεται με τα συμφέροντα της Αλβανίας, αλλά συνεπάγεται πλήρη σεβασμό των υφιστάμενων συνόρων. Καταλήγοντας, τόνισε: « Ας μην ξεχνάμε ότι και η Αλβανία ζητά Αυτονομία για τους Αλβανούς που κατοικούν στα Σκόπια και το Μαυροβούνιο. Δεν είναι δυνατόν οι Αλβανοί να διεκδικούν πάντα από τους γείτονες και εμείς να μην προβάλλουμε τα διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματά μας ».
Άρα, η ΣΦΕΒΑ και ο Μητροπολίτης κ. Ανδρέου περιορίζουν τις βλέψεις τους για τις βαλκανικές ανακατατάξεις στην περιοχή μας στην εδραίωση της Αυτονομίας στο χώρο της Βορείου Ηπείρου στη βάση του πρωτοκόλλου της Κερκύρας και των όσων προβλέπουν οι διεθνείς συνθήκες. Αν οι αλλαγές στην βαλκανική, οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και οι εθνικιστικοί ανταγωνισμοί των βαλκανικών αρχουσών τάξεων, το επιτρέψουν, οι απαιτήσεις τους μπορεί να γίνουν πιο επιθετικές.
Ο Μητροπολίτης Ανδρέου προχωρά σε βαριές κρίσεις για το πολιτικό προσωπικό. Ξεπερνώντας τα όρια του θρησκευτικού του ρόλου, όχι μόνο εκτιμά το παρελθόν της επίσημης εξωτερικής πολιτικής, αλλά παρεμβαίνει βίαια προτείνοντας στρατηγική, τακτική και λύσεις.
«Ἡ Ἑλλάς, δύναμη ἀσφαλείας καὶ εἰρήνης στὴ Βαλκανικὴ καὶ τὴν Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη, μὰ καὶ ἰσότιμος ἑταῖρος στὶς εὐρωπαϊκὲς δομές, εἶχε ἀπὸ μακροῦ χρόνου ὅλα τὰ ἐχέγγυα νὰ ἐπιβάλει στὴν καθημαγμένη ἀπὸ τὸν ὁλοκληρωτισμὸ Ἀλβανία, μία χώρα μὲ σαθρὸ πολιτικὸ καὶ δικαιϊκὸ σύστημα, τὸν πλήρη σεβασμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐξαρτώντας ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ αὐτὴ ἀπαίτηση κάθε μορφὴ πολιτικῆς ἢ ἄλλης ὑποστηρίξεως πρὸς τὴν γειτονικὴ χώρα.
Ἀντ‘αυτού, υἱοθετήθηκε μία ἐμβαλωματικὴ πολιτικὴ χωρὶς σχεδιασμὸ καὶ ὅραμα, μία πολιτικὴ μονομερῶν παραχωρήσεων ἔναντι τῆς Ἀλβανίας καὶ ἀνέξοδου βερμπαλισμοῦ ἔναντι ἑνὸς ἀκμαίου Ἑλληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος πλήρωσε μὲ βαρὺ φόρο αἵματος τὴ σταθερὴ προσήλωσή του πρὸς τὴν Μητέρα Πατρίδα. Ἀνεπιτρέπτως δέ, καλλιεργήθηκαν ἀκόμη καὶ μικροκομματικὲς σκοπιμότητες στοὺς κόλπους τῶν Βορειοηπειρωτῶν.
Αὐτὴ ἡ ἀνερμάτιστη πολιτική, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν πάγια στόχευση τῆς Ἀλβανίας γιὰ πλήρη συρρίκνωση τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁδήγησαν ἀναποτρέπτως τὸ Ἐθνικὸ Ζήτημα τῆς Βορείου Ἠπείρου στὴν παροῦσα κρίσιμη ἱστορικὴ καμπή». Ἀποτελεῖ πλέον κοινοτοπία νὰ διαζωγραφισθοῦν τὰ ἐπιχείρια αὐτοῦ του ὀλέθριου συνδυασμοῦ, δηλαδὴ ἡ δραματικὴ πληθυσμιακὴ αἱμορραγία τῆς Βορείου Ἠπείρου ἀπὸ τὰ ζωντανὰ παραγωγικά της κύτταρα, ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητος τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἡ ἔξαρση τοῦ ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ τὸ ἔλλειμμα ἀσφαλείας τῶν Ἑλλήνων, ἡ πλημμελὴς ἕως ἀνύπαρκτη ἐκπαίδευση τῶν Ἑλληνοπαίδων στὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα, ὁ ἐγκλωβισμὸς τῶν ἐν Ἑλλάδι Βορειοηπειρωτῶν στὶς ἀγκυλώσεις τῆς κρατικῆς γραφειοκρατίας, ἡ ἀπόδοση τῆς Ἑλληνικῆς ὑπηκοότητος ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐγγυήσεως ἐκ μέρους τῆς ἀλβανικῆς πλευρᾶς καὶ ἐν τέλει ἡ προιοῦσα ἀποφλοίωση τῶν ἀδελφῶν μας σχεδὸν ἀπὸ κάθε ἀγωνιστικὴ ἰκμάδα, μὲ δεδομένο, καὶ τὸ ἐπισημαίνουμε μὲ ἀγάπη περισσή, ὅτι εἴκοσι χρόνια μετὰ τὴν πτώση τῶν ἠλεκτροφόρων συρματοπλεγμάτων δὲν κατόρθωσαν νὰ βροῦν σταθερὸ βηματισμὸ ἀγῶνος καὶ διεκδικήσεως γιὰ τὴν πατρώα γῆ.
Ο ιεράρχης καθορίζει τον στόχο: «Στόχος ἀμετάθετος εἶναι σήμερα μέν, ἡ ἀποτροπὴ τῆς ἐθνικῆς συρρικνώσεως τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἡ πλήρης κατοχύρωση τῶν ἀνθρωπίνων καὶ μειονοτικῶν δικαιωμάτών του, ἡ παραμονὴ τῶν ἀδελφῶν μας στὶς πατρογονικὲς ἑστίες, ἐν εὐθέτω χρόνω δέ, ἡ δυναμικὴ ἐπανάκαμψή τους στὸ ἱστορικὸ προσκήνιο καὶ διεκδίκηση-ἀξίωση μὲ κάθε νόμιμο μέσο, ὅλων τῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποία ἡ διεθνὴς ἔννομη τάξη προνοεῖ γιὰ τὶς ἀνεγνωρισμένες μειονότητες, ὅπως ἡ Ἑλληνικὴ Ἐθνικὴ Μειονότητα τῆς Ἀλβανίας.
Πρὸς τοῦτο, προβάλλει ὡς ἐθνικῶς ἐπιβεβλημένη, κατὰ τὴν ἄποψή μας, ἡ Σύγκληση Πανεθνικῆς Διασκέψεως γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικό, τὸ εὐκταῖον ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς ἑλλαδικῆς πολιτειακῆς-πολιτικῆς ἡγεσίας, καὶ μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν ὑγιῶν παραγωγικῶν δυνάμεων τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ, οἱ ὁποῖες δροῦν στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, τὴ Βόρειο Ἤπειρο καὶ τὸ ἐξωτερικό.
Ο Μητροπολίτης όχι απλώς διεκδικεί ρόλο για την εκκλησία, τις εθνικιστικές οργανώσεις που ηγείται, τον «Πανελλήνιο Σύνδεσμο Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος (ΠΑΣΥΒΑ) καὶ την Συντονιστικὴ Φοιτητικὴ Ἕνωση Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος (ΣΦΕΒΑ), οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν ἐθνικῶν δικαίων στὴ Βόρειο Ἤπειρο ΣΦΕΒΑ-ΠΑΣΥΒΑ», αλλά απειλεί: «Θὰ ἀπαντήσουμε, ὅτι πλανῶνται ὅσοι φρονοῦν, πὼς οἱ ἑκάστοτε κυβερνήσεις μετὰ τὴν ἀνάθεση σὲ αὐτὲς τῆς λαϊκῆς ἐντολῆς, γιὰ ὅσο χρόνο προβλέπεται ἀπὸ τὸ Σύνταγμα, ἐξαργυρώνουν λευκὲς ἐπιταγὲς καὶ δὴ στὰ ἐθνικὰ θέματα, ἀπεμπολώντας ἀπαράγραπτα ἐθνικὰ δίκαια αἰώνων. Κατὰ βασικὴ συνταγματικὴ πρόνοια, οἱ κυβερνῶντες ἐπιβάλλεται νὰ ἀσκοῦν τὴν ἐξουσία ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους. Ἡ Βόρειος Ἤπειρος ἀνήκει στὸ Ἔθνος. Τὸ διακύβευμα συνεπῶς εἶναι μεῖζον, οἱ ἐθνικὲς ὑποχρεώσεις ἔναντί της ἱερὲς καὶ ἀναμφισβήτητες, ἡ ἐθνικὴ εὐθύνη ἑνὸς ἑκάστου τεράστια.
Ώστε η Βόρειος Ήπειρος ανήκει στο Έθνος; Φανταστείτε αν παρόμοια δήλωση γινόταν από το Μουφτή στη Θράκη τι θα επακολουθούσε.
Είναι να απορεί κανείς για τις ακραίες θέσεις που προβάλλουν άνθρωποι που έταξαν εαυτόν στην Αγάπη για τον πλησίον και την Ειρήνη. Ιερείς που ξεπερνούν τα όρια του δόγματος τους και διεκδικούν ευρύτερο πολιτικό ρόλο. Ρασοφόροι που αρνιούνται την συνύπαρξη, αντιμετωπίζουν εχθρικά τους μετανάστες, θωρακίζονται πίσω από την παράδοση και δε δέχονται την ικανοποίηση παρόμοιων αναγκών των συνανθρώπων τους.
Όμως για το Μητροπολίτη κ. Ανδρέου και η Κύπρος είναι Ελληνική. Στην εκδήλωση για τα 60 χρόνια από το Ενωτικό Δημοψήφισμα στην Κύπρο (1950-2010), θέλοντας «να τελέσει ως άλλο μνημόσυνο στους πρωτεργάτες της αποφάσεως εκείνης, να εμπνευστεί από τον παλμό τους και να οραματισθεί για το μέλλον του Ελληνισμού», τον συνεπήραν τα λόγια του ομιλητή Ἀρχιμ. Ἐπιφάνιου Χατζηγιάγκου, νυν ιεροκήρυκα και προϊστάμενου του Μητροπολιτικού Ναού Φλωρίνης: «Τὸ 96% ψήφισαν ὑπὲρ τῆς Ἑνώσεως (ἀφοῦ οἱ κρατικοὶ ὑπάλληλοι δὲν προσῆλθαν) ποσοστὸ ποὺ ἔδειξε τὶ μπορεῖ νὰ κάνει ὁ ἱερὸς κλῆρος καὶ ὁ λαὸς ὅταν εἶναι ἑνωμένοι καὶ πάλλονται ἀπὸ ἐθνικὰ ἰδεώδη». ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ, σύμφωνα με την Επιφάνιο που άφησε στην άκρη τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της Κυπριακής Εκκλησίας (τεράστια κτηματική περιουσία και χυδαία εκμετάλλευση του συνόλου των Κυπρίων εργατών γης), τη δημιουργία της εθνικιστικής και αντικομουνιστικής ΕΟΚΑ που θεώρησε εχθρό της το εργατικό κίνημα, τις πρωτοβουλίες συνύπαρξης και την αριστερά, τα 60 χρόνια εθνικιστικού παροξυσμού και μισαλλοδοξίας, που φέρουν την υπογραφή της Εκκλησίας.
Στην εκδήλωση παρευρίσκονταν εκτός από τις τοπικὲς αρχές, ο Διοικητής της 8ης Μεραρχίας, η Νομαρχιακή Σύμβουλος, ο Πρόεδρος της ΣΦΕΒΑ Ιωαννίνων, αλλά και αρκετοί Κύπριοι των Ιωαννίνων, όπως ο Πανεπιστημιακός Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων κ. Ανδρέας Κατσούρης.
Στο τέλος έλαβε τον λόγο ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. Ανδρέας που διέγνωσε ότι “ἡ ώρα της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα δεν θ' αργήσει να έλθει, αν έχουμε τις ελπίδες μας στον Θεό και στην Παναγία μας, που είναι η Υπέρμαχος Στρατηγός. Μόνον η παρουσία και η επίσκεψη Αυτών μπορούν να φέρουν την λύτρωση στην Μεγαλόνησο και όχι επισκέψεις άλλων ειδών Πλανηταρχών ή και Θρησκευτικών ηγετών όπως του Πάπα προσφάτως, τόνισε. Μόνον ο Θεός μπορεί να δώσει την λύση, αφού, βεβαίως, δείξουμε και εμείς την ανάλογη αγωνιστικότητα”.
Η Εκδήλωση έκλεισε με τον Εθνικό Ύμνο και με το «ενθουσιώδες σύνθημα» των Κυπρίων νέων:
«Ἐκεῖ ψηλὰ στὸ κάστρο τῆς Κερύνειας
θὰ βάλουμε σημαία ἑλληνική,
θὰ γράψουμε μὲ γράμματα μεγάλα
ἡ Κύπρος εἶναι Ἑλληνική.
ΕΝΩΣΙΣ».
Φυσικά κανένας πολιτειακός παράγοντας δεν Αντέδρασε…
Η Εκκλησία και η Κυπριακή Εθνικιστική Παράταξη, από το κόμμα του πρώην προέδρου Παπαδόπουλου έως το Λυσσαρίδη, συνεπικουρούμενοι από το εθνικιστικό και ρατσιστικό μπλοκ, αποκαλύπτουν ότι δεν επιθυμούν την Λύση στη βάση της ισότητας και του σεβασμού όλων των πολιτών, αλλά την Κυριαρχία επί της μαρτυρικής νήσου και του συνόλου του πολύπαθου λαού της.
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
Φίλε, έχω πάρει παλαιότερα μέρος σε πολλές αποστολές της ΣΦΕΒΑ στη Βόρειο Ηπειρο κι έχω μοιράσει ο ίδιος φάρμακα και τρόφιμα σε πεινασμένους ΑΛΒΑΝΟΥΣ και ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ. Δεν υπάρχει ίχνος μισαλλοδοξίας στην επίσημη γραμμή και το πνεύμα της ΣΦΕΒΑ. Αλήθεια, εσύ που έγραψες το άρθρο, περιποιήθηκες ποτέ κάποιον Αλβανό που έπασχε; Οι Μητροπολίτες στην Κόνιτσα και αυτοί που ακολούθησαν το παράδειγμά τους το έκαναν επανειλημμένα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι κάτι άλλο. Είπαμε, άλλο το δίκαιο και άλλο το ανθρωπιστικό κομμάτι. Αλλά από που και ως που ο Σπάρτακος υπερασπίζεται τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που με το ζόρι έδωσαν ένα κομμάτι της Ηπείρου, κόντρα στο λαό, στην Αλβανία με το έστι θέλω. Έπρεπε πρώτοι να είστε που να λέγατε πίσω η Β. Ήπειρος στην Ελλάδα, ούτε καν αυτονομία αν ήξερες ιστορία της περιοχής.
καλή σου χρονιά και δημοσίευσέ το αν αντέχεις την άλλη άποψη.