ΤΑ ΕΘΝΟΤΙΚΑ ΠΑΘΗ ΑΓΚΑΘΙ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

kathimerini.gr

Η ανέγερση μιας χριστιανικής εκκλησίας στο κάστρο Κάλε, στο κέντρο της πόλης των Σκοπίων, πυροδότησε πρόσφατα βίαια επεισόδια μεταξύ Σλαβομακεδόνων και Αλβανών και ταυτόχρονα έφερε στην επιφάνεια εθνοτικά μίση που εξακολουθούν να ταλανίζουν τη χώρα, δέκα χρόνια από την υπογραφή της συμφωνίας της Αχρίδας με την οποία τερματίστηκε ο εμφύλιος πόλεμος.

Οκτώ άνθρωποι τραυματίστηκαν όταν εκατοντάδες οπλισμένοι με ρόπαλα, πέτρες και αλυσίδες νεαροί, υπέρ και κατά της κατασκευής του ναού, συνεπλάκησαν, ενώ η ρητορική μίσους που συνόδευσε και από τις δύο πλευρές τα αιματηρά γεγονότα ηλέκτρισε επικίνδυνα την ατμόσφαιρα. Λάδι στη φωτιά όμως ρίχνουν οι εμπρηστικές δηλώσεις και από τις δύο πλευρές, η οξύτατη διαμάχη που έχει ξεσπάσει για την επικείμενη απογραφή του πληθυσμού, αλλά και η γενικότερη πολιτική κρίση στην οποία έχει βυθιστεί η χώρα με την αποχή από το Κοινοβούλιο των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Αν και πέρασε μία δεκαετία από την υπογραφή -υπό την πίεση της διεθνούς κοινότητας- της ειρηνευτικής συμφωνίας της Αχρίδας που έθεσε το πλαίσιο της μελλοντικής αρμονικής συμβίωσης των δύο εθνοτήτων, Αλβανοί και Σλαβομακεδόνες δεν ήρθαν ο ένας με τον άλλον πιο κοντά. Απεναντίας, το χάσμα στην κοινωνία μεγάλωσε. Ο χρόνος όχι μόνο δεν απάλυνε τα εθνοτικά πάθη αλλά συσσωρεύτηκε περισσότερο μίσος.
Το σλαβομακεδονικό στοιχείο ουδέποτε αποδέχθηκε την κατ’ αυτό «ντροπιαστική ήττα» στον πόλεμο και απλώς ανέχθηκε τη συμφωνία ειρήνης ως αναγκαίο για την επιβίωση του νεοπαγούς κράτους κακό. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ακόμα και σήμερα καταριούνται τη διεθνή κοινότητα που δεν τους άφησε να ξεκαθαρίσουν μια και καλή τους «λογαριασμούς» τους με τους Αλβανούς.
Οι Αλβανοί, πάλι, δεν θεωρούν ότι υλοποιήθηκαν όλα όσα υπογράφηκαν στην Αχρίδα και αντιμετωπίζουν με «λυμένο το ζωνάρι» την εθνικιστική επέλαση του πρωθυπουργού Γκρούεφσκι που, όπως πιστεύουν, αποσκοπεί στη «μακεδονοποίηση» του κράτους και στην πλήρη εθνοτική υποταγή του αλβανικού στοιχείου. Σε αυτή την ατμόσφαιρα, οι απλοί άνθρωποι και από τις δύο πλευρές απομακρύνονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους. Η συσσωρευμένη εύφλεκτη ύλη της εθνοτικής αντιπαλότητας τροφοδοτεί εκρήξεις βίας, όπως συνέβη στην περίπτωση της εκκλησίας στο Κάλε. Σε επίπεδο κορυφής και με δεδομένο ότι οι Αλβανοί συμμετέχουν στις εκάστοτε κυβερνήσεις με δικούς τους υπουργούς και αξιωματούχους στον κρατικό μηχανισμό, αστυνομία, στρατό, διπλωματικό σώμα κ.λπ., θα περίμενε κανείς μια ήρεμη και αρμονική συνεργασία μεταξύ των εταίρων. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν συμβαίνει, καθώς όλο το έργο παίζεται με εθνοτικούς όρους, ειδικά τούτη την περίοδο της παντοδυναμίας Γκρούεφσκι.