www.tanea.gr
«Θάνατος στον δικτάτορα!». Το σύνθηµα αυτό είχε να ακουστεί στους δρόµους της Τεχεράνης από τον ∆εκέµβριο του 2009, οι αρχές είχαν φροντίσει τότε να το πνίξουν στο αίµα των διαδηλωτών. Οι εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο όµως έδωσαν θάρρος στην ιρανική αντιπολίτευση και το Ιράν επανήλθε χθες, ως η πρώτη µη αραβική χώρα, στον κατάλογο των καταπιεσµένων που ξεσηκώνονται.
Τοκαθεστώς είχε απορρίψει το αίτηµατης αντιπολίτευσης να διαδηλώσει «σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τη λαϊκή εξέγερση στην Αίγυπτο», παρότι το ίδιο είχε σπεύσει να χαιρετίσει τηνεπανάσταση του Νείλου ως «ισλαµική», εµπνευσµένη από την ιρανική επανάσταση του 1979. Χουσεΐν Μουσαβί και Μαχντί Καρουµπί, δύο ηγέτες της αντιπολίτευσης, είχαν τεθεί από µέρες σε κατ’ οίκον περιορισµό και η πρόσβαση σε «επικίνδυνες» ιστοσελίδες είχε αποκλειστεί. Από νωρίς χθες, ισχυρές αστυνοµικές δυνάµεις είχαν αναπτυχθεί γύρω από τις κεντρικές πλατείες της πρωτεύουσας και Φρουροί της Επανάστασης (ο επίλεκτος ιδεολογικός στρατός του καθεστώτος) όργωναν προειδοποιητικά την πόλη πάνω σε µοτοσυκλέτες. Κι όταν, παρ’ όλα αυτά, οι δρόµοι γέµισαν από δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που άλλοτε διαδήλωναν σιωπηλοί και άλλοτε φώναζαν «Ενας Ιρανός πεθαίνει αλλά δεν δέχεται την ταπείνωση!», οι δυνάµεις ασφαλείας έβαλαν µπροστά τα δακρυγόνα και τα κλοµπ.
Οι συγκρούσεις ήταν σφοδρές, τόσο στην Τεχεράνη όσο και στο Ισφαχάν και το Σιράζ. Σύµφωνα µε πληροφορίες, δεκάδες οπαδοί της αντιπολίτευσης συνελήφθησαν. Οσοι είχαν θεωρήσει πως το καθεστώς θα επιδείκνυε αυτοσυγκράτηση ώστε να µη φέρει σε δύσκοληθέση τον τούρκο πρόεδρο, τον Αµπντουλάχ Γκιουλ, ο οποίος πραγµατοποιούσε χθες επίσηµη επίσκεψη στην Τεχεράνη, διαψεύστηκαν. Στη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου µε τον ιρανό οµόλογό του, ο Γκιουλ κάλεσε τις κυβερνήσεις της Μέσης Ανατολής – χωρίς να αναφερθεί σε καµία συγκεκριµένα –να ακούσουν τα αιτήµατα των λαών τους. «Οταν οι ηγέτες δεν δίνουν σηµασία, αναλαµβάνουν οι ίδιοι οι πολίτες δράση», προειδοποίησε. Ο Αχµαντινετζάντ στεκόταν δίπλα του, αλλά το µήνυµα δεν έφτασε µέχρι εκεί.
Η ΙΡΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ελπίζει να αξιοποιήσει τις εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο ώστε να δώσει νέα πνοή στο επονοµαζόµενο «πράσινο» κίνηµα, που βρισκόταν ουσιαστικά σε καταστολή από τον ∆εκέµβριο του 2009. Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του ίδιου έτους, εκατοµµύρια οπαδοί της αντιπολίτευσης είχαν βγει στους δρόµους εξοργισµένοι από τη νοθευµένη επανεκλογή του Αχµαντινετζάντ. Οµως δεκάδες είχαν σκοτωθεί, χιλιάδες είχαν συλληφθεί, πολλοί είχαν καταδικαστεί σε φυλάκιση και στους δρόµους είχε επιστρέψει ο φόβος. Στήριξη στους διαδηλωτές έσπευσε να προσφέρει χθες η αµερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον.
∆εκάδες χιλιάδες διαδηλωτές αψήφησαν τους Φρουρούς της Επανάστασης
ΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ
Αργά χθες το βράδυ ανακοινώθηκε πως υπάρχει ένας νεκρός.
«Ενας άνθρωπος πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε και αρκετοί τραυµατίστηκαν από στασιαστές (σ.σ.:
υποστηρικτές της αντιπολίτευσης) που πραγµατοποίησαν συγκέντρωση στην Τεχεράνη», µετέδωσε το ηµιεπίσηµο πρακτορείο ειδήσεων Fars χωρίς να κάνει γνωστές άλλες λεπτοµέρειες.
ΜΠΑΧΡΕΪΝ Με δακρυγόνα και λαστιχένιες σφαίρες απάντησαν οι δυνάµεις ασφαλείας του εµιράτου στην πρώτη προσπάθεια της αντιπολίτευσης να διαδηλώσει στην πρωτεύουσα Μανάµα διεκδικώντας µεγαλύτερες πολιτικές ελευθερίες και αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης.
Τουλάχιστον 25 άνθρωποι τραυµατίστηκαν, ένας 22χρονος διαδηλωτής σκοτώθηκε – σύµφωνα µε αυτόπτες µάρτυρες, πυροβολήθηκε πισώπλατα.
ΥΕΜΕΝΗ Για τέταρτη συνεχόµενη µέρα, χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν χθες στην πρωτεύουσα Σαναά κατά του προέδρου Αλί Αµπντάλα Σάλεχ, που κυβερνά την Υεµένη εδώ και 32 χρόνια. Οµως οι διαδηλώσεις έχουν όλο και πιο βίαια κατάληξη. «Υποστηρικτές της κυβέρνησης» οπλισµένοι µε σπασµένα µπουκάλια, στιλέτα και πέτρες κυνήγησαν χθες και συγκρούστηκαν µε τους αντικαθεστωτικούς ακτιβιστές. Πέντε άνθρωποι τραυµατίστηκαν, ενώ δηµοσιογράφοι κατήγγειλαν πως δέχθηκαν επιθέσεις και από αστυνοµικούς.
Ο ΚΑΝΤΑΦΙ Οταν έπεσε ο δικτάτορας Μπεν Αλι, ο Μοαµάρ Καντάφι αποπήρε τους Τυνήσιους.
Τώρα που έπεσε και ο Χόσνι Μουµπάρακ όµως, ο συνταγµατάρχης που κυβερνά τη Λιβύη από το 1969 αποφάσισε πως «είναι εποχή λαϊκών εξεγέρσεων». Κάλεσε λοιπόν τους παλαιστίνιους πρόσφυγες απανταχού στον κόσµο να συγκεντρωθούν στα σύνορα του Ισραήλ, µέχρις ότου αυτό να αναγκαστεί να δεχθεί τα αιτ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου