Ας υποθέσουμε ότι από αύριο το πρωί σταματάμε κάθε αγορά νέου οπλικού συστήματος. Και βάζουμε τέρμα σε κάθε προμήθεια για στρατιωτικά μέσα σε ξηρά, αέρα και θάλασσα τα επόμενα 20 χρόνια. Θα μπορούσε να αποτελέσει μια κάποια λύση ανάσας στη δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα;
Από μόνο του όχι! Από οικονομική σκοπιά πρέπει να εξακολουθήσουμε να συντηρούμε όλο τον οπλισμό που ήδη διαθέτουμε και αγοράσαμε ξοδεύοντας μερικές δεκάδες δισ. ευρώ, ανεβάζοντας το χρέος της χώρας στα ύψη. Γιατί;
Υπολογίζεται ότι το αρχικό κόστος αγοράς ενός οπλικού συστήματος αντιστοιχεί μόνον στο 30% των δαπανών κατά τη διάρκεια του κύκλου ζωής του, όπως ονομάζεται το χρονικό διάστημα κατά το οποίο χρησιμοποιείται. Αυτό και μόνο το στοιχείο δείχνει ότι ο χορός των δισεκατομμυρίων ευρώ, που κατά καιρούς παρουσιάζεται ως μια εντυπωσιακή «σούμα» σε διάφορα ρεπορτάζ, δεν αποτελεί παρά την κορυφή ενός τεράστιου παγόβουνου: Γιατί δεν «βλέπουμε» όλα εκείνα τα «κρυφά» κόστη, που αντιστοιχούν στη συντήρησή τους. Και αυτά είναι υπερδιπλάσια των όσων αρχικά ανακοινώνονται για «αγορές όπλων».
Πολύ πρόχειρα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι δύσκολα η χώρα μπορεί να δαπανά λιγότερο από ένα δισ. ευρώ ετησίως, αν θέλει απλώς να διατηρεί σε ανεκτά επίπεδα τη συντήρηση των πολυάριθμων μέσων. Σε αυτά δεν περιλαμβάνονται οι δαπάνες για τις εγκαταστάσεις, την εκπαίδευση, τη σίτιση κ.ά. Ούτε και οι μισθοί του προσωπικού.
Στην πραγματικότητα, πίσω από τη βιτρίνα των παρελάσεων, στην αθέατη πλευρά των στρατώνων, σκουριάζουν πανάκριβα όπλα που αγοράστηκαν ως απαραίτητα και βγήκαν σταδιακά, μάλλον γρήγορα και σιωπηρά, σε άτυπη απόσυρση. Λέμε ότι τα έχουμε, τα μετράμε στις απογραφές, τα συμπεριλαμβάνουν οι επιτελείς με σχέδια και ασκήσεις, επί χάρτου αλλά στην πραγματικότητα δεν... υπάρχουν διαθέσιμα. Γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά -υπό τις σημερινές συνθήκες- ούτε για την απαραίτητη συντήρησή τους.
Αυτός ο «προγραμματισμός» του παραλόγου δεν υπακούει ούτε σε πραγματικές ανάγκες (αφού υπερθεματίζονται ή περιορίζονται κατά το δοκούν), ούτε ακολουθεί κάποιο στοιχειώδη ορθολογικό σχεδιασμό. Ψωνίζει κάθε κυβέρνηση νέα μοντέλα, στηρίζοντας τις πολυεθνικές των όπλων, τους μεσάζοντες και τα ταμεία off shore φορολογικών παραδείσων, αφήνοντας το πρόβλημα να το διαχειριστούν οι διάδοχοι. Με τη σειρά τους, αυτοί είθισται να ακολουθούν τον άγραφο κανόνα της πεπατημένης.
Λογαριασμό κανείς δεν έχει δώσει, άλλωστε, καμία θεσμοθετημένη διαδικασία δεν το προβλέπει ξεκάθαρα. Εάν τύχει και αναζητηθούν εκ των υστέρων ευθύνες, κάπου χάνονται στο δρόμο προς την παραγραφή. Ποιος πληρώνει τελικά τον πραγματικό λογαριασμό είναι γνωστό. Και δυστυχώς σε αυτά δεν μπορείς να πεις «δεν πληρώνω-δεν πληρώνω». Μας χρεώνουν θέλοντας και μη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου