Επιστολή συζύγου στρατιωτικού προς τους υποψηφίους των κομμάτων

http://kranosgr.blogspot.com

Προς Παντώς Υπευθύνων

Κύριοι,

Είμαι σύζυγος μόνιμου υπαξιωματικού στρατού ξηράς.

Σας στέλνω τη παρούσα επιστολή, διότι επιθυμώ να σας επισημάνω τη κατάσταση που αντιμετωπίζουμε τα τελευταία τρία χρόνια.

Εκτός από την άθλια οικονομική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει... λόγω των συνεχόμενων μειώσεων του μισθού του συζύγου μου αλλά και της απόλυσής μου από τη δική μου εργασία, έχουμε φορτωθεί και με το άγχος που προκαλείται επανηλλημένως τα τελευταία χρόνια από την καθυστέρηση της ανακοίνωσης των μεταθέσεων.

Θα ήθελα λοιπόν να σας παρακαλέσω για τα εξής:

α) Την έγκαιρη ανακοίνωση των μεταθέσεων, έτσι ώστε να έχουμε και εμείς τον χρόνο για την οργάνωσή τους, με ότι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. (π.χ. χρηματικό ποσό που πρέπει να έχουμε συγκεντρώσει για προκαταβολή 2 ενοικίων της καινούριας κατοικίας, εξόφληση όλων των λογαριασμών της προηγούμενης κατοικίας, μεταφορικά έξοδα μετακόμισης, όπως επίσης και μεταφορικά έξοδα ανεύρεσης κατοικίας ), καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο δύσκολο είναι για μας με τις παρούσες καταστάσεις ν' ανταπεξέλθουμε σε όλο αυτό μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα.

β) Την πρόβλεψή σας για την εργασία των συζύγων, των στρατιωτικών που αντιμετωπίζαμε τρομερό πρόβλημα, το οποίο με την αύξηση της ανεργίας έχει επιδεινωθεί.

Σε κάθε τόπο είμαστε ξένοι, αντιμετωπίζουμε αρχικά το πρόβλημα ένταξης στη κάθε καινούρια κοινωνία με διαφορετικές συνήθειες και νοοτροπίες, όπως επίσης και το φαινόμενο του τοπικισμού το οποίο είτε προέρχεται από απλούς πολίτες, είτε ακόμα και από πολιτικά πρόσωπα δημάρχους - βουλευτές οι οποίοι θεωρούν και αυτοί με τη σειρά τους ότι είμαστε ξένοι λόγω του ότι δεν μεταφέρουμε τα εκλογικά μας δικαιώματα σε κάθε καινούριο τόπο διαμονής μας, τα οποία βρίσκονται συνήθως στον τόπο καταγωγής μας με αποτέλεσμα να μην «είμαστε δικά τους παιδιά» και οι θέσεις εργασίας είναι πάντα εκ των προτέρων καλυμμένες διότι «Είπαμε να βοηθήσουμε ένα δικό μας παιδί».

Το αποτέλεσμα: Οι περισσότερες οικογένειες στρατιωτικών αυτή τη στιγμή ή να μένουν χωριστά , ο/η σύζυγος στο τόπο που βρίσκεται η μονάδα που υπηρετεί και ο/η σύζυγος στο τόπο όπου βρίσκεται η εργασία του, ίσως και το πατρικό του σπίτι, ή να επιβιώνουν όλοι μαζί στο τόπο εργασίας του/της συζυγού, όχι πια να ζουν, προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν με δυσκολία στις μηνιαίες βασικές οικονομικές υποχρεώσεις με μόνο έσοδο, τον «κουρεμένο» πια μισθό του στρατιωτικού. (ενοίκιο, πετρέλαιο θέρμανσης, βενζίνη για τη καθημερινή μεταφορά τους στο χώρο εργασίας, ρεύμα και νερό καλύπτουν πάνω από το 65% του μηνιαίου μισθού, με το υπόλοιπο απλά καλύπτονται ανάγκες διατροφής και αυτές πια με σοβαρές ελλείψεις.)

Ακόμα κι όταν μετά από Γολγοθά καταφέρουμε να βρούμε κάποια θέση εργασίας , και καταφέρουμε να κερδίσουμε την αποδοχή του κόσμου μιας τοπικής κοινωνίας, είμαστε υποχρεωμένοι να την αφήσουμε, με την επόμενη μετάθεση όπου ζούμε πάλι την ίδια κατάσταση από την αρχή.

Μεριμνήστε λοιπόν και για μας ! Δεχόμαστε τις μειώσεις , δεχόμαστε και κάνουμε τις ανάλογες θυσίες για τη χώρα μας. Δείξτε και σεις λίγη κατανόηση στην ιδιαίτερη θα έλεγα περίπτωση της ζωής μιας οικογένειας στρατιωτικού. Μεριμνήστε για την κατοικία μας, για παιδικούς σταθμούς, και το βασικότερο για την εργασία των συζύγων, με δυο μικρούς μισθούς σαν εισόδημα στο σπίτι σίγουρα θα είναι καλύτερα απ ότι με έναν που πολλές φορές δε μπορεί να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες επιβίωσης των οικογενειών μας.

Αντιμετωπίστε μας σας ανθρώπους που έχουν οικογένειες, παιδιά και όχι σα νομάδες.

Γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε τις ανωτέρω καταστάσεις και ναι ήταν δική μας επιλογή, αλλά κάτω από διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες.

Παρακαλώ λοιπόν και πάλι για κάποια ειδική μεταχείριση, της ιδιαίτερης ζωής των στρατιωτικών και των οικογένειών τους. Νομίζω ότι το έργο και οι θυσίες που προσφέρουμε είναι μεγάλης σημασίας, δείξτε μας με κάποιο τρόπο την εκτίμησή σας. Ανταμείψτε, όχι απαραίτητα με χρήματα εφόσον πια δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, αλλά με άλλους τρόπους την προσπάθεια και των αγώνα αυτών των οικογενειών.

Το πρόβλημα δεν είναι ειδικό, είναι γενικό και κοινωνικό. Προσπαθήστε να το λύσετε. Δώστε μας πίσω και πάλι το δικαίωμα στην ελπίδα και στο όνειρο για ένα καλύτερο μέλλον, τουλάχιστον των παιδιών μας, γιατί, για τη δική μας ζωή . πάει θεωρούμε , ότι τη χάσαμε !