Αύγουστος 1993- Αύγουστος 2013: Η αγέλη των «σκοτεινών λύκων» και ο Ναζισμός

Όταν στη μέση σχεδόν του φετινού καλοκαιριού η Γαλλική αστυνομία συνελάμβανε, ως πιθανότατο συνεχιστή του Adres Brayvik,  τον Vag Vikernes, ιδρυτή του Burzum και από τα βασικά στελέχη του Σκανδιναβικού Black Metal, το μυαλό αρκετών ανθρώπων που ασχολούνται με το φαινόμενο του νεοναζισμού γύριζε 20 χρόνια πίσω, στον ματωμένο Νορβηγικό Αύγουστο του 1993. Της Ελένης Καρασαβίδου.

Ήδη από το 1987 και το άλμπουμ DeathCrush των Mayhem είχε φανεί η εξελισσόμενη μα και μονίμως παρούσα σχέση των πιο ασόβαρων πλευρών του μυστικισμού με το ναζιστικό φαινόμενο και η προπαγάνδισή του μέσω της μουσικής σε μεγάλα κομμάτια μιας «αρσενικής» νεολαίας. Οι πλευρές αυτές, θεοποιώντας μια βαθύτατα επιλεκτική μίξη μυθολογικών και μεταφυσικών στοιχείων, μιλούσαν ήδη συστηματικά από την εποχή των Ναζί για μύστες και ειδική γνώση που αφορά εκλεκτούς και λίγους, ερχόμενες σε αντίθεση με την διάχυση της γνώσης ως ένα εργαλείο κριτικής αντίληψης και εκδημοκρατισμού.

Στο μπερδεμένο ποτάμι των ιδεών μέσα στους αιώνες η αντίθεση αυτή (που στην συνήθη λειτουργία της στήριξε μυστικιστικές οργανώσεις όλων των αποχρώσεων και στην  ακρότητα της έντυσε το ναζισμό) διαπερνά την φιλοσοφία και της αρχαίας Ελλάδας, και την εκ των υστέρων επιλεγμένη της ανάγνωση, με  βάση τις ανάγκες νομιμοποίησης  «απολυταρχικών» ή «φιλελεύθερων» καθεστώτων «νεότερης» κοπής. Από το «ο Θεός άφησε τους  πάντες ελεύθερους γιατί η φύση δεν έπλασε κανέναν δούλο» του Αλκιδάμα και το «Όλα καθορίζονται από τον άνθρωπο… οι θεοί ποτέ δεν φανερώθηκαν σε κανέναν, ούτε και έταξαν σε βασιλιάδες και ευπατρίδες να κυβερνούν» του Πρωταγόρα, διεσώθηκαν με πολύ κόπο σε κάθε εποχή ελάχιστα, (ως υπενθύμιση μιας εναλλακτικής, μα χιλιοχτυπημένης, ανάγνωσης προσωπικής συμμετοχής και ευθύνης), ενώ η φιλοσοφία βρίθει  από διάσημους φιλοσόφους που «προωθούν» την εκ θεών (Θεού) και εκ φύσεως   (στηριγμένη στην κυνικότητα των «από πάνω» αλλά και στην ευκολία των «από κάτω»)  «νομιμοποίηση» των «εκλεκτών  και των μυστών να άρχουν και των δούλων ή των γυναικών» (ή άλλων ομάδων τώρα) «να άρχονται»…
Οι εκλεκτοί και οι μύστες της Σκανδιναβικής εκδοχής των αρχών του 90 ήταν παιδιά  της εκλεκτής φυλής του λευκού ανθρώπου (παιδιά πλουσίων οικογενειών τα περισσότερα) που αποκήρυτταν «τους νέγρικους ήχους του Rock n Roll» (η ορολογία του ίδιου του Vikernes), που στρέφονταν σε βαρύγδουπες μουσικές της ντόπιας μυθολογικής μυθοπλασίας, που φορούσαν μαύρα ρούχα, είχαν κοντοκουρεμένα ή μακριά μαλλιά, σβάστικες στα δωμάτια τους, και (ενδεικτικό της τρικυμίας στο κρανίο που επικράτησε στα κινήματα σε όλη την Ευρώπη κι ας μην θέλουμε ακόμη να το δούμε) επειδή επιτίθονταν στην εξουσία της Χριστιανικής εκκλησίας έπαιζαν ακόμη και σε αναρχικά στέκια όπως το  «Strofal»!  (Είναι η εποχή που η ιέρεια του πολιτικού φεμινισμού Σούζαν Σόνταγκ κάνει την εξαιρετική της  -και γι’ αυτό ενοχλητικ΄-ανάλυση για την «λατρεία του μαύρου» που νομιμοποιεί στα νεολαιίστικα κινήματα  πίσω από ετερόκλητα προσωπεία τον ναζισμό ανά την Ευρώπη…)
Βέβαια, ο στόχος τους δεν υπήρξε ποτέ να καταδικάσουν μέσα από μια προοδευτική οπτική σταδιακής απελευθέρωσης, την εκκλησία ως έναν εξουσιαστικό θεσμό «ειδικών» μεσαζόντων στη σχέση όλων και καθενός με το «Θείο» αλλά να χτυπήσουν τον χριστιανικό ανθρωπισμό, κάτι που είναι φυσικά κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο ίδιος ο Μπρεχτ, σχολιάζοντας τον Μολιέρο του… Μπρεχτ, τόνισε κάποτε ότι η αθεΐα του Δον Ζουάν δεν τον κάνει προοδευτικό από μόνο του, αφού υπάρχουν δυο είδη αθεϊστικής αντίληψης, παρόλο που δεν το αντιλαμβανόμαστε με τα κουτάκια και την συντηρητική ή προοδευτική ημιμάθεια μας…
 Έτσι ένα πλήθος επιθέσεων με εκρηκτικούς μηχανισμούς εναντίον εκκλησιών (κι ανάμεσα τους η ιστορική εκκλησία του 12ου αιώνα στο Φανφοτ) , συνέβαινε με όλο και μεγαλύτερη ένταση εκείνη την εποχή της παντοδυναμίας του The Black Inner Circle. Όταν ο Σουηδός Per Yngve Ohlin, που ανέπτυξε σύντομα αυτοκτονικό ιδεασμό και πήρε το προσωνύμιο Dead, τίναξε τα μυαλά του στον αέρα με τα φυσίγγια δώρο που του είχε κάνει ο Varg Vikernes (αυτό θα πει στηρίζω τον φίλο μου!) το πρώτο πράγμα που έκανε το έτερο μέλος της μπάντας ο Aarseth όταν τον βρήκε με τα μυαλά χυμένα ολούθε, ήταν να πάει να αγοράσει ψηφιακή φωτογραφική μηχανή για να ποστάρει τα αίματα στους τοίχους (ως promotion της μπάντας;) και να πάρει κομμάτια από το κρανίο που αργότερα (μετά την δική του δολοφονία ξεκαθάρισμα από τον Vikernes με 17 μαχαιριές τον Αύγουστο του 93)  θα ανευρίσκονταν στην μορφή των χειροποίητων κοσμημάτων  (αυτό θα πει χρησιμοποιώ το μυαλό του φίλο μου!...)
   Αλλά ήδη τον  προηγούμενο Αύγουστο ο ντράμερ Faust  των Emperor είχε δολοφονήσει μια «παλιοαδερφή» έξω από ένα Bar στο Lilechamer, ενώ λίγο αργότερα οι μαθητές και συνοδοιπόροι τους στον «ιδεολογικό αγώνα» Γερμανοί Absurd  θα έπνιγαν όλοι μαζί με μια χορδή κιθάρας έναν 15χρονο που δεν ήταν καθαρόαιμος Άρειος τον Sandro Beyer. “Κάθε λεπτό που περνάει πεθαίνει κι ένας άνθρωπος. Οπότε δεν χρειάζεται να γίνεται και μεγάλη φασαρία γι’ αυτόν τον φόνο…» θα δηλώσει ο Mobus, ένας εκ των φονιάδων του παιδιού. Δικαιολογία που χρησιμοποιείται κατά συρροή σήμερα από το σκληρότερο (και κρατικά χαϊδεμένο…) ναζιστικό κίνημα στον κόσμο, το Ρωσικό, με τους δεκάδες αποκεφαλισμούς υπανθρώπων «Μογγόλων» τους οποίους ποστάρουν υπερήφανα στο You tube ώσπου να κατέβουν από άλλους… (ψάξτε και το εξαιρετικό αλλά πολύ σκληρό ντοκιμαντέρ του Εξάντα…) Ευτυχώς, κι επειδή η σχέση μουσικής και πολιτικής παραμένει έντονη,εκείνη την εποχή  ξεσπά το κίνημα του Seattle και η μουσική grunge (όπως και το Εναλλακτικό rock σε λίγα χρόνια) ξεκαθαρίζει (τουλάχιστον για την γενιά μου) με «τσαμπουκά» το μουσικό τοπίο επαναβαπτίζοντας το στις λαϊκές/ κινηματικές ρίζες του.
Μετά από πολλά περιστατικά κι ενώ το Burzum και οι γύρω από αυτό επιχειρήσεις βρίσκονταν σε έναν κύκλο κερδοφορίας και προδοσιών, τον Αύγουστο του 93 ο Varg (ο λύκος) Vikernes aka Burzum (ο πολύ σκοτεινός) σε ένα ταξίδι 500 χιλιομέτρων υπό την σκέπη της Αυγουστιάτικης πανσελήνου (όπου οι λύκοι σεληνιάζονται), δολοφονεί  με 17 μαχαιριές των Aarseth («ξερνώντας» τον αμέσως μετά στην πόρτα του σπιτιού του!!) και θα χρησιμοποιήσει τόσο την  δίκη όσο και την  καταδίκη του ως αφορμή για να προβάλλει το δικό του ιδεολογικό μανιφέστο, παράγοντας πολύ περισσότερους Μπρέιβικ από όσους έχουμε αντιληφθεί…
Σε βιβλίο του που κυκλοφορεί και που προμοτάρεται ως «ο Αγών μου» (αν κι ο ίδιος αντί ναζιστής χρησιμοποιεί τον όρο Οντιτιστής… !) χρησιμοποιούνται όπως πάντα έννοιες όπως των εκλεκτών μυστών που οφείλουν να επαναφέρουν την κοινωνία στον δρόμο των δυνατών επαναδραστηριοποιώντας τα αρσενικά της μάτσο γονίδια μέσα από την επιβίωση μόνο του είδους τους, (κι απεγκλωβίζοντας την από «την Εβραιοχριστιανική και Μαρξιστικοφροϋδική!! συνομωσία των αδύνατων»), όπως κι εξαιρετικά επιλεγμένα παραδείγματα από τη φύση για να δείξει ότι οι αγέλες δεν συγχωρούν την διαφορά (που ευτυχώς γι’ αυτόν δεν εφαρμόζονται πάνω του… μα γιατί δεν το ζήτησε ο άντρακλας και δέχθηκε την τόσο σύντομη Σκανδιναβική ποινή;;;) ενώ παραλείπονται πλήθος άλλων παραδειγμάτων σε σχέση με το πολύχρωμο και πανσεξουαλικό της φυσικής δημιουργίας…
Είκοσι  χρόνια μετά (και παρόλο που στην εξέλιξη του Black Metal υπήρξαν και ελάχιστες πλευρές που αποστασιοποιήθηκαν θεωρητικά από τους ναζί) κι έχοντας βρει αρκετούς μιμητές στην Ελλάδα (ψάξτε τα συνήθως προσβλητικά για το ιστορικό πρόσωπο του «Εβραίου» Ιησού ή τις «ανήθικες» και «κατώτερες»μειονότητες ονόματα των συγκροτημάτων και την σχέση τους με τα χρυσαύγουλα και χλωμιάστε γελώντας- και δέστε πόσο μπήκαν οι βάσεις για τη νεολαία της Χ.Α. σε μεγάλη περιοδεία ελλήνων μαυρομεταλλάδων εκείνης της χρονιάς….) το να θυμόμαστε ποιοι και γιατί χλεύαζαν τις μουσικές σκάλες αντικαθιστώντας την ομορφιά με τις κραυγές των σκοτεινών λύκων, (για να συνηθίζουμε και στην ασχήμια…) δεν είναι καθόλου άσχετο με  τις πανέξυπνες στρατηγικές όσων έχουν υποσχεθεί ότι θα γυρίσουν κι η γη θα τρέμει….
Εύχομαι και πιστεύω ότι θα τρέμει από το «κυνηγητό» που θα φάνε όταν οι κοινωνίες (ποτέ τέλειες αλλά και ποτέ τόσο απόλυτα σκοτεινές ώστε η δυνατότητα τους- η δυνατότητα μας- για θετική μετεξέλιξη προς απογοήτευσή τους να παραμονεύει…) κάποια στιγμή  αποφασίσουν να αμυνθούν, με άλλα λόγια αποφασίσουν να υπερασπιστούν ό,τι ανθρώπινο θα έχει απομείνει μέσα τους τον καιρό της παντοιοτρόπως προνομιακής για τους φασίστες κρίσης …
ΠΗΓΗ TVXS