Παραθέτουμε ένα 15λεπτο βίντεο με κάποια πολύ δυνατά αποσπάσματα από τον «Θίασο»μ του Θόδωρου Αγγελόπουλου
-Πρόκειται για τη σκηνή της Πρωτοχρονιάς του 1946 που με τον συμβολικό του τρόπο ο σκηνοθέτης αποδίδει την ήττα, τον «αφοπλισμό» αλλά και την περηφάνεια και την ηθική υπεροχή της αριστεράς.
-Για την κινηματογραφική παρουσίαση του Δεκέμβρη του '44.
-Για την κουστωδία τέλος των κανίβαλων που με νταούλια και ζουρνάδες περιφέρουν σαν τρόπαιο τα κομμένα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλλα, πριν καταλήξουν στον φανοστάτη των Τρικάλων...
«Ο Θίασος» προβλήθηκε πρώτη φορά στις 27 Σεπτέμβρη του 1975, στην επέτειο της ίδρυσης του ΕΑΜ, με πρωταγωνιστές πολλούς σπουδαίους ηθοποιούς (Βαγγέλης Καζάν, Εύα Κοταμανίδου, Αλίκη Γεωργούλη, Χριστόφορος Νέζερ, Στράτος Παχής, Νένα Μεντή κ.ά.).
Με μουσική επιμέλεια Λουκιανού Κηλαηδόνη, πολλά γνωστά τραγούδια συγκλονίζουν παρά τους τρόπον τινά «χαμηλούς τόνους» και την λυρική τους απόδοση: «Τόχουμε γράψει στο Σύνταγμα με αίμα, λαοκρατία και όχι βασιλιά...», «Της λευτεριάς καμπάνα χτυπάει να σηκωθούν, κι όλοι οι σκλαβωμένοι να λευτερωθούν».
«Ο Θίασος» προβλήθηκε πρώτη φορά στις 27 Σεπτέμβρη του 1975, στην επέτειο της ίδρυσης του ΕΑΜ, με πρωταγωνιστές πολλούς σπουδαίους ηθοποιούς (Βαγγέλης Καζάν, Εύα Κοταμανίδου, Αλίκη Γεωργούλη, Χριστόφορος Νέζερ, Στράτος Παχής, Νένα Μεντή κ.ά.).
Με μουσική επιμέλεια Λουκιανού Κηλαηδόνη, πολλά γνωστά τραγούδια συγκλονίζουν παρά τους τρόπον τινά «χαμηλούς τόνους» και την λυρική τους απόδοση: «Τόχουμε γράψει στο Σύνταγμα με αίμα, λαοκρατία και όχι βασιλιά...», «Της λευτεριάς καμπάνα χτυπάει να σηκωθούν, κι όλοι οι σκλαβωμένοι να λευτερωθούν».
ΕΥΓΕ ΠΟΛΛΑΠΛΑ για την ως άνω ανάρτηση ! Με αφορμή την αναφορά σας στην Αγγελοπουλική ταινία, ας μου επιτραπεί να θυμίσω κείνα που είχε παρατηρήσει ο κριτικός Καλλίστο Κόζουλικ στο "Παέζε Σέρρα":
ΑπάντησηΔιαγραφή"Αν ο Αγγελόπουλος είναι ο μέγιστος εκπρόσωπος, πίσω του σχηματίζεται μια ομάδα κινηματογραφιστών εξαιρετικής στάθμης. Καμμιά από τις ταινίες τους δεν μας έκανε να αναφωνήσουμε σαν μπροστά σε κάποιο θαύμα. Όμως όλες κατόρθωσαν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον μας, να χαραχτούν στη μνήμη μας...Εκτός από ένα φίλμ που είναι γυρισμένο με παραδοσιακό τρόπο, όλα τα άλλα έχουν ως κοινό στόχο όχι μόνο το διαλογισμό πάνω στη σημερινή και τη χθεσινή Ελλάδα αλλά και την ανανέωση της γραφής. Έτσι μπορούμε να πούμε πως ο σημερινός ελληνικός κινηματογράφος, είναι ένα ενιαίο φαινόμενο, όπως υπήρξε ο νεορεαλισμός αμέσως μετά τον πόλεμο, η "νουβέλ βάγκ", το βραζιλιάνικο "σίνεμα νόβο" και η τσεχοσλαβακική σχολή πρίν το 1968. Και μάλιστα κάτι περισσότερο: Ο ελληνικός κινηματογράφος είναι το τελευταίο νέο κύμα που υπάρχει σήμερα, ενώ σ'ολόκληρο τον κόσμο διαπιστώνεται ο θάνατος του νέου κινηματογράφου σαν κινήματος. Οι Έλληνες σκηνοθέτες έχουν συνείδηση της ιδιαίτερης κατάστασης στην οποία βρίσκονται και αναζητούν από τώρα τους τρόπους να επιβιώσουν και να μην έχουν την τύχη των άλλων" (σελίδα 230 από τη ΒΙΒΛΙΑΡΑΡΑ του Μαρίνου Κουσουμίδη "Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου", εκδόσεις: Καστανιώτη)
Ο υπογραφόμενος; είς έλλην απλός που ΑΓΑΠΑΕΙ τον Ελληνικό Κινηματογράφο [που δεν αρχίζει και τελειώνει με τις Δαλιανίδειες ταινίες (μερικές άξιες λόγου λόγω και του ρεσιτάλ ερμηνείας κι απόδοσης αλησμόνητων ηθοποιών) κι εύχεται στους συνέλληνες στο του Βίου τους πανί να τους συντροφεύουν όχι μόνο "γοργονόμαγκες" και "θαλασσόχαντρες" αλλά και ταινίες του Αγγελόπουλου, του Νίκου Παπατάκη, καθώς κι ο Ποιητικότατος "ΟΥΡΑΝΟΣ" κείνης της Ευγενέστατης Μορφάρας, του ΤΑΚΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ...