Οι μύθοι της Λιβύης

Στην Ελλάδα, στο εξωτερικό αλλά και στην ίδια την Λιβύη, έχουν δημιουργηθεί πλείστοι μύθοι και για την εξέγερση, και για τον Καντάφι. Στη μεταπολεμική Λιβύη, το όνειρο για την οικοδόμηση του «νέου κράτους», μάλλον παραμένει όνειρο...  Tου Μοχάμετ Ι. Μπεν Γκούζι

 Οι ένοπλες ομάδες στους δρόμους των πόλεων, που πρακτικά κυβερνούν τη χώρα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η δυτική προπαγάνδα που παρουσιάζει τη Λιβύη ως δεύτερο Ιράκ, μάλλον τα κατάφεραν τελικά να τσακίσουν τη λαϊκή θέληση για μια καλύτερη κοινωνία, και την «έφοδο στον ουρανό» που έκανε πριν από τρία χρόνια ο λιβυκός λαός. Οι περισσότερες από αυτές τις ομάδες, έχουν είτε πολιτικό (κοσμικό), είτε θρησκευτικό ή φυλετικό υπόβαθρο. Ναι, υπάρχει και φυλετικός διαχωρισμός που έχει τις ρίζες του έναν αιώνα πίσω και, όπως τον χρησιμοποιούσε ο Καντάφι, για να κρατήσει το «κοπάδι» χωρισμένο, το ίδιο κάνουν και τα νέα αφεντικά.

 Σχεδόν η απόλυτη πλειοψηφία αυτών των ομάδων, αποτελούνται από «πληρωμένα» μέλη. Στον «τιμοκατάλογο» των επαναστατών της πρωτεύουσας, για παράδειγμα, οι ομάδες που «ελέγχονται» από το Κατάρ, πληρώνονται καλύτερα. Παίρνουν τα τριπλάσια, ίσως και παραπάνω από τις υπόλοιπες ομάδες. Κάποιοι «αντάρτες» βέβαια, μένουν απλήρωτοι. Και όταν γίνεται αυτό, μπορεί και να απαγάγουν ακόμα και τον πρωθυπουργό της χώρας, όπως έκαναν με τον πρωθυπουργό, Ζιτάν, που τον απήγαγαν χωρίς καμιά δυσκολία. Να σημειωθεί ότι αυτή η ομάδα που προέβη σε αυτή την ενέργεια, δεν μετείχε σε καμία μάχη κατά των δυνάμεων του Καντάφι, και ιδρύθηκε, όπως και άλλες παρόμοιες ομάδες, μεταπολεμικά, κυρίως για έναν μισθό, είτε από το κράτος είτε από κάποιον ιδιώτη.

 Άλλες ένοπλες ομάδες, όμως, δυναμώνουν χάρις στα παζάρια που κάνει η Δύση μαζί τους για την, εξουσία. Μπροστά στο χρήμα μάλιστα, μπαίνουν στην άκρη ακόμα και αυτές οι έντονες φυλετικές διαφορές που υπάρχουν στη Λιβύη. Τόσο, που φτάνουν στο σημείο να πουλούν πετρέλαιο πίσω από τη πλάτη της κεντρικής κυβέρνησης της Τρίπολης και των υπολοίπων ένοπλων σχηματισμών στη χώρα ακόμα και στη Βόρειο Κορέα (!). Κάτι που έκανε, για παράδειγμα, η αυτοανακηρυχθείσα ως ανεξάρτητη, περιοχή της Κυρηναϊκής (Ανατολική Λιβύη).

 Ας δούμε όμως, αναλυτικά τους «μύθους» της Λιβύης

 1. Ηταν όλοι επαναστάτες

 Ας πάμε, όμως, πίσω στο 2011, όταν η «αραβική άνοιξη» ανθίζει, και οι Άραβες ζητάνε για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν επί Νάσερ) το δικαίωμα τους στη ζωή! Τότε, δημιουργείται ο πρώτος μύθος, που δεν οφείλεται περιέργως στα Δυτικά ΜΜΕ, αλλά στους ίδιους τους εξεγερμένους. Βγαίνει προς τα έξω, λοιπόν, η εικόνα ότι κανείς δεν θέλει τον δικτάτορα Καντάφι. Εικόνα, η οποία, κατά την προσωπική μου άποψη, μάλλον ανταποκρίνεται μόνον στην Ανατολική Λιβύη, που εξεγέρθηκε μαζικά, και όχι στο σύνολο της Λιβύης. Η επανάσταση, ως γνωστόν ξέσπασε στην Α.Λιβύη τον Φεβρουάριο του 2011, και πολύ αργότερα στην Δυτική. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε, κάπως ειρωνικά χαρακτηρίζουν τους Δυτικούς ως «επαναστάτες του Αυγούστου». Κάτι επιπλέον που καταρρίπτει την εκδοχή της απόλυτης επανάστασης, είναι ότι πήρε πολύ χρόνο για να «ξεφορτωθούμε» τον Καντάφι και την αυλή του (8 μήνες πολέμου). Κοντολογίς, όπως είπε και ο Ρουσσώ, «όλες οι γενικεύσεις είναι λαθεμένες, της παρούσης συμπεριλαμβανομένης».

 2. Ο Καντάφι ήταν ηγέτης

 Πρόκειται για την κλασική ατάκα κάθε ευρωπαίου «σοσιαλδημοκράτη». Φορέθηκε πολύ τη δεκαετία του ‘80. Τότε, ειδικά στην Ελλάδα, παρουσίαζαν τον Καντάφι ως ηγετική επαναστατική προσωπικότητα. Το ίδιο «βιολί» του ηγέτη της … γραφικής αντι-ΝΑΤΟϊκής πολιτικής, θα συνεχίσουν να παίζουν ακόμα και το 2011 κομμουνιστές και πολλοί άλλοι «αριστερούληδες» και δήθεν προοδευτικοί. Αραγε, δεν γνώριζαν τίποτα για τα βασανιστήρια και στης δολοφονίες του «ηγέτη»; Ο μεγάλος, Μάνος Χατζηδάκις πάντως, το σκεφτόταν … και γι” αυτό έλεγε: «Δεν είδαμε τους Λίβυους αστυνόμους τι κάνουν στους νέους που συλλαμβάνουν, το σκεφτόμαστε με φρίκη» (από το Εξουσία, 1988 ). Αναμφισβήτητα, ο Καντάφι και οι αξιωματικοί, στα πρώτα χρόνια της επανάστασής τους, άλλαξαν πολλά στη Λιβύη, και μέχρις ενός σημείου, ιστορικά πρόσφεραν στη χώρα. Από μια στιγμή και πέρα όμως, έγινε τύραννος.

 3. Υποκινούμενες επαναστάσεις και ξένη βοήθεια

 Πρώτα από όλα, με μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο, θα δει κανείς ότι προτού ανατραπεί ο Καντάφι, είχε πολύ καλές σχέσεις τόσο ο ίδιος όσο και ο γιός του, Σαΐφ, με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ιδιαιτέρως μετά τον πόλεμο στο Ιράκ και το τέλος του ισχυρού των Αράβων, Σαντάμ Χουσεΐν. Μεγάλες «μπίζνες» έγιναν, και, συν τοις άλλοις, μια σημαντική συμφωνία με τους Ιταλούς και Γάλλους «φίλους» του Καντάφι, για τον περιορισμό της παράνομης μετανάστευσης από την Αφρική. Μεγάλες «δουλειές» που έδιναν βιωσιμότητα στο καθεστώς του δικτάτορα. Για να μην μιλήσει κανείς για τα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών της Λιβύης –που πλέον δεν είναι «μυστικά», αφού όλα βγήκαν στη φόρα- για τις σχέσεις των Δυτικών μυστικών υπηρεσιών με τον Καντάφι στον τομέα της καταπολέμησης των φανατικών ισλαμιστών.

 Τότε, αναρωτιέται εύλογα κανείς, γιατί να βοήθησαν τους Λίβυους στην επανάστασή τους; Γιατί πολύ απλά, όταν ο εχθρός του συμμάχου σου παίρνει μια απόφαση δίχως γυρισμό να παλέψει για τη νίκη, τότε μπορεί να γίνει «κολλητός» σου, αφού βλέπεις ότι μπορείς να ελέγχεις τη χώρα πιο εύκολα μόνος σου, παρά με μεσάζοντες, όπως τον Καντάφι και το γιό του. Τώρα πλέον,  όλα αυτά είναι πασιφανή, ειδικά αφότου οι Δυτικοί χειραγώγησαν την επανάσταση.

4. Τα όπλα στα χέρια του λαού

Ναι, η οπλοκατοχή σήμερα στη Λιβύη είναι άνευ προηγουμένου. Οι στρατιωτικές αποθήκες οπλισμού άδειασαν κατά την εξέγερση, αλλά ουδείς έχει επιστρέψει τα όπλα πίσω. Όμως, στα Δυτικά ΜΜΕ, η οποιαδήποτε πράξη βίας εντός της χώρας με αυτά τα όπλα, είτε πρόκειται για προσωπικές ή πολιτικές διαφορές, είτε ακόμα και για εμπόριο ναρκωτικών, λαθρεμπόριο κάθε είδους, ακόμα και προώθηση μεταναστών, προβάλλονται, προκειμένου ενισχυθεί η ισλαμοφοβία. Το θέμα των όπλων, όμως, έχει και τη λεπτή του απόχρωση. Ειδικά για σημαντική μερίδα του πληθυσμού, που πολέμησε με αυτά τα όπλα κατά του καθεστώτος, είναι θέμα τιμής σε ποιον θα τα παραδώσεις. Σε ποια κυβέρνηση; Σε τι καθεστώς; Με τι Σύνταγμα; Ωστόσο, αυτά τα ερωτήματα αφορούν τους λίγους εναπομείναντες «πραγματικούς επαναστάτες». Κι” αυτό, διότι τα όπλα πια είναι στα χέρια των τυχοδιωκτών, αλλά και των ισχυρών ισλαμιστικών ομάδων, εξαιτίας της δράσης των οποίων καθημερινώς υπάρχουν πολλά θύματα.

 5. Οι ισλαμιστές κυβερνούν

 Ο τελευταίος μύθος που διογκώθηκε ιδιαίτερα με την εκλογή του «Αδελφού Μουσουλμάνου», Μούρσι στην Αίγυπτο, ο οποίος ανατράπηκε με το αιματηρό στρατιωτικό πραξικόπημα και τους απηνείς διωγμούς των ισλαμιστών στην ίδια χώρα, είναι ότι και στη Λιβύη «κουμάντο» κάνουν οι ισλαμιστές. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση είναι χειρότερη στη Λιβύη. Κατ’ αρχήν οι Λίβυοι ισλαμιστές δεν είναι της ιδίας «σχολής» με τους Αιγύπτιους «Αδελφούς Μουσουλμάνους». Στην δε, περίπτωση της Λιβύης, ο κίνδυνος είναι υποτιμημένος.

 Βέβαια, πρέπει να ξεκαθαριστεί, άλλο Ισλάμ και άλλο ισλαμιστές, όπως λένε και οι απλοί πολίτες της Λιβύης, οι οποίοι έτσι θέλουν να διαχωρίσουν τη πίστη τους από τον φανατισμό. Όμως, οι Λίβυοι βρίσκονται αιχμάλωτοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα από αυτές τις ομάδες, και αγανακτούν με τη δράση και τις δολοφονίες που διαπράττουν σε σχεδόν καθημερινή βάση στη Λιβύη και κυρίως στη Βεγγάζη. Οι ισλαμιστές, χάρις στη στήριξη και τη μεγάλη χρηματοδότηση από το μικρό ιμπεριαλιστικό Εμιράτο του Κόλπου, το Κατάρ, διαθέτουν τεράστια εξουσία. Πολύ καλοί «μισθοί» για τα μέλη των ισλαμιστικών οργανώσεων, πολλά ταξίδια αναψυχής, και χλιδάτη ζωή. Τόσο καλά περνούν όλοι αυτοί.

Η «Στρατιά 36»

Η πρώτη μονάδα του κυβερνητικού στρατού που αρνήθηκε να υπακούσει στις εντολές Καντάφι και να πυροβολήσει τους εξεγερμένους, αλλά αντίθετα ετάχθη με το μέρος τους, από τον Φεβρουάριο του 2011 που ξέσπασε η εξέγερση στη Βεγγάζη, έως την τελική πτώση Καντάφι, ήταν η «Στρατιά 36». Τον Ιουλίο του 2011, ουσιαστικά στη μέση του πολέμου «άγνωστοι» μέχρι στιγμής, δολοφόνησαν τον αρχηγό της Στρατιάς, τον αρχηγό τον επαναστατών όπως τον αποκαλούσε ο κόσμος, Γιούνις, και του έβγαλαν τα μάτια. Η μέθοδος αυτή, δείχνει τους «συνήθεις υπόπτους». Δηλαδή, τους ισλαμιστές. Σήμερα, σχεδόν σε καθημερινή βάση, στρατιωτικοί, αξιωματικοί και στρατιώτες, γίνονται στόχος και δολοφονούνται. Οι υποψίες, δείχνουν πάλι τους ίδιους υπόπτους…

Η «Στρατιά 36» αντικατοπτρίζει τη θέληση για συγκρότηση ενός στρατού που θα ενσωματώσει όλον τον λιβυκό λαό, δίχως διαχωρισμούς, και στην σφοδρή επιθυμία για την οικοδόμηση ενός νέου, δίκαιου κράτους χωρίς φανατισμούς, καθώς και της άγνωστης για τη συντριπτική πλειοψηφία του λιβυκού λαού.

ΠΗΓΗ HIT&RUN