Τετάρτη 7 Μαΐου 2014

Συμβαίνει ήδη: Ο καπιταλισμός καταστρέφει το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό και περνάει στο επόμενο στάδιο



















Η πραγματική διάσταση της ανεργίας
Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 102(!) εκατομμύρια Αμερικανών, σε ηλικία εργασίας, που δεν έχουν δουλειά και το 20% των οικογενειών στις ΗΠΑ δεν έχουν ούτε ένα μέλος που να εργάζεται(!) Η κυβέρνηση παρόλα αυτά ανακοινώνει ότι η ανεργία έπεσε στο 6.3%. Πώς είναι δυνατόν; Η απάντηση βρίσκεται στα "μαγικά" που κάνουν οι κυβερνήσεις και την αναθεώρηση του ορισμού της ανεργίας. Για παράδειγμα, μόνο τον τελευταίο μήνα, η Αμερικανική κυβέρνηση "θεώρησε" απλά, ότι άλλοι 988.000 Αμερικανοί δεν ανήκουν στην εργατική δύναμη.
 
 
Φαίνεται υπερβολικός ο αριθμός των πραγματικά άνεργων Αμερικανών σύμφωνα με το PressTV; Ίσως όχι, αν διαβάσει κανείς την ιστορία που ακολουθεί, με μάρτυρα τον Γιάννη Βαρουφάκη.
 
Τι πραγματικά συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας;
 
Ο Γιάννης Βαρουφάκης σε άρθρο του με τίτλο “Κι αν το κεφάλαιο του μέλλοντος δεν μας έχει ανάγκη;”, περιγράφει τι είδε στο Όστιν του Τέξας και τι σημαίνει αυτό που είδε:
 
Αγναντεύοντας από το παράθυρό μου, στο Όστιν του Τέξας, παρατήρησα ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης στο βάθος του ορίζοντα. Προχθές που πέρναγα από εκεί ξαφνιάστηκα με τη θέα του τεράστιου εργοτάξιου όπου οι μπουλντόζες και τα μηχανήματα δούλευαν ασταμάτητα, παράγοντας τη σκόνη που τράβηξε την προσοχή μου. Από την όψη του υπό οικοδόμηση κτιρίου φαινόταν ότι (ευτυχώς) δεν έχτιζαν ούτε νέο εμπορικό κέντρο ούτε και σύμπλεγμα κατοικιών. Όχι, επρόκειτο για μεγάλο βιομηχανικό κέντρο.”
 
Αν και στην αρχή δεν το πρόσεξα, μετά από λίγα λεπτά συνειδητοποίησα ότι κάτι έλειπε από αυτό το εργοτάξιο: οι άνθρωποι! Για την ακρίβεια, μέτρησα τρεις. Και οι τρεις τους, με τα κράνη και τη στολή προστασίας, ήταν μαζεμένοι σε ένα μικρό γραφείο εξωτερικού χώρου πάνω από μια συστάδα υπολογιστών, σκεπασμένοι από τέντα που θύμιζε στρατό ξηράς. Δέκα μπουλντόζες, τρεις γερανοί και καμιά δεκαριά άλλα κινούμενα εργαλεία, τουλάχιστον όσο μπορούσα να διακρίνω, κινούνταν μόνα τους γύρω τους. Άνευ οδηγών, χειριστών, εργατών εν γένει.”
 
Όταν επέστρεψα στο γραφείο, πήγα κατευθείαν να βρω συνάδελφο που γνωρίζει καλά τα τεκταινόμενα. Με πληροφόρησε ότι το εργοτάξιο που παρατήρησα είναι το νέο εργοστάσιο της Apple όπου θα παράγονται τα MacBook Pro. Και, ναι, η κατασκευή του έχει αυτοματοποιηθεί σχεδόν ολοκληρωτικά. Τα υλικά έχουν επιλεχθεί με τρόπο που αυτόματα μηχανήματα, ρομπότ δηλαδή διασυνδεδεμένα μεταξύ τους μέσω intranet (τοπικού ασύρματου δικτύου), να μπορούν να συναρμολογούν χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση – ακόμα και τα υδραυλικά του κτιρίου θα τα τοποθετούν υδραυλικοί-ρομπότ. Ένα εργοτάξιο που κανονικά θα απασχολούσε χιλιάδες εργαζόμενους λειτουργεί με την παρουσία λιγότερων από εκατό ψυχές.”
 
Τον ρώτησα για την απόφαση της Apple να παραγάγει υπολογιστές στην Αμερική, επαναπατρίζοντας την παραγωγή από την Κίνα για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες. 'Πώς κι έτσι;'. Η απάντηση ήταν αναμενόμενη, αλλά, παρ' όλα αυτά, άκρως συγκλονιστική: 'Οι μισθοί δεν έχουν πλέον καμία σημασία. Η εξαγωγή παραγωγικών διαδικασιών από την Αμερική προς την Κίνα (το off-shoring) δεν ήταν παρά ένα ενδιάμεσο στάδιο. Η παραγωγή επέστρεψε στην Αμερική. Όχι όμως και οι θέσεις εργασίας. Το νέο εργοστάσιο της Apple όχι μόνο κατασκευάζεται χωρίς τον ιδρώτα Αμερικανών εργατών αλλά και θα παράγει τα MacBook Pro πλήρως αυτοματοποιημένα, χωρίς να προσληφθούν Τεξανοί. Καλώς όρισες στον Νέο, Γενναίο Κόσμο'κατέληξε χαμογελαστά, αναφερόμενος προφανώς στο Brave New World του Άλντους Χάξλεϊ.”
 
[...]
 
Όταν οι μπουλντόζες και οι υδραυλικοί-ρομπότ, που αυτήν τη στιγμή χτίζουν το νέο εργοστάσιο της Apple εδώ κοντά, αρχίσουν να μαθαίνουν η μία από την άλλη, το ένα από το άλλο, και αρχίζουν να συνεργάζονται στο πλαίσιο ενός διαδικτύου των ρομπότ, θα καταργηθούν ακόμα και οι λιγοστές θέσεις ανθρώπινης εργασίας που σήμερα διαχειρίζονται τη λειτουργία των ρομπότ αυτών. Αν οι ορδές διαδικτυωμένων μηχανικών σκλάβων ανήκαν σε όλους μας, αν δηλαδή υπήρχε κοινοκτημοσύνη επί των ρομπότ και όλοι μας γευόμασταν τα αγαθά που παράγουν, τότε κανένα πρόβλημα. Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση που οι μηχανικοί σκλάβοι, το κεφάλαιο του μέλλοντος, ανήκουν (όπως και το περισσότερο σημερινό κεφάλαιο) στους πολύ λίγους, ενώ οι πιο πολλοί άνθρωποι ούτε έχουν πρόσβαση στα παραγόμενα αγαθά ούτε και ευκαιρία να προσφέρουν την εργασία τους για έναν (ανθρώπινο) μισθό;”
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου