Γιατί το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ συμμετέχει στη πρωτοβουλία για ΔιΕΕξοδο από την Ε.Ε

  Ένα χρόνο μετά τη ψήφιση του ΟΧΙ, η άρνηση όσων από τους εργαζομένους, τους συνταξιούχους και τη νεολαία δήλωσαν πως δεν θέλουν μια νέα μνημονιακή λεηλασία, παραμένει αδικαίωτη. Μέσα σε ένα χρόνο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπέγραψε δύο Μνημόνια, απογείωσε τον ταξικό πόλεμο εναντίον των εργαζομένων, επιστράτευσε την αστική δικαιοσύνη για να καταδικάσει κάθε κοινωνική διεκδίκηση, διαπραγματεύτηκε την συμμετοχή της στον πόλεμο κατά των μεταναστών και στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς  για να αναβαθμίσει τη θέση της αστικής τάξης στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Και ενώ η εργατική τάξη δουλοποιείται με τα Μνημόνια, το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών γίνεται το πρότυπο καταπίεσης και εκμετάλλευσης για όλη τη χώρα, με τζάμπα εργατικό δυναμικό τους φαντάρους που διατάζονται να αναλάβουν καθήκοντα Ανθρωποφύλακα στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης, στις Μακρονήσους της εποχής μας.

Που φυλακίζουν μετανάστες-πρόσφυγες είτε για να τους Απελάσουν είτε για να τους μετατρέψουν σε σκλάβους των ΕΟΖ και των παραγωγών φράουλας αλά Αμαλιάδα. 

Αυτή είναι η Ευρώπη Φρούριο, αυτή είναι η συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας, αυτός είναι ο Πόλεμος κατά των Εργαζομένων.

  Συνέχεια τους είναι τα αντεργατικά μέτρα που φέρνει η κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο, η αντεργατική επέλαση του Ολάντ στη Γαλλία, ενώ ακολουθούν όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. Είναι η αστική πολιτική που εφαρμόζει ήδη η Γερμανία (του Σρέντερ και της ατζέντας 2010). Δεν τα επέβαλε μέσω σκληρών ταξικών συγκρούσεων αλλά με αμοιβαίες διαπραγματεύσεις με το IG Metall και τ’ άλλα συνδικάτα, με διαρκή συναινετικό έλεγχο των απείθαρχων μειοψηφιών. Με την «ατζέντα Σρέντερ» εκδηλώνεται για άλλη μια φορά η “ιστορική νομιμοποίηση” της «γερμανικής ηγεμονίας» στην Ε.Ε., καθώς αναλαμβάνει να εκτελέσει το ρόλο της ατμομηχανής τόσο στην παραγωγική ανασυγκρότηση όσο και στη θεσμική και πολιτικοστρατιωτική θωράκιση της ευρωπαϊκής περιφέρειας, εκεί που οι υπόλοιπες αστικές κυριαρχίες ασθμαίνουν ή αδυνατούν να καθυποτάξουν μόνες τους τις εργατικές τους τάξεις, δημιουργώντας έναν λείο χώρο απρόσκοπτης ροής του κεφαλαίου και των παραγωγικών σχέσεων. Αυτό που παίζεται στην Ευρώπη είναι η βίαιη διάπλαση ενός υποκειμένου που θα παράγει, θα ζει και θα συναινεί με βάση τις ανάγκες της επέκτασης των νέων όρων παραγωγικότητας τόσο του κεφαλαίου όσο και της εργασίας. Σύγκρουση που διχάζει το εσωτερικό όλων των εθνών-κρατών, αναδιπλασιάζει το γερμανικό πολιτικό υπόδειγμα ως υπόδειγμα ταξικής πάλης ευνοϊκής για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο. 

Είναι η προϋπόθεση για να χαράξουν νέο παγκόσμιο ρόλο και με στρατιωτικά μέσα! 

Την ίδια ώρα, κυκλοφορεί η νέα «Λευκή Βίβλος» της Γερμανίας για τον ευρωστρατό, ο Σόιμπλε ομολογεί την αναγκαιότητα νέων νομοθετικών ρυθμίσεων για την καταστολή του εσωτερικού εχθρού, το ΝΑΤΟ στρατοπεδεύει στο Αιγαίο προετοιμάζοντας όχι απλώς την «άμυνα» απέναντι σε εξωτερικές και εσωτερικές απειλές, αλλά και την εφόρμηση σε Αφρική και Μέση Ανατολή, σε συνεργασία με τις ευρωπαικές στρατιωτικές δυνάμεις και χρησιμοποιώντας νέες βάσεις, όπως την αεροπορική βάση του Αράξου.

  Αυτή την σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα έρχονται να υπερασπίσουν τα δόγματα άμυνας-ασφάλειας. Σε έγγραφο εννέα σελίδων με τίτλο  «Μια ισχυρή Ευρώπη σ’ έναν κόσμο αβεβαιότητας», οι υπουργοί Εξωτερικών Γερμανίας και Γαλλίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ και Ζαν-Μαρκ Ερό  προτείνουν κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές ασφάλειας και μετανάστευσης, ιεραρχώντας τες σε τουλάχιστον ίδιο επίπεδο με την ενίσχυση της οικονομικής σύγκλισης. Στις 2-3 Ιουνίου 2016 στο Βερολίνο, η γερμανική προεδρία του ΟΑΣΕ διοργάνωσε συνέδριο με θέμα «Κώδικας Δεοντολογίας: Κοινοβουλευτικός Έλεγχος και Εποπτεία στον τομέα της ασφάλειας» ώστε να διαμορφωθεί το θεσμικό πλαίσιο που κατοχυρώνει την ανάληψη από τον Στρατό κατασταλτικών καθηκόντων-αποστολών εναντίον του εσωτερικού εχθρού! Όλα αυτά αποτελούν προέκταση του πολέμου τρομοκράτησης του Γαλλικού λαού από τον Ολάντ με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, και όχι μόνο του Γαλλικού Λαού. Από το Βέλγιο μέχρι την Τουρκία, ο Στρατός είναι στους δρόμους και στα περίχωρα, στα γκέτο και στην καρδιά των μητροπόλεων. 

  Το ίδιο πρόσχημα «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» προβάλλει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να εντείνει την συμμετοχή της στις επεμβάσεις ΝΑΤΟ-Ευρωστρατού και την συνεργασία της με το κράτος Τρομοκράτη Ισραήλ. Για να πραγματοποιήσει την Πανελλαδική Άσκηση ΠΑΡΜΕΝΙΩΝΑΣ με βασικό εχθρό τις «ασύμμετρες απειλές», για να αλλάξει το Στρατιωτικό της Δόγμα και να προβλέψει τη δράση του Στρατού εναντίον όποιου αντιπαλεύει τα Μνημόνια και τη Δικτατορία της Αγοράς, εκπαιδεύοντας τον Ελληνικό Στρατό για να ανακαταλάβει εργοστάσια από «ταραχοποιά» στοιχεία που αντιστέκονται σε ιδιωτικοποιήσεις!

  Το ζήτημα των ευρωπαϊκών συγκρούσεων επανέρχεται. Τα δόγματα άμυνας-ασφάλειας και οι «ασύμμετρες απειλές» αφορούν κοινωνικά κινήματα, εξεγέρσεις, την άνθιση των απελευθερωτικών  τάσεων της εποχής μας: Οι πόλεμοι, είτε διακρατικοί, είτε εμφύλιες συγκρούσεις, δεν προκαλούνται από την αποτυχία να διδαχτεί κανείς από την ιστορία. Προκαλούνται από τόσο βαθιές αποκλίσεις συμφερόντων, ώστε οι συνέπειες του μη-πολέμου είναι μεγαλύτερες από αυτές του πολέμου. Είναι το δίδαγμα για την εργατική τάξη που τα χάνει πλέον όλα!

  Από τη πρώτη μέρα που συγκροτήθηκε η Ε.Ε, η ενοποίηση των αστικών τάξεων σε οικονομικό επίπεδο ήταν η άλλη όψη, όχι γενικά και αόριστα της «ειρήνης» που ήθελε να φέρει στη γηραιά ήπειρο, αλλά της άμυνας/ασφάλειας του Κεφαλαίου απέναντι στη σοβιετική απειλή στις εσωτερικές αναταράξεις, που τελικά ξέσπασαν τις δεκαετίες 1960-1970. Αυτή η ιδρυτική στόχευση «άμυνας/ασφάλειας» και καταστολής των κινημάτων στον ευρωπαϊκό χώρο, είναι που χαρακτηρίζει την Ε.Ε μέχρι σήμερα, την περίοδο της σχετικής της αποσταθεροποίησης.

  Για αυτό το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ συμμετέχει στην πρωτοβουλία για ΔιΕΕξοδο και αποδέσμευση από την Ε.Ε, προσπαθώντας να κοινωνικοποιήσει με κάθε τρόπο το μήνυμα του πολέμου που έχουν κηρύξει οι από πάνω, την πολύμορφα (οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά, ιδεολογικά) εμπόλεμη κατάσταση πολέμου μέσα στην οποία είμαστε ριγμένοι, άρα και την ανάγκη να αμυνθούν όλοι οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι απέναντι στον κοινό τους εχθρό.

Θεωρούμε πως η αποδέσμευση από την Ε.Ε αποκτά μια νέα επικαιρότητα μετά τη ψήφο υπέρ του Brexit, όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να νομίζουμε πως η ανάθεση σε κράτος και κυβερνήσεις «διαπραγματεύσεων» μπορεί να αποβεί σε όφελος του λαού. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να νομίζουμε ότι το Brexit, πέρα από κλονισμό της ευρωπαικής ισορροπίας μεταξύ των αστικών τάξεων, αποτελεί αυτόματα και μια εξέλιξη αντικειμενικά συμφέρουσα για τους εργαζομένους και τη νεολαία, ανεξάρτητα από την ταξική πάλη από εδώ και πέρα.

  Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να καλλιεργήσουμε αυταπάτες για «εθνική λύση» εκτός της Ε.Ε, όταν ήδη η κοινωνική πόλωση που έχει φέρει το δημοψήφισμα σε όλη την Ευρώπη, αποδεικνύει πως δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική συμφωνία για το «εθνικό συμφέρον», γιατί κανένα «εθνικό συμφέρον» δεν μπορεί να εκφράσει τις διαφορετικές ιδιοκτησίας, τις ταξικές ανισότητες αντιθέσεις των φτωχών και των πλούσιων. 

Παράλληλα, οφείλουμε να κινηθούμε αποφασιστικά και κινηματικά, όχι συγκροτώντας άλλη μια πρωτοβουλία προσωπικοτήτων, αλλά μεταφέροντας τη κριτική ενάντια στην Ε.Ε στο πιο καθημερινό επίπεδο των εργαζομένων, κατανοώντας το σύνθημα της εξόδου όχι σαν αυτοσκοπό, αλλά σαν μέσο προπαγάνδισης και ζύμωσης ταξικής και διεθνιστικής συνείδησης απέναντι στην Ε.Ε του Μάαστριχτ και των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών.

Έτσι λοιπόν, οφείλουμε να διαχωριστούμε γρήγορα, τόσο από αντιλήψεις που μπροστά στην εκδοχή ενός επερχόμενου ερωτήματος για το Grexit βλέπουν τις εκλογικές διαδικασίες και τις κυβερνήσεις ως πρώτη πράξη μιας κοινωνικής απελευθέρωσης (αντίληψη που διαψεύδεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια), όσο και από αντιλήψεις που δεν αντιλαμβάνονται ότι σε αυτή τη συγκυρία το ζήτημα της Ε.Ε ως ολοκλήρωσης και της ελληνικής εθνο-κρατικής κυριαρχίας είναι αλληλένδετα, συγκροτώντας την ενότητα του εχθρού των συμφερόντων της πληττόμενης πλειοψηφίας-και άρα, το αίτημα της διάλυσης της Ε.Ε μπαίνει στην ημερήσια πανευρωπαική διάταξη, μαζί με τη διεθνιστική αλληλεγγύη ενάντια στη φασιστική εκδοχή του ευρωσκεπτικισμού και την κοινωνική πάλη μέσα σε κάθε χώρα.

  Ο κάθε εργαζόμενος, ο κάθε φαντάρος καλείται να πάρει θέση και να διαλέξει στρατόπεδο. Εμείς έχουμε ταχθεί στο πλευρό της εργαζόμενης πλειοψηφίας και θεωρούμε ότι απαιτείται ένα σύγχρονο εργατικό διεθνιστικό αντικαπιταλιστικό κίνημα. Που θα παλέψει για την ανατροπή της αστικής πολιτικής και της κυβέρνησης. Μια πάλη που είναι αλληλένδετη με την αμφισβήτηση των «εθνικών στόχων», την έξοδο και διάλυση της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ από την σκοπιά  της ταξικής εργατικής κυριαρχίας και της Κοινωνικής Απελευθέρωσης.

Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος

Τηλ. επικ. 6932955347

Diktiospartakos.blogspot.com

diktiospartakos@hotmail.com