'
Γεια σας , θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που μου συνέβη σήμερα καθώς θέλησα να πάω για μπάνιο σε κάποια παραλία.Ετοιμαστήκαμε λοιπόν που λέτε και πήγαμε στην παραλία που βλέπετε στις φωτογραφίες(#ΠΑΜΕ_ΓΙΑ_ΜΠΑΝΑΚΙ)
Προς μεγάλη μου απογοήτευση διαπίστωσα από τα λεγόμενα των παιδιών που δουλεύουν εκεί πως επειδή είμαστε ρομα δεν επιτρέπεται να κάτσουμε σε αυτή τη παραλία και εκτός αυτού από τα λεγόμενα πάλι των ατόμων που δουλεύουν εκει ήταν όλη η παραλία reserve,παρόλα αυτά ερχόταν άτομα και κάθονταν όπου ήθελαν χωρίς όμως αυτούς να τους διώχνουν με την διακαιολογια ότι είναι reserve.
Παιδιά νταξει είμαστε 21ο αιώνα και είναι ηλιθιότητα να υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι, εντωμεταξύ το παλικάρι που ήρθε να μας ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ έμεινε άναυδο όταν του είπαν από το ακουστικό να μην καθίσουμε!!''
Η σοβαρή αυτή καταγγελία έρχεται από το Ηράκλειο της Κρήτης και στον βαθμό που δεν διαψευστεί αποτελεί σοβαρό ζήτημα ρατσιστικής διάκρισης. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του καταγγέλοντα, υπάρχει ζήτημα ρατσιστικής διάκρισης από συγκεκριμένο επιχειρηματία, ο οποίος φυσικά έχει υπενοικιάσει τον χώρο από τον Δήμο Ηρακλείου. Το θέμα όμως δεν εξαντλείται στον έναν ή τον άλλον επιχειρηματία αλλά η ουσία του αφορά στην εκχώρηση των παραλιών για ιδιωτική εκμετάλλευση. Τώρα που ο λαός με ανακούφιση βλέπει τη δυνατότητα να ξεσκάσει πηγαίνοντας για ένα μπάνιο ή μια βόλτα στην παραλία θα έρθει αντιμέτωπος με επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία σε διαπλοκή με τις τοπικές αρχές συνήθως θα προσπαθήσουν να μετατρέψουν τους ελεύθερους χώρους των πλαζ σε ''διασκεδαστήρια'' με αντίτιμο.
Οι εικόνες είναι γνώριμες. Ξαπλώστρες που πιάνουν το μεγαλύτερο ή το καλύτερο μέρος της παραλίας, μουσική στη δια πασών ή ανάλογα με τα κέφια του ιδιώτη, ακόμα και ολόκληροι καναπέδες πάνω στην άμμο. Και σα να μην έφτανε όλο αυτό το σκηνικό που χειροτερεύει χρόνο με το χρόνο, όσοι και όσες επιλέγουν να μην ''αξιοποιήσουν'' τις εγκαταστάσεις των ιδιωτών-επιχειρηματιών βρίσκονται πολλές φορές υπό πίεση, δέχονται προτροπές να πάνε πιο πέρα ή ακόμα και απειλές σε ορισμένες πιο ακραίες περιπτώσεις.
Η λογική ότι η παραλία είναι ένα ακόμα μαγαζί ανοίγει τον δρόμο και στους πλέον ασυνείδητους επιχειρηματίες να επιβάλλουν όρους ''πόρτας'' ακόμα κι εκεί και να διαλέγουν ''πελατεία''.
Οι παραλίες πρέπει να είναι ελεύθερες για τον λαό με λιτές και διακριτικές εγκαταστάσεις σε κάποιες περιπτώσεις και φυσικά χωρίς κανέναν περιορισμό στην πρόσβαση, χωρίς καμία επιβάρυνση των λουομένων, χωρίς καμία διάκριση για κανέναν.
Εντός της πανδημίας συνειδητοποιήσαμε την αξία των δημόσιων και ελεύθερων χώρων και είδαμε πως χωράμε όλοι και όλες ανεξαρτήτως χρώματος, σώματος, φυλής, με μόνη προϋπόθεση τον αλληλοσεβασμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου