Το τελευταίο διάστημα έχουν δημοσιευθεί, ειδήσεις που αφορούν στρατιώτες του IDF να βάζουν τέλος στη ζωή τους καθώς επίσης και νέους εφήβους, οι οποίοι αρνούνται την στρατιωτική τους θητεία στη βιομηχανία του IDF. Σίγουρα, η διάσταση των ειδήσεων αυτών, η ανάλυση καθώς και η ερμηνεία τους στην παρούσα φάση είναι τουλάχιστον απειροελάχιστη. Υπό αυτήν την έννοια υπάρχει μια σημαντική συστολή ( εσκεμμένα?..) των διεθνών ΜΜΕ, πόσω μάλλον των εγχώριων να αναδείξουν το φαινόμενο αυτό, διότι κάτι τέτοιο θα ενίσχυε τις υποψίες, έστω και μηδαμινές πως κάτι δεν πάει καλά με το -ηθικότατο των ηθικοτάτων- ισραηλινό πολιτικό καθεστώς και τις επιδιώξεις του.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν δημοσιευθεί βίντεο με νέα παιδιά να καίνε τα χαρτιά επιστράτευσης, δηλώνοντας ανοιχτά και ξεκάθαρα πως αρνούνται να συμμετάσχουν στην γενοκτονία που διαπράττει η χώρα τους. Η αμφισβήτηση έστω και υπό τη μορφή σπιθων είναι σημαντική, πόσο μάλλον όταν προέρχεται από τη νεολαία η οποία είναι αυτή η οποία συγκροτεί την πολεμική βιομηχανία του IDF και εκτός αυτού οι αντιδράσεις, οι κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, με τα συγκεκριμένα ιστορικά χαρακτηριστικά πρέπει να αναδειχθεί.
Σύμφωνα άρθρο της Jewish Telegrapghic Agency (JTA), στις 17 Ιουλίου του 2018 ψηφίστηκε Νομοθεσία ( 43 Υπέρ, 24 Κατά) η οποία απαγορεύει σε οργανώσεις που ασκούν κριτική στο στρατό να εισέρχονται στις σχολικές μονάδες. Ο νόμος δημιουργήθηκε με αφορμή μία οργάνωση πρώην μελών του στρατού που έφερε το όνομα Breaking the Silence που μοιράζονταν προσωπικές τους εμπειρίες από τα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης, στη Δυτική Όχθη και την Ιερουσαλήμ.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αποδομηθεί η αντίληψη περί απόλυτης κοινωνικής, πολιτικής συνοχής και αποδοχής που έχει από τη νεολαία η κυβέρνηση Νετανιάχου και οι ριζωμένοι θεσμοί του βαθιά απολυταρχικού σιωνιστικού κράτους. Στην ουσία υπάρχουν σημαντικές αντιδράσεις τόσο από κατοίκους, αλλά και από σοβαρά κοινωνικά στρώματα, όπως Εβραίοι ακαδημαϊκοί της Διασποράς, οι εκπαιδευτικοί, πρώην στρατιωτικοί αλλά και βετεράνοι στρατιώτες. Οι αντιδράσεις των οποίων δεν έμειναν μόνο στο επίπεδο της καταγγελίας αλλά πήραν και τη μορφή δράσεων και θεσμικών παρεμβάσεων.
Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ
Παράδειγμα αποτελεί η ανεξάρτητη οργάνωση «Breaking the Silence» η οποία δημιουργήθηκε από την περίοδο της δεύτερης Ιντιφάντας και σκοπό είχε να φέρει στο φως της δημοσιότητας τις εμπειρίες τους στις κατεχόμενες περιοχές. Μία κοινή μαρτυρία των ισραηλινών στρατιωτών αποτελούν οι βιαιοπραγίες που συντελούνται αφότου, οι στρατιώτες εκδιώξουν με τη βία τους κατοίκους των περιοχών αυτών από τις νόμιμες κατοικίες τους. Συγκεκριμένα αμέτρητα έχουν καταγραφεί τα περιστατικά καταστροφών και λεηλασιών των περιουσιών, στο βαθμό που αυτή η πρακτική να αποτελεί συνήθεια και όχι παραστρατήματα ορισμένων στρατιωτών.. Μάλιστα, τα τεκμήρια των πράξεων αυτών είναι αποτυπωμένα σε βίντεο και φωτογραφίες από τα προσωπικά προφίλ των στρατιωτών του IDF.
Η σελίδα της οργάνωσης είναι ανοιχτή στη διεθνής κοινότητα και το site είναι κυρίως στα αγγλικά γραμμένη, με σκοπό την καλύτερη και ευρύτερη διάδοση του σκοπού του. Η πλατφόρμα λοιπόν, περιλαμβάνει μια σειρά από άρθρα και προσωπικές μαρτυρίες οι οποίες παρουσιάζουν αληθινά γεγονότα, και τα θέτουν στη δημόσια σφαίρα, σε πρώτο στάδιο ως γεγονότα αυτά καθ’ εαυτά -για να σταθούν απέναντι στην προσπάθεια αμφισβήτησης και παράλειψης- και σε δεύτερο επίπεδο, ώστε να πάψει η πλύση εγκεφάλου που επιβάλλεται στους ισραηλινούς πολίτες.
Οι μαρτυρίες τους απεικονίζουν τη ζοφερή κατάσταση που επικρατεί και εκφράζεται από την κατάρρευση των ηθικών ορίων μέσα από τις «άνωθεν» εντολές, των κανόνων λειτουργίας και εμπλοκής του στρατού στα κατεχόμενα εδάφη. Σε πολλές περιπτώσεις- έλαβαν και λαμβάνουν τη μορφή ρουτίνας και όχι εκτός πλαισίου γεγονότα- οι στρατιώτες αυθαίρετα προχωρούσαν σε πράξεις εξευτελισμού και εξαιρετικά αναβαθμισμένης μορφής βίας, οι οποίες μπροστά στις οποίες, οι εν ψυχρώ δολοφονίες ήταν το καλύτερο, βιώσιμο σενάριο για το παλαιστινιακό λαό τόσο τη Γάζα όσο και στα υπόλοιπα κατεχόμενα εδάφη. Αυτό όμως αποτελεί ένα ιδιαίτερο θέμα από μόνο του, το οποίο δεν θα αναφερθώ περαιτέρω.
Ακόμη, υπάρχουν και οπτικοακουστικά υλικά, αποσπάσματα από συνεντεύξεις πρώην στρατιωτών, οι οποίοι μοιράζονται τη δική τους αλήθεια..Η συλλογική προσπάθεια αυτή δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως λίγης σημασίας, διότι το διακύβευμα, που τίθεται και είναι η έκθεση του γενοκτονικού καθεστώτος του αποικιοκρατικού κράτους του Ισραήλ είναι από μόνο του ριζοσπαστικό και σημαντικό.
Δεν είναι λίγοι οι βετεράνοι, νέοι κυρίως, στρατιώτες οι οποίοι όταν επιστρέφουν στην τυπική τους, κανονική ζωή, ανακαλύπτουν ένα χάσμα ανάμεσα στις αυθαιρεσίες και βιαιότητες που συνάντησαν στα κατεχόμενα, και τη σιωπή που κυριαρχεί εν γένει. Τίποτα από αυτές τις μαρτυρίες δεν αναφέρεται στα ΜΜΕ, συγκροτώντας μία τελείως μονομερή και παραποιημένη εικόνα για το τι πραγματικά συμβαίνει, ακόμη και υπό το πρίσμα της εσωτερικής συνοχής και επικοινωνίας. Δεν θα ήταν λίγο εάν κάποιοι από εμάς, περιέγραφαν τη σχέση του ισραηλινού μιλιταριστικού κράτους, με τους νέους και τους πολίτες του, να καθορίζεται από την εργαλειοποίηση και αναλωσιμότητα των νέων. Στην αντιμετώπισή τους σαν εκτελεστικά όργανα, τα οποία διασφαλίζουν την παρουσία των ηγεμόνων, στην εξουσία. Σίγουρα θα ήταν λάθος να παρουσιάζουμε έναν ανθρώπινο λαό σαν ένα άβουλο, άψυχο υποχείριο, και να μην του αναλογείται κανένα μερίδιο ευθύνης, απλώς στην παρούσα προσέγγιση, επιχειρείται να ερμηνευθεί μέσα από τα δεδομένα, η στάση του συλλογικού ισραηλινού υποκειμένου, μέσα από τις πτυχές της ζωής του οι οποίες περιλαμβάνουν και ψήγματα αμφισβήτησης.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που αναφέρονται τόσο στη σελίδα αλλά και ευρύτερα από μια σειρά από μέσα όλα αυτά τα χρόνια ( ντοκιμαντέρ, πολεμικοί ανταποκριτές, επισκέπτες, κάτοικοι, οργανώσεις ) οι στρατιώτες εκτός από την ωμή δολοφονία και σωματική βία που ασκούν στον άμαχο παλαιστίνιο λαό, δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται η μακρόχρονη άσκηση ψυχολογικής βίας, περιθωριοποίησης, αποκλεισμού και ελέγχου εγκαθιδρύοντας ένα καθεστώς ανελευθερίας και πλήρους εξάντλησης μέσα στο οποίο κάθε προσπάθεια υγείους ανάπτυξης και εξέλιξης μια ανθρώπινης κοινωνίας, είναι εξαιρετικά δύσκολη, εάν όχι αδύνατη.
Ένα κομβικό σημείο επίσης, για τη διαμόρφωση του ισραηλινού κράτους ως έχει, είναι το εκπαιδευτικό σύστημα των ισραηλινών το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την στρατιωτική θητεία και με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η «ηθική υποχρέωση» των νέων απέναντι στην ιστορία των προγόνων του ολοκαυτώματος.
Παρατηρώντας, την πορεία του κράτους του Ισραήλ, της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, των τοποθετήσεων και της ευρύτερης στάσης, επιβεβαιώνει κανείς, πως αυτό που καθοδηγεί το κράτος αυτό είναι ο θρησκευτικός προσηλιτισμός, ο ιμπεριαλιστικός, αποικιοκρατικός προσανατολισμός και το μίσος. Όλα αυτά όπως απορρέουν και από τους Σιωνιστές προπάτορές τους, στους οποίους αναφέρονται ούκο λίγες φορές και βάση τους οποίους ‘’ντύνουν’’ το εθνικιστικό τους αφήγημα..Ακριβώς πάνω σε όλα αυτά τα ζητήματα, οι βετεράνοι στρατιώτες αποφάσισαν την δια ζώσης παρέμβαση στα σχολεία με σκοπό την ενημέρωση και την συζήτηση γύρω από όσα είχαν αποφασίσει ως σημαντικά.
Δημιουργείται έτσι η τρίπτυχη ταυτότητα του Ισραηλινού υποκειμένου η οποία έχει ως εξής: θύμα-πολίτης-στρατιωτης, Στην πρώτη φάση είναι η κατάσταση του θύματος, του υποκειμένου που δέχεται τη βία και είναι θύμα ανα πάσα στιγμή, στη συνέχεια έχουμε τον πολίτη, το υποκείμενο το οποίο αφυπνίζεται από την πολιτεία και την εκπαίδευση και βλέπει την πραγματική αλήθεια -όπως μας την περιγράφει αλληγορικά ο Πλάτωνας στο «Σπήλαιο» και τέλος συναντάμε το στάδιο του στρατιώτη- υπερασπιστή της αδικίας και της εκκαθάρισης προς τιμήν των προγόνων. Ο σκοπός είναι η κατοχή και η διαμονή στην τίμια, ιερή γη πατώντας επί πτωμάτων και καθαγιάζοντας όλα τα αίσχη και τον ανθρώπινο εξευτελισμό.
Επομένως το ζήτημα της εθνικής άμυνας, συνοχής και προστασίας ενέχει σημάδια αμφισβήτησης εκ των έσω και η κυβέρνηση Νετανιάχου, επιδιώκει να παρερμηνεύσει, να αποσιωπήσει τα στοιχεία αυτά. Ωστόσο, το προσωπικό κόστος και η πολιτική επιλογή που παίρνουν όσοι συμμετέχουν στο κίνημα αυτό, είναι σημαντικό και δείχνει πως οι ανθρώπινες αξίες και η δικαιοσύνη είναι τόσο δυνατές που μπορούν να φυτρώσουν παντού, ακόμη και σε ξερό στείρο και βρώμικο χώμα.
Η δράση της οργάνωσης επιτυγχάνει τη δράση της με την στήριξη των:
Ισπανική Υπηρεσία για τη Διεθνή Αναπτυξιακή Συνεργασία (AECID), η Κυβέρνηση του Καναδά μέσω του Προγράμματος Ειρήνης και Επιχειρήσεων Σταθεροποίησης (PSOPs), το Ίδρυμα Bertha, η Broederlijk Delen, CAFOD (Καθολική Υπηρεσία Ανάπτυξης στο Εξωτερικό), CCFD–Terre Solidaire, Dan Church Aid, Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Ισραήλ, Entraide et Fraternité, Ίδρυμα για την Ειρήνη στη Μέση Ανατολή (Foundation for Middle East Peace), Misereor, Ίδρυμα New Israel Fund, το Υπουργείο Εξωτερικών της Νορβηγίας, Ίδρυμα Rockefeller Brothers Fund, το Ίδρυμα Sigrid Rausing Trust, SIVMO, Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών της Ελβετίας, Trócaire, zivik, καθώς και αμέτρητοι ιδιώτες που έκαναν δωρεές κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους.
Πηγές: Breaking The Silence, Jewish Telegrapghic Agency (JTA)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου