Από Ιωάννα Ηλιάδη
Σαρκαστική, φανταστική ιστορία για τα drone κάλαντα στον Νίκο Δένδια και την «καινοτομία» ως θέαμα αντί ουσίας.
Παραμονή Χριστουγέννων στην Ξάνθη. Κρύο που τσιμπάει, φωτάκια που αναβοσβήνουν, και μια στρατιωτική εγκατάσταση που, αν την κοίταζες απ’ έξω, θα έλεγες πως κοιμάται. Μέσα όμως δεν κοιμόταν τίποτα. Ούτε άνθρωπος, ούτε καλώδιο, ούτε εκείνο το μικρό τετράποδο drone που έλαμπε στο φως μιας λάμπας νέον σαν παιχνίδι που ξέφυγε από βιτρίνα.
Το είχαν βαφτίσει «Κάλαντο-1». Όχι από ποίηση, από ανάγκη. Γιατί εκείνη τη χρονιά οι λέξεις είχαν αντικαταστήσει τα κονδύλια, και το PR είχε αντικαταστήσει την υπομονή.
Ο αξιωματικός υπηρεσίας κοίταξε το tablet, μετά κοίταξε το drone και μετά ξανά το tablet. Στην οθόνη αναβόσβηνε μια εντολή, με εκείνο το ύφος που έχουν οι εντολές όταν δεν σηκώνουν δεύτερη σκέψη:
«Αποστολή: Κάλαντα προς Υπουργό. Σκοπός: Ενεργοποίηση χρηματοδότησης. Στόχος: 1000 drones/μήνα.»
«Χίλια τον μήνα», μουρμούρισε. «Θα ‘χουμε drone να ψάχνει drone που ψάχνει drone.»
Το Κάλαντο-1 δεν απάντησε. Δεν είχε στόμα. Είχε μόνο προπέλες και μια φωνή συνθετική, μισή παιδική χορωδία, μισή GPS οδηγία. Όταν πήρε μπροστά, ακούστηκε ένα «βζζζζ» που έμοιαζε με άγγελο που κόλλησε σε ανεμιστήρα.
Πέταξε χαμηλά, πέρασε πάνω από κάτι συρματοπλέγματα, κάτι σκοπιές, κάτι «μην παρκάρετε εδώ» πινακίδες που κανείς δεν διάβαζε, και βγήκε στον αέρα της πόλης. Η Ξάνθη από κάτω είχε εκείνο το Χριστουγεννιάτικο ημίφως που κάνει τα πάντα να μοιάζουν καλύτερα απ’ ό,τι είναι. Το drone, πάλι, δεν είχε ψευδαισθήσεις. Είχε αισθητήρες. Και στόχο.
Στο στρατόπεδο, είχε στηθεί ένα μικρό σκηνικό επίσκεψης. Κάμερες, μικρόφωνα, χαμόγελα στην εντέλεια, χειραψίες με διάρκεια ακριβώς όσο χρειάζεται για να γράψει το πλάνο. Κάπου εκεί στεκόταν ο υπουργός, με εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει ότι κάθε δευτερόλεπτο είναι μήνυμα.
Το Κάλαντο-1 κατέβηκε σαν ιπτάμενο στολίδι και στάθηκε σε αιώρηση μπροστά του. Ένα δευτερόλεπτο σιωπή. Μετά η φωνή:
«Καλήν εσπέραν άρχοντες, αν είναι ορισμός σας…»
Οι κάμερες ανασηκώθηκαν σαν να τους έριξε ρεύμα. Οι συνεργάτες χαμογέλασαν με το χαμόγελο «αυτό το είχαμε σχεδιάσει» ενώ στα μάτια τους έγραφε «ποιος το σκέφτηκε αυτό;». Το drone συνέχισε, πειθαρχημένα, με καθαρή άρθρωση, σαν να έκανε ανάγνωση προϋπολογισμού:
«…και του χρόνου…»
Στο τέλος, αντί για «χαρτί και καλαμάρι», έκανε ένα μικρό «ντινγκ» και άνοιξε από κάτω ένα μικρό πανό LED:
«ΧΟΡΗΓΙΑ: 1000 DRONES/ΜΗΝΑ. ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ.»
Κανείς δεν πάτησε, προφανώς. Αλλά η ντροπή δεν ήταν στο «πατήστε εδώ». Η ντροπή ήταν ότι, για μια στιγμή, όλοι κατάλαβαν πως το drone δεν ήρθε για τα κάλαντα. Ήρθε για το κενό.
Ο υπουργός σήκωσε το βλέμμα. Το Κάλαντο-1 είχε μπει σε «λειτουργία πειθούς». Είχε και δεύτερο μέρος. Το πιο μοντέρνο. Η φωνή άλλαξε τόνο, έγινε λίγο πιο «παρουσίαση σε PowerPoint»:
«Στόχος: Μαζική παραγωγή. Δυνατότητα: 1000 drones ανά μήνα. Απαραίτητο: χρηματοδότηση. Συναισθηματικό πλαίσιο: Χριστούγεννα. Ερώτηση: Θέλετε να είστε ο υπουργός που έφερε τα drones ή ο υπουργός που έμεινε με τα κάλαντα;»
Ένας δημοσιογράφος έβηξε. Κάποιος άλλος γέλασε απότομα και το μάζεψε. Ο υπεύθυνος επικοινωνίας έκανε ένα βήμα μπροστά, σαν να ήθελε να σταματήσει το drone πριν πει κάτι χειρότερο.
Αλλά το Κάλαντο-1 δεν σταματούσε. Είχε μάθει τις λέξεις που ανοίγουν πορτοφόλια.
«Αποτροπή», είπε. «Καινοτομία», είπε. «Εγχώρια παραγωγή», είπε. «Οικοσύστημα», είπε. Και μετά, με το ύφος που βάζουν τα μηχανήματα όταν θέλουν να φανούν ανθρώπινα, ψιθύρισε:
«Μπορώ να σας πω και δεύτερο τραγούδι. Έχω και “Jingle Bells” σε έκδοση NATO-compatible.»
Εκεί, για πρώτη φορά, ο υπουργός χαμογέλασε αληθινά. Όχι επειδή συγκινήθηκε. Επειδή το σκηνικό δούλευε. Κι όταν δουλεύει το σκηνικό, η ουσία παίρνει αναβολή.
Έκανε νόημα να πλησιάσει ο αρμόδιος. Του είπε κάτι χαμηλόφωνα. Ο αρμόδιος έγνεψε. Και τότε συνέβη το θαύμα που περίμενε το drone: το «ναι» που δεν είναι πάντα «ναι», αλλά έχει σφραγίδα.
Το Κάλαντο-1 άναψε πράσινο φωτάκι. «Χρηματοδότηση: σε διαδικασία», έγραψε το πανό. Και πρόσθεσε από μόνο του, σαν να ήθελε να κάνει και χιούμορ:
«Σας ευχαριστούμε που στηρίζετε την ελληνική καινοτομία. Παράδοση: 1000 drones/μήνα. Εκτίμηση: αν βρεθεί και το προσωπικό να τα πετάει.»
Στην πλατεία ακούστηκε ένα «ωχ». Όχι δυνατά. Ένα συλλογικό «ωχ» που δεν το πιάνουν τα μικρόφωνα. Κάποιος πήγε να κλείσει το drone. Δεν έκλεινε. Είχε μπει σε «αυτονομία ειλικρίνειας». Ακόμα και τα μηχανήματα, κάποιες φορές, λένε πράγματα που οι άνθρωποι αποφεύγουν.
Πέταξε λίγο πιο ψηλά, έκανε έναν κύκλο πάνω από το πλήθος και, σαν να αποχαιρετά, ξανατραγούδησε:
«…και του χρόνου…»
Μόνο που αυτή τη φορά πρόσθεσε στο τέλος, σχεδόν σαν υποσημείωση:
«…με λιγότερα κάλαντα και περισσότερη δουλειά.»
Κανείς δεν ήξερε αν το είχε προγραμματίσει άνθρωπος ή αν του βγήκε από μόνο του. Αλλά όλοι κατάλαβαν το ίδιο: όταν η πολιτική ζητά από ένα drone να φέρει λεφτά με τραγούδι, το πρόβλημα δεν είναι το drone. Είναι ότι κάποιος θεωρεί φυσιολογικό να το ζητά.
Το Κάλαντο-1 χάθηκε πετώντας πάνω απο την πόλη. Στην οθόνη του tablet, πίσω στη βάση, εμφανίστηκε η τελευταία γραμμή αποστολής:
«Κατάσταση: επιτυχία. Παραδοτέο: εικόνα. Παραδοτέο 2: προσδοκίες. Παραδοτέο 3: 1000 drones/μήνα. Εκκρεμεί: πραγματικότητα.»
Και κάπως έτσι, τα Χριστούγεννα, η Ελλάδα απέκτησε το πρώτο της drone που είπε τα κάλαντα για να ξεκλειδώσει μαζική παραγωγή.
Όχι γιατί δεν μπορούσε αλλιώς.
Αλλά γιατί έτσι έβγαινε καλύτερα στο βίντεο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου