Με διαμαρτυρίες, αναρτήσεις πανό και δυναμική πορεία στην Ισραηλινή πρεσβεία και στο ΥΠΕΞ, το κίνημα στάθηκε δίπλα στους βασανισμένους ακτιβιστές/στριες. Είμαστε περήφανοι/ες που ξεμπρόστιασαν ξανά το κράτος-δολοφόνο και ανέδειξαν τους βασανισμούς που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι/ες στις ισραηλινές φυλακές.
Πειρατικά ρεσάλτο, παράνομες απαγωγές, βασανισμοί… Αυτό είναι το Ισραήλ, αυτοί είναι κι οι σύμμαχοί του. Το σκηνικό βίας απέναντι στον Στόλο Global Sumud Flotilla ξεκίνησε με την απαγωγή των πρώτων ακτιβιστών στις 29 Απριλίου στα ανοιχτά της Κρήτης και την παρατεταμένη κράτηση των Τιάγκο Άβιλα και Σαΐφ Αμπουκεσέκ στο Ισραήλ. Συνεχίστηκε στις 18-19 Μάη με την απαγωγή των υπόλοιπων περίπου 430 αγωνιστών/στριών και τη μεταφορά τους στο Ισραήλ. Ολοκληρώθηκε, με τη δημοσίευση εμετικών βίντεο από τον επίσημο λογαριασμό του ακροδεξιού υπουργού Εθνικής Ασφαλείας Μπεν Γκβιρ, ο οποίος συνοδεία σωματοφυλάκων επιτέθηκε φραστικά στους απαχθέντες, μόνο και μόνο για να μην μπορέσει να τραβήξει ένα βίντεο πάνω από τρία δευτερόλεπτα χωρίς οι ακτιβιστές να φωνάζουν «Free Palestine».
Πόσοι νόμοι να καταπατήθηκαν, άραγε, μέσα σε λίγες ημέρες από τη φασιστική οντότητα του Ισραήλ; Πόσους να καταπάτησε η Ελλάδα και η Κύπρος που αρνήθηκαν να επέμβουν στις Ζώνες Έρευνας και Διάσωσης στην πρώτη και δεύτερη περίπτωση, αντίστοιχα;
Το Ισραήλ έχει «χρυσοπληρώσει» το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει στη Μεσόγειο και στα διεθνή ύδατα. Οι ηγέτες της Ελλάδας, της Κύπρου και της ΕΕ το προσκυνούν, έχοντας γεμάτες τις τσέπες από τα ματωμένα λεφτά του. Όχι, όμως, οι λαοί!
Πολιτική νίκη – Ούτε κύμα πίσω!
Η προπαγάνδα, οι απειλές, οι εμπειρίες βασανισμών από προηγούμενες αποστολές δεν πτόησαν τους αλληλέγγυους/ες απ’ το να ταξιδέψουν προς τη Γάζα. Όσοι μίλαγαν -από την άνεση του καναπέ τους- για φλοτίλες των selfie και για «θαλάσσιο τουρισμό», ρωτώντας «γιατί δεν πάτε στην Ουκρανία» (λες και πήγαν ποτέ εκείνοι) γρήγορα άλλαξαν το αφήγημά τους. Το Global Sumud Flotilla έγινε ο επικίνδυνος στόλος της Χαμάς… Η προπαγανδιστική μηχανή προσπάθησε να στρώσει το έδαφος για τα βασανιστήρια και την κακομεταχείριση που συνειδητά ακολούθησε το Ισραήλ. Ο Στόλος έδειξε αυτό που πραγματικά ήταν όλα αυτά τα χρόνια: μία δυναμική πολιτική και κοινωνική πρωτοβουλία που δεν διστάζει να τα βάλει με το κράτος-δολοφόνο, παρά τους κινδύνους και τις απειλές. Το «Free Palestine» της Ιρλανδέζας ακτιβίστριας στα μούτρα του Μπεν Γκβιρ και το «θα προτιμούσα να πεθάνω από το να γυρίσω πίσω» ακτιβίστριας από το Βιετνάμ, αποτυπώνουν το πολιτικό βάθος ανθρώπων που παλεύουν σθεναρά και στο πεδίο απέναντι στη γενοκτονία. Μάλιστα, η κατακραυγή μετά τη δημοσίευση των βασανισμών επέφερε τεράστιο πλήγμα στην πολλών εκατομμυρίων δολαρίων εκστρατεία δημοσίων σχέσεων του Ισραήλ, γνωστή ως «Hasbara».
Οι μάσκες (ξανά-)έπεσαν
Οι αγωνιστές/στριες του Στόλου γνώριζαν και είχαν εκπαιδευτεί για τα όσα αντιμετώπισαν στις φυλακές και τα μεταγωγικά. Οι εικόνες που έκαναν το γύρο του κόσμου, όμως, άλλαξαν και επίσημα -μία και καλή το αφήγημα του Ισραήλ. Η «μοναδική δημοκρατία» της περιοχής έδειξε πως στην πραγματικότητα συμπεριφέρεται σαν μία ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία που αγνοεί βασικά ανθρώπινα δικαιώματα απέναντι σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται απέναντι στις επεκτατικές πολιτικές της. «Οι Ισραηλινοί είναι σύμμαχοι με τους Έλληνες». Όχι! Το κράτος του Ισραήλ συμμαχεί μόνο με όσους στηρίζουν ή υποτάσσονται στα σχέδιά του. Ο Σιωνισμός είναι μία επιθετική, ακραία ρατσιστική ιδεολογία που δεν διαχωρίζει τους αντιπάλους τους σε Μουσουλμάνους, Χριστιανούς ή Εβραίους, παρά μόνο σε φίλους ή εχθρούς. Όποιος/α, μετά τις τελευταίες εικόνες δεν βλέπει το παραπάνω, είτε δικαιολογεί τον εαυτό του που κλείνει τα μάτια μπροστά σε μία γενοκτονία, είτε θαυμάζει το μοντέλο άσκησης πολιτικής του Ισραήλ και θέλει να το μιμηθεί.
Όταν ντράπηκε η ντροπή
ΕΕ, Ελλάδα, Κύπρος ξεπέρασαν τον εαυτό τους στην υποτέλεια, στον απόηχο των βασανιστηρίων των μελών του Στόλου. Καμία επίσημη κύρωση, καμία σκέψη για πάγωμα συμφωνιών, καμία έμπρακτη καταδίκη, παρά μόνο άκρως «χλιαρά» διαβήματα. Ας σκεφτούμε, μόνο, πώς θα αντιδρούσαν αν πολεμικό ναυτικό άλλης δύναμης σουλάτσαρε στα νερά της Μεσογείου, απαγάγοντας (μεταξύ άλλων) Ευρωπαίους πολίτες κι ύστερα ανέβαζε βίντεο όπου τους βασάνιζε;
Μάλιστα, η Ελλάδα καθυστέρησε να προβεί σε διάβημα, μάλλον καθώς περίμενε να «πάρει γραμμή» από τον Νετανιάχου, ενώ δεν τόλμησε καν να ζητήσει εξηγήσεις από τον ισραηλινό «πρέσβη». Η δε Κύπρος, στην ανακοίνωσή της έκανε ειδική μνεία, στις δηλώσεις Ισραηλινών πολιτικών, που καταδίκασαν (ξανά άκρως χλιαρά) τον Μπεν Γκιβρ, ο οποίος παραμένει στη θέση του!
Το Ισραήλ σημείο αναφοράς της σύγχρονης Δεξιάς
Μπορεί αρκετοί υποστηρικτές του Ισραήλ στο δημόσιο λόγο να μην σχολίασαν -σκόπιμα- τα έκτροπα στις φυλακές, πλέον είναι, όμως, ηλίου φαεινότερον πως η μιλιταριστική συγκρότηση της οντότητας, η ποινικοποίηση άλλων θρησκειών και ιδεολογιών, και η συσπείρωση της ισραηλινής κοινωνίας σε ένα εθνικό αφήγημα ανωτερότητας, αποτελούν σημεία θαυμασμού της σύγχρονης δεξιάς και ακροδεξιάς. Η λογική «θαυμάζω το Ισραήλ επειδή είναι σοβαρό κράτος» στην πραγματικότητα μεταφράζεται σε «θαυμάζω το Ισραήλ επειδή εξολοθρεύει τους αντιπάλους του». Γι αυτό και η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και πολλές της ΕΕ, στην πορεία μετάβασης στην πολεμική οικονομία, ασπάζονται πολλές πλευρές λειτουργίας της ισραηλινής οντότητας (στράτευση γυναικών, επένδυση σε πολεμικά δόγματα, ποινικοποίηση της πολιτικής διαφωνίας κλπ). Το γεγονός, πως η κυβέρνηση συζητάει για επιστροφή της ελληνικής αποστολής με πούλμαν από την Τουρκία στην Αλεξανδρούπολη, δείχνει -όχι μόνο την υποτακτικότητα προς το Ισραήλ- αλλά τη διάθεση που δείχνει να εκδικηθεί όποιον εναντιώνεται στα «εθνικά» (στην πράξη καπιταλιστικά) συμφέροντα. Το γεγονός πως δεξιοί και ακροδεξιοί κύκλοι -με έντονο ιστορικό αντισημιτισμού- θαυμάζουν τόσο πολύ το Ισραήλ, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες οπορτουνιστικές μεταστροφές στην παγκόσμια πολιτική ιστορία.
Τα μάτια στην Παλαιστίνη
«Η Μεσόγειος δεν ανήκει στο Ισραήλ». Από την πρώτη μέρα της απαγωγής ξεκίνησαν μαχητικές συγκεντρώσεις. Δεκάδες σωματεία και φορείς διαδήλωσαν την Παρασκευή σε μία πολύ μαζική πορεία κατά της απαγωγής και του βασανισμού των πληρωμάτων. Ο Στόλος πέτυχε και σε αυτό το επίπεδο. Ο κόσμος ξαναβγήκε στους δρόμους και φώναξε για μία ελεύθερη Παλαιστίνη. Στη δημόσια σφαίρα όλοι σκέφτηκαν το ίδιο πράγμα: «Εάν κάνουν αυτά στην κάμερα σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς πολίτες, τι κάνουν στους φυλακισμένους Παλαιστίνιους/ες». Τα μάτια της ανθρωπότητας έπεσαν ξανά στις θυσίες, τα βάσανα αλλά και την ηρωική αντίσταση του λαού-γίγαντα της Παλαιστίνης. Αυτός ήταν ο στόχος!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 16-17 Μαΐου 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου