Η ανατροπή ενός καταμαράν στα ανοιχτά της κατεχόμενης Κερύνειας ξέβρασε μια αποκρουστική χαιρεκακία, που βαφτίζει την κτηνωδία «πατριωτισμό».
Ένα καταμαράν με 267 επιβαίνοντες ανατράπηκε ανοιχτά της κατεχόμενης Κερύνειας. Έως τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, τουλάχιστον 8 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 23 αγνοούνται, ενώ οι υπόλοιποι έχουν διασωθεί. Την ώρα που τα σωστικά συνεργεία ανέσυραν ανθρώπους από τη θάλασσα και οικογένειες περίμεναν να μάθουν αν οι δικοί τους ζουν, το ελληνόφωνο διαδίκτυο γέμισε μισαλλόδοξα σχόλια του τύπου «καλά να πάθουν», οι «τριτοκοσμικοί γείτονες μας», αναθεματισμούς κατά των μουσουλμάνων και υποσχέσεις για πογκρόμ. Ανάμεσα στους αγνοουμένους βρίσκονται ο εξάχρονος Μεχμέτ Ασάφ και η δωδεκάχρονη αδελφή του, Μιράι. Για ορισμένους από τους αυτόκλητους υπερασπιστές του τρίπτυχου «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», δεν ήταν δύο παιδιά που κινδύνευαν, αλλά «ροές των υπανθρώπων».
Και ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία, ορθώς -ανεξάρτητα από τους προφανείς διπλωματικούς υπολογισμούς- δήλωσε μέσω του Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης την ετοιμότητά της να συνδράμει άμεσα στην επιχείρηση με κάθε διαθέσιμο μέσο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκτυλισσόταν μια άλλη, πολύ σκοτεινότερη ιστορία. Άγνωστοι-γνωστοί μικρόψυχοι ζητούσαν ευθέως «θρησκευτικό ξεσκαρτάρισμα» της Ευρώπης, απελάσεις μουσουλμάνων και την άνοδο της Λεπέν, του AfD και του Φάρατζ, προσδοκώντας ότι θα νομιμοποιήσουν τους διωγμούς. Επικαλέστηκαν τον Διαφωτισμό για να δικαιολογήσουν διακρίσεις βάσει πίστης και την ευρωπαϊκή δημοκρατία για να ονειρευτούν όχλους που «παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους». Τόσο εύκολα η μνησικακία μετατρέπεται σε φασιστική προσδοκία μπροστά στα θύματα.
Η κρατική ανευθυνότητα δεν έχει σύνορα
Κυνική είναι η βεβαιότητα ότι, αν εφαρμόζονταν οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί, το «σαπιοκάραβο» δεν θα ταξίδευε και η τραγωδία θα είχε αποφευχθεί. Δίκαιο έχετε, στην Ελλάδα και στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπου ισχύει το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δεν πεθαίνουν άνθρωποι από κρατική ανεπάρκεια, παραλείψεις ή πλημμελείς ελέγχους. Εκτός από τους 57 νεκρούς στα Τέμπη, τους 104 στο Μάτι, τους 121 της «Ήλιος» στο Γραμματικό και τους 13 στο Μαρί. Εκτός από τους δύο ανθρώπους που σκοτώθηκαν τον Απρίλιο, όταν κατέρρευσε πολυκατοικία στη Γερμασόγεια της Λεμεσού. Εκτός από τον άνθρωπο που έχασε τη ζωή του προχθές στο Κάβο Γκρέκο, όταν το σκάφος που επέβαινε διαλύθηκε στα βράχια χωρίς να έχει εκδοθεί απαγόρευση απόπλου.
Τα παραδείγματα αυτά μεταφέρουν το βλέμμα στις ευθύνες των κρατικών μηχανισμών, των εταιρειών και των ελεγκτικών αρχών. Το κρίσιμο όριο δεν βρίσκεται ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κυπριακή Δημοκρατία και την Τουρκία και το ψευδοκράτος, αλλά ανάμεσα σε κράτη -ψεύτικα και μη- που ανακαλύπτουν την ευθύνη τους αφού μετρήσουν νεκρούς.
Η αλληλεγγύη ως πολιτική πράξη
Η αλληλεγγύη προς τα θύματα δεν αποτελεί παραχώρηση στον τουρκικό εθνικισμό, αλλά άρνηση να επιτρέψουμε στο δηλητήριο του εθνικισμού να καθορίζει την ηθική μας. Ίσως, μάλιστα, να είναι ένα μικρό βήμα προς την Κύπρο που ονειρευόμαστε: μια Κύπρο όπου η ζωή ενός ανθρώπου δεν ζυγίζεται με βάση τη θρησκεία, τη γλώσσα ή την πλευρά του οδοφράγματος στην οποία γεννήθηκε.ακρ
(Η φωτογραφία προέρχεται από το politeianews.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου