Από Armyvoice News
Ναυπηγεία Ελευσίνας: Νέο MoU για τρένα με κυβερνητική στήριξη. Το προηγούμενο με Attica οδήγησε σε ναυπήγηση στην Κίνα. Ποιος αναλαμβάνει το κόστος;
Η υπογραφή νέου Μνημονίου Συνεργασίας στα Ναυπηγεία Ελευσίνας στις 2 Φεβρουαρίου 2026, αυτή τη φορά για τη σιδηροδρομική βιομηχανία, συνοδεύτηκε από το γνώριμο αφήγημα της «ανάπτυξης» και της «εγχώριας παραγωγής».
Ο Όμιλος ONEX ανακοίνωσε ότι ιδρύει την ONEX Rolling Stock & Integrated Systems και υπέγραψε MoU με την κορεατική Sung Shin Rolling Stock Technology Ltd. (SSRST).
Το κείμενο του μνημονίου συνεργασίας που παρουσιάστηκε, παρουσία κυβερνητικών στελεχών και διπλωματών δεν είναι δεσμευτικό. Περιγράφει πλαίσιο συζητήσεων για συναρμολόγηση τροχαίου υλικού στην Ελλάδα, σταδιακή αύξηση εγχώριου περιεχομένου, συμμετοχή σε προγράμματα ανανέωσης και εκσυγχρονισμού του ελληνικού στόλου, καθώς και στόχο «περιφερειακού κόμβου» για κατασκευή, συντήρηση και υποστήριξη σιδηροδρομικών οχημάτων.
Και παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να δώσει πανηγυρικό χαρακτήρα, αυτό που μετρά είναι τι υπογράφεται όταν έρχεται η ώρα των συμβάσεων και των χρημάτων. Και εδώ υπάρχει ένα προηγούμενο που καίει.
Το «1 δισ.» του 2023 και οι υπουργοί στο κάδρο
Τον Δεκέμβριο του 2023 είχε παρουσιαστεί ως «ιστορική επενδυτική συμφωνία» Μνημόνιο Συνεργασίας ανάμεσα στην ONEX και την Attica Group. Η ανακοίνωση του υπουργείου Ανάπτυξης δεν άφηνε περιθώρια παρεξήγησης για τη θεσμική στήριξη: στην εκδήλωση εμφανίζονταν, μεταξύ άλλων, ο τότε υπουργός Ανάπτυξης Κώστας Σκρέκας, ο υπουργός Ναυτιλίας Χρήστος Στυλιανίδης, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Νίκος Παπαθανάσης, ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο πρέσβης των ΗΠΑ Τζορτζ Τσούνης.
Η κυβέρνηση φρόντισε να μιλάει για «εθνικό» πρότζεκτ, με δημόσια προβολή και υποσχέσεις για ναυπηγική δραστηριότητα στην Ελλάδα. Δύο χρόνια μετά, η πραγματικότητα ειναι διαφορετική.
Τα E-Flexer χτίζονται εκτός Ελλάδας
Στις 10 Ιανουαρίου 2026 το Newmoney περιέγραφε ότι το πρόγραμμα ναυπήγησης των δύο νέων πλοίων τύπου Stena E-Flexer προχωρά, αλλά η κατασκευή γίνεται στο ναυπηγείο CMI Jinling Weihai στην Κίνα και όχι στα ναυπηγεία Ελευσίνας. Η συμφωνία Attica Group – Stena RoRo βασίζεται σε σύμβαση γυμνής ναύλωσης (bare boat) 10ετούς διάρκειας, με δικαίωμα αγοράς μετά την πενταετία, ενώ αναφέρεται και option για έως δύο επιπλέον πλοία. Οι παραδόσεις τοποθετούνται για τον Απρίλιο και τον Αύγουστο του 2027.
Το Δημόσιο μαζεύει τα κομμάτια και πληρώνουν οι φορολογούμενοι
Στο μεταξύ, το κράτος κλήθηκε να διαχειριστεί τις συνέπειες στην απασχόληση. Οι πρώην εργαζόμενοι των ναυπηγείων, θα εργαστούν στο δημόσιο σε άλλες θέσεις. Η ΔΥΠΑ ανακοίνωσε την ανάρτηση των οριστικών πινάκων ειδικού προγράμματος απασχόλησης για 150 πρώην εργαζόμενους των Ναυπηγείων Ελευσίνας στον δημόσιο τομέα, με σχετική ενημέρωση στις 2 Φεβρουαρίου 2026.
Αυτό είναι το σημείο που κάνει το θέμα πολιτικό, όχι επιχειρηματικό. Η κυβέρνηση εμφανίζεται σε εκδηλώσεις, «ευλογεί» μνημόνια, προβάλλει επενδυτικά αφηγήματα, αλλά όταν το έργο δεν μένει εδώ, το Δημόσιο καταλήγει να απορροφά το κόστος, είτε ως ανεργία είτε ως «ειδικά προγράμματα».
Και τώρα «τρένα» με την ίδια συνταγή
Με αυτά τα δεδομένα, η ανακοίνωση για είσοδο της ONEX στον σιδηρόδρομο δεν μπορεί να διαβαστεί αποκομμένα. Το νέο MoU με την SSRST είναι επίσης μη δεσμευτικό. Περιγράφει «πλαίσιο συζητήσεων» και στόχους για εγχώριο περιεχόμενο.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι γίνονται συζητήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι, πολιτικά, έχει παγιωθεί ένα μοντέλο όπου η κρατική στήριξη εξαντλείται στην εικόνα, όχι στους όρους. Όταν δεν υπάρχουν δεσμευτικές ρήτρες για εγχώρια παραγωγή, όταν δεν συνδέονται οι «εθνικές στρατηγικές» με συμβάσεις, χρονοδιαγράμματα, ελάχιστο ποσοστό ελληνικής προστιθέμενης αξίας και συγκεκριμένες θέσεις εργασίας, τότε το αποτέλεσμα το αποφασίζει η αγορά με κριτήριο κόστος, ταχύτητα και χρηματοδότηση. Και η αγορά έχει ήδη δείξει προς τα πού κοιτά.
Αν η κυβέρνηση θέλει να παρουσιάζει την Ελευσίνα ως βιομηχανικό κόμβο, υπάρχει ένας απλός τρόπος να το αποδείξει: όχι με μνημόνια, αλλά με δεσμευτικά εργαλεία. Διαφορετικά, το πιθανότερο είναι να ξαναδούμε το ίδιο έργο, με άλλο σκηνικό: εξαγγελίες για «συναρμολόγηση στην Ελλάδα», ανακοινώσεις για «κόμβο στην Ανατολική Μεσόγειο» και, στο τέλος, παραγωγή εκτός χώρας, ενώ για τους εργαζόμενους η λύση θα συνεχίσει να περνά από προγράμματα και όχι από παραγγελίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου