Ο Υπουργός Άμυνας ανακοίνωσε ότι τα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού δεν πρέπει να ξεπερνούν τις 200 ημέρες πλεύσης ετησίως.
Και έχει δίκιο.
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να διατηρήσει φυσιολογική προσωπική και οικογενειακή ζωή όταν απουσιάζει περισσότερο από τους μισούς μήνες του χρόνου. Κανένας πατέρας. Καμία μητέρα. Κανένας σύζυγος.
Οι οικογένειες δεν συντηρούνται με διαταγές. Συντηρούνται με παρουσία.
Άρα, το όριο των 200 ημερών κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση.
Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι άλλο:
Πώς φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε πόσες ημέρες αντέχει ένας άνθρωπος στη θάλασσα πριν διαλυθεί η προσωπική και οικογενειακή του ζωή;
Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στις αποστολές.
Βρίσκεται κυρίως στο γεγονός ότι τα στελέχη φεύγουν.
Παραίτηση στην παραίτηση. Αποχώρηση στην αποχώρηση.
Και όσοι μένουν πίσω καλούνται να καλύψουν τα κενά, τις βάρδιες και τις υπηρεσίες.
Όταν λείπουν άνθρωποι από ένα πλοίο, δεν μειώνονται οι υποχρεώσεις. Απλώς μοιράζονται στους υπόλοιπους.
Γι' αυτό το πραγματικό ερώτημα δεν είναι οι 200 ημέρες. Είναι αν θα υπάρχουν άνθρωποι για να υπηρετήσουν τα σχέδια του σήμερα. Γιατί χωρίς προσωπικό δεν υπάρχουν ούτε πληρώματα, ούτε φρεγάτες, ούτε «Ατζέντα 2030».
Τα τελευταία χρόνια πολλοί απόφοιτοι ΑΣΣΥ αισθάνονται ότι η προσφορά τους δεν αναγνωρίζεται στον βαθμό που τους αναλογεί.
Ίσως υπερβάλλουν. Ίσως πάλι όχι.
Ας θυμηθούμε ορισμένα γεγονότα.
- Στην παραλαβή της φρεγάτας «Κίμων» έγινε αναφορά στον Κυβερνήτη και στο πλήρωμα. Πολλοί παρατήρησαν ότι δεν ακούστηκε ούτε μία φορά η λέξη «Υπξκος και Ανθστης».
- Στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2025, απόφοιτοι ΑΣΣΥ εξέφρασαν δημόσια παράπονα για την προβολή των σχολών τους, (παιδιά του λαού) βλέπετε.
- Κάθε φορά που η συζήτηση για τις Ένοπλες Δυνάμεις διεξάγεται χωρίς τη φωνή των Υπαξιωματικών, το αίσθημα της υποβάθμισης ενισχύεται.
- Βέβαια υπάρχει και η περίφημη φράση: «Καλή τύχη στα δικαστήρια».
Μια φράση που εξακολουθεί να αιωρείται στον δημόσιο διάλογο.
Αν θέλουμε Υπαξιωματικό με εκπαίδευση αντίστοιχη των ΑΣΕΙ, ευθύνες διοίκησης, εξέλιξη περιορισμένη και αποδοχές που δεν αντανακλούν το εύρος των καθηκόντων του, τότε δεν μιλάμε για μεταρρύθμιση.
Μιλάμε για θεσμική αντιστροφή ρόλων.
Ο βαθμός στις Ένοπλες Δυνάμεις δεν αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο.
Συνδέεται με την ιεραρχία, την ευθύνη, τις θέσεις διοίκησης, την εξέλιξη και τις αντίστοιχες υπηρεσιακές και οικονομικές συνέπειες.
Γι' αυτό πολλοί απόφοιτοι ΑΣΣΥ δεν ζητούν απλώς ισονομία.
Ζητούν αναγνώριση, ορατότητα και προοπτική.
Γιατί όταν δεν σε ακούνε, παύουν και να σε βλέπουν.
Πρώτα δεν ακούγεσαι. Μετά δεν φαίνεσαι. Στο τέλος αναρωτιούνται γιατί διαμαρτύρεσαι.
Όμως για εκείνους που υπηρέτησαν τριάντα χρόνια στην πρώτη γραμμή, η αναγνώριση δεν είναι θέμα εγωισμού.
Σεβασμός λέγεται και δεν κοστίζει, το τίμημα της απαξίωσης, όμως, κοστίζει ήδη.
Οι νέοι γυρίζουν την πλάτη στις στρατιωτικές σχολές, οι παραιτήσεις αυξάνονται. Το είχαμε πει καιρό πριν: η επιτυχία δεν θα κριθεί από όσους εισέρχονται στις σχολές, αλλά από όσους επιλέγουν να παραμείνουν.
Όταν η λύση που προβάλλεται μετά από δεκαετίες υπηρεσίας είναι μια «δεύτερη καριέρα», σύμφωνα με το γραφείο ευρέσεως εργασίας και την ευχέρεια στην υγειονομική περίθαλψη, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο τέλος της διαδρομής. Βρίσκεται σε όλη τη διαδρομή. Και κάπως έτσι χάνονται οι άνθρωποί του
Η λύση, λοιπόν, δεν είναι μόνο οι 200 ημέρες.
Η λύση είναι να πεισθεί ο νέος Υπαξιωματικός ότι έχει μέλλον, προοπτική, αξιοπρέπεια και λόγο να παραμείνει στην υπηρεσία.
Βάλτε πρώτα πληρώματα στα καράβια.
Μετά βάλτε πλαφόν στις ημέρες πλεύσης.
Κάθε παραίτηση αφαιρεί από το Ναυτικό κάτι που δεν αγοράζεται: εμπειρία. Η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει νέες φρεγάτες και νέα drones. Δεν μπορεί όμως να αγοράσει ανθρώπους με είκοσι χρόνια υπηρεσίας.
Διαφορετικά, το πρόβλημα δεν θα είναι οι 200 ημέρες.
Θα είναι τα πλοία που δυσκολεύονται να επανδρωθούν.
Τα πλοία δεν παραιτούνται. Οι άνθρωποι παραιτούνται.
Και αυτό είναι το πραγματικό καμπανάκι κινδύνου.
Γι' αυτό οι ΑΣΣΥ δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να είναι διαιρεμένες.
ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
Οι Στρατιωτικοί Παραιτούνται.
Γιατί;
Τα λεφτά δεν φτάνουν.
Η ενταντικοποίηση είναι τρελή.
Η πολεμική εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων σε βρώμικους πολέμους από την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή και Ασία είναι πρωτόγνωρη.
Καθημερινά ο στρατιωτικός συνειδητοποιεί ότι είναι αντικείμενο βίαιης εργασιακής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, Αναλώσιμος αλλά και Μισθοφόρος δολοφόνος για τα βρώμικα συμφέροντα των Ελλήνων εφοπλιστών και επιχειρηματιών, των Αμερικανών, των Ισραηλινών και της Ευρώπης του Πολέμου.
Οι εξεγέρσεις σε Γαλλία και Ιταλία, οι κινητοποιήσεις σε Ισπανία, Πορτογαλία, Βέλγιο έχουν τις ίδιες αιτίες, είναι εκδηλώσεις της οργής εργαζομένων και νεολαίας απέναντι στα αδιέξοδα που ορθώνουν στην ζωή μας να να κερδίζουν ακόμη περισσότερο οι πλούσιοι.
Θύματα της ίδια πολιτικής είναι και οι Στρατιωτικοί, που γίνονται θύτες όμως για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.
ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ λοιπόν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου