Αυτό που ενώνει τα δύο βιβλία είναι πως και οι δύο συγγραφείς είναι εξαιρετικά επικριτικοί απέναντι στο ευρωπαϊκό πείραμα. Για τον Ντελάντι όμως το μεγάλο στοίχημα παραμένει η δημιουργία μιας μεγα-κοινότητας με μετα-εθνικά χαρακτηριστικά, που να βασίζεται σε μια νέα αντίληψη της ιδιότητας του πολίτη. Θα μπορέσει άραγε η ευρωπαϊκή ιδέα να απελευθερωθεί από τα στενά όρια του εθνικού πλαισίου και τον σωβινισμό μιας «Ευρώπης-φρούριο»; Θα περάσουμε κάποτε σε μια νέα εποχή βαθύτερης πολιτικής σύγκλισης η οποία θα βάλει τέλος σε αυτό που ο Αντερσον αποκαλεί «καρτέλ αυτοπροστατευόμενων ευρωπαϊκών ελίτ»; Αυτή είναι η τελευταία ουτοπία, σύμφωνα και με τις πρόσφατες δηλώσεις του πρώην ρέμπελου Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Η παρούσα συγκυρία όπου οι συντηρητικές κυβερνήσεις της πλειοψηφίας της Ε.Ε. έδειξαν παροιμιώδη έλλειψη ετοιμότητας, μετατρέποντας την ελληνική κρίση σε ευρωπαϊκή, καθιστά αυτά τα ερωτήματα δραματικά επίκαιρα.
Μετά τις καταψηφίσεις του Ευρωσυντάγματος, το φιάσκο της Κοπεγχάγης και την πρόσφατη έλλειψη έμπρακτης αλληλεγγύης απέναντι στο ελληνικό πρόβλημα, η πίστη στην ευρωπαϊκή ιδέα κινδυνεύει να καταβαραθρωθεί μαζί με το ενιαίο νόμισμα. Τη στιγμή που πολλοί στην Ελλάδα κάνουν λόγο για το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης, μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για μια ριζική αλλαγή και του ίδιου του ευρωπαϊκού μοντέλου;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου