ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ

Τα Νέα

«Η μουνα μόνος, γύρω μου όμως έκαναν πως με γνώριζαν», έγραφε ο Γιασίν το 2000 στο ποίημα «Της Δάφνης ο αφέντης». Εκεί χρησιμοποιούσε και καραμανλίδικα (λέει λ.χ. σε έναν στίχο «Κέσκε όυλυμσυζλυκ οτύ γεόερμεσεγδι μεζαρήμ ιντζιδέ... ») διότι «μου αρέσει το παιχνίδι της γλώσσας και η πολλαπλή μεταφορική σημασία του, ψυχολογική και πολιτισμική· τα καραμανλίδικα λ.χ. μού επιτρέπουν να φωτίζω τη συνθήκη του “ενδιάμεσου”». Μπορεί λοιπόν να μην είναι ένας πολιτικά στρατευμένος συγγραφέας, όμως οι περισσότερες εμπειρίες που εμπνέουν την ποίησή του είναι συνδεδεμένες με πολιτικά γεγονότα. Το 1991 έγραφε λ.χ. «Ενα χωριό με εβδομήντα δυο κατοίκους ο Αρώδης/μέσα σ΄ αυτούς κι εγώ./ Πηγαίνω μ΄ όλους μαζί στην εκκλησία την Κυριακή/-είχα πατέρα καλό κεμαλιστή-/ ψηφίζω μ΄ όλους μαζί κομμουνιστές κι εγώ, προσεύχομαι/ μια στο Χριστό και μια στο Χριστόφια/ (...)/ τη θέα όμως μόνο εγώ κοιτώ» (μτφ. Ανθή Καρρά).

Η σημερινή «νεόπλουτη» Κύπρος, ή μάλλον η «δραματική μεταμόρφωση» της Κύπρου των παιδικών του χρόνων, πληγώνει τον Γιασίν. Οπως μού έγραψε, «η διχοτόμηση, και όλες οι εθνικιστικές κουβέντες και οι προκαταλήψεις εναντίον αλλήλων στις δυο κοινότητες, εξυπηρετούν ιδιωτικά, υλικά, συμφέροντα. Μόνο λοιπόν μια διεθνής πρωτοβουλία όπου θα συμμετέχουν και η Ελλάδα και η Τουρκία, θα βοηθούσε στην επανένωση του νησιού. Διότι όσοι λ.χ. κάνουν μπίζνες στον τουριστικό τομέα, άρα και οι πολιτικοί από πίσω τους, δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για τη λύση του Κυπριακού. Ο καταναλωτισμός, η διαφθορά, ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η κοινοτοπία έχουν εξαπλωθεί παντού. Ακόμα και οι αντιιμπεριαλιστικές κορόνες ενάντια στις διεθνείς πρωτοβουλίες ισοδυναμούν στην πράξη με σεχταρισμό, και καλλιεργούν τα πρωτόγονα τοπικιστικά ένστικτα με στόχο εντέλει το κέρδος. Οι Κύπριοι όμως αρέσκονται να κατηγορούν όλους τους άλλους για τα προβλήματά τους. Και δυστυχώς αυτό το κλίμα αντανακλάται στην πολιτιστική και λογοτεχνική ζωή». Πώς απαντά λοιπόν ένας συγγραφέας σ΄ αυτήν την κατάσταση; «Να σας πω την αλήθεια, δεν θέλω να γίνω η αντιπολίτευση σ΄ αυτόν τον πρωτόγονο τρόπο σκέψης. Αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να αυτοπροσδιορίζομαι αναφορικά με τις εθνικιστικές αθλιότητες γύρω μου, και δεν είναι γόνιμο να ασχολείται ένας συγγραφέας με τέτοια. Η Κύπρος είναι μικρή αλλά έχει μια πολύ πλούσια και κοσμοπολίτικη πολιτισμική κληρονομιά, όμως τα μυαλά των συγγραφέων είναι παγιδευμένα στο Κυπριακό. Μάλιστα. Το πνεύμα και η δημιουργικότητα των Κυπρίων βρίσκονται υπό κατοχή».