«…Για να ενισχύσουμε την διπλωματική μας αξιοπιστία και φερεγγυότητα πρέπει να μετέχουμε σε δραστηριότητες του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε, της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας οι οποίες ενδιαφέρουν όλους τους άλλους εταίρους.
Εάν η Ελλάδα δηλώνει ότι ενδιαφέρεται μόνο για τα δικά της θέματα και δεν ενδιαφέρεται για κανένα θέμα που έχει ευρύτερο κύκλο επιρροής χάνει αξιοπιστία και χάνει σε βαθμούς διπλωματικής πίεσης. Άρα προστατεύουμε τα εθνικά μας συμφέροντα συμμετέχοντας σ’αυτές τις αποστολές…» (Από την απάντηση του Ε. Βενιζέλου σε ερώτηση της εφημερίδας μας, στη συνέντευξη Τύπου-18/12/09 στη Βέροια σχετικά με τη συμμετοχή της χώρας μας σε «ειρηνευτικές αποστολές» του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε)
Να που και η «νέα» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δια στόματος του αρμόδιου Υπουργού Άμυνας απέδειξε πως για μία ακόμη ότι φορά οι κυβερνήσεις μπορεί ν’ αλλάζουν όμως το κύριο στην εξωτερική-αμυντική μας πολιτική που είναι η υποταγή στις επιταγές της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» όπως την αντιλαμβάνονται ΝΑΤΟ και Ε.Ε, παραμένει.
Τόνισε μάλιστα ότι τα «εθνικά» συμφέροντα ταυτίζονται με αυτά του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε που προκειμένου να «χρυσώσει» την υποταγή!
Η ιστορία είναι παλιά και δυστυχώς συνεχίζεται πλήττοντας βάναυσα την εθνική ανεξαρτησία της χώρας, την ειρήνη, τις φιλικές σχέσεις που πρέπει να έχουμε με άλλες χώρες, την οικονομία…
Οι λεγόμενες «ειρηνευτικές αποστολές» τείνουν ν’ αποτελούν μια βασική προτεραιότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η συμμετοχή και εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτές είναι στην ουσία το «εισιτήριο» για την είσοδο της χώρας στους νέους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τη διεκδίκηση μιας καλύτερης θέσης στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό γίγνεσθαι, που θα αξιοποιήσουν ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα που διεκδικούν μερίδιο από τη λεία της λεηλασίας των χωρών που έχουν μπει στο στόχαστρο των ιμπεριαλιστών. Αυτή είναι η ουσία και δεν αλλάζει όσα επιχειρήματα περί του αντιθέτου χρησιμοποιούνται.
Ας δούμε ορισμένες πλευρές:
1. Η ελληνική συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους έχει προϊστορία. Είναι μια παράλληλη πορεία με αυτή της ένταξης και της ενσωμάτωσης της Ελλάδας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αρχίζοντας από τη συμμετοχή στη διεθνή ιμπεριαλιστική επέμβαση για την κατάπνιξη της νεαρής τότε Οχτωβριανής Επανάστασης, όταν η Ελλάδα του Βενιζέλου έστειλε το 1919 μεγάλο εκστρατευτικό σώμα στη λεγόμενη Ουκρανική Εκστρατεία. Η επόμενη μεγάλη ιμπεριαλιστική επέμβαση με ελληνική συμμετοχή ήταν ο πόλεμος στην Κορέα στις αρχές της δεκαετίας του ‘50. Στο διάστημα 1950-1955, που διαρκεί η ελληνική παρουσία στην Κορέα (αν και ο πόλεμος τελείωσε τον Ιούλη του ‘53 με την υπογραφή συνθηκών ανακωχής), στάλθηκαν εκεί 669 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί και 9.586 οπλίτες του ελληνικού στρατού, σύνολο, δηλαδή, ανδρών 10.225. Στάλθηκαν, επίσης, 7 αεροσκάφη και στη συνέχεια άλλα 2 για αναπλήρωση απωλειών. Ηταν μια αποστολή ντροπής που, πέραν των άλλων, στοίχισε και σε αίμα. Αναλυτικότερα, οι απώλειες του στρατού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ήταν 183 νεκροί και 610 τραυματίες και οι απώλειες της αεροπορίας 12 νεκροί και 4 αεροσκάφη.Από τότε και μέχρι τη δεκαετία του ‘90 οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις δεν είχαν ανάλογες «ευκαιρίες», για να φθάσουμε στους νεοταξικούς πολέμους και τη λεγόμενη αντιτρομοκρατική εκστρατεία των ΗΠΑ, όπου η συμμετοχή στις λεγόμενες ειρηνευτικές αποστολές έχει μπει στην ημερήσια διάταξη.
2 Η πρώτη πολεμική αποστολή ελληνικών στρατευμάτων εκτός συνόρων, μετά τον πόλεμο της Κορέας, ήταν στη Σομαλία το διάστημα Φλεβάρης 1993 - Φλεβάρης 1994. Πρόκειται για την πρώτη πολυεθνική ιμπεριαλιστική επέμβαση μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Η Ελλάδα συμμετείχε με δύναμη 110 στρατιωτικών, ανάμεσα στους οποίους και ο μόνιμος λοχίας , συμπατριώτης μας Μιχάλης Σούμπουρος, 22 χρόνων, που άφησε την τελευταία πνοή του στην αφρικανική αυτή χώρα. Η όλη επιχείρηση κατέληξε σε φιάσκο για τις «συμμαχικές δυνάμεις» και οι τελευταίοι Αμερικανοί αποχώρησαν κακήν κακώς μέχρι τις αρχές του 1995. Με το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας μετά το 1991, αποφασίζεται η σύσταση από το ΝΑΤΟ Πολυεθνικής Στρατιωτικής Δύναμης με ζώνη ευθύνης τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη και με την ονομασία IFOR (Implementation Force - Δύναμη Επιβολής Ειρήνης). Το ΚΥΣΕΑ αποφασίζει τη συμμετοχή της Ελλάδας. Η ΕΛΔΥΒ, επιπέδου Λόχου, αρχικά αποτελούνταν από 6 Διμοιρίες συνολικής δύναμης 280 ανδρών. Ακολούθως έμεινε ένας Λόχος Διοικήσεως, ένας Λόχος Μεταφορών και μία Διμοιρία Υγειονομικού με σύνολο 155 ανδρών και 119 οχημάτων. Στο πλαίσιο της πολυεθνικής δύναμης FMP (Multinational Protection Force), που συγκροτήθηκε για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση μετά την «εξέγερση των πυραμίδων» στην Αλβανία το 1997, η Ελλάδα συμμετείχε από τις 16 Απρίλη 1997 με την Ελληνική Δύναμη Αλβανίας (ΕΛΔΑΛ). Η Ελλάδα κατά τη διάρκεια των αεροπορικών βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας δε συμμετείχε άμεσα με στρατιωτικές δυνάμεις ή μέσα, βέβαια παρείχε καθοριστικές διευκολύνσεις στις δυνάμεις που βομβάρδιζαν και για τη διέλευση δυνάμεων και μέσων που κινούνταν προς τα Σκόπια, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την εφαρμογή του σχεδίου «JOINT GUARDIAN» (Ανάπτυξη Ειρηνευτικής Πολυεθνικής Δύναμης στο Κοσσυφοπέδιο) το οποίο και ενέκρινε το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο στις 10 Ιούνη 1999.Στην Πολυεθνική Δύναμη, ονομάστηκε Δύναμη Κοσσυφοπεδίου (KOSOVO FORCE-KFOR), το ΚΥΣΕΑ στις 11 Ιούνη 1999 αποφάσισε τη συμμετοχή Ελληνικής Δύναμης, επιπέδου Ταξιαρχίας, με την ονομασία Ελληνική Δύναμη Κοσσυφοπεδίου (ΕΛΔΥΚΟ). Ελληνική Δύναμη Σκοπίων (ΕΛΔΥΣ). Η ΕΛΔΥΣ άρχισε να συγκροτείται ως δύναμη την 24η Ιούνη 2001 και δύο μήνες αργότερα αναχώρησε για τα Σκόπια για την εκτέλεση της αποστολής της. Είχε στη διάθεσή της δύο Μηχανοκίνητους Λόχους, ένα Λόχο Υποστηρίξεως και ένα Λόχο Διοικήσεως. Υστερα από απόφαση του ΚΥΣΕΑ, η Ελλάδα συμμετείχε στην αποστολή του ΝΑΤΟ με την κωδική ονομασία «Αναγκαία Συγκομιδή».
Η Ελλάδα αμέσως μετά την κήρυξη από τους Αμερικανούς στις 11 Σεπτέμβρη 2001 του παγκόσμιου «αντιτρομοκρατικού» πολέμου έσπευσε να δηλώσει τη συμμετοχή της σ’ αυτόν διαθέτοντας ό,τι της ζήτησαν. Η κήρυξη του πολέμου, δύο μήνες μετά, κατά του Αφγανιστάν και η ισοπέδωση της χώρας αυτής, με πρόσχημα την εξόντωση του Μπιν Λάντεν, συνοδεύτηκε με αποστολή πολυεθνικής δύναμης στην οποία συμμετέχει και η Ελλάδα.
3. Ο κατάλογος που προαναφέρθηκε θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερος. Να σημειωθεί ότι συνολικά, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ, αυτή την περίοδο 2.100 στελέχη των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων υπηρετούν στις ανά τον κόσμο ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις, ενώ σημαντικός είναι ο αριθμός των μέσων και των οπλικών συστημάτων που έχουν διατεθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το Πολεμικό Ναυτικό σε μόνιμη βάση έχουν διατεθεί πέντε βασικές μονάδες (φρεγάτες, υποβρύχια κλπ). Το συνολικό κόστος γι’ αυτές τις αποστολές ξεπερνάει σε ετήσια βάση τα 300 εκατομμύρια ευρώ και αυτό αφορά μόνο στις λειτουργικές δαπάνες. Η ουσία όμως παραμένει: Η ενεργητική συμμετοχή της κυβέρνησης στην ιμπεριαλιστική δράση, συνεπικουρούμενης και από τη ΝΔ, είναι το τίμημα, που δίνει η άρχουσα τάξη, χωρίς βέβαια να το πληρώνει η ίδια, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, στη διαπλοκή της με το ξένο κεφάλαιο. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση, όπως άλλωστε και για την προηγούμενη κυβέρνηση, δεν είναι η ενίσχυση του ρόλου των Ενόπλων Δυνάμεων ως παράγοντα αποτροπής εξωτερικών απειλών και ως δύναμης προστασίας των συνόρων - αυτά αποτελούν τα προσχήματα - αλλά η όσο το δυνατόν καλύτερη ανταπόκριση στα νεοταξικά κελεύσματα. Θέλουν τις Ενοπλες Δυνάμεις εισιτήριο για την όλο και πιο βαθιά εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τη διεκδίκηση ακόμα πιο ενεργού ρόλου στο πλευρό των θυτών των λαών, των ιμπεριαλιστών, με την προσδοκία αποκόμισης οικονομικών οφελών για λογαριασμό της ντόπιας πλουτοκρατίας.
Ολο το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούνται να λειτουργήσουν οι Ενοπλες Δυνάμεις, όπως το αμυντικό δόγμα, η δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, οι εξοπλισμοί, αλλά και η εκπαίδευση των στελεχών τους, καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις κατευθύνσεις του ΝΑΤΟ. Μάλιστα, σε επίπεδο δόγματος και σχεδιασμού για τις «απειλές του μέλλοντος» που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν οι Ενοπλες Δυνάμεις, αυτές, σύμφωνα με διάφορες εξαγγελίες που κατά καιρούς έχουν γίνει, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό μια απλή μετάφραση των σχετικών ΝΑΤΟικών κειμένων
4. Από τον πόλεμο της Κορέας μέχρι σήμερα είναι η ίδια λογική, οι ίδιες επιδιώξεις. Οι τεράστιες ομοιότητες εκείνων των γεγονότων με τα σημερινά, είναι ολοφάνερες, αν και ο ιμπεριαλισμός έγινε ακόμα πιο επιθετικός, λόγω ανατροπής του σοσιαλισμού.
Τότε, είπαν στον ελληνικό λαό, ότι η Ελλάδα οφείλει να στείλει στρατό στην Κορέα, γιατί έτσι υπερασπίζεται και τον εαυτό της, που κινδυνεύει από τον επεκτατισμό του κομμουνισμού!!! Τώρα λένε ακριβώς τα ίδια, μόνο που βάζουν τη λέξη «τρομοκρατία», αντί της λέξης «κομμουνισμός». Και τότε η Ελλάδα είχε βάσεις και τώρα αποτελεί ένα ιμπεριαλιστικό ορμητήριο. Τότε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κατά της Κορέας έγινε για λόγους στρατηγικούς, πολιτικούς, οικονομικούς. Για τους ίδιους λόγους γίνονται και τώρα οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι.
Σήμερα η εγκατάλειψη από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις του δόγματος υπεράσπισης των συνόρων, είναι στα πλαίσια της πλήρους προσαρμογής στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις υπέρ του νεοταξίτικου δόγματος περί διεθνούς «ασφάλειας» και «σταθερότητας».
Η απάντηση-απαίτηση του ελληνικού λαού όπως έχει εκφραστεί όλα τα προηγούμενα χρόνια είναι : Να επιστρέψουν τα ελληνικά στρατεύματα, κανένας Έλληνας φαντάρος έξω από τα σύνορα, για να απεγκλωβιστεί η Ελλάδα από τους επιθετικούς σχεδιασμούς !
ΠΗΓΗ Α.ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑΣ
Να που και η «νέα» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δια στόματος του αρμόδιου Υπουργού Άμυνας απέδειξε πως για μία ακόμη ότι φορά οι κυβερνήσεις μπορεί ν’ αλλάζουν όμως το κύριο στην εξωτερική-αμυντική μας πολιτική που είναι η υποταγή στις επιταγές της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» όπως την αντιλαμβάνονται ΝΑΤΟ και Ε.Ε, παραμένει.
Τόνισε μάλιστα ότι τα «εθνικά» συμφέροντα ταυτίζονται με αυτά του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε που προκειμένου να «χρυσώσει» την υποταγή!
Η ιστορία είναι παλιά και δυστυχώς συνεχίζεται πλήττοντας βάναυσα την εθνική ανεξαρτησία της χώρας, την ειρήνη, τις φιλικές σχέσεις που πρέπει να έχουμε με άλλες χώρες, την οικονομία…
Οι λεγόμενες «ειρηνευτικές αποστολές» τείνουν ν’ αποτελούν μια βασική προτεραιότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η συμμετοχή και εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτές είναι στην ουσία το «εισιτήριο» για την είσοδο της χώρας στους νέους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τη διεκδίκηση μιας καλύτερης θέσης στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό γίγνεσθαι, που θα αξιοποιήσουν ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα που διεκδικούν μερίδιο από τη λεία της λεηλασίας των χωρών που έχουν μπει στο στόχαστρο των ιμπεριαλιστών. Αυτή είναι η ουσία και δεν αλλάζει όσα επιχειρήματα περί του αντιθέτου χρησιμοποιούνται.
Ας δούμε ορισμένες πλευρές:
1. Η ελληνική συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους έχει προϊστορία. Είναι μια παράλληλη πορεία με αυτή της ένταξης και της ενσωμάτωσης της Ελλάδας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αρχίζοντας από τη συμμετοχή στη διεθνή ιμπεριαλιστική επέμβαση για την κατάπνιξη της νεαρής τότε Οχτωβριανής Επανάστασης, όταν η Ελλάδα του Βενιζέλου έστειλε το 1919 μεγάλο εκστρατευτικό σώμα στη λεγόμενη Ουκρανική Εκστρατεία. Η επόμενη μεγάλη ιμπεριαλιστική επέμβαση με ελληνική συμμετοχή ήταν ο πόλεμος στην Κορέα στις αρχές της δεκαετίας του ‘50. Στο διάστημα 1950-1955, που διαρκεί η ελληνική παρουσία στην Κορέα (αν και ο πόλεμος τελείωσε τον Ιούλη του ‘53 με την υπογραφή συνθηκών ανακωχής), στάλθηκαν εκεί 669 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί και 9.586 οπλίτες του ελληνικού στρατού, σύνολο, δηλαδή, ανδρών 10.225. Στάλθηκαν, επίσης, 7 αεροσκάφη και στη συνέχεια άλλα 2 για αναπλήρωση απωλειών. Ηταν μια αποστολή ντροπής που, πέραν των άλλων, στοίχισε και σε αίμα. Αναλυτικότερα, οι απώλειες του στρατού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ήταν 183 νεκροί και 610 τραυματίες και οι απώλειες της αεροπορίας 12 νεκροί και 4 αεροσκάφη.Από τότε και μέχρι τη δεκαετία του ‘90 οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις δεν είχαν ανάλογες «ευκαιρίες», για να φθάσουμε στους νεοταξικούς πολέμους και τη λεγόμενη αντιτρομοκρατική εκστρατεία των ΗΠΑ, όπου η συμμετοχή στις λεγόμενες ειρηνευτικές αποστολές έχει μπει στην ημερήσια διάταξη.
2 Η πρώτη πολεμική αποστολή ελληνικών στρατευμάτων εκτός συνόρων, μετά τον πόλεμο της Κορέας, ήταν στη Σομαλία το διάστημα Φλεβάρης 1993 - Φλεβάρης 1994. Πρόκειται για την πρώτη πολυεθνική ιμπεριαλιστική επέμβαση μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Η Ελλάδα συμμετείχε με δύναμη 110 στρατιωτικών, ανάμεσα στους οποίους και ο μόνιμος λοχίας , συμπατριώτης μας Μιχάλης Σούμπουρος, 22 χρόνων, που άφησε την τελευταία πνοή του στην αφρικανική αυτή χώρα. Η όλη επιχείρηση κατέληξε σε φιάσκο για τις «συμμαχικές δυνάμεις» και οι τελευταίοι Αμερικανοί αποχώρησαν κακήν κακώς μέχρι τις αρχές του 1995. Με το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας μετά το 1991, αποφασίζεται η σύσταση από το ΝΑΤΟ Πολυεθνικής Στρατιωτικής Δύναμης με ζώνη ευθύνης τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη και με την ονομασία IFOR (Implementation Force - Δύναμη Επιβολής Ειρήνης). Το ΚΥΣΕΑ αποφασίζει τη συμμετοχή της Ελλάδας. Η ΕΛΔΥΒ, επιπέδου Λόχου, αρχικά αποτελούνταν από 6 Διμοιρίες συνολικής δύναμης 280 ανδρών. Ακολούθως έμεινε ένας Λόχος Διοικήσεως, ένας Λόχος Μεταφορών και μία Διμοιρία Υγειονομικού με σύνολο 155 ανδρών και 119 οχημάτων. Στο πλαίσιο της πολυεθνικής δύναμης FMP (Multinational Protection Force), που συγκροτήθηκε για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση μετά την «εξέγερση των πυραμίδων» στην Αλβανία το 1997, η Ελλάδα συμμετείχε από τις 16 Απρίλη 1997 με την Ελληνική Δύναμη Αλβανίας (ΕΛΔΑΛ). Η Ελλάδα κατά τη διάρκεια των αεροπορικών βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας δε συμμετείχε άμεσα με στρατιωτικές δυνάμεις ή μέσα, βέβαια παρείχε καθοριστικές διευκολύνσεις στις δυνάμεις που βομβάρδιζαν και για τη διέλευση δυνάμεων και μέσων που κινούνταν προς τα Σκόπια, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την εφαρμογή του σχεδίου «JOINT GUARDIAN» (Ανάπτυξη Ειρηνευτικής Πολυεθνικής Δύναμης στο Κοσσυφοπέδιο) το οποίο και ενέκρινε το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο στις 10 Ιούνη 1999.Στην Πολυεθνική Δύναμη, ονομάστηκε Δύναμη Κοσσυφοπεδίου (KOSOVO FORCE-KFOR), το ΚΥΣΕΑ στις 11 Ιούνη 1999 αποφάσισε τη συμμετοχή Ελληνικής Δύναμης, επιπέδου Ταξιαρχίας, με την ονομασία Ελληνική Δύναμη Κοσσυφοπεδίου (ΕΛΔΥΚΟ). Ελληνική Δύναμη Σκοπίων (ΕΛΔΥΣ). Η ΕΛΔΥΣ άρχισε να συγκροτείται ως δύναμη την 24η Ιούνη 2001 και δύο μήνες αργότερα αναχώρησε για τα Σκόπια για την εκτέλεση της αποστολής της. Είχε στη διάθεσή της δύο Μηχανοκίνητους Λόχους, ένα Λόχο Υποστηρίξεως και ένα Λόχο Διοικήσεως. Υστερα από απόφαση του ΚΥΣΕΑ, η Ελλάδα συμμετείχε στην αποστολή του ΝΑΤΟ με την κωδική ονομασία «Αναγκαία Συγκομιδή».
Η Ελλάδα αμέσως μετά την κήρυξη από τους Αμερικανούς στις 11 Σεπτέμβρη 2001 του παγκόσμιου «αντιτρομοκρατικού» πολέμου έσπευσε να δηλώσει τη συμμετοχή της σ’ αυτόν διαθέτοντας ό,τι της ζήτησαν. Η κήρυξη του πολέμου, δύο μήνες μετά, κατά του Αφγανιστάν και η ισοπέδωση της χώρας αυτής, με πρόσχημα την εξόντωση του Μπιν Λάντεν, συνοδεύτηκε με αποστολή πολυεθνικής δύναμης στην οποία συμμετέχει και η Ελλάδα.
3. Ο κατάλογος που προαναφέρθηκε θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερος. Να σημειωθεί ότι συνολικά, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ, αυτή την περίοδο 2.100 στελέχη των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων υπηρετούν στις ανά τον κόσμο ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις, ενώ σημαντικός είναι ο αριθμός των μέσων και των οπλικών συστημάτων που έχουν διατεθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το Πολεμικό Ναυτικό σε μόνιμη βάση έχουν διατεθεί πέντε βασικές μονάδες (φρεγάτες, υποβρύχια κλπ). Το συνολικό κόστος γι’ αυτές τις αποστολές ξεπερνάει σε ετήσια βάση τα 300 εκατομμύρια ευρώ και αυτό αφορά μόνο στις λειτουργικές δαπάνες. Η ουσία όμως παραμένει: Η ενεργητική συμμετοχή της κυβέρνησης στην ιμπεριαλιστική δράση, συνεπικουρούμενης και από τη ΝΔ, είναι το τίμημα, που δίνει η άρχουσα τάξη, χωρίς βέβαια να το πληρώνει η ίδια, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, στη διαπλοκή της με το ξένο κεφάλαιο. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση, όπως άλλωστε και για την προηγούμενη κυβέρνηση, δεν είναι η ενίσχυση του ρόλου των Ενόπλων Δυνάμεων ως παράγοντα αποτροπής εξωτερικών απειλών και ως δύναμης προστασίας των συνόρων - αυτά αποτελούν τα προσχήματα - αλλά η όσο το δυνατόν καλύτερη ανταπόκριση στα νεοταξικά κελεύσματα. Θέλουν τις Ενοπλες Δυνάμεις εισιτήριο για την όλο και πιο βαθιά εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τη διεκδίκηση ακόμα πιο ενεργού ρόλου στο πλευρό των θυτών των λαών, των ιμπεριαλιστών, με την προσδοκία αποκόμισης οικονομικών οφελών για λογαριασμό της ντόπιας πλουτοκρατίας.
Ολο το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούνται να λειτουργήσουν οι Ενοπλες Δυνάμεις, όπως το αμυντικό δόγμα, η δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, οι εξοπλισμοί, αλλά και η εκπαίδευση των στελεχών τους, καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις κατευθύνσεις του ΝΑΤΟ. Μάλιστα, σε επίπεδο δόγματος και σχεδιασμού για τις «απειλές του μέλλοντος» που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν οι Ενοπλες Δυνάμεις, αυτές, σύμφωνα με διάφορες εξαγγελίες που κατά καιρούς έχουν γίνει, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό μια απλή μετάφραση των σχετικών ΝΑΤΟικών κειμένων
4. Από τον πόλεμο της Κορέας μέχρι σήμερα είναι η ίδια λογική, οι ίδιες επιδιώξεις. Οι τεράστιες ομοιότητες εκείνων των γεγονότων με τα σημερινά, είναι ολοφάνερες, αν και ο ιμπεριαλισμός έγινε ακόμα πιο επιθετικός, λόγω ανατροπής του σοσιαλισμού.
Τότε, είπαν στον ελληνικό λαό, ότι η Ελλάδα οφείλει να στείλει στρατό στην Κορέα, γιατί έτσι υπερασπίζεται και τον εαυτό της, που κινδυνεύει από τον επεκτατισμό του κομμουνισμού!!! Τώρα λένε ακριβώς τα ίδια, μόνο που βάζουν τη λέξη «τρομοκρατία», αντί της λέξης «κομμουνισμός». Και τότε η Ελλάδα είχε βάσεις και τώρα αποτελεί ένα ιμπεριαλιστικό ορμητήριο. Τότε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κατά της Κορέας έγινε για λόγους στρατηγικούς, πολιτικούς, οικονομικούς. Για τους ίδιους λόγους γίνονται και τώρα οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι.
Σήμερα η εγκατάλειψη από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις του δόγματος υπεράσπισης των συνόρων, είναι στα πλαίσια της πλήρους προσαρμογής στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις υπέρ του νεοταξίτικου δόγματος περί διεθνούς «ασφάλειας» και «σταθερότητας».
Η απάντηση-απαίτηση του ελληνικού λαού όπως έχει εκφραστεί όλα τα προηγούμενα χρόνια είναι : Να επιστρέψουν τα ελληνικά στρατεύματα, κανένας Έλληνας φαντάρος έξω από τα σύνορα, για να απεγκλωβιστεί η Ελλάδα από τους επιθετικούς σχεδιασμούς !
ΠΗΓΗ Α.ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου