Slider

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

1919-1922: Το Αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στη Μικρασιατική Εκστρατεία και η δράση των φαντάρων στον Στρατό με τη ματιά της Τουρκικής Αριστεράς

Καθώς συμπληρώνονται 94 χρόνια από την Καταστροφή των λαών της Μικράς Ασίας. Ολέθρια κατάληξη των ιμπεριαλιστικών μεγαλοϊδεατικών βλέψεων της ελληνικής άρχουσας τάξης που με πρωταγωνιστές το Βενιζέλο και το βασιλιά Κωνσταντίνο διεκδίκησε τον έλεγχο μιας τεράστιας ζώνης στην Ανατολή Μεσόγειο, συμμαχώντας με τη  Αντάντ, φτάνοντας μέχρι τα βάθη της Ανατολίας,  για να ηττηθεί τελικά από το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα του γειτονικού λαού.
Αφήνοντας τους πληθυσμούς της περιοχής έρμαιο της τυφλής εκδίκησης για τα εγκλήματα του ελληνικού στρατού και της συντεταγμένης εθνοκάθαρσης του Κεμαλικού καθεστώτος. Επισφραγίζοντας το απάνθρωπο έργο τους με την φρικτή συμφωνία της Λωζάννης (1923), που προέβλεπε την ανταλλαγή πληθυσμών, πετώντας εκ νέου στην προσφυγιά εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που θυσιάστηκαν μπροστά στην επιδίωξη της εθνικής ομογενοποίησης των δύο κρατών.
Πιάνουμε το νήμα της πολύτιμης παρακαταθήκης της ταξικής πάλης για να φωτίσουμε εν πολλοίς άγνωστες στιγμές του Αντιπολεμικού κινήματος και να διεκδικήσουμε συμπεράσματα από την ηρωική δράση του παρελθόντος, τα οποία θα ενισχύσουν το Κίνημα των Φαντάρων σήμερα, που οξύνεται εκ νέου ο ελληνοτουρκικός ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός και οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και βάσεις εμπλέκονται αποφασιστικά στους βρώμικους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.   
Δίνουμε το λόγο στον "Καπετάν Κεμάλ", το μοναδικό Τούρκο Αντάρτη που πολέμησε στο Δημοκρατικό Στρατό. Αναφερόμαστε στον Μιχρί Μπελί που το 1946 πέρασε στην Ελλάδα, μέσω Σόφιας και εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Στρατό παίρνοντας μέρος στον Ελληνικό Εμφύλιο και φτάνοντας μέχρι το βαθμό του αντισυνταγματάρχη εκπληρώνοντας το διεθνιστικό του καθήκον. Τραυματίστηκε δύο φορές και νοσηλεύτηκε στη Βουλγαρία και στη ΕΣΣΔ.
Στο βιβλίο του λοιπόν «Καπετάν Κεμάλ, αναμνήσεις από τον ελληνικό εμφύλιο», που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Telos International ( 2009), διαβάζουμε μεταξυ άλλων:
Ο Διεθνισμός στην πράξη

Στη μικρασιατική περιπέτεια, στην οποία οδηγήθηκε η Ελλάδα από τις κυρίαρχες δυνάμεις, η ελληνική εργατική τάξη απάντησε με ένα μαζικό «όχι»!  Και αυτή η άρνηση δεν έμεινε μόνο σε ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, παρά τις διώξεις στη διάρκεια του πολέμου. Πήρε τη μορφή ενεργούς αντίστασης που, κατά καιρούς, έφτανε κι ως τις γραμμές του ελληνικού στρατού στην Ανατολία.
Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον οι αναμνήσεις του Βασίλη σχετικά με αυτή την αντίσταση. Τον πήραν στρατιώτη την εποχή που ο πόλεμος συνεχιζόταν με όλη του την ένταση. Νεαρός τότε, ήταν ήδη μέλος του ΚΚΕ. Ύστερα από μια σύντομη εκπαίδευση, φόρτωσαν τη μονάδα του στο τρένο απ΄τη Θεσσαλονίκη. Τους έστελναν στην Ανατολία.
Διηγείται ο Βασίλης: "Όσο ήμασταν ακόμη στα έμπεδα, είχαμε οργανώσει όλη η μεραρχία. Υπήρχαν κομματικές επιτροπές ακόμα και στις διμοιρίες. Κύριο σύνθημα μας ήταν: Κάτω ο Πόλεμος!   
Μας έβαλαν στα βαγόνια, στον σταθμό της Θεσσαλονίκης, για να μας στείλουν στο μέτωπο. Οι συγγενείς και οι φίλοι μας είχαν έρθει να μας ξεπροβοδίσουν. Τη στιγμή που το τρένο ξεκινούσε, απ' τα παράθυρα πρόβαλαν γροθιές υψωμένες. 
"Δεν πάμε εκεί να πολεμήσουμε, πάμε να φέρουμε πίσω τους στρατιώτες μας" φωνάζαμε και βούιζε ο σταθμός της Θεσσαλονίκης από το σύνθημα "Κάτω ο Πόλεμος"!
Κάπου στην Ανατολική Θράκη, μας κατέβασαν απ΄το τρένο. Φτάσαμε πεζή στο Τεκίρνταμ. Καταυλιστήκαμε. Οι επικεφαλής δεν μπορούσαν να αποφασίσουν τι θα έκαναν με μας. "Αν στείλουμε αυτή τη μεραρχία στο μέτωπο θα διαλυθεί ο στρατός" έλεγαν. Τελικά, μας προώθησαν στην περιοχή του Αιγαίου. Εκεί έσπασαν τη μεραρχία σε τμήματα και τα προσκόλλησαν σε άλλες μεραρχίες. Έτσι μας έστειλαν στο μέτωπο.
Εγώ προσπαθούσα, όσο γινόταν, να μην πυροβολώ τους Τούρκους. Όχι πως δεν έριχνα και καθόλου. Άμα επιτίθεται ο άλλος κι έρχεται καταπάνω σου, αναγκάζεσαι να πυροβολήσεις, να αμυνθείς. Στο μέτωπο τραυματίστηκα. Με πήγαν στο Ελληνικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Προύσας. Ούτε εκεί κάθισα με σταυρωμένα χέρια. Έκανα προπαγάνδα, οργάνωσα τους τραυματίες. Οι επικεφαλής ήθελαν να γιατρευτώ μια ώρα αρχύτερα για να με ξαναστείλουν στο μέτωπο, ενώ εμείς ζητούσαμε να μεταφερθούμε στην Ελλάδα όλοι οι τραυματίες και οι άρρωστοι. Είχαμε διάφορες προστριβές με τη διοίκηση.
Τότε μια μέρα μας είπαν ότι έρχεται ο βασιλιάς Κωνσταντίνος να επιθεωρήσει το νοσοκομείο. Έβγαλαν στον κήπο τους τραυματίες που μπορούσαν να σταθούν στα πόδια τους. Φορούσαμε τ' αμπέχονα. Περιμέναμε τον Κωνσταντίνο μ΄ένα κονσερβοκούτι ο καθένας, κρυμμένο κάτω απ΄τ΄αμπέχονο. Το αυτοκίνητο του βασιλιά στάθηκε κάπως πιο μακριά, εκείνος κατέβηκε κι άρχισε να προχωρεί προς το μέρος μας. Εγώ στεκόμουνα πρώτος στην σειρά. Όταν πλησίασε αρκετά, φώναξα: 'Εμπρός, παιδιά" και πετάξαμε όλοι μαζί τα κονσερβοκούτια προς το βασιλιά. Μερικά έφτασαν μέχρι τα πόδια του.   
Συγκέντρωση του ελληνικού στρατού στον Σαγγάριο ποταμό.
Λίγο καιρό μετά απ΄αυτό, μας είπαν; " Το αίτημα σας έγινε δεκτό. Θα μεταφερθείτε στην Ελλάδα". Μας έβαλαν στο καράβι στα Μουδανιά, διασχίσαμε τα Δαρδανέλια και κατευθυνθήκαμε προς τα νότια. Ξαφνικά, όμως, είδαμε ότι μπαίναμε στον κόλπο της Σμύρνης. Αιφνιδιάσαμε τους στρατιώτες που είχαν βάλει να μας φρουρούν, τους πήραμε τα όπλα. Αναγκάσαμε τον καπετάνιο ν΄αλλάξει τη ρότα και να γυρίσει προς Πειραιά. Μόλις είχαμε ανοιχτεί στο Αιγαίο ακολουθώντας την νότια πορεία μας περικύκλωσε ο ελληνικός στόλος. Ήταν και το θωρηκτό Αβέρωφ μαζί. Έστρεψαν τα κανόνια κατά πάνω μας. Ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις. Η πρόταση τους ήταν να γυρίσουμε στην Σμύρνη, να μας βάλουν εκεί στο νοσοκομείο και με την πρώτη ευκαιρία, να μας στείλουν στην Ελλάδα. Δεχτήκαμε, θέλοντας και μη. Άλλωστε κόντευε να σωθεί το κάρβουνο του καραβιού και δε θα τη βγάζαμε ως τον Πειραιά. Στρίψαμε πίσω προς την Σμύρνη. Κράτησαν τον λόγο τους. Μετά από λίγο καιρό μας έστειλαν όντως στην Ελλάδα".
Ποια είναι όμως τα συμπεράσματα για αυτή την συγκλονιστική δράση του κινήματος των φαντάρων που έφτασε ακόμη και στην Στάση προκειμένου να μην πολεμήσει; Από ποιον παράγοντα εξαρτώνται όλα αυτά;
Συνεχίζει η ανάγνωση του βιβλίου  "Καπετάν Κεμάλ":
"Τέτοια πρόκληση απέναντι στην στρατιωτική πειθαρχία μπορεί να μείνει ατιμώρητη μόνο όταν η αντιπολεμική δράση έχει πάρει μαζικές διαστάσεις. Η αντίσταση της ελληνικής αριστεράς, κι όλων των φιλειρηνικών δυνάμεων, στη μικρασιατική περιπέτεια είχε κάνει αδύνατη τη διατήρηση της στρατιωτικής πειθαρχίας.  
Το παγκόσμιο εργατικό επαναστατικό κίνημα αποτελούσε δύναμη στήριξης του τουρκικού εθνικοαπελευθερωτικού πολέμου. Εξάλλου, η πρώτη σοσιαλιστική χώρα όπου κυβερνούσε η εργατική τάξη, η σοβιετική Ένωση, βρισκόταν έμπρακτα στο πλευρό των κεμαλιστών. Η εναντίωση της εργατικής τάξης των δυτικών ιμπεριαλιστικών χωρών στον πόλεμο εμπόδισε τις αστικές κυβερνήσεις τους να παρέμβουν, όπως θα ήθελαν, στην επαναστατημένη Ρωσία και στην Τουρκία, αλλά και να στείλουν όσες στρατιωτικές δυνάμεις επεδίωκαν.     
Η ελληνική εργατική τάξη, που συνιστούσε κομμάτι του παγκόσμιου εργατικού επαναστατικού κινήματος, καθώς και το κόμμα της, στις δεδομένες ιστορικές συνθήκες, επιτέλεσαν το διεθνιστικό καθήκον που τους αναλογούσε. Οι αντιδραστικοί κύκλοι που κατέστρωσαν τη μικρασιατική περιπέτεια δεν είχαν τα χέρια τους ελεύθερα.
Επιτακτικό καθήκον, τότε, για τους Έλληνες πατριώτες ήταν να εναντιωθούν στην κατάκτηση, χάριν των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού, των εδαφών μιας γειτονικής χώρας και να αγωνιστούν για να πάρει τέλος το συντομότερο αυτή η περιπέτεια. Οι προδότες ήταν εκείνοι που προκάλεσαν αυτή τη συμφορά.
Η συμμετοχή της Ελλάδας στις δυνάμεις που έστειλαν τα ιμπεριαλιστικά κράτη στη χώρα των Σοβιέτ -αναφέρεται στην Ουκρανική Εκστρατεία, στην οποία έλαβε μέρος ελληνικό εκστρατευτικό σώμα το 1919 με απόφαση της κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου- για να καταστείλει την επανάσταση, ήταν μια ακόμη έκφραση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Και δεν υπάρχει ποιοτική διαφορά ανάμεσα στην αντίσταση σ΄αυτήν την επέμβαση και την αντίσταση στον πόλεμο της Μικρασίας. Από ταξική σκοπιά, ότι σήμαινε η αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων εναντίον του Κόκκινου Στρατού προκειμένου να διασωθεί το καθεστώς καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στη Ρωσία, το ίδιο σήμαινε και η επιχείρηση κατάκτησης της Τουρκίας με σκοπό την αποικιοποίηση της.
Η ελληνική αριστερά, που αντιστεκόταν στον πόλεμο, και το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Τουρκίας, που μαχόταν για την ανεξαρτησία, ήταν φυσικοί σύμμαχοι. 
Κι αυτό ακριβώς είναι ο έμπρακτος διεθνισμός.  
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ  

2 σχόλια:

  1. ΟΙ ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ

    1ο Εκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) (26/11/1924-3/12/1924, ΚΚΕ Επισημα κειμενα σελ. 517)
    «Άμεσα καθηκοντα του ΚΚΕ επανω στο εθνικο ζητημα ειναι ο αμειλικτος αγωνας εναντιον της καταπιεστικης πολιτικης της ελληνικης μπουρζουαζιας στη Μακεδονια και τη Θράκη... Το ΚΚΕ στον αγωνα αυτο θα υποστηριξει με ολας του τας δυναμεις το εθνικο επνασταστικο κινημα των καταπιεζομενων λαων της Μακεδονιας και Θρακης για τη δημιουργια αναξαρτητων δημοκρατιών..Επισης την αποικιστικη πολιτικη της ελληνικης μπουρζουαζιας στη Μακεδονια και Θρακη (εννοει την εγκατασταση των Ελληνων προσφυγων απο την Μικρα Ασια και τον Ευξεινο Ποντο) το ΚΚΕ οφειλει να την καταπολεμησει με τον πιο αμειλικτο τροπο (= ΣΦΑΞΙΜΟ, το οποίο έπραξαν στη Κατοχή και τον Συμμοριτοπόλεμο.»

    Ριζοσπαστης 10/12/1924
    Ανεξαρτησία στη Μακεδονία και στη Θράκη: Η ντόπια κεφαλαιοκρατία… καταπιέζει τις εθνικές μειονότητες στη Μακεδονία και στη Θράκη… Η ελληνική πλουτοκρατία καταδυναστεύει ένα μέρος του μακεδονικού και θρακικού λαού, κρατώντας με το σίδερο και τη φωτιά τη μακεδόνικη και θρακική χώρα στην υποταγή της. .. Η ντόπια μπουρζουαζία είναι εθνικός δυνάστης και καταπιεστής του μακεδονικού και θρακικού λαού και συγχρόνως ο κοινωνικός δυνάστης της εργατικής τάξεως και των φτωχών αγροτικών και προσφυγικών μαζών..Να γιατί αγωνιζόμαστε εναντίον των εξοπλισμών, εναντίον των πολέμων που προετοιμάζει η κεφαλαιοκρατία, εναντίον της εθνικής καταπιέσεως και του βιαίου εκπατρισμού. Να γιατί αγωνιζόμαστε για την ένωση των τριών τμημάτων της Μακεδονίας και Θράκης και για ενιαία κι ανεξάρτητη κρατική τους ύπαρξη… Ζήτω η εργατοαγροτική επανάσταση της Βουλγαρίας! Ζήτω η ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη!»

    Ριζοσπαστης 29/01/1925
    «Μακεδόνες, εργάτες κι αγρότες... Από τους εναποµείναντες, πιστούς στο µακεδονικό λαό επαναστάτες, εξαρτάται να ενώσουν εκ νέου γρήγορα τις δυνάµεις τους, να ανασυστήσουν εκ νέου την Εσωτερική Μακεδονική Οργάνωση στη βάση της επαναστατικής ενότητας και της πλήρους ανεξαρτησίας από τη βουλγαρική και βαλκανική αστική τάξη και να οδηγήσουν τιςµακεδονικές εργαζόµενες µάζες µαζί µε τους εργάτες και αγρότες των Βαλκανίων στη αποφασιστική µάχη για την ελευθερία και ανεξαρτησία της Μακεδονίας.Η Βαλκανική Κοµµουνιστική Οµοσπονδία, καθώς και τα κοµµουνιστικά κόµµατα της Βουλγαρίας, Γιουγκοσλαβίας και Ελλάδας και οι πλατιές εργατικές µάζες των Βαλκανίων στέκονται αποφασιστικά στο πλευρό του αγωνιζόµενου µακεδονικού λαού, ενάντια στην καταπίεσή του…Με τον αγώνα ενάντια στην αστική τάξη των χωρών τους και ενάντια στον Ευρωπαϊκό ιµπεριαλισµό, µε τον αγώνα για τη δηµιουργία της Βαλκανικής Οµοσπονδίας των εργατοαγροτικών δηµοκρατιών, τα κοµµουνιστικά κόµµατα των βαλκανικών κρατών εξασφαλίζουν ταυτόχρονα και την επιτυχία του αγώνα για κατάκτηση ενιαίας κι ελεύθερης μακεδονίας…»

    Ριζοσπάστης, 12/07/1935
    «Αν δεν νικιόμασταν στη Μ.Ασία, η Τουρκία θα ‘τανε σήμερα πεθαμένη και εμείς μεγάλη Ελλάδα. Τη “λευτεριά” μας θα την στηρίζαμε στην υποδούλωση του Τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούουμε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ.Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε, όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στο Τουρκικό λαό, μα και να κάνει τη Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 4η Ολομελεια της Κεντρ. Επιτροπής του ΚΚΕ (28 – 29/7/1948)
      «Η Ελλαδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικο που κατεκτησε δια της βιας ολοκληρες περιφέρειες κατοικημενες απο άλλες εθνότητες. Το ΚΚΕ διακηρύττει εν ονοματι των βασικων αρχών του μπολσεβικισμού, για τη Μακεδονια και τη Θρακη το σύνθημα του δικαιωματος της αυτοδιαθεσης μεχρι πληρους αποχωρισμου απο το Ελληνικο κρατος, του δικαιωματος για ανεξάρτητες Μακεδονια και Θρακη και υποστηρίζει δραστήρια την επαναστικη πάλη του πληθυσμου των περιφερειών αυτων για την εθνικη τους απελευθερωση...» (Επισημα κείμενα ΚΚΕ τομος 3ος, σελις 326)


      5η Ολομελεια της Κεντρ. Επιτροπής του ΚΚΕ (Πρέσπες 30-31/01/1949)
      «Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός τα 'δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα με το αίμα του για να την αποχτήσει.Οι Μακεδόνες κομμουνιστές στέκονται πάντα επικεφαλής στην πάλη του λαού των.. Γι' αυτό η ενότητα στην πάλη των δύο λαών πρέπει να φυλάγεται σαν κόρη οφθαλμού και να ενισχύεται και να δυναμώνει σταθερά και καθημερινά". ("Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ", τόμος 6ος, σελ. 337-338).

      6η Ολομελεια της Κεντρ. Επιτροπής του ΚΚΕ (Ουγγαρία, Μαρτιος 1956)
      «Το κόμμα πρέπει να φυλάξει και να δυναμώσει παραπέρα τους δεσμούς ανάμεσα στον ελληνικό και σλαβομακεδονικό λαό, που σφυρηλατήθηκαν μέσα στον κοινό σκληρό αγώνα. Η πάλη ενάντια στην καταπίεση των Σλαβομακεδόνων, η πάλη για την ισοτιμία τους, η αναγνώριση του δικαιώματος να ζούνε λεύτεροι και αφέντες στην πατρική τους γη, δένει τους Μακεδόνες με τους Έλληνες και εμποδίζει τα κατακτητικά σχέδια του Τίτο εναντίον της ελληνικής Μακεδονίας» ("Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ", τόμος 7ος, σελ. 18)

      Το ΒΗΜΑ, 09/12/2001. Συνεντευξις του Χ. Φλωρακη.
      «Ο Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε λήξει και οι επιχειρήσεις συνεχίζονταν. Εμείς θα είχαμε τη δυνατότητα να οργανωθούμε κανονικά και θα κοβόταν η Ελλάδα, όπως Κορέα, μισή μισή... Υπήρχε η δική μας προσδοκία. O Κόκκινος Στρατός. Αυτόν περιμέναμε να κάνει προς τα κάτω, αλλά μπήκε μονάχα σαράντα έως πενήντα χιλιόμετρα στην περιοχή της Θράκης, ξαναγύρισε στη Βουλγαρία και πήγε προς τη Γιουγκοσλαβία. Περιμέναμε εμείς ο έρημοι να 'ρθει προς τα κάτω. Δεν ήρθε...»

      Ριζοσπαστης 7/5/1998. Δηλωσεις του Φλωρακη στην Εφημεριδα "Νόβα Μακεντόνια" στους «γειτονους» μας των Σκοπίων
      «Εγώ στη μεραρχία μου είχα μια διλοχία από Σλαβομακεδόνες, με επικεφαλής τον Πρίκο και τον Γάτσο. Για την Ελλάδα παλεύαμε και οι Ελληνες και οι Σλαβομακεδόνες.» Εως εδω συγκινητικο.Εν συνεχεια αρχιζει το δραμα «Νικηθήκαμε. Κι αναγκάστηκαν οι μαχητές και οι οπαδοί του ΔΣΕ να πάνε στις σοσιαλιστικές χώρες. Και στην Αλβανία πήγαν, κι εδώ ήρθαν, και στη Βουλγαρία πήγαν, και στην Ουγγαρία, και στην Πολωνία, και στην ΕΣΣΔ... Και Ελληνες και Σλαβομακεδόνες. Οι νικητές του εμφυλίου ευκαιρία βρήκαν ορισμένα σλαβομακεδόνικα χωριά ( δεν μας λει ο συντροφος ποια?) που άδειασαν να τα γεμίσουν με κατοίκους από άλλες περιοχές.(!!!) Και υπάρχει ένα πρόβλημα. Υστερα από τον αγώνα τόσων χρόνων αναγκάστηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου να δεχτεί τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων, αλλά με τον όρο να είναι Ελληνες το γένος .(για φαντασου προβλημα!!) . Μια θέση στην οποία το ΚΚΕ αντιτάχθηκε από την αρχή και παλεύει ώστε να καταργηθεί η σχετική διάταξη του νόμου. Αυτή είναι η κατάσταση κι εσείς που είστε νέοι να βγάλετε συμπεράσματα για το τι σημαίνει ιμπεριαλισμός».

      Διαγραφή