Ένα άλλο είδος ζωολογικού κήπου, όπου αντί για άγρια και σπάνια ζώα εκτίθενται άνθρωποι εντοπίζεται στην Τρίπολη της Λιβύης. Μέσα στα ανθρώπινα αυτά κλουβιά βρίσκονται μετανάστες, οι οποίοι αναμένουν την απέλαση ή την νόμιμη παραμονή τους στη χώρα. Επιμέλεια: Νικολέττα Ρούσσο.Ο Σέιντ Γκαζάλα, αρχηγός της πολιτοφυλακής της Λιβύης επιμένει ότι δεν πρόκειται για κελί, αλλά για κέντρο προσωρινής κράτησης των μεταναστών.
Όταν μπαίνει στο κελί οι κρατούμενοι αναπηδούν τρομαγμένοι από το πάτωμα. Ρωτάει έναν άντρα από το Μάλι πού είναι το διαβατήριο του και εκείνος του απαντάει ότι το έχει ήδη παραδώσει στους αστυνομικούς. Ο διοικητής της φρουράς συνεχίζει και τον ρωτά πόσο καιρό είναι στη χώρα. Ο άνθρωπος σαστισμένος απαντά σε σπαστά αραβικά ότι ήρθε πριν από 7 μέρες και σκοπεύει να συγκεντρώσει χρήματα για να στηρίξει την οικογένειά του. Ο Γκαζάλα του ανακοινώνει ότι θα απελαθεί.
Η ευθύνη της Ευρώπης
Περίπου 30 άνθρωποι κρατούνται εκεί, οι οποίοι κοιμούνται στο πάτωμα σκεπασμένοι με κουβέρτες. Αν αποδείξουν ότι βρίσκονται στη χώρα νόμιμα και βγουν αρνητικοί για ασθένειες όπως ηπατίτιδα C και HIV, τους παρέχεται άδεια παραμονής, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς απελαύνονται.
Ο Γκαζάλα αναφέρει ότι εξετάζουν περίπου 150 μετανάστες την ημέρα. Η Λιβύη δέχεται έντονη κριτική από την μεριά της Ευρώπης ιδιαίτερα μετά τα τραγικά συμβάντα στην Λαμπεντούζα. «Οι Ευρωπαίοι βγαίνουν στην τηλεόραση, μιλώντας συνέχεια για τη Λιβύη και για ποιο λόγο δεν σταματάμε αυτά τα πλοία,... γιατί δεν μας βοηθάνε;», ρωτάει.
Ο αξιωματικός της πολιτοφυλακής τόνισε ότι η Λιβύη έχει ανάγκη από λιμενικούς, κάμερες και τον κατάλληλο εξοπλισμό για να διαφυλάξει τα σύνορά της. «Τι μας προσέφερε η Ευρώπη για να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση; Δεν είμαστε οι αστυνομικοί τους. Οι άνθρωποι που καταφεύγουν στην Ευρώπη δεν έχουν ούτε ψωμί να φάνε. Γιατί η Ευρώπη δεν τους βοηθάει;»
Μεταναστευτική μεταρρύθμιση
Ο Νιγκέλ Κλαρκ, ο Λιβανέζος διευθυντής του Συμβούλιου Προσφύγων της Δανίας, λέει ότι είναι πρόβλημα να παίζει κανείς πολιτικά παιχνίδια με το πρόσχημα της ξενοφοβίας. «Δυστυχώς οι Ευρωπαίοι πολιτικοί τείνουν να υπερβάλουν ως προς τον αριθμό ανθρώπων που αναζητούν άσυλο στην Ευρώπη, για τους δικούς τους σκοπούς», λέει αναφερόμενος στην σκληρή αντιμεταναστευτική στάση που κρατά η Ε.Ε.
«Το βάρος που καλούνται να επωμιστούν οι Ευρωπαίοι, λόγω των ανθρώπων που αναζητούν άσυλο είναι μικρό, σε σχέση με τον αριθμό των μεταναστών που διαφεύγει από τις εμπόλεμες ζώνες σαν τη Συρία, όπου περισσότεροι από 2 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει την πατρίδα τους», προσθέτει.
Μόνο το 2013, 30.000 άνθρωποι έφτασαν στην Ιταλία από τη θάλασσα, αναζητώντας άσυλο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ωστόσο είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι μετανάστες, οι οποίοι κάνουν ένα πολύ δαπανηρό και οδυνηρό ταξίδι για να φτάσουν στην Λιβύη προκειμένου να βρουν εργασία, δεν το επιτυγχάνουν – τουλάχιστον όχι νόμιμα.
«Η πιθανότητα να βρει ένας Αφρικανός μετανάστης από το Μάλι ή τη Νιγηρία μια θέση εργασίας στη Λιβύη είναι σχεδόν ανύπαρκτη», λέει ο Κλαρκ.
Εντούτοις μετανάστες εργάτες συγκεντρώνονται στο κέντρο της Τρίπολης κάθε μέρα, περιμένοντας από κάποιον να τους πάρει για να δουλέψουν.
Σύμφωνα με τον Κλαρκ, αυτό που χρειάζεται η Λιβύη είναι μια μεταναστευτική μεταρρύθμιση, που να επιτρέπει σε αυτούς τους ανθρώπους να έρχονται νόμιμα και επίσημα, να μένουν για ένα ή δύο χρόνια και ύστερα να επιστρέφουν στις πατρίδες τους, όπως κάνουν οι περισσότεροι.
Όμως παρά τις λίγες πιθανότητες να βρουν δουλειά ή έστω ένα προσωρινό άσυλο, οι μετανάστες συνεχίζουν τις επικίνδυνες απόπειρες να φθάσουν στην Λιβύη, ενώ πολλοί πληρώνουν χιλιάδες δολάρια για να επιβιβαστούν σε αυτά τα μικρά πλοία με προορισμό τις ευρωπαϊκές ακτές.
ΠΗΓΗ TVXS
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου