Μεταθέσεις: «Ή θα παραιτηθώ ή θα χάσω την οικογένειά μου»

  

Ιωάννα Ηλιάδη - Ioanna Iliadi
Μεταθέσεις: «Ή θα παραιτηθώ ή θα χάσω την οικογένειά μου» – Η απόγνωση στελέχους που κινδυνεύει να διαλύσει την οικογένειά του 

Το e-mail που έφθασε στο Armyvoice.gr είναι ένα ακόμη από τα δεκάδες που καταγγέλλουν τις αυθαιρεσίες του συστήματος μεταθέσεων. Και αναλογικά, τα περισσότερα μηνύματα που λαμβάνουμε προέρχονται από γυναίκες υπαξιωματικούς, οι οποίες καλούνται να διαλέξουν ανάμεσα στην καριέρα και την οικογένεια.

Αυτή τη φορά, η μαρτυρία ήταν λιτή αλλά καθηλωτική.
«Πείτε μου ειλικρινά… Αναρωτιούνται μετά γιατί παραιτούμαστε; Ή μήπως προτιμούν να αφήσουμε τα σπίτια μας και τις οικογένειές μας; Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να αφήσω τα παιδιά μου και να φύγω. Όπως και ο σύζυγός μου δεν μπορεί να αφήσει τη δουλειά του που την κάνει 25 χρόνια τώρα, για να με ακολουθήσει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα».

Και κάπως έτσι, πίσω από κάθε υπηρεσιακή απόφαση που παίρνεται χωρίς καμία ενσυναίσθηση, υπάρχει μια ολόκληρη ζωή που διαλύεται.

Μιλήσαμε για ώρα στο τηλέφωνο και ακούσαμε το πρόβημά της, κάτι που δεν έχει κάνει η υπηρεσία, η «οικογένεια του Στρατού» όπως πολλές φορές λέγεται.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Σε μεγάλο νησί της χώρας, υπαξιωματικός υπηρετεί στην ειδικότητά της, σε μη μάχιμη θέση, ακριβώς εκεί όπου προβλέπεται και όπου καλύπτει υπαρκτές ανάγκες δομής υγείας. Πέρασε μια ζωή με μεταθέσεις και μετά από πολλά χρόνια κατάφερε να πάει στον τόπο συμφερόντων της. Και με πολλές δυσκολίες κατάφερε να κάνει οικογένεια.

Σήμερα, παρότι τυπικά βρίσκεται στον τόπο επιθυμίας της, με σταθερή οικογενειακή ζωή, ενημερώνεται ότι μετατίθεται στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Χωρίς κανένα επείγον επιχειρησιακό λόγο, χωρίς να συντρέχουν υπηρεσιακές ανάγκες που δεν θα μπορούσαν να καλυφθούν αλλιώς.

Το ερώτημα που καλείται να απαντήσει δεν αφορά την υπηρεσία αλλά την ίδια τη ζωή της: Τι να κάνει με τον σύζυγό της, που εργάζεται πάνω από δύο δεκαετίες στον ιδιωτικό τομέα και δεν μπορεί να ακολουθήσει; Να διαλύσει την οικογένεια ή να παραιτηθεί από μια καριέρα εικοσιενός ετών;

Η ίδια είναι μητέρα τριών παιδιών και έχει τοποθετηθεί στο νησί (τόπο επιθυμίας της) έπειτα από άδεια ανατροφής, όπως προβλέπεται για τις γυναίκες στελέχη. Ωστόσο, η περίφημη «μέριμνα υπέρ του προσωπικού» εξαντλείται σε προσχηματικές ρυθμίσεις, καθώς με τη λήξη της άδειας η μετάθεση έρχεται να ξηλώσει εκ θεμελίων ό,τι η ίδια, η οικογένειά της και η ίδια η υπηρεσία είχαν χτίσει. Το προσωπικό κόστος τεράστιο: οικονομικό, συναισθηματικό, οικογενειακό.

Η ίδια σκέφτεται την προσφυγή στη Δικαιοσύνη, την υποβολή ασφαλιστικών μέτρων, όχι γιατί θέλει να κάνει «πόλεμο» με την υπηρεσία της, αλλά γιατί δεν έχει άλλη επιλογή. «Ή θα αφήσω τη δουλειά μου ή την οικογένειά μου», λέει. Και η φράση αυτή αποκαλύπτει όλο το δράμα που προκαλεί ένα σύστημα μεταθέσεων αυθαίρετο, αδιαφανές, με μηδενικά κοινωνικά αντανακλαστικά.

Οι εξαιρέσεις, που υπάρχουν για τους εκλεγμένους στα διοικητικά συμβούλια ενώσεων, παρακάμπτονται ή εφαρμόζονται κατά το δοκούν. Η ίδια ήταν αντιπρόσωπος στο συνέδριο της ΠΟΜΕΝΣ – και όχι μέλος Δ.Σ. – άρα, νομικά, δεν εμπίπτει στις εξαιρέσεις του νόμου.

Το ερώτημα δεν είναι πού έγινε η μετάθεση. Είναι γιατί έγινε. Και πόσοι ακόμα θα εξαναγκαστούν να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο αδιέξοδα, ανάμεσα στη δουλειά ή την οικογένεια, επειδή δεν είχαν τις κατάλληλες «άκρες».

Το armyvoice.gr συνεχίζει να αναδεικνύει τέτοιες περιπτώσεις, δίνοντας φωνή στους ανθρώπους πίσω από τα νούμερα των μεταθέσεων. Όχι γιατί μπορούμε να τις σταματήσουμε – δεν έχουμε αυτή την εξουσία – αλλά γιατί πιστεύουμε ότι η σιωπή είναι συνενοχή.