Armyvoice
Από Ιωάννα Ηλιάδη - Ioanna Iliadi
Άδικες μεταθέσεις: Βροχή καταγγελιών στο Armyvoice – Δεν είναι εξαίρεση – Είναι η καθημερινότητα στον Στρατό, λένε οι στρατιωτικοί
Το ρεπορτάζ του Armyvoice.gr για την υπαξιωματικό που μεγαλώνει μόνη της τα δύο της παιδιά στον ακριτικό Έβρο, έχοντας αποκοπεί από κάθε οικογενειακό και κοινωνικό στήριγμα εξαιτίας μιας μετάθεσης χωρίς διάλογο και χωρίς καμία λογική, προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Αμέσως μετά τη δημοσίευση, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της συντακτικής ομάδας κατακλύστηκε από μαρτυρίες στρατιωτικών και συγγενών τους. Όλοι περιέγραφαν καταστάσεις παρόμοιες – κάποιες ακόμη πιο σκληρές – με ένα κοινό νήμα: την αίσθηση αδικίας, εγκατάλειψης και απόλυτης σιωπής από την υπηρεσία.
Ένας πατέρας τριών παιδιών, χωρισμένος και με δικαστική επιμέλεια, τοποθετήθηκε στον Βόρειο Έβρο. Όταν υπέβαλε αναφορά για να παραμείνει στην Θράκη, όπου ήταν το συμφέρον της οικογένειάς του, έλαβε την απάντηση ότι τα στοιχεία του είναι “αβάσιμα”. Παραιτήθηκε από το στράτευμα. Σήμερα εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα για να είναι κοντά στα παιδιά του.
Συνταγματάρχης με 32 χρόνια υπηρεσίας, που δαπάνησε 5.000 ευρώ σε ασφαλιστικά μέτρα για να διατηρήσει δικαίωμα επικοινωνίας με τα παιδιά του, μετατέθηκε στην Αθήνα, 350 χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο επιθυμίας του. Υπηρετεί σε φρουρά όπου βρίσκονται αρκετοί συνταγματάρχες του ίδιου σώματος – πολλοί με λιγότερα μόρια. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να του απαντήσει γιατί αυτός και όχι κάποιος άλλος.
Μονογονεϊκή μητέρα με δύο μικρά κορίτσια μετατέθηκε μακριά από τον πατέρα των παιδιών και τους παππούδες, που μέχρι τότε τη βοηθούσαν. «Έχει φτάσει στα όριά της. Αν δεν έχεις πλάτες, δεν έχεις ελπίδα. Πού είναι η μέριμνα για τις οικογένειες;» έγραψε συγγενής της.
Υπήρξαν και φωνές αλληλεγγύης. Άνθρωποι που ρώτησαν αν μπορούν να βοηθήσουν έμπρακτα την υπαξιωματικό. Όχι μόνο να ακουστεί, αλλά να στηριχθεί στην πράξη. Γιατί κάποιοι δεν αντέχουν απλώς να παρακολουθούν αυτή την αδικία να διαιωνίζεται.
Το φαινόμενο είναι δομικό. Η πλειοψηφία των στρατιωτικών υπηρετεί στα σύνορα επί σειρά ετών. Το κάνουν γιατί αυτό απαιτεί το καθήκον. Όμως η πραγματικότητα λέει και κάτι άλλο: πολλοί βρίσκουν τρόπο να το αποφύγουν. Με «πλάτες», με γνωριμίες, με εξαιρέσεις που δεν δημοσιοποιούνται ποτέ. Έτσι δημιουργούνται κενά. Και για να καλυφθούν, επιλέγονται άνθρωποι χωρίς στήριξη, χωρίς φωνή, χωρίς άμυνες.
Η υπαξιωματικός από τον Έβρο είναι η προσωποποίηση αυτής της συνθήκης. Μονογονέας, με αποκλειστική επιμέλεια δύο ανήλικων παιδιών. Αναγνωρισμένη από το κράτος ως ευάλωτος οφειλέτης. Με αναφορές κατ’ εξαίρεση που ουδέποτε απαντήθηκαν. Με αίτημα ακρόασης που αγνοήθηκε. Με βοήθημα που απορρίφθηκε. Και με παιδιά που έχουν να δουν τον πατέρα τους σχεδόν δυόμιση χρόνια.
Και όλα αυτά δεν είναι απρόσωπες παραλείψεις. Είναι επιλογές. Επιλογές διοικητικές. Και πολιτικές.
Από Ιωάννα Ηλιάδη - Ioanna Iliadi
Άδικες μεταθέσεις: Βροχή καταγγελιών στο Armyvoice – Δεν είναι εξαίρεση – Είναι η καθημερινότητα στον Στρατό, λένε οι στρατιωτικοί
Το ρεπορτάζ του Armyvoice.gr για την υπαξιωματικό που μεγαλώνει μόνη της τα δύο της παιδιά στον ακριτικό Έβρο, έχοντας αποκοπεί από κάθε οικογενειακό και κοινωνικό στήριγμα εξαιτίας μιας μετάθεσης χωρίς διάλογο και χωρίς καμία λογική, προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Αμέσως μετά τη δημοσίευση, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της συντακτικής ομάδας κατακλύστηκε από μαρτυρίες στρατιωτικών και συγγενών τους. Όλοι περιέγραφαν καταστάσεις παρόμοιες – κάποιες ακόμη πιο σκληρές – με ένα κοινό νήμα: την αίσθηση αδικίας, εγκατάλειψης και απόλυτης σιωπής από την υπηρεσία.
Ένας πατέρας τριών παιδιών, χωρισμένος και με δικαστική επιμέλεια, τοποθετήθηκε στον Βόρειο Έβρο. Όταν υπέβαλε αναφορά για να παραμείνει στην Θράκη, όπου ήταν το συμφέρον της οικογένειάς του, έλαβε την απάντηση ότι τα στοιχεία του είναι “αβάσιμα”. Παραιτήθηκε από το στράτευμα. Σήμερα εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα για να είναι κοντά στα παιδιά του.
Συνταγματάρχης με 32 χρόνια υπηρεσίας, που δαπάνησε 5.000 ευρώ σε ασφαλιστικά μέτρα για να διατηρήσει δικαίωμα επικοινωνίας με τα παιδιά του, μετατέθηκε στην Αθήνα, 350 χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο επιθυμίας του. Υπηρετεί σε φρουρά όπου βρίσκονται αρκετοί συνταγματάρχες του ίδιου σώματος – πολλοί με λιγότερα μόρια. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να του απαντήσει γιατί αυτός και όχι κάποιος άλλος.
Μονογονεϊκή μητέρα με δύο μικρά κορίτσια μετατέθηκε μακριά από τον πατέρα των παιδιών και τους παππούδες, που μέχρι τότε τη βοηθούσαν. «Έχει φτάσει στα όριά της. Αν δεν έχεις πλάτες, δεν έχεις ελπίδα. Πού είναι η μέριμνα για τις οικογένειες;» έγραψε συγγενής της.
Υπήρξαν και φωνές αλληλεγγύης. Άνθρωποι που ρώτησαν αν μπορούν να βοηθήσουν έμπρακτα την υπαξιωματικό. Όχι μόνο να ακουστεί, αλλά να στηριχθεί στην πράξη. Γιατί κάποιοι δεν αντέχουν απλώς να παρακολουθούν αυτή την αδικία να διαιωνίζεται.
Το φαινόμενο είναι δομικό. Η πλειοψηφία των στρατιωτικών υπηρετεί στα σύνορα επί σειρά ετών. Το κάνουν γιατί αυτό απαιτεί το καθήκον. Όμως η πραγματικότητα λέει και κάτι άλλο: πολλοί βρίσκουν τρόπο να το αποφύγουν. Με «πλάτες», με γνωριμίες, με εξαιρέσεις που δεν δημοσιοποιούνται ποτέ. Έτσι δημιουργούνται κενά. Και για να καλυφθούν, επιλέγονται άνθρωποι χωρίς στήριξη, χωρίς φωνή, χωρίς άμυνες.
Η υπαξιωματικός από τον Έβρο είναι η προσωποποίηση αυτής της συνθήκης. Μονογονέας, με αποκλειστική επιμέλεια δύο ανήλικων παιδιών. Αναγνωρισμένη από το κράτος ως ευάλωτος οφειλέτης. Με αναφορές κατ’ εξαίρεση που ουδέποτε απαντήθηκαν. Με αίτημα ακρόασης που αγνοήθηκε. Με βοήθημα που απορρίφθηκε. Και με παιδιά που έχουν να δουν τον πατέρα τους σχεδόν δυόμιση χρόνια.
Και όλα αυτά δεν είναι απρόσωπες παραλείψεις. Είναι επιλογές. Επιλογές διοικητικές. Και πολιτικές.
Κανένας νέος να μη μπει στο Στρατό, μείνετε μακριά από αυτούς που θα σας καταστρέψουν τη ζωή.
ΑπάντησηΔιαγραφή