Armyvoice News
Από το 2015, με πολιτικές πλάτες
Η «χακί» Ομάδα Αλήθειας μπορεί να μην έχει επίσημο όνομα, όμως διαθέτει ξεκάθαρη στοχοθεσία και σταθερή υποστήριξη. Από το 2015 και μετά, όταν ξεκίνησε να διαμορφώνεται το μπλοκ γύρω από την εργοδοτική ΠΟΜΕΝΣ, ορισμένα πρόσωπα εμφανίζονται να λειτουργούν ως άτυποι εκπρόσωποι πολιτικής γραμμής μέσα στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων.
Συνδικαλιστές που δεν έκρυψαν ποτέ τη σχέση τους με τη Νέα Δημοκρατία —όπως ο νυν πρόεδρος της ΠΟΜΕΝΣ Ηλίας Κολλύρης— εξαπέλυαν συντονισμένες επιθέσεις κατά της ΠΟΕΣ, των συνδικαλιστών της, ακόμη και κατά κομμάτων ή πολιτικών που στήριζαν τη θεσμική κατοχύρωση του στρατιωτικού συνδικαλισμού. Οποιοσδήποτε δεν ταυτιζόταν με τη γραμμή της εργοδοτικής Ομοσπονδίας στοχοποιούνταν.
Η ΠΟΜΕΝΣ, θυμίζουμε, απολάμβανε σθεναρή στήριξη από ηχηρά ονόματα της ΝΔ —όπως οι Άδωνις Γεωργιάδης, Βασίλης Κικίλιας και Ιωάννης Κεφαλογιάννης— ιδίως την περίοδο 2015-2017. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που εκείνη την περίοδο η «χακί» Ομάδα Αλήθειας λειτούργησε ως φερέφωνο της κομματικής πειθαρχίας.
Ιδιαίτερο βάρος έχει η αποκάλυψη του Πάνου Καμμένου —σε τηλεοπτική συνέντευξή του— ότι ο Νίκος Δένδιας, τότε απερχόμενος Υπουργός Άμυνας, είχε ζητήσει προσωπικά την παραμονή του Ηλία Κολλύρη στο στρατιωτικό γραφείο του Υπουργού.
Ο Καμμένος ικανοποίησε το αίτημα. Η συνέχεια γνωστή: ο Κολλύρης, σε ρόλο εκπροσώπου της «εργοδοτικής γραμμής», εξελίχθηκε σε κεντρική φιγούρα της στοχοποίησης δημοσιογράφων, συνδικαλιστών και στρατιωτικών.
Η «τρομοκρατία» των αγωγών και η αποτυχία της φίμωσης
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η στρατηγική άλλαξε μορφή αλλά όχι κατεύθυνση. Δίπλα στην παραπληροφόρηση και την ανώνυμη στοχοποίηση, προστέθηκε και η νομική καταστολή: αγωγές και μηνύσεις κατά όσων δεν ευθυγραμμίζονταν.
Στο στόχαστρο βρέθηκαν και δημοσιογράφοι, όπως και σωματεία που επέλεξαν την ανεξαρτησία από την κομματική καθοδήγηση.
Αξέχαστο παραμένει το χουντικής έμπνευσης παραλήρημα του Ηλία Κολλύρη με αίτημα αποκλεισμού διαπιστευμένων δημοσιογράφων, γεγονός που οδήγησε ακόμη και την ΕΣΗΕΑ σε παρέμβαση. Την ίδια στιγμή, η εργοδοτική Ομοσπονδία επιδόθηκε σε μπαράζ δικαστικών ενεργειών, με μοναδικό στόχο τη φίμωση κάθε αντίθετης φωνής.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ στο δημόσιο λόγο διακινούνταν επίμονα η αφήγηση ότι «η ΠΟΜΕΝΣ κερδίζει τα δικαστήρια», η πραγματικότητα ήταν ακριβώς αντίθετη.
Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η ΠΟΜΕΝΣ εμφανιζόταν ως ενάγουσα και έχανε —μία μετά την άλλη— τις υποθέσεις που έφερε στα δικαστήρια.
Μοναδική μερική νίκη της, η υπόθεση του 2018 μεταξύ των δύο Ομοσπονδιών, όπου η απόφαση ευνόησε εν μέρει την ΠΟΜΕΝΣ, κυρίως λόγω λαθών της ΠΟΕΣ και συγκυριακών παραμέτρων.
Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις, είτε αφορούσαν πρόσωπα είτε σωματεία, η γραμμή φίμωσης κατέρρευσε.
Ψεύτικοι λογαριασμοί και γκαιμπελικές μέθοδοι
Η ψηφιακή διάσταση της προπαγάνδας δεν άργησε να πάρει μορφή: εμφανίστηκαν προφίλ-φαντάσματα, με ψεύτικα ονόματα και ψευδεπίγραφο «δημοσιογραφικό» προφίλ, που αναλάμβαναν αποστολές σπίλωσης και διασποράς ψευδών ειδήσεων.
Ενδεικτικές περιπτώσεις, οι λογαριασμοί «Ανδρέας Παπαϊωάννου» και «Αγγελική Λακάδου» —πρόσωπα που ουδέποτε υπήρξαν, αλλά για μήνες υποδύονταν είτε τους ρεπόρτερ είτε τους «αγανακτισμένους» στρατιωτικούς.
Οι επιθέσεις τους εστίαζαν κυρίως στην ΠΟΕΣ, στους συνδικαλιστές της, αλλά και σε στρατιωτικούς που είχαν αποχωρήσει από την ΠΟΜΕΝΣ καταγγέλλοντας αντιδημοκρατικές συνθήκες στο εσωτερικό της.
Η δράση τους τερματίστηκε μόνο όταν το Facebook —μετά από καταγγελίες— διέγραψε τους λογαριασμούς για παραβίαση όρων κοινότητας και δημιουργία ψευδούς ταυτότητας. Μέχρι τότε, όμως, το ψηφιακό δηλητήριο είχε κάνει τον κύκλο του.
Η σιωπή για τον καταδικασμένο κλέφτη και η αγωνία να μην τον αγγίξει κανείς
Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιμονή των ίδιων κύκλων να προστατεύουν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο: αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για υπόθεση κλοπής. Πρόκειται για στενό συνεργάτη του Νίκου Δένδια από παλαιότερα, ο οποίος συνεχίζει να διατηρεί ρόλο-σκιώδη εντός του υπουργικού περιβάλλοντος.
Κάθε φορά που η υπόθεση αυτή επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση, οι «χακί υπερασπιστές της αλήθειας» παθαίνουν κρίση πανικού.
Σπεύδουν με αναρτήσεις, τρολ, σχόλια και διαρροές να συσκοτίσουν την υπόθεση ή να στρέψουν την προσοχή αλλού.
Η τακτική είναι τόσο επαναλαμβανόμενη που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: ο αξιωματικός αυτός δεν πρέπει να θιγεί —όχι για νομικούς λόγους, αλλά για πολιτικούς.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η υπόθεση βρίσκεται ξανά σε τροχιά αποκαλύψεων, αυτή τη φορά με τη συμβολή της Δικαιοσύνης και με πιθανές εξελίξεις που θα προκαλέσουν πολιτικό θόρυβο.
Ερασιτεχνισμός με πολιτική αποστολή
Το τελευταίο διάστημα έχουν κάνει την εμφάνισή τους νέα ψευδώνυμα προφίλ, πιο ερασιτεχνικά αλλά εξίσου στοχευμένα. Προσποιούνται τους δημοσιογράφους, εκδίδουν «ανακοινώσεις», επιτίθενται με ψευδή στοιχεία, καταγγέλλουν άλλους δημοσιογράφους —σε βαθμό που ακόμη και η ΕΣΗΕΑ αναζητεί ποιοι είναι και με ποια ιδιότητα παρεμβαίνουν στον δημόσιο διάλογο.
Η γραμμή τους είναι εξόφθαλμη: προστασία του Νίκου Δένδια, εξύμνηση της ΠΟΜΕΝΣ, λάσπη προς κάθε αντίθετη φωνή. Και πίσω από την υποτιθέμενη «δημοσιογραφική αγωνία», το πραγματικό άγχος δεν είναι άλλο από την προστασία ενός αποτυχημένου αφηγήματος και των προσώπων που το εκπροσωπούν. Των προσώπων που, πλέον, γίνονται βάρος ακόμη και στους ίδιους τους προστάτες τους.
Δέκα χρόνια, οι ίδιοι στόχοι – Όχι τυχαία
Όσο κι αν αλλάζουν οι προφάσεις, οι λογαριασμοί και οι τακτικές, ένα πράγμα μένει σταθερό: τα πρόσωπα που στοχοποιούνται. Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, οι επιθέσεις —είτε από ανώνυμα τρολ, είτε από «δημοσιογραφικά» φαντάσματα, είτε από θεσμικούς «παράγοντες»— έχουν κοινούς αποδέκτες: τον πρόεδρο της ΠΟΕΣ Δημήτρη Μεθενίτη, τους δημοσιογράφους Ιωάννα Ηλιάδη και Πάρη Καρβουνόπουλο, τον πρώην συνδικαλιστή και νυν μέλος του ΠΑΣΕΣ Αριστείδη Κασιδόπουλο και άλλους.
Είναι οι ίδιοι που βρέθηκαν στο στόχαστρο το 2015, είναι οι ίδιοι που βρίσκονται στο στόχαστρο το 2025.
Είτε από την επίσημη ρητορική της ΠΟΜΕΝΣ, είτε από ανώνυμες αναρτήσεις, είτε από φαινομενικά «ανεξάρτητες» σελίδες και προφίλ, η γραμμή είναι ενιαία, σταθερή και αδιάλειπτη. Τυχαίο; Καθόλου.
Ακόμα πιο ενδεικτικό: τα άρθρα που στοχοποιούν τα ίδια πρόσωπα αναπαράγονται συστηματικά από συγκεκριμένα μέλη της ΠΟΜΕΝΣ, με πύρινα σχόλια, επιδοκιμασίες και την ίδια ακριβώς φρασεολογία —λες και γράφτηκαν από κοινό κέντρο συντονισμού. Αν αυτή δεν είναι οργανωμένη προπαγάνδα, τότε η λέξη έχει χάσει κάθε νόημα.
Και βέβαια, δεν διαφεύγει της προσοχής το πολιτικό σκηνικό. Η προστασία όσων ευθύνονται για τη συγκάλυψη, την παραπληροφόρηση και τη διαστρέβλωση δεν είναι απλώς ανοχή —είναι συνενοχή. Και ο κλοιός φαίνεται να στενεύει.
Η απάντηση πλησιάζει
Το ερώτημα αν υπάρχει «χακί» Ομάδα Αλήθειας και αν η δραστηριότητά της είναι γνωστή ή ακόμη και ανεκτή από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ίσως τελικά να μην χρειάζεται καν να τεθεί.
Όλες οι ενδείξεις —και πλέον και ορισμένες αποδείξεις— δείχνουν ότι η απάντηση θα δοθεί σύντομα. Όχι μέσα από αναρτήσεις τρολ. Αλλά μέσα από θεσμικές διαδικασίες, από έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη και από το δημόσιο φως που δεν συγχωρεί τη σιωπή.
Γιατί στο τέλος, όποιος σκάβει λάκκο για άλλους, συνήθως πέφτει ο ίδιος μέσα.
Υπάρχει «χακί» Ομάδα Αλήθειας; Όλα δείχνουν ότι ναι – «Χακί» τρολ, ψεύτικοι λογαριασμοί και πολιτικές πλάτες: Η σιωπηλή Ομάδα του Δένδια
Τις τελευταίες εβδομάδες έρχονται στο φως για την γαλάζια «Ομάδα Αλήθειας» στοιχεία που παραπέμπουν ευθέως σε παρακρατικές και γκαιμπελικές μεθόδους χειραγώγησης της δημόσιας σφαίρας.
![]()
![]()
Από τη μία πλευρά, ψεύτικοι λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαχειριζόμενοι από ελάχιστα —αλλά συχνά έμμισθα— πρόσωπα, επιχειρούν να καπηλευτούν την έννοια της αλήθειας.
Διακινούν παραποιημένα ή ψευδή γεγονότα, με στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και την εξόντωση συγκεκριμένων προσώπων.
Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της πρακτικής είναι η συστηματική στοχοποίηση της Μαρίας Καρυστιανού, με απώτερο σκοπό τη δολοφονία χαρακτήρα —μέσα από ανώνυμα ή ψευδώνυμα τρολ που «αναπαράγουν» αφήγημα, χωρίς καμία στοιχειώδη δεοντολογία.
Από την άλλη, σε πιο εξειδικευμένα πεδία, όπως αυτό των Ενόπλων Δυνάμεων, αναπτύσσεται μια άτυπη αλλά διακριτή «χακί» Ομάδα Αλήθειας. Η δράση της είναι συστηματική, με σαφές πολιτικό προσανατολισμό, επαναλαμβανόμενο λεξιλόγιο και μόνιμους στόχους.
Δεν επιτίθεται με την επαγγελματική οργάνωση των τρολ, αλλά λειτουργεί σχεδόν «κατ’ αποστολήν», αναλαμβάνοντας να στηρίξει συγκεκριμένες αφηγήσεις, να υπερασπιστεί πρόσωπα με πολιτικές πλάτες και να φιμώσει με φανατισμό κάθε διαφορετική φωνή.
Τις τελευταίες εβδομάδες έρχονται στο φως για την γαλάζια «Ομάδα Αλήθειας» στοιχεία που παραπέμπουν ευθέως σε παρακρατικές και γκαιμπελικές μεθόδους χειραγώγησης της δημόσιας σφαίρας.
Από τη μία πλευρά, ψεύτικοι λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαχειριζόμενοι από ελάχιστα —αλλά συχνά έμμισθα— πρόσωπα, επιχειρούν να καπηλευτούν την έννοια της αλήθειας.
Διακινούν παραποιημένα ή ψευδή γεγονότα, με στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και την εξόντωση συγκεκριμένων προσώπων.
Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της πρακτικής είναι η συστηματική στοχοποίηση της Μαρίας Καρυστιανού, με απώτερο σκοπό τη δολοφονία χαρακτήρα —μέσα από ανώνυμα ή ψευδώνυμα τρολ που «αναπαράγουν» αφήγημα, χωρίς καμία στοιχειώδη δεοντολογία.
Από την άλλη, σε πιο εξειδικευμένα πεδία, όπως αυτό των Ενόπλων Δυνάμεων, αναπτύσσεται μια άτυπη αλλά διακριτή «χακί» Ομάδα Αλήθειας. Η δράση της είναι συστηματική, με σαφές πολιτικό προσανατολισμό, επαναλαμβανόμενο λεξιλόγιο και μόνιμους στόχους.
Δεν επιτίθεται με την επαγγελματική οργάνωση των τρολ, αλλά λειτουργεί σχεδόν «κατ’ αποστολήν», αναλαμβάνοντας να στηρίξει συγκεκριμένες αφηγήσεις, να υπερασπιστεί πρόσωπα με πολιτικές πλάτες και να φιμώσει με φανατισμό κάθε διαφορετική φωνή.
Από το 2015, με πολιτικές πλάτες
Η «χακί» Ομάδα Αλήθειας μπορεί να μην έχει επίσημο όνομα, όμως διαθέτει ξεκάθαρη στοχοθεσία και σταθερή υποστήριξη. Από το 2015 και μετά, όταν ξεκίνησε να διαμορφώνεται το μπλοκ γύρω από την εργοδοτική ΠΟΜΕΝΣ, ορισμένα πρόσωπα εμφανίζονται να λειτουργούν ως άτυποι εκπρόσωποι πολιτικής γραμμής μέσα στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων.
Συνδικαλιστές που δεν έκρυψαν ποτέ τη σχέση τους με τη Νέα Δημοκρατία —όπως ο νυν πρόεδρος της ΠΟΜΕΝΣ Ηλίας Κολλύρης— εξαπέλυαν συντονισμένες επιθέσεις κατά της ΠΟΕΣ, των συνδικαλιστών της, ακόμη και κατά κομμάτων ή πολιτικών που στήριζαν τη θεσμική κατοχύρωση του στρατιωτικού συνδικαλισμού. Οποιοσδήποτε δεν ταυτιζόταν με τη γραμμή της εργοδοτικής Ομοσπονδίας στοχοποιούνταν.
Η ΠΟΜΕΝΣ, θυμίζουμε, απολάμβανε σθεναρή στήριξη από ηχηρά ονόματα της ΝΔ —όπως οι Άδωνις Γεωργιάδης, Βασίλης Κικίλιας και Ιωάννης Κεφαλογιάννης— ιδίως την περίοδο 2015-2017. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που εκείνη την περίοδο η «χακί» Ομάδα Αλήθειας λειτούργησε ως φερέφωνο της κομματικής πειθαρχίας.
Ιδιαίτερο βάρος έχει η αποκάλυψη του Πάνου Καμμένου —σε τηλεοπτική συνέντευξή του— ότι ο Νίκος Δένδιας, τότε απερχόμενος Υπουργός Άμυνας, είχε ζητήσει προσωπικά την παραμονή του Ηλία Κολλύρη στο στρατιωτικό γραφείο του Υπουργού.
Ο Καμμένος ικανοποίησε το αίτημα. Η συνέχεια γνωστή: ο Κολλύρης, σε ρόλο εκπροσώπου της «εργοδοτικής γραμμής», εξελίχθηκε σε κεντρική φιγούρα της στοχοποίησης δημοσιογράφων, συνδικαλιστών και στρατιωτικών.
Η «τρομοκρατία» των αγωγών και η αποτυχία της φίμωσης
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η στρατηγική άλλαξε μορφή αλλά όχι κατεύθυνση. Δίπλα στην παραπληροφόρηση και την ανώνυμη στοχοποίηση, προστέθηκε και η νομική καταστολή: αγωγές και μηνύσεις κατά όσων δεν ευθυγραμμίζονταν.
Στο στόχαστρο βρέθηκαν και δημοσιογράφοι, όπως και σωματεία που επέλεξαν την ανεξαρτησία από την κομματική καθοδήγηση.
Αξέχαστο παραμένει το χουντικής έμπνευσης παραλήρημα του Ηλία Κολλύρη με αίτημα αποκλεισμού διαπιστευμένων δημοσιογράφων, γεγονός που οδήγησε ακόμη και την ΕΣΗΕΑ σε παρέμβαση. Την ίδια στιγμή, η εργοδοτική Ομοσπονδία επιδόθηκε σε μπαράζ δικαστικών ενεργειών, με μοναδικό στόχο τη φίμωση κάθε αντίθετης φωνής.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ στο δημόσιο λόγο διακινούνταν επίμονα η αφήγηση ότι «η ΠΟΜΕΝΣ κερδίζει τα δικαστήρια», η πραγματικότητα ήταν ακριβώς αντίθετη.
Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η ΠΟΜΕΝΣ εμφανιζόταν ως ενάγουσα και έχανε —μία μετά την άλλη— τις υποθέσεις που έφερε στα δικαστήρια.
Μοναδική μερική νίκη της, η υπόθεση του 2018 μεταξύ των δύο Ομοσπονδιών, όπου η απόφαση ευνόησε εν μέρει την ΠΟΜΕΝΣ, κυρίως λόγω λαθών της ΠΟΕΣ και συγκυριακών παραμέτρων.
Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις, είτε αφορούσαν πρόσωπα είτε σωματεία, η γραμμή φίμωσης κατέρρευσε.
Ψεύτικοι λογαριασμοί και γκαιμπελικές μέθοδοι
Η ψηφιακή διάσταση της προπαγάνδας δεν άργησε να πάρει μορφή: εμφανίστηκαν προφίλ-φαντάσματα, με ψεύτικα ονόματα και ψευδεπίγραφο «δημοσιογραφικό» προφίλ, που αναλάμβαναν αποστολές σπίλωσης και διασποράς ψευδών ειδήσεων.
Ενδεικτικές περιπτώσεις, οι λογαριασμοί «Ανδρέας Παπαϊωάννου» και «Αγγελική Λακάδου» —πρόσωπα που ουδέποτε υπήρξαν, αλλά για μήνες υποδύονταν είτε τους ρεπόρτερ είτε τους «αγανακτισμένους» στρατιωτικούς.
Οι επιθέσεις τους εστίαζαν κυρίως στην ΠΟΕΣ, στους συνδικαλιστές της, αλλά και σε στρατιωτικούς που είχαν αποχωρήσει από την ΠΟΜΕΝΣ καταγγέλλοντας αντιδημοκρατικές συνθήκες στο εσωτερικό της.
Η δράση τους τερματίστηκε μόνο όταν το Facebook —μετά από καταγγελίες— διέγραψε τους λογαριασμούς για παραβίαση όρων κοινότητας και δημιουργία ψευδούς ταυτότητας. Μέχρι τότε, όμως, το ψηφιακό δηλητήριο είχε κάνει τον κύκλο του.
Η σιωπή για τον καταδικασμένο κλέφτη και η αγωνία να μην τον αγγίξει κανείς
Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιμονή των ίδιων κύκλων να προστατεύουν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο: αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για υπόθεση κλοπής. Πρόκειται για στενό συνεργάτη του Νίκου Δένδια από παλαιότερα, ο οποίος συνεχίζει να διατηρεί ρόλο-σκιώδη εντός του υπουργικού περιβάλλοντος.
Κάθε φορά που η υπόθεση αυτή επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση, οι «χακί υπερασπιστές της αλήθειας» παθαίνουν κρίση πανικού.
Σπεύδουν με αναρτήσεις, τρολ, σχόλια και διαρροές να συσκοτίσουν την υπόθεση ή να στρέψουν την προσοχή αλλού.
Η τακτική είναι τόσο επαναλαμβανόμενη που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: ο αξιωματικός αυτός δεν πρέπει να θιγεί —όχι για νομικούς λόγους, αλλά για πολιτικούς.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η υπόθεση βρίσκεται ξανά σε τροχιά αποκαλύψεων, αυτή τη φορά με τη συμβολή της Δικαιοσύνης και με πιθανές εξελίξεις που θα προκαλέσουν πολιτικό θόρυβο.
Ερασιτεχνισμός με πολιτική αποστολή
Το τελευταίο διάστημα έχουν κάνει την εμφάνισή τους νέα ψευδώνυμα προφίλ, πιο ερασιτεχνικά αλλά εξίσου στοχευμένα. Προσποιούνται τους δημοσιογράφους, εκδίδουν «ανακοινώσεις», επιτίθενται με ψευδή στοιχεία, καταγγέλλουν άλλους δημοσιογράφους —σε βαθμό που ακόμη και η ΕΣΗΕΑ αναζητεί ποιοι είναι και με ποια ιδιότητα παρεμβαίνουν στον δημόσιο διάλογο.
Η γραμμή τους είναι εξόφθαλμη: προστασία του Νίκου Δένδια, εξύμνηση της ΠΟΜΕΝΣ, λάσπη προς κάθε αντίθετη φωνή. Και πίσω από την υποτιθέμενη «δημοσιογραφική αγωνία», το πραγματικό άγχος δεν είναι άλλο από την προστασία ενός αποτυχημένου αφηγήματος και των προσώπων που το εκπροσωπούν. Των προσώπων που, πλέον, γίνονται βάρος ακόμη και στους ίδιους τους προστάτες τους.
Δέκα χρόνια, οι ίδιοι στόχοι – Όχι τυχαία
Όσο κι αν αλλάζουν οι προφάσεις, οι λογαριασμοί και οι τακτικές, ένα πράγμα μένει σταθερό: τα πρόσωπα που στοχοποιούνται. Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, οι επιθέσεις —είτε από ανώνυμα τρολ, είτε από «δημοσιογραφικά» φαντάσματα, είτε από θεσμικούς «παράγοντες»— έχουν κοινούς αποδέκτες: τον πρόεδρο της ΠΟΕΣ Δημήτρη Μεθενίτη, τους δημοσιογράφους Ιωάννα Ηλιάδη και Πάρη Καρβουνόπουλο, τον πρώην συνδικαλιστή και νυν μέλος του ΠΑΣΕΣ Αριστείδη Κασιδόπουλο και άλλους.
Είναι οι ίδιοι που βρέθηκαν στο στόχαστρο το 2015, είναι οι ίδιοι που βρίσκονται στο στόχαστρο το 2025.
Είτε από την επίσημη ρητορική της ΠΟΜΕΝΣ, είτε από ανώνυμες αναρτήσεις, είτε από φαινομενικά «ανεξάρτητες» σελίδες και προφίλ, η γραμμή είναι ενιαία, σταθερή και αδιάλειπτη. Τυχαίο; Καθόλου.
Ακόμα πιο ενδεικτικό: τα άρθρα που στοχοποιούν τα ίδια πρόσωπα αναπαράγονται συστηματικά από συγκεκριμένα μέλη της ΠΟΜΕΝΣ, με πύρινα σχόλια, επιδοκιμασίες και την ίδια ακριβώς φρασεολογία —λες και γράφτηκαν από κοινό κέντρο συντονισμού. Αν αυτή δεν είναι οργανωμένη προπαγάνδα, τότε η λέξη έχει χάσει κάθε νόημα.
Και βέβαια, δεν διαφεύγει της προσοχής το πολιτικό σκηνικό. Η προστασία όσων ευθύνονται για τη συγκάλυψη, την παραπληροφόρηση και τη διαστρέβλωση δεν είναι απλώς ανοχή —είναι συνενοχή. Και ο κλοιός φαίνεται να στενεύει.
Η απάντηση πλησιάζει
Το ερώτημα αν υπάρχει «χακί» Ομάδα Αλήθειας και αν η δραστηριότητά της είναι γνωστή ή ακόμη και ανεκτή από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ίσως τελικά να μην χρειάζεται καν να τεθεί.
Όλες οι ενδείξεις —και πλέον και ορισμένες αποδείξεις— δείχνουν ότι η απάντηση θα δοθεί σύντομα. Όχι μέσα από αναρτήσεις τρολ. Αλλά μέσα από θεσμικές διαδικασίες, από έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη και από το δημόσιο φως που δεν συγχωρεί τη σιωπή.
Γιατί στο τέλος, όποιος σκάβει λάκκο για άλλους, συνήθως πέφτει ο ίδιος μέσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου