Armyvoice News
Πυρκαγιές 2025: Ο στρατός στην πρώτη γραμμή εξουθένωσης – Γιατί στην Τουρκία δεν κατεβάζουν τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων για τις φωτιές
Η Τουρκία βιώνει ένα από τα δυσκολότερα καλοκαίρια των τελευταίων ετών, με δεκάδες πύρινα μέτωπα να κατακαίνε τη χώρα από τις ακτές του Αιγαίου έως την ενδοχώρα. Μέσα στο 2025, έχουν ήδη καταγραφεί περισσότερες από 3.000 πυρκαγιές.
Ιδιαίτερα πληγείσα είναι η ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης, όπου καταστράφηκαν δεκάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους και αγροτικής γης, ενώ σημειώθηκαν εκκενώσεις σε ολόκληρους οικισμούς.
Οι τουρκικές αρχές έχουν αναπτύξει σημαντικές επιχειρησιακές δυνάμεις με εναέρια μέσα, ενώ αξιοποιούν drones για την παρακολούθηση των μετώπων. Πέρα από τον εξοπλισμό, καθοριστική είναι η παρουσία χιλιάδων πυροσβεστών, πολιτικής προστασίας και εθελοντών που επιχειρούν στην πρώτη γραμμή.
Ωστόσο, πίσω από αυτή την κινητοποίηση, υπάρχει κάτι που για τον Έλληνα στρατιωτικό προκαλεί ερωτήματα – ή τουλάχιστον προβληματισμό. Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις κρατούν μια απόσταση. Δεν επιστρατεύονται μαζικά. Δεν αποσπώνται σε καθήκοντα εκτός της αποστολής τους. Δεν εγκαταλείπουν την εκπαίδευση για να αναλάβουν ρόλο πυροσβέστη, οδηγού υδροφόρας ή δασοφύλακα.
Η μόνη οργανωμένη εμπλοκή των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων καταγράφηκε σε ειδικές μονάδες της Αεροπορίας για αποστολές Έρευνας και Διάσωσης. Κατά τα λοιπά, η πυρόσβεση είναι υπόθεση των αρμόδιων πολιτικών φορέων. Ο στρατός προορίζεται και παραμένει εστιασμένος στον επιχειρησιακό του ρόλο: την προετοιμασία για στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Η σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη. Στην Ελλάδα, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων επιστρατεύονται σχεδόν για κάθε πτυχή της κρατικής αδυναμίας.
Από περιπολίες πυρασφάλειας μέχρι εκκενώσεις οικισμών και από καθαρισμούς δασικών δρόμων μέχρι μεταφορά υλικών και πολιτών. Συχνά, οι μονάδες αποδιοργανώνονται για να καλύψουν «προσωρινές» ανάγκες, που όμως διαρκούν για εβδομάδες.
Η επαναλαμβανόμενη πρακτική της υπεραπασχόλησης δεν είναι απλώς θέμα οργανωτικό. Είναι βαθιά ανθρώπινο. Στρατιωτικοί αποσπώνται μακριά από τις οικογένειές τους με ελάχιστη προειδοποίηση.
Χάνουν άδειες, ματαιώνουν προγραμματισμούς, στερούνται το δικαίωμα στον ελάχιστο προγραμματισμό της προσωπικής ζωής. Όλα αυτά, στο όνομα μιας «γενικής ετοιμότητας» που συχνά υποκρύπτει την αδυναμία άλλων θεσμών να λειτουργήσουν.
Και όμως, κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται τι επιπτώσεις έχει αυτή η διαρκής ανάθεση αρμοδιοτήτων στον στρατό. Τι σημαίνει για την ψυχική αντοχή, την επαγγελματική ταυτότητα και τελικά για την επιχειρησιακή επάρκεια ενός σώματος που υποτίθεται πως υπάρχει για την εθνική άμυνα.
Όχι, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι στρατιωτικοί δεν θέλουν να βοηθήσουν. Το πρόβλημα είναι ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιούνται ως η πρώτη και μόνιμη λύση για κάθε αστοχία του κρατικού μηχανισμού. Χωρίς μέτρο. Χωρίς διάκριση. Χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό.
Στην Τουρκία, αυτή η γραμμή είναι σαφής. Ίσως για λόγους πειθαρχίας, ίσως για λόγους επιχειρησιακής κουλτούρας, ίσως και για λόγους πολιτικής λογοδοσίας.
Στην Ελλάδα, η γραμμή αυτή έχει χαθεί προ πολλού. Κάπου ανάμεσα στις αλλεπάλληλες αποσπάσεις, τις ανακλήσεις αδειών και τις άτυπες εντολές για «επείγουσες αποστολές», οι άνθρωποι πίσω από τη στολή μαθαίνουν να σιωπούν.
Όχι επειδή δεν έχουν τι να πουν. Αλλά γιατί συχνά αισθάνονται πως δεν υπάρχει τόπος να το πουν. Ότι όποιος τολμήσει να μιλήσει, θα χαθεί στη φασαρία των υπηρεσιών ή –ακόμα χειρότερα– θα στοχοποιηθεί.
Και όμως. Η φθορά καταγράφεται, ακόμα κι όταν δεν φωνάζεται. Υπάρχουν ακόμη σημεία όπου κάποιος ακούει. Χωρίς να ζητά αποδείξεις από τους εξαντλημένους. Απλώς ακούει. Και καταγράφει.
Ίσως αυτό, τελικά, να αρκεί για να σπάσει η σιωπή. Έστω δειλά. Έστω με μια κουβέντα που θέλει να ακουστεί.
Γιατί κάποιες ιστορίες, αν δεν ειπωθούν, γίνονται κανονικότητα.
Και αυτή η «κανονικότητα», δεν αντέχεται άλλο.
Πυρκαγιές 2025: Ο στρατός στην πρώτη γραμμή εξουθένωσης – Γιατί στην Τουρκία δεν κατεβάζουν τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων για τις φωτιές
Η Τουρκία βιώνει ένα από τα δυσκολότερα καλοκαίρια των τελευταίων ετών, με δεκάδες πύρινα μέτωπα να κατακαίνε τη χώρα από τις ακτές του Αιγαίου έως την ενδοχώρα. Μέσα στο 2025, έχουν ήδη καταγραφεί περισσότερες από 3.000 πυρκαγιές.
Ιδιαίτερα πληγείσα είναι η ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης, όπου καταστράφηκαν δεκάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους και αγροτικής γης, ενώ σημειώθηκαν εκκενώσεις σε ολόκληρους οικισμούς.
Οι τουρκικές αρχές έχουν αναπτύξει σημαντικές επιχειρησιακές δυνάμεις με εναέρια μέσα, ενώ αξιοποιούν drones για την παρακολούθηση των μετώπων. Πέρα από τον εξοπλισμό, καθοριστική είναι η παρουσία χιλιάδων πυροσβεστών, πολιτικής προστασίας και εθελοντών που επιχειρούν στην πρώτη γραμμή.
Ωστόσο, πίσω από αυτή την κινητοποίηση, υπάρχει κάτι που για τον Έλληνα στρατιωτικό προκαλεί ερωτήματα – ή τουλάχιστον προβληματισμό. Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις κρατούν μια απόσταση. Δεν επιστρατεύονται μαζικά. Δεν αποσπώνται σε καθήκοντα εκτός της αποστολής τους. Δεν εγκαταλείπουν την εκπαίδευση για να αναλάβουν ρόλο πυροσβέστη, οδηγού υδροφόρας ή δασοφύλακα.
Η μόνη οργανωμένη εμπλοκή των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων καταγράφηκε σε ειδικές μονάδες της Αεροπορίας για αποστολές Έρευνας και Διάσωσης. Κατά τα λοιπά, η πυρόσβεση είναι υπόθεση των αρμόδιων πολιτικών φορέων. Ο στρατός προορίζεται και παραμένει εστιασμένος στον επιχειρησιακό του ρόλο: την προετοιμασία για στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Η σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα είναι αναπόφευκτη. Στην Ελλάδα, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων επιστρατεύονται σχεδόν για κάθε πτυχή της κρατικής αδυναμίας.
Από περιπολίες πυρασφάλειας μέχρι εκκενώσεις οικισμών και από καθαρισμούς δασικών δρόμων μέχρι μεταφορά υλικών και πολιτών. Συχνά, οι μονάδες αποδιοργανώνονται για να καλύψουν «προσωρινές» ανάγκες, που όμως διαρκούν για εβδομάδες.
Η επαναλαμβανόμενη πρακτική της υπεραπασχόλησης δεν είναι απλώς θέμα οργανωτικό. Είναι βαθιά ανθρώπινο. Στρατιωτικοί αποσπώνται μακριά από τις οικογένειές τους με ελάχιστη προειδοποίηση.
Χάνουν άδειες, ματαιώνουν προγραμματισμούς, στερούνται το δικαίωμα στον ελάχιστο προγραμματισμό της προσωπικής ζωής. Όλα αυτά, στο όνομα μιας «γενικής ετοιμότητας» που συχνά υποκρύπτει την αδυναμία άλλων θεσμών να λειτουργήσουν.
Και όμως, κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται τι επιπτώσεις έχει αυτή η διαρκής ανάθεση αρμοδιοτήτων στον στρατό. Τι σημαίνει για την ψυχική αντοχή, την επαγγελματική ταυτότητα και τελικά για την επιχειρησιακή επάρκεια ενός σώματος που υποτίθεται πως υπάρχει για την εθνική άμυνα.
Όχι, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι στρατιωτικοί δεν θέλουν να βοηθήσουν. Το πρόβλημα είναι ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιούνται ως η πρώτη και μόνιμη λύση για κάθε αστοχία του κρατικού μηχανισμού. Χωρίς μέτρο. Χωρίς διάκριση. Χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό.
Στην Τουρκία, αυτή η γραμμή είναι σαφής. Ίσως για λόγους πειθαρχίας, ίσως για λόγους επιχειρησιακής κουλτούρας, ίσως και για λόγους πολιτικής λογοδοσίας.
Στην Ελλάδα, η γραμμή αυτή έχει χαθεί προ πολλού. Κάπου ανάμεσα στις αλλεπάλληλες αποσπάσεις, τις ανακλήσεις αδειών και τις άτυπες εντολές για «επείγουσες αποστολές», οι άνθρωποι πίσω από τη στολή μαθαίνουν να σιωπούν.
Όχι επειδή δεν έχουν τι να πουν. Αλλά γιατί συχνά αισθάνονται πως δεν υπάρχει τόπος να το πουν. Ότι όποιος τολμήσει να μιλήσει, θα χαθεί στη φασαρία των υπηρεσιών ή –ακόμα χειρότερα– θα στοχοποιηθεί.
Και όμως. Η φθορά καταγράφεται, ακόμα κι όταν δεν φωνάζεται. Υπάρχουν ακόμη σημεία όπου κάποιος ακούει. Χωρίς να ζητά αποδείξεις από τους εξαντλημένους. Απλώς ακούει. Και καταγράφει.
Ίσως αυτό, τελικά, να αρκεί για να σπάσει η σιωπή. Έστω δειλά. Έστω με μια κουβέντα που θέλει να ακουστεί.
Γιατί κάποιες ιστορίες, αν δεν ειπωθούν, γίνονται κανονικότητα.
Και αυτή η «κανονικότητα», δεν αντέχεται άλλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου