Το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ συμμετέχει στο 26ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ που καταγράφει εξαιρετική επιτυχία.
Την Παρασκευή 4 Ιουλίου πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στην εκδήλωση:
Η απάντηση των κινημάτων στην κούρσα των εξοπλισμών και την πολεμική οικονομία
Συζήτησαν οι:
Rima Hassan, συμμετέχουσα στο Freedom Flotilla Coalition, ευρωβουλεύτρια της «Ανυπότακτη Γαλλίας» (LFI)
Φιλίππα Χατζησταύρου, επίκουρη καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνούς Πολιτικής – ΕΚΠΑ
Αντώνης Νταβανέλος, εφημερίδα Εργατική Αριστερά
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΥΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
Ο κόσμος έχει μοιραστεί, τα στρατόπεδα ξεκαθαρίζουν.
Την Παρασκευή 4 Ιουλίου πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στην εκδήλωση:
Η απάντηση των κινημάτων στην κούρσα των εξοπλισμών και την πολεμική οικονομία
Συζήτησαν οι:
Rima Hassan, συμμετέχουσα στο Freedom Flotilla Coalition, ευρωβουλεύτρια της «Ανυπότακτη Γαλλίας» (LFI)
Φιλίππα Χατζησταύρου, επίκουρη καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνούς Πολιτικής – ΕΚΠΑ
Αντώνης Νταβανέλος, εφημερίδα Εργατική Αριστερά
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΥΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
Ο κόσμος έχει μοιραστεί, τα στρατόπεδα ξεκαθαρίζουν.
Βρισκόμαστε στην εποχή που ο κόσμος ξαναμοιράζεται και οι σφαίρες επιρροής πρέπει να μπουν σε επαναδιαπραγμάτευση. Μια διαπραγμάτευση όμως που είναι είτε εμμέσως είτε ακραιφνώς πολεμική. Η οικονομική και στρατιωτική πρωτοκαθεδρία της Αμερικής τίθεται υπό αμφισβήτηση σε διάφορες περιοχές του κόσμου (κυρίως της Ασίας) από ένα διαφορετικό πόλο που ηγείται η Κίνα (βλ. BRICS).
Το αμερικανικό κεφάλαιο επιλέγει έναν διαφορετικό τρόπο να ασκήσει και να διασφαλίσει τα ιμπεριαλιστικά του συμφέροντα. Ο Τραμπ ως πολιτικός ηγέτης της Αμερικής επιλέγει την οικονομική διαπραγμάτευση με τα υπόλοιπα κράτη με απειλητικούς όρους κυρώσεων προς αυτά. Η δασμολογική πολιτική που ακολουθεί, η επιδίωξη του επαναπατρισμού του αμερικανικού κεφαλαίου που βρίσκεται στο εξωτερικό με έμφαση αυτό της Κίνας, η επιδίωξη του ελέγχου των μεγάλων εμπορικών δρόμων (βλ. Παναμάς, Σουέζ) δείχνει την επιθετικότητα του αμερικανικού κεφαλαίου σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταλλάσσεται.
Η Ευρώπη από την άλλη σε οικονομικό επίπεδο διαρκώς συρρικνώνεται έχοντας μείνει πίσω στον τομέα της τεχνολογικής και βιομηχανικής ανάπτυξης (αυτοματοποίηση, τεχνητή νοημοσύνη, ενέργεια, ηλεκτροκίνηση κ.λπ.).
Οι πόλεμοι που ξεσπούν στις περιοχές της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής ουσιαστικά αποτελούν δείγματα της επιθετικότητας της Δύσης έναντι του αντίθετου ιμπεριαλιστικού πόλου που διαρκώς μεγεθύνεται και για αυτό επιχειρεί να επαναδιαπραγματευτεί ζώνες επιρροής στις περιοχές της Μέσης Ανατολής απέναντι στο Ιράν, των παρυφών της Ευρώπης (Ουκρανία-Μαύρη Θάλασσα) απέναντι στη Ρωσία αλλά και στην Αφρική και νοτιοανατολική Ασία απέναντι στην Κίνα.
Αυτή η κατάσταση προδιαγράφει την ανάγκη του επανεξοπλισμού ορισμένων κρατών (βλ. Γερμανία), και του περεταίρω εξοπλισμού των υπόλοιπων με την αύξηση των κρατικών πολεμικών δαπανών. Σε αυτή την κατεύθυνση η Βορειοατλαντική Πολεμική Συμμαχία (N.A.T.O.) συμφώνησε την αύξηση των κρατικών πολεμικών δαπανών στο 5% του Α.Ε.Π. κάθε μέλους, μια αύξηση που για τα περισσότερα κράτη-μέλη σημαίνει διπλασιασμός των «αμυντικών» δαπανών.
Η καμπάνα προφανώς χτυπά και για την Ελλάδα, η οποία φαίνεται να πετάει τη «σκούφια» της για την συγκεκριμένη κατεύθυνση και τις αποφάσεις που παίρνει η συμμαχία και η Ευρώπη. Η Ελλάδα η οποία ήταν μόλις η δεύτερη χώρα (μετά την Αμερική) όσον αφορά τις αμυντικές δαπάνες επί του Α.Ε.Π., κατά τη διάρκεια της κρίσης και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει ένα μεγάλο μέρος των κρατικών αποθεμάτων στην αγορά πολεμικών εξοπλισμών.
Οι πόλεμοι που ξεσπούν στις περιοχές της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής ουσιαστικά αποτελούν δείγματα της επιθετικότητας της Δύσης έναντι του αντίθετου ιμπεριαλιστικού πόλου που διαρκώς μεγεθύνεται και για αυτό επιχειρεί να επαναδιαπραγματευτεί ζώνες επιρροής στις περιοχές της Μέσης Ανατολής απέναντι στο Ιράν, των παρυφών της Ευρώπης (Ουκρανία-Μαύρη Θάλασσα) απέναντι στη Ρωσία αλλά και στην Αφρική και νοτιοανατολική Ασία απέναντι στην Κίνα.
Αυτή η κατάσταση προδιαγράφει την ανάγκη του επανεξοπλισμού ορισμένων κρατών (βλ. Γερμανία), και του περεταίρω εξοπλισμού των υπόλοιπων με την αύξηση των κρατικών πολεμικών δαπανών. Σε αυτή την κατεύθυνση η Βορειοατλαντική Πολεμική Συμμαχία (N.A.T.O.) συμφώνησε την αύξηση των κρατικών πολεμικών δαπανών στο 5% του Α.Ε.Π. κάθε μέλους, μια αύξηση που για τα περισσότερα κράτη-μέλη σημαίνει διπλασιασμός των «αμυντικών» δαπανών.
Η καμπάνα προφανώς χτυπά και για την Ελλάδα, η οποία φαίνεται να πετάει τη «σκούφια» της για την συγκεκριμένη κατεύθυνση και τις αποφάσεις που παίρνει η συμμαχία και η Ευρώπη. Η Ελλάδα η οποία ήταν μόλις η δεύτερη χώρα (μετά την Αμερική) όσον αφορά τις αμυντικές δαπάνες επί του Α.Ε.Π., κατά τη διάρκεια της κρίσης και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει ένα μεγάλο μέρος των κρατικών αποθεμάτων στην αγορά πολεμικών εξοπλισμών.
Η φαινομενική οικονομική
ανάπτυξη της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια στηρίζεται στις επενδύσεις στα ακίνητα (κατασκευαστική, αγορές ακίνητων με golden visa κλπ.) και στις δημόσιες επενδύσεις το μεγαλύτερο μέρος των οποίων σχετίζεται με τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα των τελευταίων χρόνων. Το ελληνικό κράτος συνάπτει διαρκώς συμφωνίες ύψους πολλών δισεκατομμυρίων κυρίως με Αμερική (F35, αναβάθμιση των F16) και Γαλλία (rafale, Belharra) για την αναβάθμιση των ενόπλων δυνάμεων υπό την υποτιθέμενη απειλή της Τουρκίας.
ανάπτυξη της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια στηρίζεται στις επενδύσεις στα ακίνητα (κατασκευαστική, αγορές ακίνητων με golden visa κλπ.) και στις δημόσιες επενδύσεις το μεγαλύτερο μέρος των οποίων σχετίζεται με τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα των τελευταίων χρόνων. Το ελληνικό κράτος συνάπτει διαρκώς συμφωνίες ύψους πολλών δισεκατομμυρίων κυρίως με Αμερική (F35, αναβάθμιση των F16) και Γαλλία (rafale, Belharra) για την αναβάθμιση των ενόπλων δυνάμεων υπό την υποτιθέμενη απειλή της Τουρκίας.
Εδώ προκύπτει το εξής ερώτημα:
Η εξοπλιστική επάνδρωση των ενόπλων δυνάμεων σχετίζεται πράγματι με τον «εξ ανατολάς» κίνδυνο, και χρησιμοποιείται όντως για τις αμυντικές ανάγκες της χώρας απέναντι στην Τουρκία;
1) Καταρχάς, πολλά από τα όπλα που αγοράζει το ελληνικό κράτος δεν είναι σχεδιασμένα για το Αιγαίο, αλλά για μεγαλύτερες θάλασσες όπως η Μεσόγειος και οι Ωκεανοί. Οι γαλλικές φρεγάτες Belharra, οι οποίες είναι τέτοιου είδους όπλα, μόλις επανδρωθούν οι πρώτες πολεμικές ασκήσεις
που θα χρησιμοποιηθούν θα είναι στον ατλαντικό ωκεανό. Επιπλέον, ο όγκος και η αξία των εξοπλιστικών προγραμμάτων δεν συνάδει με μια αμυντική λογική, αλλά άκρως επιθετική.
2) Ένα μέρος των ελληνικών εξοπλισμών έχει μετακινηθεί από σημεία που σχετίζονταν με την άμυνα της χώρας (όπως τα νησιά του Αιγαίου, Έβρος) σε ξένες χώρες που είτε διεξάγεται πόλεμος (βλ. Ουκρανία) είτε χρησιμοποιούνται για να προστατευτούν στρατηγικής οικονομικής σημασίας στόχοι που απειλούνται από άλλες δυνάμεις (βλ. i) αποστολή patriot στη Σαουδική Αραβία για την προστασία της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας ARAMCO από τους Χούθι, ii) αλλά και αποστολή ελληνικών φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα υπέρ του Ισραήλ). Εκτός βέβαια της συμμετοχής της Ελλάδας στους πολέμους που διεξάγονται στην ευρύτερη περιοχή, το ελληνικό κράτος αποτελεί χώρα-σταθμό των ιμπεριαλιστών της Δύσης λαμβάνοντας υπόψιν την πληθώρα ξένων βάσεων στη χώρα, αλλά και τη στρατηγική σημασία που αυτές έχουν για τις επιθετικές πολεμικές ενέργειές τους (από τη Σούδα ανεφοδιάστηκαν τα αεροσκάφη των Η.Π.Α. που βομβάρδισαν το Ιραν).
3) Το ελληνικό και τουρκικό κράτος τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε μια κατεύθυνση συμφωνίας για τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Παρ' όλες τις τελευταίες αντιπαραθέσεις με το Τουρκολιβυκό σύμφωνο και τους χάρτες ελέγχου Α.Ο.Ζ. που εκδίδουν τα δύο κράτη, οι προστριβές μεταξύ τους έχουν μειωθεί και φαίνεται να οδεύουν σε μια λύση συμβιβασμού και μοιράσματος των οικονομικών ζωνών που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δύο αυτών κατά τα άλλα ανταγωνιστικών αστικών τάξεων.
4) Τέλος το ίδιο το πολιτικό προσωπικό διακηρύσσει την επιθυμία και επιδίωξη το ελληνικό κράτος να καταστεί πυλώνας σταθερότητας σε όλη την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων-Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου, όπως είναι το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Το ελληνικό κράτος δηλώνει τη επιθυμία του να καταστεί το Ισραήλ των Βαλκανίων, παρέχοντας διαρκώς τα διαπιστευτήρια ότι θα κάνει ό,τι χρειαστεί σε στρατιωτικό επίπεδο (βάσεις, εξοπλισμοί, συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις) για να επιβάλλει επιθετικά τα συμφέροντά του ίδιου και της Δύσης στην ευρύτερη περιοχή.
Γιατί το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια είναι πολεμικότερο των πολεμικοτέρων;
1) Καταρχάς, πολλά από τα όπλα που αγοράζει το ελληνικό κράτος δεν είναι σχεδιασμένα για το Αιγαίο, αλλά για μεγαλύτερες θάλασσες όπως η Μεσόγειος και οι Ωκεανοί. Οι γαλλικές φρεγάτες Belharra, οι οποίες είναι τέτοιου είδους όπλα, μόλις επανδρωθούν οι πρώτες πολεμικές ασκήσεις
που θα χρησιμοποιηθούν θα είναι στον ατλαντικό ωκεανό. Επιπλέον, ο όγκος και η αξία των εξοπλιστικών προγραμμάτων δεν συνάδει με μια αμυντική λογική, αλλά άκρως επιθετική.
2) Ένα μέρος των ελληνικών εξοπλισμών έχει μετακινηθεί από σημεία που σχετίζονταν με την άμυνα της χώρας (όπως τα νησιά του Αιγαίου, Έβρος) σε ξένες χώρες που είτε διεξάγεται πόλεμος (βλ. Ουκρανία) είτε χρησιμοποιούνται για να προστατευτούν στρατηγικής οικονομικής σημασίας στόχοι που απειλούνται από άλλες δυνάμεις (βλ. i) αποστολή patriot στη Σαουδική Αραβία για την προστασία της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας ARAMCO από τους Χούθι, ii) αλλά και αποστολή ελληνικών φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα υπέρ του Ισραήλ). Εκτός βέβαια της συμμετοχής της Ελλάδας στους πολέμους που διεξάγονται στην ευρύτερη περιοχή, το ελληνικό κράτος αποτελεί χώρα-σταθμό των ιμπεριαλιστών της Δύσης λαμβάνοντας υπόψιν την πληθώρα ξένων βάσεων στη χώρα, αλλά και τη στρατηγική σημασία που αυτές έχουν για τις επιθετικές πολεμικές ενέργειές τους (από τη Σούδα ανεφοδιάστηκαν τα αεροσκάφη των Η.Π.Α. που βομβάρδισαν το Ιραν).
3) Το ελληνικό και τουρκικό κράτος τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε μια κατεύθυνση συμφωνίας για τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Παρ' όλες τις τελευταίες αντιπαραθέσεις με το Τουρκολιβυκό σύμφωνο και τους χάρτες ελέγχου Α.Ο.Ζ. που εκδίδουν τα δύο κράτη, οι προστριβές μεταξύ τους έχουν μειωθεί και φαίνεται να οδεύουν σε μια λύση συμβιβασμού και μοιράσματος των οικονομικών ζωνών που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δύο αυτών κατά τα άλλα ανταγωνιστικών αστικών τάξεων.
4) Τέλος το ίδιο το πολιτικό προσωπικό διακηρύσσει την επιθυμία και επιδίωξη το ελληνικό κράτος να καταστεί πυλώνας σταθερότητας σε όλη την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων-Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου, όπως είναι το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Το ελληνικό κράτος δηλώνει τη επιθυμία του να καταστεί το Ισραήλ των Βαλκανίων, παρέχοντας διαρκώς τα διαπιστευτήρια ότι θα κάνει ό,τι χρειαστεί σε στρατιωτικό επίπεδο (βάσεις, εξοπλισμοί, συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις) για να επιβάλλει επιθετικά τα συμφέροντά του ίδιου και της Δύσης στην ευρύτερη περιοχή.
Γιατί το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια είναι πολεμικότερο των πολεμικοτέρων;
Γιατί είναι στην πρώτη γραμμή των πολέμων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή;
Είναι λόγω της απόλυτης εξάρτησής της από τον Δυτικό Ιμπεριαλισμό και απλώς υπακούει εντολές χωρίς να δρα αυτοβούλως;
Το μεθοδολογικό εργαλείο της εξάρτησης της Ελλάδας από τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης με το οποίο ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς επιλέγει να αναλύσει την ελληνική πραγματικότητα δεν μπορεί να απαντήσει πειστικά στους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα εμπλέκεται με αυτή την ένταση στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Αντιθέτως, η ένταση αυτή
δείχνει τη διάθεση του ελληνικού κράτους και της αστικής τάξης να κερδίσει από την εμπλοκή της στους πολέμους, να πάρει δηλαδή κομμάτι από την πίτα.
Η ελληνική αστική τάξη από τον πόλεμο στην Ουκρανία έχει ήδη αποκτήσει πολλαπλά κέρδη.
Πρώτα απ’ όλα το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο περισσότερο από κάθε άλλο (30%) διαμετακομίζει όλα τα χρόνια του πολέμου το ρωσικό πετρέλαιο καλύπτοντας το κενό που άφησαν οι κυρώσεις στη Ρωσία, κερδίζοντας πολλαπλά από το αυξημένο σε τιμή ρωσικό πετρέλαιο. Κατά τα χρόνια του πολέμου και τον περιορισμό του ρωσικού φυσικού αερίου το ελληνικό κράτος έχει γίνει κόμβος μεταφοράς προς τα Βαλκάνια και την Ευρώπη υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) αμερικανικής κυρίως προέλευσης. Το ελληνικό κράτος έχει διαμορφώσει λιμάνια υποδοχής του
υγροποιημένου φυσικού αερίου το οποίο μεταφέρεται επίσης από το ελληνικό εφοπλιστικόκεφάλαιο.
δείχνει τη διάθεση του ελληνικού κράτους και της αστικής τάξης να κερδίσει από την εμπλοκή της στους πολέμους, να πάρει δηλαδή κομμάτι από την πίτα.
Η ελληνική αστική τάξη από τον πόλεμο στην Ουκρανία έχει ήδη αποκτήσει πολλαπλά κέρδη.
Πρώτα απ’ όλα το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο περισσότερο από κάθε άλλο (30%) διαμετακομίζει όλα τα χρόνια του πολέμου το ρωσικό πετρέλαιο καλύπτοντας το κενό που άφησαν οι κυρώσεις στη Ρωσία, κερδίζοντας πολλαπλά από το αυξημένο σε τιμή ρωσικό πετρέλαιο. Κατά τα χρόνια του πολέμου και τον περιορισμό του ρωσικού φυσικού αερίου το ελληνικό κράτος έχει γίνει κόμβος μεταφοράς προς τα Βαλκάνια και την Ευρώπη υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) αμερικανικής κυρίως προέλευσης. Το ελληνικό κράτος έχει διαμορφώσει λιμάνια υποδοχής του
υγροποιημένου φυσικού αερίου το οποίο μεταφέρεται επίσης από το ελληνικό εφοπλιστικόκεφάλαιο.
Τέλος, το ελληνικό κράτος υπέγραψε τον Ιούνιο 2024 συμφωνία με την Ουκρανική κυβέρνηση συμμετοχής στην ανοικοδόμησή της, κατοχυρώνοντας για το ελληνικό κατασκευαστικό κεφάλαιο (GEK TERNA, ΑΚΤΩΡ, J&, P AVAX) μεγάλα συμβόλαια στο εξωτερικό. Το ίδιο επιδιώκει να πετύχει και στη Λιβύη με τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης της Ν.Δ. και της κυβέρνησης της Ανατολικής Λιβύης για επενδύσεις στον τομέα της ενέργειας και της κατασκευής με την ενδεχόμενη συμμετοχή μεγάλων ελληνικών εταιρειών όπως η Intrakat, GEK TERNA, METKA κ.α.
Από τη συμμετοχή στον πόλεμο του Ισραήλ απέναντι Παλαιστίνη, το ελληνικό κράτος διάλεξε από την πρώτη στιγμή πλευρά και τάχθηκε υπέρ της Γενοκτονίας ενός ολόκληρου πληθυσμού. Το ελληνικό κράτος προστατεύοντας τα συμφέροντα της αστικής του τάξης, έστειλε φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα απέναντι στους Χούθι που στηρίζουν την Παλαιστίνη για την προστασία των εμπορικών πλοίων που περνούσαν από το Σουέζ. Επίσης, μέσα από τη συμμετοχή του σε αυτόν τον πόλεμο διευρύνει τις συμμαχικές σχέσεις του με το κράτος-τρομοκράτη Ισραήλ σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και με τις γύρω χώρες που πρόσκεινται φιλικά προς τη Δύση.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αίγυπτος, με την οποία η Ελλάδα με πρωταγωνιστή τον όμιλο Κοπελούζου βρίσκεται στη διαδικασία ενεργειακής-ηλεκτρικής διασύνδεσης μέσω καλωδίων που θα διασχίζουν τη Μεσόγειο. Τα ενεργειακά αποθέματα της Ελλάδας και της Αιγύπτου που
προκύπτουν από τις τεράστιες επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες) θα πουλιούνται εκατέρωθεν.
Τα μεγάλα, λοιπόν, εγχώρια επιχειρηματικά συμφέροντα επιβάλλουν την επιθετικότητα του ελληνικού κράτους στο εξωτερικό και την προσκόλλησή του στην ιμπεριαλιστική συμμαχία της Δύσης. Ποιος είναι ο αντίκτυπος των επιλογών του ελληνικού κράτους στον ελληνικό λαό; Καταρχάς η πολεμική εμπλοκή στα διάφορα αυτά μέτωπα ενέχει άμεσους κινδύνους για τους εμπλεκόμενους Έλληνες στρατιωτικούς, αλλά και για τον ελληνικό λαό συνολικά, αφού το ελληνικό κράτος καθίσταται στόχος αντιποίνων από τις ανταγωνιστικές δυνάμεις. Επιπλέον, στο πνεύμα της νέας εποχής η Ελλάδα επιδιώκει τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού στρατού και την επάνδρωσή του με νέα στελέχη ικανά για πόλεμο. Η αγορά, όμως, των σύγχρονων οπλικών συστημάτων δεν συμβαδίζει, τουλάχιστον ως τώρα, με την επάνδρωσή τους με αξιωματικούς και υπαξιωματικούς παρά τις πολλές και σημαντικές προσπάθειες του ελληνικού κράτους να προσελκύσει με οικονομικά και ιδεολογικά κίνητρα τη νεολαία στο στρατό. Η επιθυμία για στρατιωτικοποίηση της ελληνικής νεολαίας φαίνεται να αποτυγχάνει καθώς η νεολαία αρνείται να γίνει κρέας για τα κανόνια των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Η αντίδραση, όμως, του ελληνικού λαού απέναντι στον πόλεμο φαίνεται να εξαντλείται μόνο στην απροθυμία του να ενταχθεί στην πολεμική μηχανή. Δυστυχώς, σε όλα όσα γίνονται δεν υπάρχει αντιπολεμική απάντηση ικανή να ανατρέψει τις παραπάνω πολιτικές που θέτουν τη ζωή μας και τη ζωή άλλων λαών σε κίνδυνο.
Από τη συμμετοχή στον πόλεμο του Ισραήλ απέναντι Παλαιστίνη, το ελληνικό κράτος διάλεξε από την πρώτη στιγμή πλευρά και τάχθηκε υπέρ της Γενοκτονίας ενός ολόκληρου πληθυσμού. Το ελληνικό κράτος προστατεύοντας τα συμφέροντα της αστικής του τάξης, έστειλε φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα απέναντι στους Χούθι που στηρίζουν την Παλαιστίνη για την προστασία των εμπορικών πλοίων που περνούσαν από το Σουέζ. Επίσης, μέσα από τη συμμετοχή του σε αυτόν τον πόλεμο διευρύνει τις συμμαχικές σχέσεις του με το κράτος-τρομοκράτη Ισραήλ σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και με τις γύρω χώρες που πρόσκεινται φιλικά προς τη Δύση.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αίγυπτος, με την οποία η Ελλάδα με πρωταγωνιστή τον όμιλο Κοπελούζου βρίσκεται στη διαδικασία ενεργειακής-ηλεκτρικής διασύνδεσης μέσω καλωδίων που θα διασχίζουν τη Μεσόγειο. Τα ενεργειακά αποθέματα της Ελλάδας και της Αιγύπτου που
προκύπτουν από τις τεράστιες επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες) θα πουλιούνται εκατέρωθεν.
Τα μεγάλα, λοιπόν, εγχώρια επιχειρηματικά συμφέροντα επιβάλλουν την επιθετικότητα του ελληνικού κράτους στο εξωτερικό και την προσκόλλησή του στην ιμπεριαλιστική συμμαχία της Δύσης. Ποιος είναι ο αντίκτυπος των επιλογών του ελληνικού κράτους στον ελληνικό λαό; Καταρχάς η πολεμική εμπλοκή στα διάφορα αυτά μέτωπα ενέχει άμεσους κινδύνους για τους εμπλεκόμενους Έλληνες στρατιωτικούς, αλλά και για τον ελληνικό λαό συνολικά, αφού το ελληνικό κράτος καθίσταται στόχος αντιποίνων από τις ανταγωνιστικές δυνάμεις. Επιπλέον, στο πνεύμα της νέας εποχής η Ελλάδα επιδιώκει τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού στρατού και την επάνδρωσή του με νέα στελέχη ικανά για πόλεμο. Η αγορά, όμως, των σύγχρονων οπλικών συστημάτων δεν συμβαδίζει, τουλάχιστον ως τώρα, με την επάνδρωσή τους με αξιωματικούς και υπαξιωματικούς παρά τις πολλές και σημαντικές προσπάθειες του ελληνικού κράτους να προσελκύσει με οικονομικά και ιδεολογικά κίνητρα τη νεολαία στο στρατό. Η επιθυμία για στρατιωτικοποίηση της ελληνικής νεολαίας φαίνεται να αποτυγχάνει καθώς η νεολαία αρνείται να γίνει κρέας για τα κανόνια των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Η αντίδραση, όμως, του ελληνικού λαού απέναντι στον πόλεμο φαίνεται να εξαντλείται μόνο στην απροθυμία του να ενταχθεί στην πολεμική μηχανή. Δυστυχώς, σε όλα όσα γίνονται δεν υπάρχει αντιπολεμική απάντηση ικανή να ανατρέψει τις παραπάνω πολιτικές που θέτουν τη ζωή μας και τη ζωή άλλων λαών σε κίνδυνο.
Πώς ένας λαός που παραδοσιακά είχε ένα αντιπολεμικό κίνημα ιδιαίτερα ισχυρό για τα μέτρα των υπολοίπων κρατών της Δύσης, σήμερα να μην μπορεί, παρά μόνο στο ελάχιστο, να θέσει φραγμούς στην θανατοπολιτική του ελληνικού κράτους, να μην μπορεί να δείξει έμπρακτα και με δυναμικό τρόπο την αλληλεγγύη του στον παλαιστινιακό λαό;
Ένα μέρος της απάντησης είναι η απόλυτη κυριαρχία των αστικών στρωμάτων και της πολιτικής τους εκπροσώπησης στα Μ.Μ.Ε. Η πολεμοκαπηλεία έχει γίνει καθημερινότητα στα δελτία ειδήσεων, η υπεράσπιση των συμφερόντων των πλουσίων έχει γίνει καθήκον όλης της κοινωνίας, η στοχοποίηση των μεταναστών/-στριων είναι διαρκώς εντεινόμενη πολλαπλασιάζοντας τα εγκλήματα που συμβαίνουν κατά αυτών. Έτσι, ένα μέρος της κοινωνίας μας αποπροσανατολίζεται, ενώ ένα άλλο γίνεται ακόμη πιο επιθετικό και στρέφεται σε ακροδεξιές λύσεις. Το υπόλοιπο κομμάτι όμως της εργατικής τάξης που σκέφτεται με ανθρωπιστικά ή ακόμη και ταξικά κριτήρια γιατί δεν βγαίνει στο προσκήνιο; Ο βασικός λόγος όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε είναι γιατί
έχει ηττηθεί στην καθημερινότητά του.
Ένα μέρος της απάντησης είναι η απόλυτη κυριαρχία των αστικών στρωμάτων και της πολιτικής τους εκπροσώπησης στα Μ.Μ.Ε. Η πολεμοκαπηλεία έχει γίνει καθημερινότητα στα δελτία ειδήσεων, η υπεράσπιση των συμφερόντων των πλουσίων έχει γίνει καθήκον όλης της κοινωνίας, η στοχοποίηση των μεταναστών/-στριων είναι διαρκώς εντεινόμενη πολλαπλασιάζοντας τα εγκλήματα που συμβαίνουν κατά αυτών. Έτσι, ένα μέρος της κοινωνίας μας αποπροσανατολίζεται, ενώ ένα άλλο γίνεται ακόμη πιο επιθετικό και στρέφεται σε ακροδεξιές λύσεις. Το υπόλοιπο κομμάτι όμως της εργατικής τάξης που σκέφτεται με ανθρωπιστικά ή ακόμη και ταξικά κριτήρια γιατί δεν βγαίνει στο προσκήνιο; Ο βασικός λόγος όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε είναι γιατί
έχει ηττηθεί στην καθημερινότητά του.
Η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα έχει διαμορφώσει τις ζωές μας σε ένα διαρκές κυνήγι επιβίωσης. Η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας, η φτωχοποίησή μας, η εντατικοποίηση της ζωής μας και η απώλεια ελεύθερου χρόνου μας έχουν οδηγήσει σε έναν απολίτικο ατομικό δρόμο που δεν είναι ορατή η συλλογική πολιτική διέξοδος.
Για αυτό το αντιπολεμικό κίνημα δεν μπορεί να πορευτεί διαφορετικά από το εργατικό κίνημα.
Για αυτό προϋπόθεση ανάπτυξης του αντιπολεμικού κινήματος που θα θέτει την ειρήνη ως διακύβευμα, είναι η συνολική πάλη για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, για τη βελτίωση της ζωής της και την ήττα της αστικής πολιτικής.
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437
diktiospartakos.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου