H στρατιωτική εισβολή της 3ης Ιανουαρίου 2025 στη Βενεζουέλα, ένα κυρίαρχο κράτος- μέλος του ΟΗΕ και η απαγωγή του Προέδρου της, νομικά συνιστά το «έγκλημα της επίθεσης» όπως διατυπώθηκε στο καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης και σε άλλα νεώτερα κείμενα διεθνούς δικαίου . Ταυτόχρονα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση όλων των θεμελιωδών διατάξεων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Ανάλογες εισβολές, κατοχές ,απαγωγές και δολοφονίες κρατικών ηγετών , από την ίδρυση του ΟΗΕ μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ και τα παρελκόμενά τους ( Ισραήλ, Ουκρανία κοκ) έχουν πραγματοποιήσει δεκάδες χώρες. Στις 3 Ιανουαρίου που έγινε η απαγωγή του Προέδρου Μαδούρο ήταν η 6η επέτειος της δολοφονίας του στρατηγού Σολεϊμανί που έγινε πάλι με εντολή Τράμπ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άλλοι αμερικανοί πρόεδροι έκαναν λιγότερα.
Στη συνέντευξη τύπου μετά την απαγωγή, ο πρόεδρος και οι υπουργοί άμυνας και εξωτερικών των ΗΠΑ ξεκαθάρισαν το πολιτικό και νομικό πλαίσιο που εντάσσουν το νέο τους διεθνές έγκλημα: Επαναφορά του δόγματος Μονρόε και της πολιτικής των κανονιοφόρων, απειλή άμεσης στρατιωτικής κατοχής, υποκατάσταση του διεθνούς δικαίου από τις δικές τους αποφάσεις, υποκατάσταση της διεθνούς κοινότητας από τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εθεσαν δύο καθαρούς στόχους : Αρνηση του δικαιώματος των λαών της Λατινικής Αμερικής να επιλέγουν σοσιαλιστικές κυβερνήσεις και αντιμετώπιση του δημόσιου πλούτου τους σαν απόλυτης ιδιοκτησία των ΗΠΑ . Μάλιστα χαρακτήρισαν επανειλημμένα τους Βενεζουελάνους σαν κλέφτες του πετρελαίου «τους» ! Αυτές οι θέσεις και διεθνείς πρακτικές, τυπικά ιμπεριαλιστικές και νεοποικιοκρατικές , δεν έχουν βέβαια καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο , το οποίο τους αρέσει ή όχι αποτελεί μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού και ένα θεμελιώδες πλαίσιο ειρηνικής συμβίωσης μεταξύ των κρατών. Οι ΗΠΑ και ο στενός πυρήνας κρατών – εκτελεστικών τους οργάνων, μπορεί να κατέχουν κτηνώδη ισχύ, όμως από άποψη διεθνούς δικαίου είναι κράτη παρίες και από πολιτική άποψη, επιβάλλοντας το νόμο της ζούγκλας, αποτελούν την έμπρακτη αμφισβήτηση του ανθρώπινου πολιτισμού και συνακόλουθα απειλή για την επιβίωση της ανθρωπότητας.
Διάφοροι καλόπιστοι ή δήθεν καλόπιστοι στον ελληνικό δημόσιο λόγο υποβαθμίζοντας τα παραπάνω θεμελιώδη ζητήματα , περιορίζονται να αναρωτιούνται γιατί ο πρόεδρος της Βενεζουέλας ενώ ήξερε ότι είναι αμερικανικός στόχος δεν πήρε τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας, ή μήπως προδόθηκε από τα μέσα ή γιατί η αντιαεροπορική άμυνα δεν ήταν πιο δραστήρια ή γιατί οι Ρώσοι και οι Κινέζοι δεν επεμβαίνουν για να σώσουν την Βενεζουέλα από τη στρατιωτική κατοχή ή την Κούβα από τον αποκλεισμό. Αλλοι, αποδεχόμενοι το ( αμερικανικό ) αφήγημα ότι η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ …καταρρέει, οι στενοί σύμμαχοί τους στην Ευρώπη είναι …υπό διάλυση και το Ισραήλ και η Ουκρανία αντιμετωπίζουν …υπαρξιακό κίνδυνο, απορούν πώς, ενώ …καταρρέουν καταφέρνουν να απάγουν τον Μαδούρο, να σκοτώσουν τον Νασράλα, να σκοτώσουν τον πρόεδρο και τον ΥΠΕΞ του Ιράν και λίγο αργότερα τη στρατιωτική και επιστημονική του ηγεσία , να σκοτώσουν ολόκληρη την Παλαιστινιακή ηγεσία , τον πρωθυπουργό και τη μισή κυβέρνηση της Υεμένης , να κατακτήσουν τη Συρία , να ανατρέψουν τις μη ελεγχόμενες κυβερνήσεις στην Ονδούρα, Βολιβία, Νεπάλ, Μπαγκλαντές, Πακιστάν, να οργανώσουν εκλογικά πραξικοπήματα στην Ρουμανία και τη Μολδαβία κοκ. Και εν τέλει συμπεραίνουν πως αφού η Δύση τα καταφέρνει ενώ είναι υπό … κατάρρευση, τότε έχει ευθύνες και το ίδιο το κράτος – θύμα ( η Βενεζουέλα στη πιο πρόσφατη περίπτωση) είτε οι άλλες χώρες στόχοι του δυτικού συστήματος (Κίνα , Ρωσία κλπ) που δεν βοήθησαν το θύμα . Η επικέντρωση στο επιμέρους , συνήθως με ανεδαφικές υποθέσεις και η υποβάθμιση των κυρίαρχων τάσεων στις διεθνείς εξελίξεις είναι προφανές ότι διευκολύνει προπαγανδιστικά τους σημερινούς κυρίαρχους του κόσμου.
Ας το πάρουμε απόφαση: Ο κόσμος από το 1990 έγινε μονοπολικός και θα παραμείνει έτσι για ένα ( απροσδιόριστο) διάστημα ακόμη. Η νίκη που πέτυχε η Δύση σε βάρος του τότε δεύτερου και τρίτου κόσμου ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπορεί να αναλωθεί εύκολα στο διάστημα μιας ή δυο γενεών. Η αμερικανική ισχύς, προς το παρόν, δεν είναι συγκρίσιμη με την ισχύ καμιάς άλλης χώρας . Μπορεί να καταφέρνει ουσιαστικά πλήγματα όπως η απαγωγή ή η εκτέλεση ξένων ηγετών που καμιά άλλη χώρα δεν έχει την πολιτική ( πρωτίστως) , επιχειρησιακή και πληροφοριακή δυνατότητα να φέρει σε πέρας. Οι ΗΠΑ παραμένουν η μόνη χώρα του κόσμου που ελέγχει στρατιωτικά το σύνολο των ωκεανών, διαθέτει μαζί με τους στενούς συμμάχους της πάνω από χίλιες στρατιωτικές βάσεις που ελέγχουν όλα τα κρίσιμα σημεία του πλανήτη, ελέγχει πλήρως, μαζί με τις πρώην αποικιακές δυνάμεις της Ευρώπης τη διεθνή κίνηση κεφαλαίων και τη νομισματική κυκλοφορία. Ελέγχοντας το σύνολο των διεθνών ψηφιακών πλατφορμών και τον πολιτισμό μπορεί να επιβάλλει την ιδεολογία της . Πάνω απ’ όλα οι ΗΠΑ μαζί με τη Βρετανία έχουν μια μακραίωνη εμπειρία διοίκησης του πλανήτη, δηλαδή μια ιμπεριαλιστική και αποικιακή εμπειρία και ένα τεράστιο συσσωρευμένο επιστημονικό και υλικό πλούτο, προϊόν της μακρόχρονης εκμετάλλευσης του κόσμου .
Η Κίνα μπορεί να είναι σήμερα το εργοστάσιο του κόσμου, μπορεί να παράγει πλέον και υψηλή τεχνολογία αλλά δεν έχει και δεν μπορεί ούτε επιδιώκει στο προβλέψιμο μέλλον να αποκτήσει κάποια από τα παραπάνω δυτικά «πλεονεκτήματα» , οπότε στη διεθνή αρένα θα παραμείνει ευάλωτη και θα αντιμετωπίζει όρια. Η Ρωσία, αντικειμενικά βρίσκεται ακόμη στα πρώτα στάδια ανάκαμψης από την καταστροφική μετασοβιετική περίοδο στην οποία έχασε τα πάντα εκτός από το μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο και τη σημαντική επιστημονική παράδοση σε ορισμένους κλάδους . Όμως τα πυρηνικά της δεν μπορούν εξ ορισμού να χρησιμοποιηθούν για την άμυνά της στις συγκρούσεις και απειλές που αντιμετωπίζει σήμερα στα σύνορά της ή σε ανάλογες συγκρούσεις που όπως φαίνεται θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει στο άμεσο μέλλον. Αλλά και σαν στρατηγικό όπλο αμοιβαίας εξουδετέρωσης , τα πληθυσμιακά και εδαφικά της δεδομένα τη θέτουν σε πολύ υποδεέστερη θέση σε σχέση με τη συλλογική Δύση .
Όμως παρά τα επιμέρους προβλήματα ο παγκόσμιος Νότος στον οποίο πολιτικά συμπεριλαμβάνεται και η ανατολική Ευρώπη , παρότι σαν μεμονωμένα κράτη είναι σχετικά ανίσχυρος μπροστά στη Δύση , όπως απέδειξε για μια ακόμη φορά η πρόσφατη εισβολή στη Βενεζουέλα, είναι πλέον πολύ μεγάλος και πολύ ισχυρός για να τον αντιμετωπίσει η Δύση ταυτόχρονα . Επίσης, όπως αποδείχθηκε στο Αφγανιστάν και παλαιότερα στο Βιετνάμ η τεράστια αμερικανική ισχύς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την παρατεταμένη άμυνα ακόμη και πολύ αδύναμων αντιπάλων όταν οι τελευταίοι έχουν ισχυρή ιδεολογική συνοχή και αποδέχονται τη θυσία πολλών ανθρώπινων ζωών και υποδομών για την κατάκτηση της ανεξαρτησίας τους. Και στις δύο χώρες οι αμερικανοί δεν έχασαν καμία μάχη, όμως τελικά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν και να αποδεχθούν ντε φάκτο την ανεξαρτησία της κατακτημένης χώρας Αντίθετα εκεί που δεν υπήρξε συστηματική μακροχρόνια αντίσταση και ιδεολογική συνοχή , όπως στην περίπτωση του Ιράκ τα αποτελέσματα της κατοχής παγιώθηκαν, παρ’ όλο που θεωρητικά οι δυνατότητες αντίστασης ήταν μεγαλύτερες . Αυτές οι εμπειρίες του Παγκόσμιου Νότου πρέπει τώρα να καθοδηγήσουν και την αντίσταση στη Βενεζουέλα και παντού. Η όποια εξωτερική βοήθεια αν υπάρξει είναι πάντα καλοδεχούμενη αλλά ποτέ δεν έλυσε το πρόβλημα και δεν θα το λύσει ούτε τώρα. Κάθε λαός πρέπει να κάνει το δικό του αγώνα ανεξαρτησίας .
Ο Ελληνικός λαός, όσοι αντιστεκόμαστε ακόμη στην υποδούλωση της χώρας στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση ,θα σταθούμε βέβαια στο πλευρό της νόμιμης κυβέρνησης και του λαού της Βενεζουέλας με τις λίγες δυνατότητες που διαθέτουμε. Όμως η πιο μεγάλη βοήθεια που μπορεί να της προσφέρει ο Ελληνικός λαός , όπως κάθε λαός είναι η κατάκτηση και διασφάλιση της δικής του ανεξαρτησίας, γιατί έτσι μόνο συμβάλλει στην εξασθένιση και το ξήλωμα του νέου παγκόσμιου δικτύου υποτέλειας ,νεοαποικιοκρατίας και καταλήστευσης που για μια ακόμη φορά το βλέπουμε να εξυφαίνεται στα μάτια μας .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου