Θάνατοι στις Ένοπλες Δυνάμεις: Τρία χρόνια από το χαμό του Βασίλη Μαντζαρούδη, απάντηση καμία

Τρία χρόνια χωρίς τον Βασίλη – Τρία χρόνια χωρίς απαντήσεις

Γράφει η Αντωνογλούδη Μαρία, μητέρα του θανόντος Βασίλη

Σήμερα συμπληρώνονται τρία χρόνια ακριβώς από την ημέρα εκείνη που η ζωή μας κλονίστηκε συθέμελα, που συνειδητοποιήσαμε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ξανά αυτή που ήταν!

Τρία χρόνια από την 21 Φεβρουαρίου 2023, την ημέρα που χάσαμε τον τριαντάχρονο τότε γιο μας Βασίλειο Μαντζαρούδη, υποσμηναγό της ΠΑ, όχι στον προσωπικό του χώρο, αλλά στον εργασιακό, γεγονός που, όσο κι αν γίνεται προσπάθεια να υποβαθμιστεί, αποτελεί ένδειξη «πως κάτι συνέβη εκείνο το πρωί που πυροδότησε μια κατάσταση», όπως ειπώθηκε σε μας από ανώτερο αξιωματικό, εκεί στη μεγαλύτερη ΠΜ της χώρας, σε έναν χώρο που μέχρι τότε θεωρούσαμε ασφαλή, και κάτω από συνθήκες που μέχρι σήμερα παραμένουν αδιευκρίνιστες. Μας είπαν «ουδείς ευθύνεται για το θάνατό του», μας είπαν «αυτοκτονία». Λέξη βαριά, που ειπώθηκε όμως πολύ εύκολα και εστιάζοντας στην επιφάνεια των πραγμάτων! Μια λέξη που δεν «χωρά» στην προσωπικότητά του. Μια εξήγηση που δεν απαντά στα ερωτήματα. Και τα ερωτήματα είναι πολλά. Παραμένουν. Και ζητούν απαντήσεις. Ερωτήματα όχι μόνο δικά μας αλλά και ανθρώπων από το εργασιακό του περιβάλλον, ανθρώπων που τον γνώριζαν και συνεργάστηκαν μαζί του.

Ο γιος μας ήταν ένας άνθρωπος άριστος — ως επιστήμονας και ως χαρακτήρας. Ευγενής, αξιοπρεπής, με ήθος και συνέπεια. Ικανότατος στη δουλειά του, αγαπητός στους συναδέλφους του, με σχέδια και όνειρα για το μέλλον. Ένας νέος που αγαπούσε τη ζωή, την οικογένεια, τους φίλους του, την σύντροφό του. Και αυτά δεν είναι τα λόγια μιας μητέρας, που είναι λογικό και αναμενόμενο να επαινεί το παιδί της. Αυτά τα τρία χρόνια έχουν περισσέψει οι έπαινοι για τον Βασίλη τόσο από τον πανεπιστημιακό χώρο όσο και από τον στρατιωτικό. Ενδεικτικά αναφέρω : Άριστος άνθρωπος, άριστος επιστήμονας, ευγενής νέος, ένας από τους καλύτερους φοιτητές που πέρασαν ποτέ από το ΕΜΠ. Ένα από τα καλύτερα μυαλά της ΠΑ, άψογος αξιωματικός. Ικανότατος, πειθαρχημένος και εργατικός. Είχε πολλές γνώσεις, έδινε λύσεις σε ζητήματα και είχε βαθύ αίσθημα ευθύνης έναντι της υπηρεσίας του. Ήταν κάτοχος δυο μεταπτυχιακών τίτλων και συμμετείχε σε ερευνητικό πρόγραμμα του ΕΜΠ. Ήταν τελειομανής και έθετε υψηλούς στόχους, τους οποίους ήθελε πάντα να πετυχαίνει. Διέθετε έμφυτη ευγένεια. Ήταν ο αξιωματικός που ο καθένας θα ήθελε να εργάζεται μαζί του. Ήταν ιδιαίτερα ευφυής και τίποτα δεν ήταν αδύνατο γι’ αυτόν στην εργασία του. Δεν θα έκανε ποτέ κάτι που θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή των συναδέλφων του και άλλα πολλά.

Πριν από λίγο καιρό με συγκλόνισαν τα λόγια συναδέλφου του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ο οποίος γνώρισε το Βασίλη λίγο μετά την αποφοίτησή του σε ηλικία μόλις 22 ετών. Έγραψε λοιπόν «Η παρουσία του Βασίλη ενέπνεε σεβασμό και θαυμασμό. Η ευφυΐα του, οι γνώσεις του, η οξυδέρκειά του, το χιούμορ και η ευγένειά του συνυπήρχαν με έναν τρόπο σπάνιο, που δύσκολα συναντά κανείς σε έναν τόσο νέο αξιωματικό. Ήταν χαρισματικός, με ήθος και καθαρή ψυχή – ένας πραγματικά ξεχωριστός άνθρωπος. Το δυσάρεστο γεγονός της απώλειάς του μάς συγκλόνισε όλους βαθιά. Όσοι είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε μαζί του, να τον γνωρίσουμε και να μοιραστούμε στιγμές δίπλα του, δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Αν με ρωτούσε ακόμα και σήμερα κάποιος να αναφέρω έναν συνάδελφο που συνδύαζε εξυπνάδα, ευφυΐα, ήθος και ανθρωπιά, ο Βασίλης θα ήταν αδιαμφισβήτητα από τους πρώτους που θα μου ερχόταν στο μυαλό». Ενώ κάποιος άλλος μου είπε «για την προσωπικότητα του γιου σας θα μπορούσα να γράψω βιβλίο με όσα έχω ακούσει γι’ αυτόν, για το θάνατό του όμως απόλυτη σιωπή, δεν μιλάει κανείς». Γιατί άραγε;

Κι όμως αυτός ο νέος έφυγε από κοντά μας με έναν αδιανόητο τρόπο, με μια εκδοχή που δεν αποδεχόμαστε και δεν θα αποδεχθούμε ποτέ. Τρία χρόνια τώρα ζούμε με την απουσία του, αλλά και με την ανάγκη να μην επιτρέψουμε να σβηστεί η μνήμη του. Δεν ζητούμε τίποτε περισσότερο από την αλήθεια, που είμαστε βέβαιοι πως γνωρίζουν κάποιοι και που είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας να μάθουμε. Η απώλεια ενός παιδιού είναι ό,τι πιο τραγικό μπορεί να βιώσει ένας γονιός. Την καθιστά όμως ακόμη τραγικότερη η άγνοια, το να μην γνωρίζει ο γονιός την αιτία και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες χάθηκε το παιδί του. Δεν κραυγάζουμε· επιμένουμε. Δεν ξεχνάμε· τιμούμε. Το παιδί μας δεν ήταν ένας αριθμός, ένα αναλώσιμο είδος, δεν ήταν μια είδηση της στιγμής. Ήταν ζωή. Ήταν φως. Ήταν το χαμόγελο που γέμιζε το σπίτι μας. Και όσο εμείς αναπνέουμε, το όνομά του θα ακούγεται με περηφάνια. Όσο υπάρχουμε, θα στεκόμαστε όρθιοι για εκείνον, αλλά και για τον άλλο μας γιο, για τους αγαπημένους μας ανθρώπους.

Η απώλειά του δεν είναι μια «υπόθεση» που έκλεισε. Δεν είναι μια λέξη σε έναν φάκελο. Δεν είναι μια εκδοχή που αποδεχόμαστε, για να ησυχάσουμε. Είναι ένας θάνατος με αναπάντητα ερωτήματα. Με ενδείξεις πολλές, όμως η δικαιοσύνη ζητά αποδείξεις. Με διάτρητα σημεία. Με κενά. Με σιωπές. Και απέναντι σε αυτές τις σιωπές στεκόμαστε όρθιοι. Δεν θα επιτρέψουμε να σβηστεί η μνήμη του γιου μας. Δεν θα επιτρέψουμε να χαθεί η αλήθεια μέσα στην ευκολία. Γιατί η μνήμη του παιδιού μας δεν είναι μόνο πόνος — είναι ευθύνη. Είναι αγώνας. Είναι χρέος απέναντι στην αξία της ζωής του. Τρία χρόνια μετά, ο χρόνος δεν απαλύνει την απουσία. Πίσω από το χαμόγελό μας υπάρχει οδύνη, πίσω από τη δύναμή μας υπάρχει μια πληγή που αιμορραγεί. Όμως υπάρχει και η απόφασή μας για την αλήθεια, για τη δικαιοσύνη. Συνεχίζουμε το δύσκολο δρόμο που κληθήκαμε να διαβούμε με αξιοπρέπεια, με αγάπη που δεν σβήνει και με τη βεβαιότητα ότι το φως, όσο κι αν αργεί, πάντα βρίσκει τον δρόμο του.

Κλείνοντας, με θλίβει πολύ το γεγονός ότι συνεχώς αυξάνει ο αριθμός μανάδων που θρηνούν αδικοχαμένα παιδιά και παλεύουν να διατηρήσουν ζωντανή τη μνήμη τους, να φτάσουν στην αλήθεια. Επιπρόσθετα, όταν φεύγει ένας νέος άνθρωπος από κοντά μας αυτό αποτελεί πλήγμα όχι μόνο για την οικογένειά του και τους αγαπημένους του, αλλά και για τους θεσμούς που υπηρετούσε, για την ίδια την πατρίδα, καθώς κάθε νέος αποτελεί κομμάτι του μέλλοντός της. Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένε μας Βασίλη!