Eίμαι από την Ξάνθη και έχω έναν γιο, ο οποίος είχε τη δυσάρεστη τιμή να υπηρετήσει στον στρατό σε μονάδα της Ξάνθης.
Όλα ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή που παρουσιάστηκε στη μονάδα, στις 08/04/24.
Πρώτη εβδομάδα προσαρμογής είπαν να κοιμόταν στο σπίτι του κάθε βράδυ. Από εκεί και έπειτα κοιμόταν στη μονάδα ένα βράδυ και το επόμενο σπίτι του.
Στο τρίτο βράδυ που κοιμήθηκε στη μονάδα (16/04), ο διοικητής του θεώρησε σωστό, εφόσον του ανέφερε ένας φαντάρος πως ο γιος μου ΜΑΛΛΟΝ υπνοβατούσε και παραμιλούσε στον ύπνο του, να τον στείλει στο ΚΙΧΝΕ σε ψυχίατρο, διότι όπως ανέφερε χωρίς να το διασταυρώσει, ΑΓΧΩΔΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΑ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΟΠΛΙΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΟΤΙ ΥΠΝΟΒΑΤΕΙ.
ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΑ!
Με την πρώτη φορά! Στην οποία ο γιος μου, όταν ρώτησε τους φαντάρους, είπαν ότι παραμιλούσε και όχι ότι έκοβε βόλτες!
Η ελληνική γλώσσα έχει χιλιάδες λέξεις με τις οποίες μπορούμε να χαρακτηρίσουμε το κάθε τι, αλλά δυστυχώς στον Στρατό δεν υφίσταται. Όταν κάλεσα τον διοικητή και τον ρώτησα για ποιο λόγο έγραψε «επανειλημμένα», εφόσον ήταν η πρώτη φορά που το παιδί ΠΑΡΑΜΙΛΗΣΕ και δεν υπνοβατούσε, μου είπε πως δεν είμαι εκεί να βλέπω τι κάνει, αλλά να κρίνει μπορεί χωρίς να είναι.
Η στάση αυτή δείχνει μια επιπολαιότητα και μια προχειρότητα σε θέματα που αφορούν την ψυχική υγεία ενός στρατιώτη, γεγονός που θεωρώ εξαιρετικά σοβαρό.
Άρα ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει και να έχει επιπτώσεις στα παιδιά που δεν είναι «ΜΑΓΚΕΣ».
Έπειτα από την αναφορά αυτή του διοικητή, ο γιος μου βγήκε Ι3 άοπλος, κάτι που του έριξε το ηθικό και αισθάνθηκε δακτυλοδεικτούμενος, χωρίς να έχει καμία υποστήριξη από κανένα, και μια αδικία που δεν μπορούσε να αποδείξει κάτι.
Η συγκεκριμένη εξέλιξη επηρέασε βαθιά την ψυχολογία του παιδιού μου και δημιούργησε ένα κλίμα στιγματισμού μέσα στη μονάδα.
Προσπαθώντας να στηρίξω το παιδί μου με πολλές συζητήσεις και να μη δίνει βάση στην παράνοια που υπήρχε εκεί, έρχεται και το επόμενο.
Τον Ιούνιο, «δηλώστε άδειες» είπαν.
Δήλωσε ο γιος μου 12 Αυγούστου, συγκεκριμένη ημερομηνία που θα ερχόταν ο πατέρας του από το εξωτερικό. Υπήρχε λόγος!
Προσπάθησαν να τον βγάλουν τρελό ότι δήλωσε 25/08, γιατί υπήρχαν παιδιά ευνοημένα και ήθελαν να δώσουν σε εκείνα την άδεια. Έτσι βόλευε τον υποδιοικητή και το 1 γραφείο.
Η αίσθηση αδικίας και ευνοιοκρατίας μέσα στη μονάδα ήταν εμφανής και δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερη ψυχολογική πίεση στο παιδί μου.
Και εκεί πρόβλημα, και εκεί επειδή προσπαθούσε να βρει το δίκιο του ο γιος μου, πράγμα εξωπραγματικό μέσα στον στρατό, αφού μόνο όσοι έχουν εξουσία εκεί έχουν δίκιο, τον έβαλαν στο μάτι και τον πήγαιναν από αγγαρεία σε αγγαρεία.
Δεν προλάβαινε να ξεκουραστεί. Τον έβαζαν τα δυσκολότερα νούμερα θαλαμοφύλακα (3ο νούμερο), πολλές φορές 7:30-13:00 μαγειρεία και αμέσως αγγαρεία, έπειτα 18:00-21:00 πάλι μαγειρεία και αμέσως 21:00-00:00 θαλαμοφύλακας, ούτε 3 ώρες συνεχόμενες όλη τη μέρα.
Η συνεχής αυτή καταπόνηση, χωρίς επαρκή ξεκούραση, συνιστά κατά τη γνώμη μου απάνθρωπη μεταχείριση ενός στρατιώτη που υπηρετεί τη θητεία του.
Από την πολλή λάντζα τού πονούσε αφόρητα η πλάτη και ζήτησε να πάει στο ΚΙΧΝΕ.
Ο γιατρός τον έβγαλε ελεύθερο ασκήσεων και του έδωσε θεραπεία να ακολουθήσει. Τον στέλνουν σε φυλάκιο για 5 ημέρες, επιστρέφει και συνεχίζονται ΦΥΣΙΚΑ οι αγγαρείες, και ας είχε χαρτί από τον γιατρό, βλέπετε όπου θέλουν πιάνουν.
Το γεγονός ότι αγνοήθηκαν ακόμη και οι οδηγίες γιατρού θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά ανησυχητικό.
Έπειτα από τις πολλές επιπλήξεις για την εξάντληση του παιδιού μου από τον πατέρα του το πρόβλημα γινόταν χειρότερο.
Τον ξαναστέλνουν στο φυλάκιο για 9 ημέρες αυτή τη φορά, τιμωρία επειδή διαμαρτυρόταν ότι πονούσε, μπήκε στο μάτι, τα ξέρετε καλύτερα από εμένα.
Είπαμε ΥΠΟΜΟΝΗ, θα περάσει η τρέλα και ο παραλογισμός.
Γύρισε και από εκεί και έπειτα οι έξοδοι είχαν περιοριστεί αρκετά. Τα επόμενα 3 ΣΚ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΙΑ ΕΞΟΔΟ (συνεχίζεται η τιμωρία).
Στο 2ο ΣΚ, που είδε ότι πάλι βγαίνουν τα ίδια άτομα (ευνοημένοι) και όχι αυτός, πήγε στο στο 2 γραφείο να διαμαρτυρηθεί για τη συνεχόμενη αδικία και την εύνοια σε συγκεκριμένα παιδιά. Να σημειωθεί πως με το ζόρι τον δέχτηκε στο γραφείο και το αποτέλεσμα ήταν να μην έχει έξοδο ούτε το 3ο ΣΚ.
Η εξάντληση είχε ως αποτέλεσμα, στις 11/09, να χτυπήσει το κινητό μου στις 16:30 και στη γραμμή να είναι ο διοικητής και να με ενημερώσει ότι ΛΙΠΟΘΥΜΗΣΕ το παιδί μου και πως τον μετέφερε στο ΚΙΧΝΕ και έπειτα στο πολιτικό Νοσοκομείο Ξάνθης.
Το πρωί ο γιος μου δεν ένιωθε καλά, το ανέφερε, έστω να του δώσει κάποιος ένα ντεπόν, και τον αγνόησαν.
Ο γιος μου όταν μπήκε στο στρατό ήταν 85 κιλά και είχε φτάσει στα 68!
Έτρεξα αμέσως στο νοσοκομείο και ο γιατρός με ενημέρωσε ότι το παιδί είναι εξαντλημένο!
Αφού έγιναν οι πρώτες εξετάσεις, αξονική εγκεφάλου, γενική αίματος, είπε ο γιατρός «αφήστε το παιδί να ξεκουραστεί». ΘΕΛΕΙ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ!
Λόγω της απίστευτης ταλαιπωρίας, αϋπνίας, ψυχολογικής κούρασης και έλλειψης φαγητού, γιατί ούτε να φάει προλάβαινε με αυτά που του έβαζαν να κάνει, έπαθε ήπια επιληπτική κρίση.
Το περιστατικό αυτό μας συγκλόνισε όλους ως οικογένεια και ακόμη και σήμερα δυσκολευόμαστε να συνέλθουμε ψυχολογικά από όσα συνέβησαν.
Τον μεταφέρουν το βράδυ ξανά στο ΚΙΧΝΕ και ξεκινάμε στις 12/09 για το 424 Θεσσαλονίκης.
Γίνονται όλες οι εξετάσεις, εγκεφαλογράφημα, μαγνητική εγκεφάλου, και το συμπέρασμα των γιατρών εκεί ήταν η ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ!
Μόλις επιστρέψαμε από το 424, με κάλεσε ο διοικητής. Μου είπε πως περίμενε να του πω ένα ευχαριστώ που μετέφερε το παιδί μου όταν λιποθύμησε, από το στρατόπεδο στο ΚΙΧΝΕ!
ΑΛΗΘΕΙΑ; ΣΟΒΑΡΑ;
Καταρχάς έπρεπε να φωνάξει ασθενοφόρο να τον μεταφέρει, διότι αν είχε χτυπήσει κάπου όταν λιποθύμησε ο γιος μου πολύ πιθανόν να του δημιουργούσε επιπλέον ζημία.
ΗΘΕΛΕ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Όλα δόξα τω Θεώ βγήκαν καθαρά, αλλά σας καθιστώ υπεύθυνους για όλο αυτό που προκαλέσατε στο παιδί μου:
Διοικητής
Υποδιοικητής
1ο γραφείο
2ο γραφείο
Είπαμε και ξέρουμε, εκεί που ξεκινάει ο στρατός σταματάει η λογική, αλλά όταν έχει να κάνει με υγεία τα πράγματα έχουν άλλη τροπή.
Κανένας από εσάς δεν πρέπει να βρίσκεται σε αυτή τη θέση να εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας, να τα στέλνουμε γερά και να μας τα καταστρέφετε και σωματικά και ψυχολογικά.
Όταν παρουσιάστηκε το παιδί μου στη μονάδα της Ξάνθης, ο διοικητής έστειλε μια επιστολή στο σπίτι ότι είμαστε οικογένεια εδώ, βασιστείτε τα παιδιά σας σε εμάς και κάτι τέτοιες μπούρδες, τις οποίες δεν σας κρύβω ότι τις πίστεψα και με συγκίνησε η πράξη του.
Όταν λιποθύμησε ο γιος μου και πήγα στο στρατόπεδο να πάρω τα προσωπικά του πράγματα, είχα την ατυχία να συναντήσω τον διοικητή, ο οποίος μου είπε: αν τον πάνε στο 424 να τον αφήσετε μόνος του να πάει.
Με έβγαλε έξω από τα ρούχα μου.
Αυτή είναι η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ που πλασάρεται κ διοικητά;
Ευχαριστούμε πολύ, αλλά εμείς στη δική μας οικογένεια στεκόμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον, ιδίως όταν έχει να κάνει με προβλήματα υγείας.
Και σαν οικογενειακά προβλήματα που σημειώσατε: Χωρισμένοι γονείς. Εμείς, σας πληροφορώ, είμαστε πιο δεμένοι από οικογένειες που είναι «ΔΗΘΕΝ» μαζί.
Ο γιος μου μεγάλωσε με αρχές. Η ευγένεια, ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια στις μέρες μας είναι μειονέκτημα και είναι κάτι που δεν αξίζετε εσείς.
Εύχομαι σε όλους σας ό,τι αδικία έχετε κάνει να τη βρείτε μπροστά σας.
Σταματήστε να καταστρέφετε τις ζωές των παιδιών μας, τα οποία σας εμπιστευόμαστε.
Υ.Γ.: Με συγχωρείτε για την καθυστέρηση. Πέρασε παραπάνω από 1,5 χρόνος για να μπορέσω να συντάξω όλο αυτό που πέρασε το παιδί μου. Κάθε φορά που ξεκινούσα με έπιανε ταχυκαρδία και ξεκίνησα και εγώ, εξαιτίας της όλης κατάστασης, να παίρνω καθημερινά φάρμακα για την πίεση.
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437
diktiospartakos@hotmail.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου