Την 25η Μαρτίου του 1807, η Βρετανική Βουλή ψήφισε τον Νόμο για την Κατάργηση του Δουλεμπορίου. (Την Δουλεία θα την καταργούσε το 1833.) 200 χρόνια μετά, 2007, καθιερώθηκε η 25η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Δουλεμπορίου και της Δουλείας. Προχθές, 25 Μαρτίου 2026, στην ΓΣ των 193 χωρών του ΟΗΕ ψηφίσθηκε με 123 Ναι, 3 Όχι, 52 αποχές, 15 απουσίες πρόταση της Γκάνας που ορίζει το 400 χρόνων δουλεμπόριο ως το «βαρύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».
Τα τρία «Όχι» ήταν των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Αργεντινής. Στις «αποχές» η πρωταθλήτρια δουλεμπορίου Βρετανία και όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς και η Ελλάδα της δικής της 25ης Μαρτίου, η χώρα που στο Επαναστατικό της σύνταγμα του 1823, πρωτοπόρα, απαγορεύει ρητώς την δουλεία. («Εις την Ελληνικήν επικράτειαν ούτε πωλείται ούτε αγοράζεται άνθρωπος. Αργυρώνητος δε παντός γένους και πάσης θρησκείας, άμα πατήσας το ελληνικόν έδαφος, είναι ελεύθερος.») Δια χειρός και πνεύματος Μαυροκορδάτου, Νέγρη κ.α.
Στα 400 χρόνια του δουλεμπορίου, στο τρίγωνο Ευρώπη, Αφρική, Αμερική, Ευρώπη, 15-16 εκατομμύρια συνάνθρωποί μας αρπάχτηκαν βίαια από τα σπίτια και τις οικογένειές τους στην Αφρική για να μπουν στην απερίγραπτων δοκιμασιών διαδικασία του δουλεμπορίου. 1,5 εκατομμύρια δεν έφθασαν ποτέ στην Αμερική. Πέθαναν στην διαδρομή από ασθένειες και μαστιγώματα. Υπήρξαν και άλλοι νεκροί που δεν καταγράφηκαν – στην διαδρομή από το Αφρικανικό χωριό στο Αφρικανικό λιμάνι και στην εκεί βασανιστική αναμονή.
Πάντα υπήρχε ενδο-αφρικανικό δουλεμπόριο. Αν εξαιρέσουμε τους μουσουλμάνους εμπόρους, κυρίως Άραβες και Οθωμανούς, που ευνούχιζαν τους άνδρες δούλους, το υπόλοιπο δεν παρουσίαζε την αγριότητα του ευρωπαϊκού «Περάσματος του Ατλαντικού». Με τον εφοδιασμό με ντουφέκια των ντόπιων φυλάρχων και συνεργατών των Ευρωπαίων, η ακραία βιαιότητα του νέου δουλεμπορίου ξεκινούσε από την πρώτη στιγμή της αρπαγής, συνεχιζόταν στην πολύμηνη διαδρομή των αλυσοδεμένων προς το λιμάνι, για να συνεχισθεί με το δέσιμο στο αμπάρι και να τελειώσει μόνο με τον θάνατο του δούλου και δούλης στον μακρινό ξένο τόπο.
Ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ δικαιολόγησε το «Όχι» στο ψήφισμα ωμά: «Δεν αναγνωρίζουμε νομικό δικαίωμα για ιστορικές πράξεις που δεν ήταν παράνομες κατά το διεθνές δίκαιο κατά τον χρόνο που διαπράχθηκαν.» Ο Βρετανός – δηλαδή ο πλέον υπόλογος για το έγκλημα των αιώνων – είπε περίπου τα ίδια και πρόσθεσε ότι δεν μπορούμε να ιεραρχούμε τα εγκλήματα (grave-gravest crime).
Αποσπώ μια αληθινή ιστορία από κείμενό μου με αφορμή πρόσφατη θεατρική παράσταση “The Whip” στο Λονδίνο: «Μια μέρα του 2018, η Τζούλιετ Τζίλκς Ρομέρο διάβασε μια ανάρτηση στο Τουίτερ που την συγκλόνισε: ‘Το ευχάριστο νέο της ημέρας: Ξέρατε ότι όλοι σας βοηθήσατε να αποπληρωθεί μόλις σήμερα το δάνειο που δόθηκε στους δουλοκτήτες ώστε να απελευθερώσουν τους σκλάβους τους;’ Το μήνυμα προερχόταν από την HMRC, την Βρετανική φορολογική αρχή. Την επόμενη μέρα, είχε διαγραφεί.
»Για χρόνια η Ρομέρο – Αφρο-βρετανίδα απόγονος δούλων – πλήρωνε φόρους που εξυπηρετούσαν το δάνειο, με το οποίο αποζημιώθηκαν αυτοί που σκλάβωσαν τους προγόνους της. Δεν επρόκειτο λοιπόν για μια ανιδιοτελή πράξη του Βρετανικού εθνικού αφηγήματος, αλλά για μια ακόμη συναλλαγή ανάμεσα στις τόσες άλλες συναλλαγές της αχανούς αυτοκρατορίας. Η Ρομέρο το σκέφθηκε. Δεν ήταν οι απελεύθεροι αυτοί που αποζημιώθηκαν για τα δεινά που είχαν υποστεί στα χρόνια της σκλαβιάς τους, αλλά οι πρώην «ιδιοκτήτες» τους! (Το δάνειο ήταν περίπου ίσο με το μισό των ετησίων δημοσίων δαπανών της χώρας εκείνη την εποχή.)
»Η Ρομέρο – θεατρική συγγραφέας, πρώην δημοσιογράφος, με καταγωγή από την Καραϊβική, γεννημένη στο Ανατολικό Λονδίνο και μεγαλωμένη στο Σάφολκ – έγραφε εκείνο τον καιρό ένα σενάριο που αφορούσε την ιστορία της δουλείας. Το μήνυμα του Τουίτερ λειτούργησε σαν σπίθα. Ένιωσε την ανάγκη να εμβαθύνει στην πραγματική ιστορία. Να μάθει γιατί υπήρξαν τόσο γαλαντόμοι οι «απελευθερωτές» απέναντι στους πιο βίαιους αρνητές της ελευθερίας του ανθρώπου. Ποιοι διεκδίκησαν τα χρήματα, με ποια επιχειρήματα, ποιοι βουλευτές τα ψήφισαν και τα ενέκριναν αυτά τα χρήματα και ποιοι αγόρευσαν υπέρ και κατά;»
»Το “The Whip” ζητάει από τους θεατές να δουν πώς μουσεία, πανεπιστήμια, επαύλεις και φιλανθρωπικά ιδρύματα κουβαλούν μέσα στα τούβλα τους τούς τόκους από εκείνο το αρχικό δάνειο. Να δουν πώς η τότε Βουλή αντιμετώπισε ανθρώπινα όντα ως περιουσιακά στοιχεία σε λογιστικά βιβλία επιχειρήσεων και φυτειών. Πώς αντιμετώπισε την χειραφέτησή τους ως πρόβλημα μεταφοράς προσωπικής περιουσίας. Η τελική διευθέτηση του 1833 ενέκρινε ένα κρατικό δάνειο που συμφωνήθηκε με την τράπεζα του Ρότσιλντ.»
ΥΓ: Ο νόμος κατάργησης της δουλείας στην Βρετανία, που θα περίμενε μέχρι το 1833, προέβλεπε και μεταβατικό διάστημα 7ετούς «μαθητείας» (δηλαδή, απλήρωτης εργασίας) των απελεύθερων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου