Από Armyvoice News
Για πρώτη φορά καταγράφονται τόσες αποφάσεις στρατοδικείων για καψόνια στις στρατιωτικές σχολές, με αφορμή το βιβλίο «Στρατός και Ατομικές Ελευθερίες».
Καταγγελίες για καψόνια σε στρατιωτικές σχολές φέρνουν ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα που δεν αφορά «παραδόσεις» και «σκληρή εκπαίδευση», αλλά τη νομιμότητα μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο Γιάννης Παπαδήμας, μιλώντας στην εκπομπή του Armyvoice.gr στον Μάχη FM 99,8, συνέδεσε τις πρόσφατες καταγγελίες με ένα σταθερό μοτίβο παραβιάσεων δικαιωμάτων και υποστήριξε ότι το πρόβλημα έχει πλέον σαφή νομική και θεσμική διάσταση
Αφορμή για τη συζήτηση στάθηκαν αναφορές γονέων για καψόνια σε πρωτοετείς σπουδαστές, με περιγραφές που παραπέμπουν όχι σε «σκληραγώγηση», αλλά σε πρακτικές εξουθένωσης που οδηγούν ακόμη και σε σκέψεις παραίτησης. Στη συνέντευξή του, ο Γιάννης Παπαδήμας υποστήριξε ότι η συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται με όρους ανοχής ή παράδοσης, αλλά με όρους δικαίου. Όπως είπε, η συμμετοχή σε στρατιωτική σχολή ή σε οποιοδήποτε σώμα του Δημοσίου δεν σημαίνει παραίτηση από τα δικαιώματα του προσώπου και δεν νομιμοποιεί οποιαδήποτε προσβολή σε βάρος του.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η αναφορά του στο βιβλίο του «Στρατός και Ατομικές Ελευθερίες. Παραβιάσεις δικαιωμάτων στρατευμένων στην τρίτη ελληνική δημοκρατία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο και, όπως σημείωσε, βασίζεται στη διδακτορική του έρευνα. Σύμφωνα με όσα είπε, στο βιβλίο καταγράφονται για πρώτη φορά τόσες πολλές αποφάσεις στρατοδικείων που αφορούν καψόνια, κυρίως σε στρατιωτικές σχολές, αλλά και σε άλλους χώρους, όπως η Προεδρική Φρουρά και οι Ειδικές Δυνάμεις.
Το κρίσιμο σημείο της παρέμβασής του είναι ότι αρνείται να δεχθεί τον όρο «καψόνι» ως κάτι αθώο ή περίπου αναμενόμενο. Μίλησε για «σκληρά βασανιστήρια» και για περιστατικά με τραυματισμούς, υποστηρίζοντας ότι έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου σπουδαστές τραυματίστηκαν και στη συνέχεια πιέστηκαν να συνεχίσουν ή να μην απευθυνθούν σε γιατρό, ώστε να οδηγηθούν στην παραίτηση. Ανέφερε ακόμη υποθέσεις όπου διατάχθηκε παράνομη ακινητοποίηση στρατιώτη με αλυσίδες ή εγκλεισμός σε πειθαρχείο, παρότι τέτοιες πρακτικές δεν προβλέπονται.
Ακόμη πιο αιχμηρή ήταν η τοποθέτησή του για τη στάση της ιεραρχίας. Ο Γιάννης Παπαδήμας είπε ότι σε πολλές περιπτώσεις επικρατεί μια «ύποπτη άγνοια», με στελέχη να γνωρίζουν ή να υποψιάζονται τι συμβαίνει, αλλά να αποφεύγουν να το αγγίξουν. Κατά την εκτίμησή του, η κατάσταση επιβαρύνεται από το πρόβλημα στελέχωσης στις σχολές, καθώς οι πολλές παραιτήσεις δημιουργούν ένα περιβάλλον ανοχής απέναντι σε όσους παραμένουν, ακόμη και όταν λειτουργούν ως θύτες.
Σημαντική είναι και η νομική διάσταση που ανέδειξε. Όπως τόνισε, το άρθρο 73 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα ποινικοποιεί τις αυτοσχέδιες ποινές. Με απλά λόγια, όταν κάποιος επιβάλλει τιμωρία εκτός της προβλεπόμενης διαδικασίας, ακόμη και κάτι που πολλοί θα έσπευδαν να βαφτίσουν «πειθαρχική άσκηση», συντελείται ποινικό αδίκημα. Ο ίδιος υποστήριξε ότι αυτή η διάταξη συχνά μένει ανενεργή στην πράξη, παρότι αγγίζει τον πυρήνα του προβλήματος.
Στην ίδια συζήτηση υπογράμμισε και κάτι ακόμη: όποιος παραβιάζει τον νόμο μέσα στη στρατιωτική καθημερινότητα δεν είναι απλώς ένα «σκληρό παιδί του στρατού», αλλά ένα πρόσωπο που έχει ήδη δείξει περιφρόνηση προς την έννομη τάξη και την πολιτική εξουσία από την οποία απορρέει η στρατιωτική ιεραρχία. Αυτό, όπως είπε, δεν ενισχύει τη λειτουργία του στρατεύματος. Τη διαβρώνει.
Το βιβλίο του παρουσιάστηκε την Τρίτη 17 Μαρτίου 2026 στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, με τον ίδιο να το περιγράφει ως μια δουλειά που αφορά όχι μόνο τους στρατευμένους αλλά και τα στελέχη. Η παρέμβασή του αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι καταγγελίες πολλαπλασιάζονται και το ερώτημα δεν είναι αν «υπάρχουν καψόνια», αλλά πόσο ακόμη θα αντιμετωπίζονται ως ανεκτή εσωτερική υπόθεση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου