Οι 10 όροι του Ιράν για την εκεχειρία ταπεινώνουν τις ΗΠΑ

Γράφει ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι ζητωκραυγές του αμερικανού υπουργού Πολέμου Πίτε Χεγκσεθ, για νίκη των ΗΠΑ, με αφορμή την ανακοίνωση ανακωχής 15 ημερών, δεν έκρυψαν το γεγονός ότι οι όροι του Ιράν συμβολίζουν μια στρατηγική, ιστορικών διαστάσεων ήττα των ΗΠΑ. Μια ήττα που άμεσα αφορά αλλά ξεπερνάει κατά πολύ τον αδικαιολόγητο και παράνομο πόλεμο που ξεκίνησαν Ισραήλ-ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 2026 εναντίον του Ιράν.

Οι δέκα όροι του Ιράν είναι οι εξής:

Εγγυήσεις για μη επίθεση κατά του Ιράν

Διατήρηση του ιρανικού ελέγχου στα Στενά του Ορμούζ

Αναγνώριση του δικαιώματος του Ιράν στον εμπλουτισμό ουρανίου

Πλήρης άρση των πρωτογενών κυρώσεων των ΗΠΑ

Πλήρης άρση των δευτερογενών κυρώσεων των ΗΠΑ

Τερματισμός όλων των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ κατά του Ιράν

Τερματισμός όλων των αποφάσεων της Διοίκησης της Διεθνούς Επιτροπής Ατομική Ενέργειας κατά του Ιράν

Καταβολή αποζημιώσεων στο Ιράν

Απόσυρση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ από την περιοχή

Κατάπαυση του πυρός σε όλα τα μέτωπα περιλαμβανομένων των επιθέσεων εναντίον των δυνάμεων της Ισλαμικής Αντίστασης στον Λίβανο

Οι όροι του Ιράν παρότι θα αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στις συνομιλίες που θα ξεκινήσουν στο Πακιστάν σηματοδοτούν μια τεράστια νίκη της Ισλαμικής Δημοκρατίας γιατί ισοδυναμούν με άτακτη υποχώρηση εκ μέρους των Αμερικανών.

Ας θυμηθούμε τους στόχους που επικαλέστηκαν οι ΗΠΑ για την κήρυξη αυτού του τόσο αιματηρού όσο και αναίτιου πολέμου επιλογής: Πρώτο, την αλλαγή καθεστώτος. Δεύτερο, την καταστροφή των ιρανικών πυραύλων. Τρίτο, την ακύρωση της δυνατότητας του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Τέταρτο, την διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας στις δυνάμεις της αντίστασης από την Παλαιστίνη, την Υεμένη και τον Λίβανο, μέχρι τη Συρία και το Ιράκ. Κανένας από αυτούς τους στόχους δεν υλοποιήθηκε και οι ΗΠΑ σύρονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αναγκασμένες να συζητήσουν ακόμη και τετελεσμένα που δημιούργησε το Ιράν, όπως την αλλαγή του καθεστώτος στα Στενά του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται το 20 ως 25% των παγκόσμιων ενεργειακών αγαθών.

Απέτυχε κάθε στρατιωτικός στόχος των ΗΠΑ

Η αποδοχή εκ μέρους του Τραμπ των απαιτήσεων του Ιράν ακολούθησε μια σειρά βαθιά απογοητευτικών εξελίξεων για τις ΗΠΑ που απέδειξαν την αδυναμία τους να επιβληθούν στο πεδίο της μάχης:

Οι επιτυχημένες και κλιμακούμενες επιθέσεις του Ιράν σε αμερικανικά αεροπλανοφόρα, πολεμικής και οικονομικής σημασίας εγκαταστάσεις τους στις αραβικές χώρες όπως και στο σιωνιστικό καθεστώς, που απέδειξαν την πολεμική ικανότητα και αντοχή του Ιράν να μάχεται αποτελεσματικά με τους δύο από τους πιο καλά εξοπλισμένους στρατούς του κόσμου και να νικάει. Οι Ιρανοί άντεξαν έχοντας απέναντί τους στρατούς και αλληλοσυμπληρούμενες υποδομές από περισσότερες από 20 χώρες συμμάχους των ΗΠΑ!

Η αποτυχημένη απόπειρα κλοπής του εμπλουτισμένου ουρανίου, κοντά στο Ισφαχάν, με προκάλυμμα την απελευθέρωση του αμερικανού πιλότου, που οδήγησε στην απώλεια μεγάλης αξίας πολεμικού υλικού (ελικόπτερα Black Haw και ΜΗ6 Little Bird, αεροπλάνα C130 και Α10). Οι απώλειες των Αμερικανών ξεπέρασαν ακόμη κι εκείνες της επιχείρησης στο Ταμπάς το 1980, όταν αμερικανικά ελικόπτερα επιχειρώντας να απελευθερώσουν τους αμερικανούς ομήρους συγκρούστηκαν μεταξύ τους, λόγω αμμοθύελλας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν όλοι οι Αμερικάνοι. Την διαφορά στην τωρινή επιχείρηση, που επέβλεπαν ο Τραμπ και ο Χέγκσεθ από τον θάλαμο επιχειρήσεων, έκανε η παγίδα που έστησαν οι Ιρανοί επιτρέποντας στους Αμερικανούς πρώτα να προσγειωθούν και μετά να ακολουθήσει μια κόλαση πυρός.

Συνεχείς δοκιμές στην άμυνα του Ιράν και μάλιστα σε περιοχές που ανέκαθεν θεωρούνταν αδύναμα σημεία του όπως τα σύνορα στα βορειοδυτικά. Όλες αποδείχτηκαν αποτυχημένες και προκάλεσαν τεράστιες απώλειες στην μεριά των επιτιθέμενων. Το Ιράν αποδείχτηκε απόρθητο φρούριο από στεριά, αέρα και θάλασσα.

Ο βομβαρδισμός αμάχων όπως στο δημοτικό σχολείο στην Μινάμπ που οδήγησε στην δολοφονία 180 μαθητριών, πολιτικών υποδομών όπως η γέφυρα στο Καράτζ, σιδηροδρομικών σταθμών ενός δικτύου που αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, πανεπιστημίων όπως το Σαρίφ, επιστημονικών ινστιτούτων όπως το Παστέρ, βιβλιοθηκών, ακόμη και της εβραϊκής Συναγωγής με στόχο να στρέψουν τους Εβραίους του Ιράν εναντίον της Τεχεράνης που καθιστούν τις ΗΠΑ υπόλογες για ειδεχθή εγκλήματα πολέμου. Εκτιμάται ότι ΗΠΑ – Ισραήλ βομβάρδισαν 30 Πανεπιστήμια, 760 σχολεία και δεκάδες νοσοκομεία και κλινικές στο Ιράν.

Οι αλλεπάλληλες απειλές του Τραμπ που κορυφώθηκαν με την ανάρτηση του στις 7 Απριλίου, που αποτελεί τεκμήριο αιώνιας ντροπής για τις ΗΠΑ και θα μείνει στην ιστορία της βαρβαρότητας, ότι θα καταστρέψει τον πολιτισμό του Ιράν αν δεν υποκύψει. Ως τότε: Στις 21 Μαρτίου ο Τραμπ έδωσε 48 ώρες να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ ειδάλλως θα ισοπεδώσει τα εργοστάσια ενέργειας. Λίγο πριν λήξει το τελεσίγραφο, στις 23 Μαρτίου, έδωσε παράταση 5 ημερών επικαλούμενες παραγωγικές διαπραγματεύσεις. Στις 26 Μαρτίου έδωσε νέα προθεσμία μέχρι τις 6 Απριλίου, υποτίθεται κατόπιν διπλωματικής αίτησης. Στις 4 Απριλίου ανακοίνωσε ότι σε 48 ώρες θα πέσει φωτιά επάνω στο Ιράν. Την επομένη, Κυριακή 5 Απριλίου δήλωσε ότι η Τρίτη θα είναι η «Ημέρα των Εργοστασίων Ενέργειας και η Ημέρα των Γεφυρών». Όλη αυτή την περίοδο ΗΠΑ – Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους βομβάρδιζαν ανηλεώς και κυρίως τέσταραν τις ιρανικές άμυνες, για να καταλήξουν ότι ήταν άτρωτες! Όχι μόνο στην ηπειρωτική χώρα αλλά ακόμη και στα νησάκια του Περσικού, που αποτελούσαν το Σχέδιο Β’ για τους Αμερικανο-ισραηλινούς καθώς ήλπιζαν ότι θα τα καταλάβουν σχετικά εύκολα.

Όλα τα παραπάνω επιτεύχθηκαν χάρη στην απίστευτη συνοχή που έδειξε όχι μόνο το καθεστώς αλλά και ο λαός του Ιράν απέναντι στους εισβολείς. Τα αμερικανο-ισραηλινά σχέδια ακυρώθηκαν ειδικά το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης όταν απέναντι στην κατάπτυστη απειλή του Τραμπ ότι θα καταστρέψει τον Ιρανικό πολιτισμό, χιλιάδες Ιρανοί και Ιρανές κάθε ηλικίας από την μια άκρη της χώρας ως την άλλη δημιούργησαν ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από τις κρίσιμες ενεργειακές, παραγωγικές εγκαταστάσεις και άλλες υποδομές του κράτους αποτρέποντας τον βομβαρδισμό τους. Στρατός και λαός του Ιράν έσωσαν τη χώρα. Το κράτος εμπιστεύτηκε τους πολίτες του κι αυτό λέει πολλά για την Ισλαμική Δημοκρατία…

Ντόμινο εξελίξεων

Παρότι, δεν είναι εύκολο να προβλεφθούν όσα θα ακολουθήσουν στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων και δεν αποκλείεται αναζωπύρωση του μετώπου με ευθύνη του Ισραήλ, η αναδίπλωση των ΗΠΑ θα έχει αλυσιδωτές και κυρίως θετικές, συνέπειες σε όλον τον κόσμο.

Εντός των ΗΠΑ, στο πεδίο της πολιτικής, οι φωνές που απαιτούσαν την παραίτηση του Τραμπ πολλαπλασιάστηκαν. Στις 7 Απριλίου 50 μέλη του Κογκρέσου ζήτησαν την εκδίωξη του Τραμπ, με την ενεργοποίηση της 25ηςτροποποίησης του αμερικανικού συντάγματος, που προβλέπει την αντικατάστασή του από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Το γεγονός ότι ο Βανς λίγη ώρα μετά την ανάρτησή του Τραμπ ότι απόψε θα πεθάνει ο πολιτισμός του Ιράν έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα, ζητώντας τη χρήση πυρηνικών εναντίον της αδούλωτης χώρας, εγγυάται ότι η αλλαγή σκυτάλης στον Λευκό Οίκο δεν θα αλλάξει σημαντικά τη ροή των πραγμάτων, δηλαδή δεν θα κάνει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό λιγότερο απειλητικό στην Καραϊβική, την Λατινική Αμερική κ.α.

Εντός των ΗΠΑ, στο οικονομικό πεδίο, ορισμένα από τα κέρδη που θα αποκόμιζε η αμερικανική ενεργειακή βιομηχανία (η οποία επέβαλε την επίθεση στο Ιράν) από την κλοπή του ορυκτού πλούτου της Ισλαμικής Δημοκρατίας και από την επέκτασή της στην Ασία θα μείνουν στα χαρτιά. Η υποχώρηση στις τιμές του πετρελαίου ακόμη και στα 94 δολ. το βαρέλι από την επομένη κιόλας της αποδοχής της συμφωνίας εκεχειρίας σημαίνει ότι πολλές επενδύσεις που σχεδιάζονταν από τους Αμερικανούς κι είχαν προϋπόθεση υψηλές τιμές του πετρελαίου θα μείνουν επίσης στα χαρτιά. Μακροπρόθεσμα οι προοπτικές είναι πιο ζοφερές, αφορούν τις ίδιες τις ΗΠΑ (κι όχι έναν κλάδο) και σχετίζονται με την υπόσταση του δολαρίου. Η απαίτηση του Ιράν να πληρώνεται με κινέζικο νόμισμα τα τέλη διέλευσης από το Ορμούζ ναρκοθετούν την σταθερότητα του δολαρίου, κάνουν ακόμη πιο ασθενή την βάση στήριξής του. Το δολάριο έπαψε πλέον να είναι το προφανές και αυτονόητο μέσο πληρωμής σε ένα από τα σπουδαιότερα περάσματα του παγκόσμιου εμπορίου. Το σχέδιο του Σαντάμ Χουσεΐν και του Μουαμάρ Καντάφι θα γίνει πράξη.

Στο Ισραήλ ο Νετανιάχου δέχεται ανηλεή κριτική ακόμη και από τους Σιωνιστές. Οι μέρες του είναι μετρημένες. Είναι ενδεικτική η ανάρτηση του αρχηγού της αντιπολίτευσης, Γιαΐρ Λαπίντ: «Δεν υπήρξε ποτέ τέτοια πολιτική καταστροφή σε ολόκληρη την ιστορία μας. Το Ισραήλ δεν βρισκόταν καν κοντά στο τραπέζι όταν λήφθηκαν αποφάσεις που αφορούν τον πυρήνα της εθνικής μας ασφάλειας. Ο στρατός εκτέλεσε τα πάντα όπως του ζητήθηκαν, το κοινό έδειξε εκπληκτική ανθεκτικότητα, αλλά ο Νετανιάχου απέτυχε πολιτικά, απέτυχε στρατηγικά, δεν πέτυχε ούτε έναν από τους στόχους που ο ίδιος έθεσε. Θα χρειαστούν χρόνια για να διορθώσουμε τις πολιτικές και στρατηγικές ζημιές που προκάλεσε ο Νετανιάχου εξαιτίας της αλαζονείας, αμέλειας και έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού». Ο πρώην ισραηλινός πρωθυπουργός καίτοι υποτιμάει το γεγονός ότι αν κάτι ηττήθηκε είναι το Σιωνιστικό σχέδιο για το Μεγάλο Ισραήλ, δεν θα διστάσει να τραβήξει την καρέκλα που κάθεται ο απατεώνας και φυγόδικος εντός κι εκτός Ισραήλ, Νετανιάχου, οδηγώντας το σιωνιστικό μόρφωμα σε πολιτική κρίση.

Στην Δυτική Ασία (Λίβανο, Παλαιστίνη, Υεμένη, Συρία κ.α.) οι δυνάμεις της Αντίστασης αποκτούν νέα ορμή. Μόνο τυχαία δεν ήταν η επίδειξη δύναμης της Χαμάς κι άλλων ένοπλων οργανώσεων της παλαιστινιακής αντίστασης στη Γάζα την Τρίτη 6 Απριλίου. Προφανώς, αλλαγές δεν αναμένονται από την μια μέρα στην άλλη, μετά όμως το επίτευγμα του Ιράν να κερδίσει την τέταρτη θέση στην διάταξη των δυνάμεων όλου του κόσμου και να μπορεί ανεμπόδιστα πλέον να συνεργάζεται με όλες τις μαχητικές οργανώσεις, τίποτε δεν θα είναι πια ίδιο στην περιοχή. Οι ανηλεείς επιθέσεις των Σιωνιστών στον Λίβανο αμέσως μετά την αναδίπλωση του Τραμπ, με βομβαρδισμούς όχι μόνο στα νότια αλλά ακόμη και την Βηρυτό οδηγώντας στον θάνατο 100 αμάχους, με άμεσο στόχο να προκαλέσει όσο το δυνατό περισσότερα πλήγματα στην Χεζμπολάχ και απώτερο στόχο να ακυρώσει την συμφωνία εκεχειρίας, δείχνουν ότι το Ισραήλ δεν πρόκειται εύκολα να παραιτηθεί από τον ιδρυτικό του στόχο που αποτελεί και λόγο ύπαρξής του: την συνεχή επέκταση σε βάρος των γειτονικών κρατών και του δικαιώματος στη ζωή εκατομμυρίων Αράβων.

Τα αραβικά καθεστώτα πλήρωσαν πανάκριβα την υποταγή τους στην αμερικανοκρατία και την συνεργασία τους με το κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ. Η οικονομική ζημιά που έχουν υποστεί είναι ανυπολόγιστη και δεν περιορίζεται στην καταστροφή των ξενοδοχείων και των υποδομών τους. Αμερικανικές εταιρείες, όπως της υψηλής τεχνολογίας που είχαν εγκαταστήσει data centers, θα αποσυρθούν σιωπηρώς μαζί με τις αμερικανικές βάσεις από τα εδάφη τους. Οι δεσμοί που τους συνδέουν με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ είναι τόσο ισχυροί ώστε δεν αναμένεται αλλαγή διπλωματικής ρότας. Σίγουρα ωστόσο η ανάπτυξη διπλωματικών και εμπορικών σχέσεων με το Ιράν θα λειτουργήσει εξισορροπητικά στην περιοχή, επιτρέποντας σε ορισμένα τουλάχιστον κράτη, όπως το Ομάν, να συνεργάζονται στο εξής πιο στενά με το Ιράν.

Στην πιο αντιφατική θέση βρίσκεται η Ευρώπη. Η ΕΕ επίσημα και θεσμικά εντάσσεται στο στρατόπεδο των χαμένων. Οι κυρώσεις που είχε επιβάλει στο Ιράν και η απροθυμία της να καταδικάσει την παράνομη αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν την θέτουν στην ίδια μοίρα με ΗΠΑ και Ισραήλ. Μεμονωμένες χώρες ωστόσο επέλεξαν να διαφοροποιηθούν. Για παράδειγμα η Ιταλία απέρριψε αίτημα των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο της πολεμικά αεροπλάνα που μετέφεραν πυρομαχικά για την επίθεση ενάντια στο Ιράν. Άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, συντάχθηκαν ενεργά στο πλευρό ΗΠΑ – Ισραήλ ενισχύοντας την αντιαεροπορική κάλυψη των επιτιθέμενων. Η Ελλάδα έτσι, έμμεσα πλην σαφώς, διευκόλυνε την παράνομη επίθεση στο Ιράν καλύπτοντας τα νώτα των εισβολέων. Δεν ανέλαβε και το πιο τιμητικό καθήκον…

Η σημαντικότερη αλλαγή ωστόσο αφορά το ίδιο το Ιράν, που επιστρέφει στην οικονομική και διπλωματική κανονικότητα, με τις δάφνες της νίκης. Η άρση όλων των οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων που είχαν επιβάλει ΗΠΑ και ΕΕ, από κοινού με τα έσοδα που θα απολαμβάνει από την διέλευση των πλοίων στα Στενά του Ορμούζ (100 δις. δολ. ετησίως ή 2 εκατ. δολ. ανά πλοίο) μαζί και με τις αποζημιώσεις (αν περάσουν όλα αυτά στην τελική συμφωνία ειρήνης) θα επιτρέψουν στο Ιράν να αναπτυχθεί ανεμπόδιστα και να προσφέρει στον λαό του όλα όσα στερήθηκε από το 1979 λόγω των οικονομικών κυρώσεων και της (γκανγκστερικής) κατάσχεσης περιουσιακών του στοιχείων στο εξωτερικό.

Παρότι μένει να δούμε το αποτέλεσμα της συμφωνίας με τι ΗΠΑ, το Ιράν κατέβαλλε ένα τεράστιο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές, αρχής γενομένης από την θρησκευτική – πολιτειακή, πολιτική και στρατιωτική του ηγεσία αλλά και σε υλικά μέσα για να μπορεί να ζει ελεύθερο χωρίς κυρώσεις, χωρίς στρατιωτικές απειλές. Το Ιράν απέδειξε όχι μόνο ότι θέλει αρετή και θάρρος η ελευθερία αλλά κι ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι αήττητος. Γι’ αυτό όλη η ανθρωπότητα είμαστε ευγνώμονες απέναντι στο Ιράν.