"Οι γυναίκες ήταν σαν τους άντρες: φλογερές, αδιάλλακτες, τρελαμένες. Ποτέ πριν δεν είχαν εμφανιστεί σε τόσο μεγάλους αριθμούς, αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο και αψηφώντας τον θάνατο. Περιέδεναν τα φρικτά τραύματα που είχαν προκληθεί από τις σφαίρες των πολυβόλων. Έτρεχαν στο πλάι εκείνων που, υπό την πίεση ενός ανήκουστου βάσανου, ούρλιαζαν, έκλαιγαν με αναφιλητά και μούγκριζαν από τον πόνο και την οργή. Ύστερα, με τα μάτια τους γεμάτα αίμα, τα αυτιά τους γεμάτα από εκείνες τις κραυγές που προέρχονταν από τα τελευταία ζωντανά κομμάτια της σάρκας, έπαιρναν αποφασιστικά το τουφέκι και έτρεχαν προς τα ίδια τραύματα και την ίδια αγωνία. Και τι θάρρος στα οδοφράγματα, τι αγριάδα στη μάχη, τι αποφασιστικότητα και ηρεμία όταν ήταν κολλημένες στον τοίχο, απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα!"
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου