Και τα δύο αγόρια μου άνοιξαν τα φτερά τους στο εξωτερικό. Έφυγαν για να βρουν τις ευκαιρίες που δεν τους έδωσε η Ελλάδα και πάλεψαν σκληρά. Και τώρα, βρισκόμαστε πάλι στην ίδια αγωνία: στο αν θα χάσουν τη θέση τους, στο αν θα απολυθούν, στο αν θα ξαναβρούν δουλειά.
Το φαινόμενο του brain drain δεν αντιμετωπίζεται με διοικητικό εξαναγκασμό. Όταν μια πολιτεία αποτυγχάνει παταγωδώς να κρατήσει τη νέα γενιά επιστημόνων και επαγγελματιών προσφέροντάς τους ευκαιρίες, αξιοκρατία και ένα σταθερό μέλλον, επιλέγει την εύκολη οδό: τη χρήση των στρατολογικών κανονισμών ως μέσο πίεσης. Αντί για κίνητρα επιστροφής, επιστρατεύονται οι απειλές και οι περιορισμοί.
Οι πρόσφατες νομοθετικές αλλαγές δείχνουν ξεκάθαρα αυτή τη φιλοσοφία. Η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται για τους Έλληνες του εξωτερικού δεν είναι απλώς αυστηρή, είναι ισοπεδωτική.
Οικονομική εξόντωση και «15 ημέρες» πατρίδας
Για τα νέα παιδιά που έφυγαν έξω και παλεύουν να ορθοποδήσουν, η κήρυξη της ανυποταξίας μετατρέπεται πλέον σε μια ιδιότυπη «τιμωρία». Με το που λήγει η αναβολή ενός νέου και εκείνος αδυνατεί να επιστρέψει, το κράτος τού επιβάλλει αυτόματα ένα εξοντωτικό διοικητικό πρόστιμο ύψους 6.000 ευρώ, το οποίο βεβαιώνεται άμεσα στην εφορία.
Την ίδια στιγμή, το δικαίωμα των ανθρώπων αυτών να επισκέπτονται την πατρίδα τους, να βλέπουν τους γονείς και τους φίλους τους, περιορίζεται δραματικά. Ο νέος νόμος μειώνει τις επιτρεπόμενες ημέρες παραμονής στην Ελλάδα σε μόλις 15 ημέρες το χρόνο (μετά τη μεταβατική περίοδο που ισχύει έως τα τέλη του 2027). Αν κάποιος ξεπεράσει αυτό το ελάχιστο όριο, έρχεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες του νόμου. Το κράτος ουσιαστικά εγκλωβίζει τους νέους του εξωτερικού, μετατρέποντάς τους σε «φυγάδες» από την ίδια τους την πατρίδα.
Το εργασιακό παράδοξο και η κρατική υποκρισία
Κι αν τα πρόστιμα και ο εγκλωβισμός των 15 ημερών μοιάζουν με διοικητικό παραλογισμό, η μεγαλύτερη αδικία κρύβεται πίσω από την εργασιακή ανασφάλεια. Η πίεση του νέου νομοσχεδίου αναδεικνύει ένα βαθύ θεσμικό οξύμωρο: Το ελληνικό εργατικό δίκαιο ορθώς προστατεύει υποδειγματικά τον εργαζόμενο εντός των συνόρων, απαγορεύοντας την απόλυσή του κατά τη διάρκεια της θητείας και εγγυώμενο τη θέση εργασίας του για έναν ολόκληρο χρόνο μετά την απόλυση.
Τι συμβαίνει όμως με το παιδί του brain drain που εργάζεται στο εξωτερικό; Εκεί, η ελληνική νομοθεσία σηκώνει τα χέρια ψηλά. Κανένας ξένος εργοδότης και καμία πολυεθνική στη Γερμανία, την Αγγλία ή την Ολλανδία δεν υποχρεούται να σεβαστεί τις στρατολογικές υποχρεώσεις μιας άλλης χώρας. Το κράτος, λοιπόν, απαιτεί από τον νέο επιστήμονα να διακόψει βίαια την καριέρα του, να ρισκάρει την απόλυση και να διακινδυνεύσει ό,τι έχτισε με κόπο, χωρίς να του προσφέρει την παραμικρή διακρατική εργασιακή δικλείδα ασφαλείας. Η προστασία της εργασίας σταματά εκεί που αρχίζουν τα ελληνικά σύνορα, αλλά η απαίτηση για θυσίες τα ξεπερνά με ευκολία.
Αντί επιλόγου
Όταν το κράτος μετατρέπει την υποχρέωση σε μέσο κάλυψης της αποτυχίας του, η στρατολογία παύει να είναι καθήκον και γίνεται σύμπτωμα πολιτικής ανεπάρκειας. Ένα κράτος που αλλάζει εκ των υστέρων τους κανόνες, που στερεί το δικαίωμα προσαρμογής και που αδυνατεί να εγγυηθεί ακόμη και το δικαίωμα στην εργασία των παιδιών του στο εξωτερικό, δεν συγκρατεί τους πολίτες του. Τους αποξενώνει οριστικά, κόβοντας και την τελευταία γέφυρα με την πατρίδα.
Ως μάνα, όμως, δεν μπορώ να σιωπήσω μπροστά σε αυτή την αδικία. Η Ελλάδα έδιωξε τα παιδιά μου και τώρα έρχεται να τα τιμωρήσει επειδή πέτυχαν εκεί που η ίδια απέτυχε. Το να ζητάς από έναν νέο άνθρωπο να ρισκάρει την απόλυση και να καταστρέψει την καριέρα του για ένα χακί, χωρίς να του προσφέρεις καμία ασφάλεια, δεν είναι εθνικό καθήκον. Είναι εκβιασμός. Κύριοι της πολιτικής ηγεσίας, με 15 μέρες «άδεια» το χρόνο και 6.000 ευρώ πρόστιμα, δεν κάνετε brain gain. Διώχνετε τα παιδιά μας για δεύτερη φορά – και αυτή τη φορά, οριστικά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου