Ο περιορισμός περισσότερων από δύο εκατομμυρίων Παλαιστινίων στο 30% μόλις της Γάζας δεν είναι απλώς μια εδαφική μείωση - είναι η δημιουργία μιας πραγματικότητας όπου η ίδια η επιβίωση γίνεται ένας καθημερινός αγώνας.
Το να εξαναγκάσεις έναν ολόκληρο πληθυσμό σε ένα κλάσμα της γης του σημαίνει άνευ προηγουμένου υπερπληθυσμός, καταρρέουσες συνθήκες διαβίωσης και τεράστια πίεση στις ήδη κατεστραμμένες υπηρεσίες και υποδομές. Οι οικογένειες αναμένεται να ξαναχτίσουν τη ζωή τους σε έναν χώρο που δεν μπορεί πλέον να αντέξει τις βασικές ανάγκες των ανθρώπων του.
Αυτό που το κάνει ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι μεγάλο μέρος της γης που είναι τώρα πέρα από την εμβέλεια περιλαμβάνει γεωργικές περιοχές, υδάτινους πόρους, εγκαταστάσεις αφαλάτωσης και τον μοναδικό χώρο για μελλοντική αστική ανάπτυξη. Το να αφαιρέσεις έναν πληθυσμό από την πρόσβαση σε αυτούς τους βασικούς πόρους δεν αφορά μόνο τον έλεγχο της επικράτειας, αλλά τον περιορισμό των θεμελίων της ίδιας της ζωής.
Με σχολεία, νοσοκομεία και σπίτια κατεστραμμένα και με τις μελλοντικές γενιές να μένουν χωρίς επαρκή χώρο ή πόρους, η προοπτική ανάρρωσης γίνεται όλο και πιο μακρινή. Μια κοινωνία δεν μπορεί να ανοικοδομήσει όταν η γη, οι υποδομές και οι ευκαιρίες ανάπτυξης μειώνονται συστηματικά.
Ο έλεγχος του 70% της Γάζας είναι επομένως κάτι περισσότερο από ένα ζήτημα γεωγραφίας. Αντιπροσωπεύει μια βαθιά πρόκληση για την ικανότητα εκατομμυρίων ανθρώπων να ζουν με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και ελπίδα για το μέλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου