Σε μια από τις πιο γνωστές θεατρικές παραστάσεις του Bertold Brecht, «H άνοδος του Αρτούρο Ούι» στον επίλογο μεταξύ άλλων, o αφηγητής αναφέρει:
«Η μήτρα που γέννησε το κτήνος εξακολουθεί να είναι γόνιμη».
Ακριβώς για αυτό είναι ωφέλιμες οι ιστορικές αναδρομές . Για να μην επιτρέψουμε την εκ νέου «γονιμοποίηση» της μήτρας της ακροδεξιάς και του εθνικισμού.
Ενόψει και την μαύρης επετείου των 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, είναι σημαντικό να ανοίξει μια συζήτηση γύρω από το γιατί ακόμα και σήμερα ο κυπριακός λαός κουβαλάει ένα συλλογικό αίσθημα προδοσίας από την Ελλάδα.
Η στρατιωτική χούντα, που σήμερα διάφοροι ‘’πατριώτες’’ πολιτικάντηδες μιμούνται σε συνθηματολογία, και διεκδικούν την κληρονομιά της, είναι αυτή που ευθύνεται για την απώλεια του 36% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Την ώρα που χιλιάδες αριστεροί και αντιδικτατορικοί αγωνιστές βίωναν την εξορία, τον εγκλεισμό στις φυλακές και τα σαδιστικά βασανιστήρια στην οδό Μπουμπουλίνας 18, την ώρα που οι πραξικοπηματίες στρατιωτικοί προσπαθούσαν να μεταδώσουν -με μια ιδιαίτερα κακόγουστη αισθητική την "υπερεθνικοφροσύνη" τους, εκείνη ακριβώς την στιγμή άνοιγαν τον δρόμο στον θάνατο, στην διχοτόμηση του νησιού και την καταστροφή χιλιάδων ανθρώπων στην Κύπρο.
Στις 15 Ιουλίου ήταν το αποκορύφωμα μιας πολιτικής σκέψης που είχε ανοίξει ο Παπαδόπουλος, όσο και αν κάποιοι πονηροί βολικά χρεώνουν την προδοσία μόνο στον Ιωαννίδη. Ο Παπαδόπουλος ήταν αυτός που δεν αποδέχθηκε την στάση του Μακαρίου για ανεξάρτητο κράτος και εναντιώθηκε πολιτικά και πρακτικά σε αυτήν (π.χ. η επίθεση Γρίβα στο χωριό Κοφίνου). Αυτός πάλι ήταν που δημιούργησε εντός της εθνικής φρουράς τις προϋποθέσεις και τις επιρροές για την απόπειρα πραξικόπηματος που ακολούθησε τον Ιούλη του ‘74. Ο Ιωαννίδης τελικά υλοποιεί την τελική φάση μια μακρόπνοης πολιτικής της χούντας, που ήθελε άμεση παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της Κύπρου για να αντλήσει το ίδιο το καθεστώς ηθική νομιμοποίηση στην συλλογική συνείδηση, κάτι που ευτυχώς ποτέ δεν κατάφερε.
Μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, με στόχο την πτώση του Μακαρίου, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Τουρκίας εκμεταλλεύτηκαν την πολιτική αστάθεια και αποβιβάστηκαν στο νησί δημιουργώντας μια εφιαλτική κατάσταση. Ο συνολικός ανθρώπινος απολογισμός των πολεμικών επιχειρήσεων φτάνει τους 6.000 νεκρούς Ελληνοκύπριους, τους 2.000 νεκρούς Τουρκοκύπριους, χιλιάδες αγνοούμενους και εκτοπισμένους.
Μεταξύ των απωλειών να μην ξεχάσουμε και τους 164 νεκρούς νέους στρατιώτες και αξιωματικούς της ΕΛΔΥΚ, που δείχνουν έμπρακτα ότι ο ελληνικός λαός κάνει πράξη την φράση του Νίκου Μπελογιάννη «Ετσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, με την καρδιά μας και με το αίμα μας.». Ακόμα ένα παράδειγμα που αποδεικνύει ότι διαχρονικά ο λαός μας κινεί μπροστά για την αξιοπρέπεια του, κόντρα στις πουλημένες ηγεσίες που τον αφήνουν απροστάτευτο.
Ο Γιαν- Όλοφ Μπένγκτσον, σουηδός δημοσιογράφος, βλέποντας τα Βαρώσια από την πράσινη γραμμή γράφει:
«Οι δρόμοι είναι σπασμένοι από τον ήλιο και τα χορτάρια φυτρώνουν στα πεζοδρόμια. Τα τραπέζια του πρωινού είναι ακόμη στρωμένα, τα ρούχα κρέμονται ακόμη και οι λάμπες ακόμη καίνε. Η Βαρώσια είναι μια πόλη φάντασμα.»
Το νησί δεν ήταν ποτέ ξανά ίδιο, συνθέτοντας μια ακόμα πιο δύσκολη εξίσωση στο πρόβλημα που λέγεται Κυπριακό, την διχοτόμηση του νησιού.
Όμως η ιστορία δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Ο τρόπος με τον οποίο ένας λαός θυμάται ή ξεχνά τα γεγονότα, διαμορφώνει και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους κινδύνους του παρόντος. Όταν οι ευθύνες της δικτατορίας αποσιωπώνται και η ακροδεξιά ρητορική επιχειρεί να επανανομιμοποιηθεί, τότε η ιστορική μνήμη μετατρέπεται σε δημοκρατική ανάγκη.
Σήμερα λοιπόν που η ιστορία εσκεμμένα διαστρεβλώνεται , το παράδειγμα της Κύπρου είναι η τραγική κατάληξη του τι μπορεί να επιφέρει σε κρίσιμες καταστάσεις ο εθνικισμός, οι ιμπεριαλιστικές μεθοδεύσεις και συνολικά η ακροδεξιά.
Η αντιμετώπιση βρίσκεται στην καταπολέμηση της ιστορικής λήθης, που όσο κερδίζει έδαφος και τα εγκλήματα της χούντας λειαίνονται, τόσο θα τονώνεται ένα μαύρο ανιστόρητο κίνημα. Η υπεράσπιση της μνήμης απέναντι στη λήθη και την παραχάραξη της ιστορίας αποτελεί προϋπόθεση για την αντιμετώπιση κάθε νέου κύματος μίσους και αυταρχισμού.
Ειδικά στην εποχή των μεγάλων αβεβαιοτήτων και της ουσιαστικής ασημαντότητας του διεθνούς δικαίου, η σύσταση ενός μαζικού αντιιμπεριαλιστικού/αντιεθνικιστικού κινήματος, βασισμένο στο ιστορικό παράδειγμα, αποτελεί την πρόκληση του δημοκρατικού κόσμου σήμερα. Γιατί η μνήμη είναι το όπλο των αφοπλισμένων, και ακριβώς σε αυτά τα θεμέλια οφείλει να βασιστεί κάτι στέρεο, που θα απαντήσει ουσιαστικά στην μισανθρωπική ακροδεξιά σε όλες τις εκφάνσεις της.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΕΛΔΥΚ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου