ΝΕΑ ΕΠΣΤΟΛΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥ – 9η ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΚΟΖΑΝΗΣ
Υπηρετώ ως φαντάρος στην 9η Ταξιαρχία στην Κοζάνη και, μετά από όσα έχουμε ζήσει και συνεχίζουμε να ζούμε, αισθάνομαι ότι δεν γίνεται άλλο να κάνουμε πως δεν βλέπουμε.
Στο στρατόπεδο υπάρχουν φαντάσματα. Και δεν μιλάω μόνο για τα μεταφυσικά που κατά καιρούς ψιθυρίζονται στους θαλάμους. Μιλάω για τα πραγματικά «φαντάσματα»: ανθρώπους που υπάρχουν στα χαρτιά, αλλά στην πράξη είναι άφαντοι. Ολόκληρες υπηρεσίες, ολόκληρα πόστα και ολόκληρο το βάρος της καθημερινότητας πέφτουν στους ίδιους και στους ίδιους, επειδή η δύναμη που εμφανίζεται στα έγγραφα δεν έχει καμία σχέση με τη δύναμη που πραγματικά υπάρχει Στα χαρτιά όλα είναι τακτοποιημένα. Στην πραγματικότητα, ψάχνεις άνθρωπο να βγει υπηρεσία.
Και μέσα σε αυτή την κατάσταση υπάρχουν φαντάροι που λείπουν για τεράστια χρονικά διαστήματα με τιμητικές άδειες — σε ορισμένες περιπτώσεις μιλάμε για πάνω από ενάμιση μήνα συνολικά — χωρίς, τουλάχιστον από όσα γνωρίζουμε εμείς που υπηρετούμε δίπλα τους, να έχει προηγηθεί κάτι που να δικαιολογεί τέτοια προνόμια.
Την ίδια ώρα, άλλοι μετράνε υπηρεσίες, σκοπιές, αγγαρείες και ξενύχτια σαν να μετράνε αντίστροφα τις μέρες μέχρι να τελειώσει η θητεία τους.
Αυτό δεν είναι ισότητα.
Δεν είναι αξιοκρατία.
Και σίγουρα δεν είναι αυτό που μας λένε όταν παρουσιάζονται οι Ένοπλες Δυνάμεις ως ένας χώρος όπου «όλοι είναι ίσοι».
Γιατί όλοι ίσοι είμαστε μόνο στα λόγια.
Στην πράξη, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Η Ελλάδα του τηλεφώνου. Η Ελλάδα του πολιτικού γραφείου. Η Ελλάδα του βύσματος που μπορεί να πιέσει έναν διοικητή, να πιέσει έναν ανώτερο αξιωματικό και τελικά να περάσει το δικό του.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
Υπάρχει η αίσθηση —και αυτό συζητιέται ανοιχτά μεταξύ των φαντάρων— ότι εξωτερικές παρεμβάσεις, ακόμη και πολιτικές, επηρεάζουν αποφάσεις που κανονικά θα έπρεπε να λαμβάνονται αποκλειστικά με στρατιωτικά και υπηρεσιακά κριτήρια. Όταν ένας Αξιωματικός δέχεται πίεση από ανθρώπους εκτός στρατοπέδου και αναγκάζεται, για λόγους που παρουσιάζονται ως «ανωτέρας βίας», να κάνει χάρες και θελήματα, τότε ποιος πραγματικά κάνει κουμάντο στον Στρατό;
Ο διοικητής;
Ο ταξίαρχος;
Ο στρατηγός;
Ή το επόμενο τηλεφώνημα;
Και κάπου εδώ φτάνουμε και στο περίφημο «τουμπεκί». Γιατί όταν οι πολιτικές παρεμβάσεις χτυπούν την πόρτα, φαίνεται πως κάποιοι προτιμούν τη σιωπή από τη σύγκρουση. Το κεφάλι κάτω, το τηλέφωνο στο χέρι και το πρόβλημα μεταφέρεται προς τα κάτω. Και ποιος πληρώνει τελικά τον λογαριασμό;
Ο φαντάρος.
Ο φαντάρος που θα κάνει την υπηρεσία αυτού που λείπει.
Ο φαντάρος που θα καλύψει το κενό.
Ο φαντάρος που δεν ενοχλεί το βύσμα του επειδή έχει φιλότιμο
Ο φαντάρος που θα ξαναμπεί σκοπιά ενώ θα έπρεπε να κοιμάται.
Ο φαντάρος που θα φορτωθεί άλλη μία αγγαρεία επειδή κάποιος άλλος «δεν γίνεται» να είναι παρών.
Ο φαντάρος που ταίζει όλο το στρατόπεδο κάθε μέρα και το βράδυ κοιμάται 3 ώρες κάνοντας διπλές υπηρεσίες.
Και μετά απορούν γιατί ο κόσμος μέσα στα στρατόπεδα καταρρέει.
Υπάρχουν παιδιά που έχουν φτάσει στα όρια της υπερκόπωσης. Υπάρχει στρες, υπάρχει άγχος, υπάρχει ψυχολογική πίεση. Υπάρχουν φαντάροι που δεν προλαβαίνουν να ξεκουραστούν, επειδή ο ένας φόρτος εργασίας διαδέχεται τον άλλον και οι υπηρεσίες συνεχίζονται σαν να υπάρχει ανεξάντλητο ανθρώπινο δυναμικό.
Δεν υπάρχει.
Το ανθρώπινο δυναμικό τελειώνει.
Η αντοχή τελειώνει.
Η υπομονή τελειώνει.
Και όταν κάποιος είναι ήδη εξαντλημένος, δεν γίνεται να αντιμετωπίζεται σαν αριθμός σε έναν πίνακα υπηρεσιών.
Το πιο εξοργιστικό είναι ότι η πραγματική δύναμη κάθε λόχου φαίνεται να είναι διαφορετική από αυτή που εμφανίζεται στα χαρτιά. Και όταν τα χαρτιά λένε ότι «βγαίνει», ενώ στην πραγματικότητα δεν βγαίνει, κάποιος πληρώνει τη διαφορά. Αυτός ο κάποιος είναι σχεδόν πάντα ο ίδιος: ο φαντάρος που είναι διαθέσιμος, που δεν έχει γνωριμίες, που δεν έχει κάποιον να σηκώσει ένα τηλέφωνο για πάρτη του.
Δεν ζητάμε προνόμια.
Ζητάμε να μην υπάρχουν προνόμια.
Δεν ζητάμε να λείψει κανείς.
Ζητάμε να μη φορτώνεται η απουσία του στους υπόλοιπους.
Δεν ζητάμε να χαριστεί η θητεία σε κανέναν.
Ζητάμε να σταματήσει η λογική ότι η θητεία γίνεται εύκολη για όποιον έχει τις σωστές γνωριμίες και ατελείωτη για όποιον δεν έχει.
Και πάνω απ' όλα ζητάμε να σταματήσει η υποκρισία.
Γιατί δεν μπορείς να μιλάς για πειθαρχία όταν η πραγματικότητα καθορίζεται από τηλεφωνήματα.
Δεν μπορείς να μιλάς για ισονομία όταν άλλος υπηρετεί και άλλος απουσιάζει για εβδομάδες.
Δεν μπορείς να μιλάς για επιχειρησιακή ετοιμότητα όταν η πραγματική δύναμη μιας μονάδας απέχει από τη δύναμη που παρουσιάζεται στα χαρτιά.
Και δεν μπορείς να απαιτείς από έναν εξουθενωμένο φαντάρο να συνεχίσει να δίνει το 100%, όταν το σύστημα γύρω του έχει ήδη πάρει πολύ περισσότερα απ' όσα μπορεί να δώσει.
Δεν γράφω αυτά για να δημιουργήσω εντυπώσεις. Τα γράφω γιατί η κατάσταση έχει φτάσει σε σημείο που η αγανάκτηση δεν χωράει άλλο στους θαλάμους.
Και αν κάποιοι ενοχληθούν, ας αναρωτηθούν γιατί.
Ας κοιτάξουν τις υπηρεσίες.
Ας κοιτάξουν τις πραγματικές παρουσίες.
Ας κοιτάξουν ποιοι λείπουν και για πόσο.
Ας κοιτάξουν πόσες φορές καλούνται οι ίδιοι φαντάροι να καλύψουν τα ίδια κενά.
Ας κοιτάξουν πόση πίεση δέχονται οι διοικητές.
Και ας αναρωτηθούν αν ένα στρατόπεδο μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει όταν η υπηρεσιακή λογική μπαίνει δεύτερη και οι εξωτερικές πιέσεις πρώτη.
Γιατί εμείς δεν είμαστε αριθμοί.
Είμαστε άνθρωποι.
Έχουμε σώμα που κουράζεται, μυαλό που πιέζεται και όρια που κάποια στιγμή σπάνε.
Και όταν το τελευταίο πράγμα που ζητάς από έναν εξουθενωμένο φαντάρο είναι «κάνε υπομονή», ενώ την ίδια στιγμή βλέπει άλλους να εξασφαλίζουν προνόμια που εκείνος ούτε θα μπορούσε να ονειρευτεί, τότε μην απορείς όταν η αγανάκτηση γίνεται οργή.
Η θητεία δεν μπορεί να είναι μια κούρσα για το ποιος έχει το καλύτερο βύσμα.
Και ο στρατός δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Αν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για την κατάσταση στην 9η Ταξιαρχία, ας γίνει έλεγχος στα πραγματικά στοιχεία. Όχι στα χαρτιά. Στην πραγματικότητα. Εκεί θα φανεί ποιοι υπηρετούν, ποιοι απουσιάζουν, πόσες υπηρεσίες εκτελεί ο καθένας και πόσο βάρος σηκώνουν καθημερινά οι ίδιοι άνθρωποι.
Γιατί εμείς που είμαστε μέσα το βλέπουμε.
Και έχουμε κουραστεί να κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε.
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437
diktiospartakos@hotmail.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου