Τι είδους πραγματικότητα συλλαμβάνει σήμερα το μάτι στην ισοπεδωμένη Γάζα; Πάνω σε ποια όψη της πόλης καλείται η μνήμη να γαντζωθεί; Οι εικόνες που μας έρχονται εδώ και καιρό από αυτήν τη μαρτυρική γωνιά του κόσμου προκαλούν προ πολλού θλίψη, ψυχικό κλογισμό και εν τέλει κλονισμό ηθικής τάξης. Πώς (τολμά και) γράφει κανείς εντός μιας τέτοιας συγκυρίας; Τι παραπάνω έχει να πει που δεν το έχουν ήδη πει οι εικόνες; Το χρέος της μαρτυρίας και της γραφής γεννιέται μέσα απ' την οδυνηρή γνώση του παρόντος, μέσα από την ένοχη παρατήρηση αυτού του απόλυτου "αστυκτονικού" παραδείγματος. Τα οικοδομικά τετράγωνα που σβήνονται απ' τον χάρτη το ένα μετά το άλλο παίρνουν μαζί τους και από μια μαρτυρία. Πίσω δεν μένουν ίχνη, δεν μένουν ερείπια, μένει ένας απόλυτα κενός χώρος· τίποτα δεν μαρτυρά τίποτα σε αυτόν τον χώρο, είναι το τέλος της γλώσσας. Τούτη η αδυνατότητα μαρτυρίας γίνεται ωστόσο αφ' εαυτής μαρτυρία. Βρισκόμαστε μάλλον μπροστά σε μία πρωτοφανή ηθική και ιστορική ειρωνεία: εδώ δεν χρειάζεται να καταθέσει το θύμα, καταθέτει ο θύτης. Εδώ τα όποια ίχνη δεν διαγράφονται για να μην υπάρχουν αποδείξεις για το έγκλημα· διαγράφονται και αυτή η διαγραφή προβάλλεται περήφανα ως αδιάσειστη απόδειξη αυτού του εγκλήματος. Εδώ δεν θα χρειαστεί καμία εγκληματολογική έρευνα στο μέλλον. Όχι επειδή δεν θα υπάρχουν πια στοιχεία για να αποκαλυφθούν, αλλά γιατί το έγκλημα θα έχει ήδη στοιχειοθετηθεί επαρκώς από τους ίδιους τους αυτουργούς. Εδώ δεν υπάρχει μάλλον τίποτα που να χρήζει αποκάλυψης· είναι όλα στο φως. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου