Εθνική ομάδα μπάσκετ Παλαιστίνης: Το άθλημα μέσα από τις στάχτες....

Εθνική ομάδα μπάσκετ Παλαιστίνης: Το άθλημα μέσα από τις στάχτες....

Για πολλούς από εμάς, που είχαμε την τύχη να γεννηθούμε σε χώρες του "δυτικού" και "ανεπτυγμένου" κόσμου, το μπάσκετ και γενικότερα ο αθλητισμός, αποτελούν μια από τις πιο δημοφιλείς μορφές ψυχαγωγίας, έναν τρόπο διαφυγής από τις έννοιες και τις σκοτούρες της καθημερινότητας. Για πολλούς όμως συνανθρώπους μας σε αυτόν τον πλανήτη, η συνθήκη αυτή δεν είναι δεδομένη. Η μαύρη σκιά του πολέμου και οι καταστροφικές συνέπειές του, έχουν επηρεάσει βαθιά τον τρόπο ζωής και κατ' επέκταση την αθλητική έκφραση των ανθρώπων που πλήττονται από αυτές, καθώς η μάχη για επιβίωση επισκιάζει κάθε άλλη πτυχή του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Κόντρα σε αυτή τη δύσκολη συνθήκη, ο αθλητισμός εν γένει και πιο συγκεκριμένα το μπάσκετ στην Παλαιστίνη, αποτελεί μια μορφή έκφρασης και διατήρησης της ιστορικής ταυτότητας μιας χώρας, που προσπαθεί παρά τις δυσκολίες και τους περιορισμούς να διακριθεί, να ανταγωνιστεί και να ονειρευτεί, κόντρα στις όποιες μεγάλες αντιξοότητες συναντά καθημερινά.

Η επίσημη ομοσπονδία μπάσκετ της χώρας, μπορεί να αποτελεί μέλος της FIBA από το 1963, αλλά οι αξεπέραστες δυσκολίες και περιορισμοί που προαναφέρθηκαν, καθιστούν σχεδόν αδύνατη τη πιθανότητα για διάκριση. Η τελευταία διάκριση που είναι άξια αναφοράς, εντοπίζεται το μακρινό 1964, με το χάλκινο μετάλλιο στο Afrobasket της εν λόγω χρονιάς να αποτελεί το ως τώρα μεγαλύτερο επίτευγμα του εθνικού συγκροτήματος της χώρας.

Έκτοτε, η καταστροφή άνω του 90% των αθλητικών εγκαταστάσεων (ειδικά στην περιοχή της Γάζας), η μαζική μετανάστευση λόγω του πολέμου, η τραγική ανθρώπινη απώλεια πάνω από 800 αθλητών και επιτελικών στελεχών, καθώς και το αυστηρό πλαίσιο και πολλές φορές η απαγόρευση των μετακινήσεων, έχουν παραλύσει την οποία προσπάθεια δόμησης μιας επαγγελματικής λίγκας, με το άθλημα να παραμένει σε εμβρυακό στάδιο ανάπτυξης.

Βασισμένη σε παίχτες που αγωνίζονται σε μεγάλο ποσοστό εντός της χώρας, και έχοντας στο τιμόνι της προπονητικής ηγεσίας από το 2023 τον δικό μας Γιάννη Διαμαντάκο, η Εθνική ομάδα της Παλαιστίνης παλεύει να βρει το βηματισμό της, στη ζώνη της FIBA Asia, σε ένα πλαίσιο λειτουργίας όπου τίποτα δεν είναι δεδομένο. Μόλις σχετικά πρόσφατα, το 2015 και υπό την καθοδήγηση του Αμερικανού τεχνικού Jerry Steele, η πρόκριση στην τελική φάση του FIBA Asia championship, γιορτάστηκε σαν κατάκτηση, καθώς η Εθνική ομάδα ανδρών είχε να προκριθεί σε διεθνές τουρνουά από το μακρινό 1970.

Καθοδηγούμενη από ίσως τον κορυφαίο παίχτη στην ιστορίας της χώρας, τον Sani Sakanini καθώς και από τους Jamal Abu-Samala και Ahmed Haroon αναθρεμμένους στις ΗΠΑ και Καναδά αντίστοιχα, η Παλαιστίνη σοκάρει τον μπασκετικό κόσμο και προκρίνεται στη δεύτερη φάση του τουρνουά με 3-0 νίκες, επικρατώντας σε αυτό το σερί της διαχρονικής δύναμης του Ασιατικού μπάσκετ, της εθνικής ομάδας των Φιλιππίνων. Στη συνέχεια αποκλείεται από το τουρνουά έχοντας δύο διαδοχικές ήττες, έχοντας όμως τρυπήσει για τα καλά το ταβάνι της, και έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ τις οποίες προσδοκίες είχαν καλλιεργηθεί πριν την έναρξη του τουρνουά.

Από τότε η απόσυρση από την ενεργό δράση των προαναφερθέντων, καθώς και η κλιμάκωση του πολέμου, έχουν καθηλώσει την εθνική ομάδα σε ένα τέλμα μετριότητας, όπου παρά τις νίκες απέναντι σε Ιράκ και Κουβέιτ, η Εθνική ομάδα έχει αποτύχει να προκριθεί σε τελικό τουρνουά. Παρά την ανάδειξη αρκετών νέων παιχτών, η χώρα βρίσκεται μόλις στην 104η θέση των παγκόσμιων rankings της FIBA, βρισκόμενη μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.

Βέβαια δεν πρέπει σε αυτό το σημείο να ξεχνάμε πως για όσες χώρες του πλανήτη μας πλήττονται από παρόμοιους πολέμους, ο αθλητισμός γενικότερα και το ειδικότερα το μπάσκετ, αποτελούν ίσως μια από τις λιγοστές πλατφόρμες έκφρασης κουλτούρας, εκπροσώπησης εθνικής ταυτότητας και αλληλεπίδρασης με άλλες χώρες και πολιτισμούς.

Φτάνοντας λοιπόν σιγά σιγά στο τέλος αυτής της αναφοράς, ας ελπίσουμε πως η διαχρονική παραδοχή πως ο αθλητισμός ενώνει, ίσως βάλει τελικά ένα οριστικό τέλος στους απανταχού πολέμους ανά την υφήλιο και επιτρέψει επιτέλους και σε άλλες πιο κοντινές σε εμάς χώρες όπως πχ η Ρωσία, να επιστρέψουν στις διεθνείς οργανώσεις, με την ευχή να υπάρξει επιτέλους ένα ειρηνικό μέλλον χωρίς πολέμους, όπου οι εκάστοτε διαφορές των κρατών θα λύνονται αυστηρά και μόνο εντός των 4 γραμμών των μπασκετικών παρκέ...