Επειδή,
• η επιθετική, υπέρ του πολέμου ρητορική κλιμακώνεται ανεξέλεγτα πλέον και οι τελευταίες δικλείδες για ειρήνη, όπως είναι οι διακρατικές πολιτισμικές σχέσεις, καταστρέφονται συστηματικά (Geothe Institut – Russisches Haus),
• το τέλος των αμφιλεγόμενων «οικονομικών κυρώσεων» της Ε. Ε. κατά της Ρωσίας πλησιάζει, λόγω του πανθομολογούμενου «μπούμερανγκ»,
• το «κόμμα του πολέμου» που κυβερνά σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κληδονίζεται επικίνδυνα εσωτερικά από την ραγδαία και καταλυτική άνοδο της ευρωπαϊκής «Νέας Δεξιάς» που στην μεγάλη πλειοψηφία της είναι κατά της συνέχισης του πολέμου στην Ουκρανία,
• οι προβοκάτσιες σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, μυστικών υπηρεσιών και κατασκοπίας αυξάνονται επικίνδυνα – συχνά χωρίς «αποδείξεις»,
• σχεδόν ανεπαίσθητα η έννοια «ικανός για πόλεμο/ετοιμοπόλεμος/Kriegstuechtig» (κατά της Ρωσίας) καθιερώθηκε μεθοδευμένα στη Γερμανία σαν «η λέξη της χρονιάς» και μάλιστα πάλι σαν «αστάθμητος παράγοντας της ιστορίας»,
• οι ρωσικές «κόκκινες γραμμές» ακόμη εξακολουθούν να παραμένουν άγνωστες στους Δυτικούς που διατηρούν με όλα τα μέσα (πλην στρατιωτών στο μέτωπο) τον πόλεμο «ζωντανό» στην Ουκρανία, και κανείς δεν γνωρίζει πότε θα ξεπεραστούν, με απρόβλεπτες τότε συνέπειες,
• η πολιτική των «δύο μέτρων και των δύο σταθμών» και της «διπλής ηθικής» με πρωταγωνιστές κυρίως διάφορους πολιτικούς τύπου Μερτζ και Μακρόν έγινε πλέον αντιληπτή - και παρά στην καταιγαστική προπαγάνδα των καθεστωτικό «Μέινστριμ» ΜΜΕ - από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα,
• η διπλωματία είναι προ πολλού στ΄ αζήτητα κι ένας γενικευμένος, ευρωπαϊκός πόλεμος έρχεται όλο και πιο επικίνδυνα κοντά μας,
αναδημοσιεύω (μου το θύμισε πάλι το φβ) για τους αγαπητούς φίλους και τις φίλες, που όντως αγωνιούν και προβληματίζονται για όσα επικίνδυνα συμβαίνουν γύρω μας, με τους λαούς και πάλι «υπνοβατούντες», ένα σχετικό άρθρο μου (με επίκεντρο την Ελλάδα), δημοσιευμένο ακριβώς πριν ένα χρόνο στην ιστοσελίδα slpress.gr
Θα πληρώσει η Ελλάδα το “είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία” του Κυριάκου;
Την εποχή που ο τέως πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής προσπαθούσε, με δεδομένο μάλιστα τον αδιαμφισβήτητο δυτικό προσανατολισμό της Ελλάδας, για μια “πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική” με σαφή ανοίγματα προς την Κίνα και τη Ρωσία, το τότε αντιπολιτευόμενο “ΤΟ ΒΗΜΑ” (17-7-2007) του “έστειλε”, εν είδει τηλεγραφικής προειδοποίησης, ένα πολύ συνοπτικό “μήνυμα” με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «ΠΡΟΣΟΧΗ!».
Το “μήνυμα” (1) ξεκινούσε με μια όντως κοινά αποδεκτή πραγματικότητα: «Το παιχνίδι είναι μεγάλο και η χώρα μας μικρή». Και συνέχιζε: «Η Ελλάδα πρέπει να βγει κερδισμένη και να μην γίνει στόχος εκδικητικής μανίας, διότι όλοι γνωρίζουμε πλέον πως αντιδρούν οι μεγάλες δυνάμεις …». Ήταν μόνο λίγες ημέρες μετά τη συνάντηση Καραμανλή-Πούτιν, όταν συμφωνήθηκε η κατασκευή του “Νότιου Αγωγού” για τη μεταφορά του φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Ευρώπη.
Οι ΗΠΑ εξέφρασαν επισήμως τη δυσφορία τους για την “εξάρτηση της Ελλάδας από το ρωσικό φυσικό αέριο”, στο πλαίσιο του “δόγματος Ομπάμα”: “Όποιος έχει φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία δεν είναι μαζί μας“. Η δυσφορία έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν μερικούς μήνες μετά το δημοσίευμα ήρθε το αναπάντεχο – και πολύ σωστό – ελληνικό βέτο της ένταξης των Σκοπίων, της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, που τόσο ήθελε ο πρόεδρος Μπους τζούνιορ. Μια πολύ σημαντική και ριψοκίνδυνη απόφαση του Κώστα Καραμανλή που στην πορεία θα είχε σοβαρές επιπτώσεις σε θέματα ασφαλείας, ιδιαίτερα όσον αφορά στην Ουκρανία και στη Γεωργία.
Το τι ακολούθησε έχει καταγραφεί στην ιστορία: Βατοπαίδι, Νέα Μάκρη, πυρκαγιές, “Ζαχοπουλιάδα” κλπ. κλπ. με ενεργό – για μήνες – αντικυβερνητική συμμετοχή όλων σχεδόν των ελληνικών μέινστριμ μίντια (το ότι κάποιοι δικαιώθηκαν δικαστικά χρόνια μετά απ΄ όλα αυτά τα θλιβερά για τη χώρα μας γεγονότα, καταγράφτηκε επίσης στην ιστορία, αλλά αυτό πέρασε στα εσώτερα των “αδέσμευτων” εφημερίδων).
Σήμερα, δεκαπέντε χρόνια μετά και αφού ο ασταθής και μεταβαλλόμενος κόσμος μας φαίνεται να στρέφεται προς Ανατολάς με επίκεντρο την στρατηγική συμμαχία Κίνας και Ρωσίας, η χώρα μας, δια του πρωθυπουργού της, υπερηφανεύεται ακόμη ότι είναι “δεδομένη” – και μάλιστα με ξεκάθαρα στοιχεία υποτέλειας – στο επικίνδυνα ταλαντευόμενο ευρωαμερικανικό μπλοκ, έχοντας πλέον εχθρικές σχέσεις με τη Ρωσία, “ψυχρές” με την Κίνα και πολύ κακές με τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ. Θέλει όντως μεγάλη “μαεστρία” για μια τέτοια “επιτυχία” στις σχέσεις της “μικρής” Ελλάδας με τις “εκδικητικές”, όπως έγραφε “ΤΟ ΒΗΜΑ”, μεγάλες δυνάμεις.
Η ΕΕ καταρρέει, η Ρωσία όχι
Το σαφέστατο μήνυμα όμως της εποχής, που προκαλεί μεγάλη αναστάτωση στη Δύση, έρχεται σήμερα από τον “Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης”: Η Δύση συνολικά, αλλά κυρίως η Ευρώπη, χάνει ραγδαία σε παγκόσμια επιρροή. Την ώρα που στην Ευρασία αναδύεται ένα γιγαντιαίο γεωπολιτικό “αντίβαρο”, η Ευρώπη του Μακρόν, του Μερτζ και των λοιπών σπιθαμιαίων πολιτικών της σκοντάφτει πάνω στον ίδιο της τον εαυτό και στις ιδεοληψίες της. Το πρόβλημα της διχασμένης κοινωνικά και ασθμαίνουσας Ευρώπης είναι πρωτίστως εσωτερικό – οι λόγοι έχουν αναλυθεί συχνά και ούτε είναι του παρόντος.
Με τέτοια δεδομένα θα περίμενε κανείς από τον ελληνικό μέινστριμ Τύπο (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΒΗΜΑ, ΝΕΑ, κλπ) κάποια ανάλογη “προειδοποίηση” προς τον κ. Μητσοτάκη (2) με εκείνη του μακρινού 2008: «ΠΡΟΣΟΧΗ!». Τουλάχιστον με μια προτροπή στον πρωθυπουργό μας να σταματήσει τις αυτάρεσκες δηλώσεις έκφρασης αμετροεπούς αντιρωσισμού και ρωσοφοβίας αλά Μερτζ, αλλά και του ξεπερασμένου ιδεαλισμού “περί αξιών” στη βάση, ως είθισται, των “δύο μέτρων και δύο σταθμών”. Ας μην ξεχνούμε ότι πριν την Ουκρανία, υπήρξε η Γιουγκοσλαβία και το Κόσσοβο και ακόμα παλιότερα η τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Ο πολιτικός ρεαλισμός είναι πλέον η πυξίδα και το διακύβευμα στην πορεία ανάδειξης του νέου, πολυπολικού κόσμου και η επιβολή του Διεθνούς Δικαίου προϋποθέτει ισχύ, που η Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη δεν έχουν στο βαθμό που θα έπρεπε. Βέβαια εδώ, οι ιθύνοντες στην Αθήνα περί άλλων τυρβάζουν, εκθέτοντας απερίσκεπτα τη χώρα σε μεγάλους κινδύνους μελλοντικά, ακόμα και της ψυχρής “εκδίκησης” από τους Ρώσους με τους οποίους, σύμφωνα με τον κ. Μητσοτάκη και τους οπαδούς του, έχουμε πόλεμο. Ίσως όμως να νομίζουν ακόμη ότι θα βρεθεί κάποιος “σύμμαχος σωτήρας” – και ειδικά ο Τραμπ – να τους σώσει και αυτούς και τη χώρα.
Τουλάχιστον λοιπόν, ας υπάρξει το αναστοχαστικό “μήνυμα” για τον “δεδομένο” πρωθυπουργό μας πριν έρθει ο “λογαριασμός” από τη Μόσχα. Το έζησε η Ελλάδα μια φορά στην Μικρασιατική Καταστροφή. Ή μήπως είναι πλέον πολύ αργά; Γιατί, για να θυμηθούμε “ΤΟ ΒΗΜΑ” του 2008, και σήμερα ισχύει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό: «Το παιχνίδι είναι μεγάλο και η χώρα μας μικρή» και μάλιστα με “δεδομένο” πρωθυπουργό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου