www.tanea.gr
«Εγινα συνειδητά Ελληνας αλλά δεν έριξα μαύρη πέτρα στη Γερμανία. Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι νιώθωκαι ΓερμανόςκαιΕυρωπαίος». Ο Χάγκεν Φλάισερ τα λέει αυτά καμαρώνοντας που ο Βάρναλης τον αποκαλούσε «Γερμανοέλληνα»· και ειρωνεύεται τον (κομπιναδόρο) πρώην υπουργό της Ν.Δ. που είχε αποφανθεί ότι το πολύ πολύ θα μπορούσε να γίνει φιλέλληνας, διότι «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι».
Κι όμως, 33 χρόνια μετά τη λήξη της γερμανικής Κατοχής ο... 33χρονος τότε Φλάισερ εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα. Είχε μόλις τελειώσει τη διατριβή του, που αποτέλεσε τη βάση του έργου αναφοράς Στέμμα και Σβάστικα. Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης 1941-44 (Παπαζήσης). Και το 1980 έγινε αυτός, ένα τέκνο του (αλλοτινού) εχθρού, ο πρώτος ιστορικός που δίδαξε σε ελληνικό πανεπιστήμιο στην Αθήνα και κυρίως στην Κρήτη 1981-1991, και πάλι στην Αθήνα, (και) την ευαίσθητη ιστορία της αιματηρής δεκαετίας του ΄40. Ηταν επίσης ο κύριος οργανωτής του πρώτου συνεδρίου για τον Εμφύλιο (το 1995) που συνεξέταζε τις τρεις περιόδους ανωμαλίας μεταξύ 1936-1949, τις συνέχειες και τις ασυνέχειές τους.
Στις 28 Οκτωβρίου μάλιστα θα μιλήσει στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου «για τα 70 χρόνια από το ηρωικό “ΟΧΙ”», εστιάζοντας στην επιβίωση των στερεοτύπων. «Με ενόχλησε πολύ» μού έλεγε προχθές, «το ότι με αφορμή την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, μεγάλη μερίδα του γερμανικού Τύπου επαναλαμβάνει χαρακτηρισμούς τους οποίους είχε χρησιμοποιήσει ο Γερμανός που διέταξε την σφαγή των Καλαβρύτων. Στα έγγραφά του μιλούσε για τον “βρωμολαό” των “απατεώνων” των “διεφθαρμένων” και των “τεμπέληδων”!».
Συστηματικός ερευνητής που «ξεκλείδωσε» κομβικά δημόσια και ιδιωτικά αρχεία, προσωπικότητα της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης αλλά έξω από τα κομματικά κουτάκια, ο Φλάισερ είναι έλληνας υπήκοος από το 1985. Μιλά άπταιστα ελληνικά και κατοικεί με την οικογένειά του στο Καπανδρίτι όπου εδώ και πολλά χρόνια είναι ενεργός ενάντια στην δημιουργία χωματερής στα πράσινα πνευμόνια της Αττικής, έχοντας φάει γι΄ αυτό «γαλάζια και πράσινα δακρυγόνα»!
Στον ίδιο δεν αρέσει να είναι πρότυπο- τον ενοχλεί ιδεολογικά η συγκεκριμένη έννοια, και καλά κάνει. Ομως θέλει δεν θέλει, ο Φλάισερ λειτουργεί στην ελληνική πραγματικότητα, ως πρότυπο Γερμανού που καταρρίπτει όλα τα στερεότυπα της φυλής του, όπως λειτουργεί και ως πρότυπο ιστορικού με ευρωπαϊκή συνείδηση (συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής) και ψύχραιμη ματιά. Απόδειξη, η δουλειά του τα τελευταία 20 χρόνια, πάνω στη «δεύτερη ζωή του παρελθόντος» από την οποία προέκυψε πρόπερσι η αποκαλυπτική και εξαιρετικά γλαφυρή μελέτη του Οι πόλεμοι της μνήμης. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η δημόσια ιστορία (Νεφέλη). Εκεί ανατέμνει τις αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο καθεμιά από τις εμπλεκόμενες χώρες (ακόμα και οι ουδέτερες) θυμάται, εξιστορεί και ερμηνεύει τις πτυχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Γερμανίες λ.χ. (Ομοσπονδιακή, Ανατολική ή Ενωμένη) τα δίνουν όλα στη χειραγώγηση της δημόσιας μνήμης, αλλά και στην Ελλάδα εντοπίζεται «ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην επίσημη μνήμη και στην ατομική μνήμη».
Στις 28 Οκτωβρίου μάλιστα θα μιλήσει στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου «για τα 70 χρόνια από το ηρωικό “ΟΧΙ”», εστιάζοντας στην επιβίωση των στερεοτύπων. «Με ενόχλησε πολύ» μού έλεγε προχθές, «το ότι με αφορμή την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, μεγάλη μερίδα του γερμανικού Τύπου επαναλαμβάνει χαρακτηρισμούς τους οποίους είχε χρησιμοποιήσει ο Γερμανός που διέταξε την σφαγή των Καλαβρύτων. Στα έγγραφά του μιλούσε για τον “βρωμολαό” των “απατεώνων” των “διεφθαρμένων” και των “τεμπέληδων”!».
Συστηματικός ερευνητής που «ξεκλείδωσε» κομβικά δημόσια και ιδιωτικά αρχεία, προσωπικότητα της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης αλλά έξω από τα κομματικά κουτάκια, ο Φλάισερ είναι έλληνας υπήκοος από το 1985. Μιλά άπταιστα ελληνικά και κατοικεί με την οικογένειά του στο Καπανδρίτι όπου εδώ και πολλά χρόνια είναι ενεργός ενάντια στην δημιουργία χωματερής στα πράσινα πνευμόνια της Αττικής, έχοντας φάει γι΄ αυτό «γαλάζια και πράσινα δακρυγόνα»!
Στον ίδιο δεν αρέσει να είναι πρότυπο- τον ενοχλεί ιδεολογικά η συγκεκριμένη έννοια, και καλά κάνει. Ομως θέλει δεν θέλει, ο Φλάισερ λειτουργεί στην ελληνική πραγματικότητα, ως πρότυπο Γερμανού που καταρρίπτει όλα τα στερεότυπα της φυλής του, όπως λειτουργεί και ως πρότυπο ιστορικού με ευρωπαϊκή συνείδηση (συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής) και ψύχραιμη ματιά. Απόδειξη, η δουλειά του τα τελευταία 20 χρόνια, πάνω στη «δεύτερη ζωή του παρελθόντος» από την οποία προέκυψε πρόπερσι η αποκαλυπτική και εξαιρετικά γλαφυρή μελέτη του Οι πόλεμοι της μνήμης. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η δημόσια ιστορία (Νεφέλη). Εκεί ανατέμνει τις αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο καθεμιά από τις εμπλεκόμενες χώρες (ακόμα και οι ουδέτερες) θυμάται, εξιστορεί και ερμηνεύει τις πτυχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Γερμανίες λ.χ. (Ομοσπονδιακή, Ανατολική ή Ενωμένη) τα δίνουν όλα στη χειραγώγηση της δημόσιας μνήμης, αλλά και στην Ελλάδα εντοπίζεται «ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην επίσημη μνήμη και στην ατομική μνήμη».
Συγχαρητήρια για τον προσωπικό σας αγώνα.Είστε από τους λίγους ευρωπαίους που θέλετε να εναρμονίσετε την ζωή σας με την σύγχρονη Ελλάδα.Το έχετε καταφέρει.Μπράβο σας.Κουραστήκατε,μοχθήσατε,αλλά νικήσατε.Καλή επιτυχία στην μελλοντική υλοποίση των ονείρων σας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜετά τιμής,
Δημ.Αντ.Λοϊζίδης