Ο πρόεδρος που «θα τέλειωνε όλους τους πολέμους»

Μαριάννα Τζιαντζή
Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε προτού τα αμερικανικά βομβαρδιστικά πλήξουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν την περασμένη νύχτα – μια κίνηση που θα αποδειχτεί game-changing, ότι θα «αλλάξει το παιχνίδι» σε ακόμα πιο επικίνδυνη κατεύθυνση. Πέντε μήνες πέρασαν από την ορκωμοσία του Τραμπ, και οι πόλεμοι όχι μόνο δεν τέλειωσαν αλλά έχουν φτάσει σχεδόν στο κατώφλι μας, καθώς η Σούδα καταλαμβάνει πρώτο τραπέζι πίστα στο νέο μακελειό.

Ο Τραμπ έφτασε ξανά στην εξουσία διαβεβαιώνοντας ότι θα γινόταν «ο πρόεδρος που θα τέλειωνε όλους τους πολέμους». Ανατριχιαστική είναι η ομοιότητα με μια φράση-καραμέλα που είχε διαδοθεί πλατιά στη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, δηλαδή ότι εκείνος ο πόλεμος «θα τέλειωνε όλους τους πολέμους». Όμως η Ιστορία είχε διαφορετική γνώμη.

Πέντε μήνες πέρασαν από την ορκωμοσία του Τραμπ, και οι πόλεμοι όχι μόνο δεν τέλειωσαν αλλά έχουν φτάσει σχεδόν στο κατώφλι μας, καθώς η Σούδα καταλαμβάνει πρώτο τραπέζι πίστα στο νέο μακελειό. Στην έβδομη ημέρα του πολέμου Ισραήλ-Ιράν βρισκόμαστε τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει ακόμα αποφασίσει για την άμεση στρατιωτική εμπλοκή της χώρας του. Τον φανταζόμαστε νωχελικά ξαπλωμένο στο γκαζόν του Λευκού Οίκου να μαδά τη μαργαρίτα ενώ από πάνω του κυματίζει η μία από τις δύο έξτρα-λαρτζ αμερικανικές σημαίες τις οποίες εγκατέστησε τελετουργικά αυτή την εβδομάδα γιατί ο πατριωτισμός στις μέρες μετριέται με τον πήχη (30 μέτρα ύψος ο ιστός τους, περίπου όσο μια δεκαώροφη πολυκατοικία).

Τώρα «έχουμε πλήρη και απόλυτο έλεγχο του ουρανού πάνω από το Ιράν», δηλώνει ο Τραμπ. Προφανώς, αυτός που ελέγχει τους ουρανούς ελέγχει και τη γη και τους ανθρώπους της, τα σπαρτά της και τα ζωντανά της. Ο ουρανός πωλείται, ιδιωτικοποιείται, γίνεται πηγή ολέθρου. Τον αγοράζει, τον κατέχει ο πιο δυνατός.

Στις μέρες μας δεν ξαναγράφεται μόνο η Ιστορία από τη σκοπιά των νικητών. Ξαναγράφονται τα τραγούδια, τα ποιήματα, τα παραμύθια, οι μύθοι. Στο ποίημα του Ουράνια απάντηση ο Μίλτος Σαχτούρης γράφει για τον ουρανό της παλιάς εποχής:

Όταν ταξίδεψα στον Ουρανό / ποτέ μου δεν συνάντησα τον αστροναύτη /

συνάντησα όμως το Θεό / με τους χρωματιστούς αγγέλους.

Τον αστροναύτη πάντα τον πληρώνουν / ποτέ τους δεν πληρώνουν το Θεό /

ούτε τους χρωματιστούς αγγέλους…

Ούτε Θεός, ούτε χρωματιστοί άγγελοι, ούτε πουλιά, ούτε άστρα τώρα πάνω από τον ουρανό του Ιράν: μόνο μη επανδρωμένες ιπτάμενες φονικές μηχανές. Οι δολοφόνοι βλέπουν τον στόχο τους στην οθόνη, βλέπουν τις φωτιές, τους καπνούς και τα ερείπια. «Κι αν είσαι άντρας έλα εδώ / στο μαρμαρένιο αλώνι», λέει ο Αντώνης στο Μαουτχάουζεν. Όμως τα μαρμαρένια αλώνια ανήκουν σε άλλες εποχές. Τώρα μιλούν τα δολάρια, η τεχνολογία και η πολεμική βιομηχανία.

Ξέρουμε τα ονόματα των πιλότων των αεροσκαφών που πριν από 80 χρόνια έριξαν τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Ο ένας από αυτούς έζησε ειρηνικά μέχρι τα 92 του χρόνια και, όπως ο ίδιος έλεγε, κοιμόταν ήσυχα τα βράδια. Μάλιστα, είχε δηλώσει ότι όταν φτάνει η 6η Αυγούστου, ούτε που θυμάται τι συνέβη εκείνη τη μέρα – άλλοι του το θυμίζουν! Δεν θα μάθουμε τα ονόματα των κατά συρροήν δολοφόνων που δεν βρίσκονται καν στο πεδίο της μάχης. Οι άνθρωποι αυτοί εντολές ακολουθούν, η ηθική ταλάντευση δεν έχει θέση στη σκέψη τους, όπως επανειλημμένα εξηγούσε ο πιλότος του Εnola Gay. Αντίστοιχα, δεν θα μάθουμε τα ονόματα εκείνων που πυροβολούν και σκοτώνουν πεινασμένους ανθρώπους στη Γάζα την ώρα που πηγαίνουν στα σημεία διανομής τροφίμων. Μια σφαίρα για ένα μικρό τσουβάλι αλεύρι. Τα ονόματα των θυμάτων έρχονται στο φως, όχι όμως τα ονόματα των δημίων τους.
Ούτε Θεός, ούτε χρωματιστοί άγγελοι, ούτε πουλιά, ούτε άστρα τώρα στον ουρανό του Ιράν: μόνο μη επανδρωμένες φονικές μηχανές

Κάθε μέρα που περνάει, όλο και λιγότερο μοιάζει η Γάζα με Ριβιέρα, ενώ το Ισραήλ, με την υλική και πολιτική στήριξη της Αμερικής και της νατοϊκής Δύσης, απειλεί να μετατρέψει την Τεχεράνη σε Κρανίου Τόπο. Δεν ξέρουμε πώς η Μέση Ανατολή θα γίνει «μεγάλη ξανά» (make Middle East greatagain, όπως υπόσχεται ο Τραμπ). Οι απειλές του κράτους του Ισραήλ και του Αμερικανού προέδρου δεν είναι παρμένες από κάποιο εγχειρίδιο ψυχολογικού πολέμου. Σκοπός τους δεν είναι να τρομοκρατήσουν τους κατοίκους της Γάζας και του Ιράν αλλά όλη την ανθρωπότητα. Όποιος σηκώνει κεφάλι, όποιος δεν αποδέχεται την αιματοχυσία σαν κανονικότητα είναι καταδικασμένος.

Ο νέος πόλεμος δεν τελειώνει όλους τους πολέμους, αλλά σπέρνει νέους. Τελειώνει τις αυταπάτες για τη φιλειρηνική και δημοκρατική Δύση, τελειώνει βάναυσα τα παλιά τραγούδια, τα παλιά ποιήματα, τα παλιά παραμύθια, όμως αφήνει χώρο για να γεννηθούν καινούρια. 

Και χωρίς χάπι εντ για τους δολοφόνους.