Καταδικασμένος στο ΣΓ ΥΕΘΑ: Ο «Μούγιος» του Δένδια

 

Ιωάννα Ηλιάδη - Ioanna Iliadi
Καταδικασμένος αξιωματικός στο ΣΓ ΥΕΘΑ: Ο «Μούγιος» του Δένδια – Οι ομοιότητες της περίπτωσης με τον πρώην αστυνομικό του υφυπουργού Εσωτερικών

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας καταδικασμένος για ατιμωτικά αδικήματα προσλαμβάνεται ή «φιλοξενείται» στα ενδότερα της κρατικής μηχανής. Είναι όμως από τις λίγες περιπτώσεις που το πολιτικό σύστημα επιμένει με προκλητικό τρόπο να προσφέρει κάλυψη, ακόμα και όταν η καταδίκη είναι αμετάκλητη. Ο λόγος για τον αξιωματικό που υπηρετεί σήμερα στο πολιτικό γραφείο του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, παρότι έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για κλοπή.
Η υπόθεση δεν είναι απλώς «ηθικά επιβαρυντική». Εφόσον ισχύουν τα στοιχεία που αποκάλυψε η Πανελλαδική Ομοσπονδία Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ), η παραμονή του εν λόγω προσώπου στο στρατιωτικό γραφείο του υπουργού εθνικής άμυνας παραβιάζει κατάφωρα το πειθαρχικό και διοικητικό πλαίσιο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Πρόκειται για έναν νέο «Μούγιο».
Όταν η κλοπή γίνεται… διακοσμητικό στοιχείο σε γραφείο υπουργού

Η υπόθεση θυμίζει έντονα εκείνη του Γιάννη Μούγιου, πρώην αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ. και στενού συνεργάτη του τότε υφυπουργού Εσωτερικών Θεόδωρου Λιβάνιου, ο οποίος απασχόλησε τον Τύπο το 2020 και επανέρχεται σήμερα με αποκαλύψεις για τον ρόλο του στην «Ομάδα αλήθειας».

Όπως αποκάλυψε τότε η Εφημερίδα των Συντακτών, ο Μούγιος είχε καταδικαστεί για απιστία, υπεξαίρεση, πλαστογραφία, είχε στερηθεί τα πολιτικά του δικαιώματα και είχε αποταχθεί από το Σώμα.

Παρόλα αυτά, παρέμεινε για περίπου ενάμιση χρόνο στο υπουργείο, εμφανιζόμενος άλλοτε ως «ειδικός σύμβουλος» και άλλοτε ως «νομικός». Η αποπομπή του έγινε μόνο όταν τα δημοσιεύματα πήραν διαστάσεις, ενώ ο αρμόδιος υφυπουργός περιορίστηκε σε έναν υποκριτικό απολογισμό περί… άγνοιας.

Στην περίπτωση του αξιωματικού του Δένδια, η «γραμμή άμυνας» είναι το επιχείρημα ότι η υπόθεση είναι παλιά.

Ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας, απαντώντας στη Βουλή, δεν διέψευσε ότι ο καταδικασμένος βρίσκεται στο γραφείο του. Αρκέστηκε να πει ότι έχει αξιολογηθεί το θέμα και ότι δεν υπάρχει θέμα εμπιστοσύνης.
Ποιος τον τοποθέτησε – και γιατί δεν απομακρύνεται

Πίσω από τέτοιες περιπτώσεις δεν κρύβεται μόνο η ηθική κόπωση ενός συστήματος εξουσίας που αδιαφορεί για το ποινικό μητρώο των συνεργατών του. Κρύβεται και ένας μηχανισμός κομματικής προστασίας, που λειτουργεί αυθαίρετα και επιλεκτικά.

Στην περίπτωση του Μούγιου, οι πληροφορίες που αναφέρουν τα δημοσιεύματα, θλελουν τον ανιψιό του Κυριάκου Μητσοτάκη, Γρηγόρη Δημητριάδη, να κινεί τα νήματα. Όταν τοποθετήθηκε στο γραφείο του Λιβάνιου, είχε προηγηθεί απομάκρυνσή του από τον Θεοδωρικάκο, που –σύμφωνα με το ρεπορτάζ– αρνήθηκε να τον δεχθεί λόγω του ποινικού του παρελθόντος.

Στην περίπτωση του καταδικασμένου αξιωματικού, δεν είναι ακόμη σαφές ποιος άναψε το πράσινο φως. Είναι όμως σαφές ότι η παρουσία του δεν θα είχε γίνει δεκτή χωρίς την προσωπική έγκριση του Νίκου Δένδια. Πρόκειται για ανώτερο αξιωματικό, του οποίου το ποινικό παρελθόν είναι γνωστό και καταγεγραμμένο, ενώ η καταδίκη δεν έχει παραγραφεί.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Η υποκρισία αποτυπώνεται και στην αντίδραση του ΥΠΕΘΑ σε άλλες περιπτώσεις. Θυμίζουμε την υπαξιωματικό Γεσθημανή Κουτούζογλου, που παραπέμφθηκε πειθαρχικά επειδή… πήγε στο Survivor, για να ενισχύσει οικονομικά την οικογένειά της. Εκεί το υπουργείο αντέδρασε άμεσα.

Αντίθετα, ένας αξιωματικός με καταδίκη για κλοπή, όχι μόνο δεν διώκεται, αλλά επιβραβεύεται με θέση δίπλα στον υπουργό. Όλα αυτά, την ώρα που ο ίδιος ο Δένδιας διακηρύσσει ότι η νέα του στρατηγική για την άμυνα βασίζεται σε «θεσμική ενίσχυση» και «διοικητική αξιοπιστία».
Μήπως τελικά «είναι δικοί μας»;

Η υπόθεση δεν είναι μεμονωμένη. Αντίθετα, αναδεικνύει ένα βαθύτατο θεσμικό πρόβλημα: την εγκαθίδρυση ενός παρακρατικού μηχανισμού επιρροής εντός των θεσμών, όπου η αξιοκρατία, η ακεραιότητα και η διαφάνεια υποκαθίστανται από κομματική πελατεία και προσωπικές εξυπηρετήσεις.

Η απουσία αντίδρασης από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον ίδιο τον υπουργό Άμυνας, επιβεβαιώνει ότι όσο δεν υπάρχει πολιτικό κόστος, όλα συγχωρούνται.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο «ποιος τον έβαλε», αλλά πόσοι ακόμη με καταδίκες βρίσκονται σε υπουργικά γραφεία;