Ο Δένδιας, τα μπουχάρα και η πονηρή δωρεά: Όχι άλλο κάρβουνο

Ο Δένδιας, τα μπουχάρα και η πονηρή δωρεά: Όχι άλλο κάρβουνο

Από Ιωάννα Ηλιάδη

Αυτο-δωρεά χαλιών αξίας 21.000€ στο γραφείο του Νίκου Δένδια, με απαλλαγή ΦΠΑ, όφελος 5.040€ και κρατική σφραγίδα νομιμότητας.

Μάθαμε, λοιπόν, από φιλική προς τον ΥΕΘΑ ιστοσελίδα, ότι τα χαλιά που αγόρασε ο Νίκος Δένδιας και στη συνέχεια δώρισε στον εαυτό του μέσω σύμβασης με το Δημόσιο δεν ήταν οποιαδήποτε χαλιά. Ήταν μπουχάρα. Πολυτελείας. Χαλιά που αποκτήθηκαν ως ιδιωτική επιλογή, βαφτίστηκαν θεσμική δωρεά και κατέληξαν, με πλήρη κρατική κάλυψη, στο προσωπικό του γραφείο στο ΥΠΕΘΑ.

Στην απάντηση που διακινήθηκε επιχειρείται να παρουσιάστεί η δωρεά των χαλιών ως πράξη «θεσμικής ευθύνης» και «σεβασμού στο δημόσιο χρήμα». Όμως αν αφαιρέσει κανείς τα βαρύγδουπα επίθετα, μένουν τα γεγονότα. Και αυτά δεν δικαιώνουν το αφήγημα.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Όπως αποκάλυψε το Armyvoice.gr, το δικηγορικό γραφείο του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια προχώρησε σε δωρεά δύο δαπέδιων ταπήτων αξίας 21.000 ευρώ χωρίς ΦΠΑ προς το Ελληνικό Δημόσιο, μέσω του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Οι τάπητες προορίζονται αποκλειστικά για το γραφείο του ίδιου του υπουργού. Αυτό το στοιχείο δεν το αμφισβητεί ούτε το «αμυντικό» δημοσίευμα. Αντίθετα, το επιβεβαιώνει.

Εδώ τελειώνει και κάθε συζήτηση περί «στήριξης των θεσμών». Δεν πρόκειται για δωρεά με γενικό όφελος, ούτε για ενίσχυση υπηρεσιών ή προσωπικού. Πρόκειται για παροχή που καταλήγει σε έναν και μόνο χώρο, σε έναν και μόνο άνθρωπο. Στον υπουργό.

Το επιχείρημα ότι «δεν επιβαρύνθηκε ο κρατικός κορβανάς» είναι παραπλανητικό. Το Δημόσιο πράγματι δεν πλήρωσε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει όφελος. Η δωρεά συνοδεύεται από απαλλαγή ΦΠΑ, όπως προβλέπει η νομοθεσία. Η εταιρεία απαλλάσσεται φορολογικά και ταυτόχρονα αποκτά επίσημη αναγνώριση μέσω ΦΕΚ. Όχι απλώς ως προμηθευτής, αλλά ως «δωρητής».

Η «δωρεά» υπάγεται στο καθεστώς απαλλαγής ΦΠΑ, πράγμα που σημαίνει ότι για αντικείμενο αξίας 21.000 ευρώ, ο ΦΠΑ 24%, περίπου 5.040 ευρώ, δεν καταβάλλεται.

Με απλά λόγια, η εταιρεία του υπουργού μετατρέπει μια προσωπική δαπάνη σε πράξη θεσμικά αναγνωρισμένη, με φορολογικό και επικοινωνιακό όφελος, ενώ το όφελος καταλήγει στον ίδιο τον επικεφαλής του γραφείου, χωρίς να εμφανίζεται ως ιδιωτική πολυτελής δαπάνη. Αυτό δεν είναι ανιδιοτέλεια. Είναι έξυπνη διαχείριση εικόνας.

Ακόμη πιο προβληματικό είναι το επιχείρημα περί «ανακαίνισης». Το ίδιο το φιλικό δημοσίευμα παραδέχεται ότι ο χώρος είχε ανακαινιστεί τα προηγούμενα χρόνια, επί υπουργίας Καμμένου. Άρα δεν υπήρχε λειτουργική ανάγκη. Δεν υπήρχε ζήτημα φθοράς ή εγκατάλειψης. Υπήρχε απλώς η επιθυμία αλλαγής αισθητικής.

Και αυτή η επιλογή, που αφορά αποκλειστικά το προσωπικό γραφείο του υπουργού, πέρασε μέσα από το Δημόσιο ως δωρεά. Όχι ως ιδιωτική δαπάνη, όχι ως προσωπική επιλογή που θα μπορούσε να καλυφθεί χωρίς καμία θεσμική εμπλοκή, αλλά ως σύμβαση που εγκρίνεται αυθημερόν, δημοσιεύεται σε ΦΕΚ και παρουσιάζεται ως υπόδειγμα χρηστής διοίκησης.

Το θεσμικό πρόβλημα δεν είναι το ποσό. Είναι η σύγχυση ρόλων. Ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται ως δωρητής, ως πολιτικός προϊστάμενος του φορέα που αποδέχεται τη δωρεά και ως τελικός ωφελούμενος. Αυτό το τρίγωνο δεν «καθαρίζεται» με καλές προθέσεις και ωραία λόγια.

Η προσπάθεια να παρουσιαστεί η κίνηση ως ηθικό αντίβαρο σε «πρακτικές άλλων εποχών» δεν πείθει. Δεν υπάρχει σύγκριση με παλαιότερες κρατικές δαπάνες. Εδώ δεν αποφασίστηκε ότι δεν θα αγοραστούν χαλιά με δημόσιο χρήμα. Αποφασίστηκε να μπουν χαλιά, απλώς με διαφορετικό δρόμο, που εξυπηρετεί καλύτερα τον ίδιο τον υπουργό.

Το συμπέρασμα είναι απλό. Δεν έχουμε πράξη θεσμικής ευθύνης, αλλά μια προσωπική επιλογή που βαφτίστηκε δημόσιο όφελος. Δεν έχουμε εξοικονόμηση, αλλά μεταφορά της δαπάνης σε σχήμα που αποδίδει πόντους αξιοπιστίας και φορολογική διευκόλυνση.

Και όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως υπόδειγμα χρηστής διοίκησης, παραμένει αυτό που είναι: ένα παράδειγμα του πώς ο Νίκος Δένδιας μπορεί να φροντίζει τον εαυτό του, φορώντας τον μανδύα της «δωρεάς».